Toen de sprinter met de meeste medailles op de 100 meter ooit voor de laatste keer de baan op stapte, zei ze tegen zichzelf dat ze er klaar voor was, dat ze sterk was en dat dit haar wedstrijd zou worden. De volgende seconden zouden de bekroning van haar hele carrière worden.Met groen, geel en zwart haar achter zich aan wapperend en haar gouden nagels voor zich uitgestrekt, schoot <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-celebrates-shelly-ann-fraser-pryce" target="_blank">Shelly-Ann Fraser-Pryce</a>, de zelfverklaarde 'dochter van de aarde' die bij haar allerlaatste finish haar haar in de kleuren van haar land droeg, uit de startblokken tijdens de finale van de wereldkampioenschappen in het tot de nok gevulde Japanse Olympisch Stadion in Tokio. Ze eindigde haar carrière op de 100 meter zoals ze die 18 jaar geleden in Japan was begonnen: met onstuitbare snelheid, kracht en controle. Het was een duidelijk eerbetoon aan Jamaica, het land dat tijdens haar hele twintigjarige topsportcarrière onvoorwaardelijk achter haar had gestaan.In die decennia van dominantie, van het moment dat ze in 2008 als eerste Caraïbische vrouw olympisch goud op de 100 meter won, tot haar terugkeer als wereldkampioen in 2019 na de geboorte van haar zoontje Zyon, was Shelly-Ann het toonbeeld van dualiteit.&nbsp;Ze liet zich langdurig gelden op het kortste en meest intense atletiekonderdeel, straalde vrouwelijkheid en zelfexpressie uit in een fysiek veeleisende sport, en bewees dat het moederschap en sportieve topprestaties naast elkaar kunnen bestaan.Wat atleten in het algemeen, en meisjes in het bijzonder, kunnen leren van Shelly-Ann, is de moed om je eigen wedstrijd te lopen, op jouw voorwaarden. Om erop te vertrouwen dat je niet gedefinieerd wordt door de tegenslagen waarmee je te maken krijgt, maar door de manier waarop je ermee omgaat. En het besef dat zolang je in jezelf gelooft en hard en gedisciplineerd werkt, dat evenwicht mogelijk is. Tussen dromen en familie, carrière en geschiedenis schrijven.Dus voor die boodschap en voor die 276 ongelofelijke wedstrijden en finishes: Shelly-Ann, bedankt.Hieronder vind je een kijkje achter de schermen in Tokio bij de laatste dagen van de carrière van deze G.O.A.T.

Die schoenen. Dat haar. Die finish. Tijdens de wereldkampioenschappen atletiek van 2025 in Tokio sloot Shelly-Ann, vijfvoudig wereldkampioen, haar carrière af op haar eigen manier.

Sofieke van Bilsen (29) is een Nederlandse fotograaf met een passie voor beeldende fotografie. Ze is de vaste fotograaf van het Duitse vrouwenvoetbalteam en was de teamfotograaf voor het Duitse Olympische team in Parijs 2024. Ze werkt nauw samen met Nike atleten als Faith Kipyegon, Eliud Kipchoge en Sifan Hassan.In haar foto's is ze altijd op zoek naar beelden die een duidelijk verhaal vertellen, met de nadruk op de link tussen sport en emotie. Het liefst legt ze de rauwe momenten achter de schermen vast, plus de verhalen die de toeschouwer nooit te zien krijgt en alles daar tussenin. Zo legt ze de essentie van de sport vast.Vanuit haar spontane persoonlijkheid legt ze makkelijk contact met mensen. De atleten met wie ze werkt, zijn dan ook dol op haar. Haar relaxte en spontane karakter vult ze aan met ongelooflijk veel talent en de skills om in een omgeving te werken waarin atleten onder hoge druk staan.

Sofieke van Bilsen

Foto-essay

Icoon Shelly-Ann Fraser-Pryce liep haar laatste 100 meter op haar eigen voorwaarden

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens reizen door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur. LeBrons carrière heeft verschillende tijdperken doorlopen, en zijn vele tours door het land sinds 2005 stonden voor verschillende waarden. Hieronder vind je enkele van zijn meest memorabele momenten in het land.

2005-2009

LeBron begon zijn eerste tour in Peking in augustus 2005. Hij werd uitgenodigd om de prijsuitreiking bij te wonen van het Nike Battlegrounds toernooi, maar toen hij weer vertrok, was hij meer dan een toeschouwer geworden. Vanaf het moment dat hij in China aankwam, dacht hij dat zijn tour een uitwisseling van culturen kon worden die zijn wortels vond in een gedeelde liefde voor basketbal en een missie om de volgende generatie jonge spelers in China te inspireren. "Basketbal is niet alleen een sport, het verbindt mensen", zei hij.&nbsp;"Dit is een uitstekende leerervaring voor ons allemaal. Ik hoop dat ik kan blijven bijdragen aan de groei van de sport wereldwijd en de jeugd in China kan blijven inspireren om hun dromen na te jagen."

LeBrons legacy in China is verwerkt in versies van zijn schoenen die speciaal voor China zijn gemaakt. In 2007 verscheen LeBron James naast Mark Parker, destijds President en CEO van Nike, Inc., om zijn Nike Zoom LeBron V 'China' kleurencombinatie voor het eerst te tonen.

LeBron keerde in 2009, na zijn MVP-seizoen, terug naar Peking en werd er als een held ontvangen. Als deel van zijn reis doneerde hij gear en reikte hij beurzen uit voor de Zhenhua School, een school voor de kinderen van arbeidsmigranten in de voorsteden van Peking.

Om zijn seizoen te vieren kreeg LeBron een exclusief paar van de Nike Air Max LeBron VII. De ene schoen had een design geïnspireerd op Shenyang, 'Loyalty' genaamd, dat was ontworpen door de lokale artiest Ray Lei. De andere schoen had een op Shanghai geïnspireerd design, 'Family', dat was ontworpen door de lokale artiest Sic.

2011-2015

LeBron omarmde zijn rol als wereldwijd ambassadeur van het basketbal en richtte zich op de kans om China's jonge spelers te inspireren. In 2011 duurde zijn tour acht dagen en bezocht hij vier steden, waarbij hij het amateurbasketbal promootte met een reeks clinics en toernooien.

In 2012 had hij net weer een gouden medaille en kampioenschapsring op zak toen LeBron James enthousiast werd onthaald in Peking, waarbij hij een tour van vier dagen aftrapte als onderdeel van de&nbsp;Find Your Greatness campagne. "Grootsheid wordt gedefinieerd door hoeveel moeite je wil doen voor wat je doet", zei LeBron. "Grootsheid hoort bij overwinning. Het hoort ook bij het hoofd bieden aan tegenslag."

Toen LeBron in 2013 in China terugkeerde, had hij veel om te vieren: zijn tweede NBA-kampioenschap op rij en MVP-awards voor zowel het reguliere seizoen als de Finals.

In 2014 was LeBron James de eerste mentor die de selectie aankondigde voor Nike RISE, dat werd opgezet zodat spelers hun competitieve stijl konden verbeteren en hun vaardigheden verder konden ontwikkelen.

In 2015 werd Nike RISE 2015 verder ontwikkeld met led-velden en oefeningen met motion-tracking om de ultieme trainingservaring te creëren, de basisprincipes van basketbal aan te leren en de grenzen van sporttraining te verleggen.

In een emotionele finale werden vier spelers uitgekozen om China te vertegenwoordigen tijdens de World Streetball Championships.

2016-2019

Nadat hij in 2016 nog een NBA-titel pakte, werd LeBron in Guangzhou ontvangen met een grootse kampioenschapsparade, waarbij er tienduizenden fans op straat stonden, veel van hen in Cavs #23-shirts. Dit toonde aan in welke mate James' legacy zijn weg had gevonden in Azië.&nbsp;Zijn More Than an Athlete campagne inspireerde jonge spelers zodat ze basketbal gingen beschouwen als een manier om sociale veranderingen teweeg te brengen.

Na een warme ontvangst door duizenden fans bracht hij het merendeel van zijn tijd in Peking door, waar hij samen trainde met leden van het Chinese basketbalteam voor junioren en de spelers coachte.

Tijdens schoolbezoeken in Peking deelde LeBron zijn eigen basketbalervaringen met jonge atleten en benadrukte hij de rol die hard werken, toewijding en geloof in zichzelf hadden gespeeld in zijn succes.

In 2018 begon de eerste dag van zijn More Than an Athlete tour in Shanghai met een paneldiscussie met studenten van de Shanghai Theatre&nbsp;Academy en eindigde met een potje spelen in een park. Honderden fans kwamen naar het veld om hem te zien spelen, in de hoop een glimp op te vangen van het icoon.

Deze maand vloog LeBron naar China voor zijn Forever King tour, zijn 15e tour in het land die 20 jaar na zijn eerste tour in Azië plaatsvindt. Daar voegde hij zich bij 's werelds meest gepassioneerde basketbalspelers en -fans en liet hij nogmaals weten dat hij wereldwijd iets terug wil doen voor de sport.

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens een reis door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur.

De reis van een icoon: 20 jaar LeBron James in China

Urenlang steile beklimmingen overwinnen en uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist, brandende zon en ijskoude temperaturen in de nacht. Er mentaal vrede mee nemen dat de volgende bevoorradingspost nog ver, heel ver weg is. Ultra trailrunning klinkt als een slopende, onverbiddelijke sport die voorbehouden is voor de avontuurlijkste en meest hardcore atleten onder ons.Volgens onze hardlopers van het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-acg-all-conditions-racing-department" target="_blank">All Conditions Racing Department</a>, waarvan er zes net de ultieme UTMB-wedstrijden in de Franse, Italiaanse en Zwitserse Alpen hebben overwonnen op trails van 15 tot 174 kilometer, met een hoogte/stijging van 1200 tot bijna 10.000 meter, is de grit, het doorzettingsvermogen, plezier en vrijheid van trailrunning het harde werk meer dan waard. Ervaar het zelf.

<h3>ROSS GOLLAN</h3>Wedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 29e

<h3>MARIE NIVET</h3>Wedstrijd: Experience Trail Courmayeur (ETC); 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking bij de vrouwen: 7e

CESARE MAESTRIWedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 2e

<h3>BAPTISTE COATANTIEC</h3>Wedstrijd: Ultra-Trail du Mont-Blanc (UTMB); 174 km met bijna 10.000 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 11e

<h3>ANTHONY COSTALES</h3>Wedstrijd: Courmayeur – Champex – Chamonix (CCC); 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 15e

<h3>DREW HOLMEN</h3>Wedstrijd: CCC; 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 3e

Steile beklimmingen overwinnen. Uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist. Ultra trailrunning is een onverbiddelijke sport. Maar wat het oplevert, is het helemaal waard.

Ultra trailrunning vergt alles wat je in je hebt, maar levert ook veel op

Over Nike – Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Het kostte Yao Miao alles wat ze in zich had om de 'Koningin van de trailrunning' te worden in China. Yao groeide op in een klein plattelandsdorp in de provincie Guizhou in China en is de jongste van zes dochters. Ze hielp haar ouders vaak mee en maakte lange uren op de rijstvelden, maar als kind wist ze al dat ze een toekomst wilde opbouwen buiten de landelijke gemeenschap. Toen ze op de middelbare school zat, deed die kans zich voor. Yao ging het huis uit toen ze werd gekozen als een van de vier studenten uit haar regio om naar een door de staat gerunde school voor toekomstige topatleten te gaan. In het begin vond ze het zwaar. Het was niet makkelijk om haar familie achter te laten, en ze voelde zich vaak eenzaam en had last van heimwee. Haar lichaam paste zich moeilijk aan de nieuwe manier van training aan. Maar op deze school ontdekte ze wel haar passie voor trailrunning.In de loop van de tijd wierp haar natuurlijke veerkracht zijn vruchten af. Ze worstelde zich door blessures en tegenslagen om de eerste driemalige Ultra-Trail du Mont-Blanc Finals-kampioen te worden. De UTBM Finals is een van de meest geroemde trailrunningwedstrijden van de wereld.Nu sluit Yao zich aan bij de ACG <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-acg-all-conditions-racing-department" target="null">All Conditions Racing Department</a>, de ACG selectie van de beste trailrunning-atleten, en kijkt ze terug op de start van haar traject, de overwinningen en uitdagingen die ze onderweg tegenkwam, en de manier waarop haar samenwerking met ACG een nieuwe generatie atleten kan bereiken.

Mijn geboorteplaats heeft me gevormd tot topatleet. Er zijn in dat gebied veel kleine bergen waar ik vroeger speelde, dus ik ben dat soort terrein gewend geraakt. Daardoor ben ik een sterkere trailrunner geworden. Ik vind het geweldig om in de bergen van China te rennen, vooral over de Chinese Muur.Je moet weten dat je je doelen niet meteen hoeft te behalen. Op de school voor de sport richtte ik me voornamelijk op hardlopen, en zat ik in een georganiseerd team. Maar nadat ik in 2016 afstudeerde, werd ik niet gevraagd voor een professioneel of universiteitsteam. Dus ik begon met werken. Ik deelde flyers uit bij een sportschool, en later hielp ik mijn zus met haar make-upwinkel. Ik voelde me verloren. Ik trainde in die tijd niet meer als atleet.Ik wilde niets liever dan hardlopen. Uiteindelijk werd de afwijzing mijn motivatie. Ik kreeg de kans om mee te doen aan een trailwedstrijd. Ik haalde de finish niet, maar door die teleurstelling kreeg ik het gevoel dat ik de trailrunning weer moest oppakken. Mijn doel: de beste trailrunner ooit worden. Ik besloot hard te gaan werken en wedstrijden te blijven doen. Ik geloofde in mijn succes en wilde dat ook bewijzen.Een van de zwaarste wedstrijden was bij UTMB in 2019. Tijdens de run van 168 km was er een moment dat ik niets meer zag. Ik deed mee aan zoveel wedstrijden dat mijn lichaam de inspanning ervan niet meer aankon. Ik maakte de wedstrijd niet af, en de organisatoren vroegen me om te stoppen. Ik maakte me enorm zorgen dat ik nooit meer zou kunnen zien en daardoor met trailrunning zou moeten stoppen. Het verlies van mijn zicht was slechts tijdelijk, maar het voelde alsof ik mijn vertrouwen in de sport verloor.

Het duurde even voor ik mijn plek in de trailrunning had veroverd, maar het hele traject gaf zoveel voldoening. Na mijn eerste kampioenschap in 2018 wist ik dat ik het talent en de motivatie had om een toptrailrunner te worden. Ik bleef streven naar nog een winst, maar het leek me niet te lukken. In 2019 maakte ik een aantal wedstrijden niet af, en in 2020 stopte ik met wedstrijden. Ik bleef een intense passie voor de sport houden, dus in 2023 had ik een comeback. In 2024 won ik eindelijk een wedstrijd, de OCC-UTMB. Op deze overwinning ben ik ook het meest trots. Ik was er weer! Het harde werk wierp zijn vruchten af, en ik had eindelijk het gevoel dat ik weer vooruit kon.Voor mij is de belangrijkste mindset een liefde voor de sport. Ik heb veel uitdagingen gehad, maar omdat ik zo van trailrunning houd kon ik blijven doorgaan en ben ik wie ik nu ben.

Ik wil dat trailrunners zich bewust worden van de invloed van hun acties op het milieu. Trailrunning is heel snel heel populair aan het worden, maar veel hardlopers staan niet genoeg stil bij het beschermen van de omgeving. Ik wil hardlopers aanmoedigen om de natuur en onze planeet met zorg te behandelen: blijf op de gebaande paden, ruim je afval op en respecteer de wilde dieren. Een hardloper die zijn verantwoordelijkheid neemt, beschermt deze plekken. Ik weet dat het niet makkelijk is om iedereen iets bij te brengen, maar ik kan bij mezelf beginnen en het goede voorbeeld geven. Vorig jaar heb ik geholpen bij de organisatie van evenementen om het milieu te beschermen, en ik hoop dat meer mensen in de toekomst met me meedoen.Ik weet hoeveel ik met ACG kan doen om mijn droom te volgen en de volgende generatie te supporten. Ik ben ontzettend trots om het door Nike ondersteunde initiatief 'Boundless Girls with Yao Miao' te lanceren, waarmee we sport toegankelijker maken voor meer meisjes op basis- en middelbare scholen in China. Ik wil tieners inspireren die net als ik zijn opgegroeid in een onderontwikkeld gebied, zodat ze hun zelfvertrouwen gaan vinden en weten dat er meer is in de wereld. Sport heeft de kracht om voor hen nieuwe deuren te openen.

Haar groei van het landelijke China tot driemalig UTMB Finals-kampioen, en nu onderdeel van het ACG All Conditions Racing Department, is een verhaal van uithoudingsvermogen, geloof en een onuitputtelijke toewijding aan de sport.

For the win

Trailrunner Yao Miao loopt nieuwe doelen tegemoet met ACG

De favorieten van de redacteur

Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Verhalenhoek

KARINA, zangeres van de Zuid-Koreaanse popgroep aespa, wordt deze maand officieel onderdeel van de Nike familie. De kleine stappen die hebben geleid tot het succes van de groep – altijd hard blijven werken, concessies doen en het doorzettingsvermogen hebben om hindernissen te overwinnen – komen overeen met de mindset die een atleet nodig heeft om succesvol te zijn, zegt KARINA.We spraken met de 25-jarige artiest over taekwondo en waarom het een sport is waar je levenslang van leert, hoe de Air Max Muse overal bij past en waarom een samenwerking met Nike een logische keuze was.

Wat is je meest bijzondere Nike herinnering?&nbsp;Als kind vond ik het geweldig om tv te kijken. Daar zag ik voor het eerst muzikanten optreden. Mijn droom om een van die sterren op het podium te worden werd groter, en zij droegen altijd Nike schoenen. Zo begon mijn band met Nike. Nu is het merk voor mij een tweede natuur. Zonder na te denken rock ik de Air Force 1.Wat is je vroegste herinnering aan sport?&nbsp;In mijn jeugd heb ik veel sporten beoefend, zoals ballet, zwemmen, zaalvoetbal, basketbal en taekwondo, waarin ik de zwarte band heb gehaald. Naarmate je hogere niveaus en meer banden in de sport behaalt, groeit je sportieve vaardigheid en ga je meer denken als een atleet. In die mindset leer je geduldig te zijn, krijg je respect voor het proces en ga je in jezelf geloven. Zelfs nu, met mijn overvolle planning, onthoud ik die lessen uit taekwondo. Ze vormen de basis van mijn sportieve achtergrond en zorgen dat ik gefocust blijf, in wat voor situatie ik ook terechtkom of welke beslissing ik ook neem.Welke overeenkomsten zie je in je achtergrond als sporter en als entertainer?Ik vind iedereen die vol overgave met zijn lichaam beweegt en zijn beste beentje voorzet een atleet. Atleten en entertainers besteden beide ontelbare uren aan een bepalend moment, zoals een optreden. Entertainers geven alles op het podium en atleten zoeken hun grenzen op bij het streven naar de winst. Vergeleken met het glorieuze moment dat je wint of optreedt, zijn de uren die je oefent of repeteert een stuk minder glamoureus. Atleten en entertainers hebben uithoudingsvermogen nodig om hun doelen te behalen, maar het uiteindelijke resultaat is het dubbel en dwars waard.&nbsp;

Wat is je meest onvergetelijke Nike schoen of kleding?&nbsp;Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik met de Air Force 1 en de Dunk ben opgegroeid. Mijn favoriete Nike schoen op dit moment is de&nbsp;<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/air-max-muse-official-images" target="null">Nike Air Max Muse</a>&nbsp;in de kleurencombinatie 'Silver'. Ik heb het paar voor het eerst aangehad tijdens een korte trip in Europa, na de Milan Fashion Week. Wat ik het leukste aan deze schoenen vind, naast het comfort, is hoe ze mijn hele outfit naar een hoger niveau kunnen tillen. Ik kan ze aan bij een leren jack en jeans. Hoe kan ik zo'n schoen niet geweldig vinden?&nbsp;Waar kijk je het meest naar uit in je samenwerking met Nike?&nbsp;Nike motiveert zelfexpressie en stimuleert mensen om stereotypen uit te dagen en nieuwe wegen in te slaan. Als je in je dromen gelooft, moet je blijven doorzetten. Hopelijk kan mijn verhaal, samen met Nike's doel, meer mensen inspireren en van positieve invloed op de wereld zijn.

De 25-jarige artiest vertelt over haar zwarte band in taekwondo, hoe de Air Max Muse overal bij past en waarom een samenwerking met Nike een logische keuze was.

Welkom bij de familie

5 vragen aan K-popster KARINA

Afbeeldingen: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/cameron-strand-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Cameron Strand</a> Twee wereldrecords verbroken. Een nieuw wereldrecord op de 1500 meter door Nike atleet <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/faith-kipyegon-profile" target="_blank">Faith Kipyegon</a>, slechts een week na haar <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/topics/breaking4" target="_blank">#Breaking4 poging</a>. Een nieuw wereldrecord op de 5000 meter door Beatrice Chebet. <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/pre-classic-bowerman-mile" target="_blank">Nieuwe nationale records</a>. Talloze persoonlijke records. Allemaal voor een uitverkochte tribune op Hayward Field in Eugene, een plek met een haast heilige status binnen de atletiekwereld. Het 50e jubileum van de Pre Classic deed de naamgever van de competitie, <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/how-steve-prefontaine-set-the-pace-for-nike" target="_blank">legendarische hardloper Steve Prefontaine</a>, eer aan. De afbeeldingen hieronder bewijzen wat fans van de sport altijd al hebben geweten: als je houdt van drama, spanning, zinderende energie en eindeloos veel passie, gaat er niets boven de magie van atletiek.

Drama, spanning, energie en passie. Als je nog geen fan was van atletiek, zal daar snel verandering in komen.

Ongelooflijke beelden van het 50-jarige jubileum van de Pre Classic

Tekst: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/davis-jones-senior-editor" target="_blank" class="ql-size-small">Davis Jones</a> Afbeeldingen: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/cameron-strand-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Cameron Strand</a>Om de uitdrukking op het gezicht van Niels Laros te begrijpen, vlak nadat hij op het nippertje de Bowerman Mile in Eugene won, moeten we terug naar het moment waarop de bel voor de laatste ronde klonk. Hij had toen nog meer dan drie seconden achterstand op de koploper, de Amerikaan Yared Nuguse.Voor de ogen van het publiek in een uitverkocht stadion in Eugene in Oregon tijdens de vijftigste&nbsp; Pre Classic liet de 20-jarige hardloper zijn eigen staaltje Hayward-magie zien. Hij maakte zich los van het veld met nog 400 meter te gaan. En toen, bij de start van de laatste 200 meter, zette hij de aanval in op Nuguse. Met een onvoorstelbare laatste split van 25,9 seconden dichtte hij in de eindsprint een achterstand van bijna 8 meter. De twee lopers vlogen naar de finish. En een paar seconden later zag Laros met een blik vol verbazing de officiële eindtijd: 3:45.94. Hij had de Bowerman Mile gewonnen met een honderdste seconde en een nieuw Nederlands record neergezet. Zijn laatste ronde van 53,3 was een van de snelste vierde rondes sinds de Britse Steve Cram het wereldrecord brak in 1985."Wow, de magie van Hayward bestaat echt", zegt Laros. "Zo een race maak je maar één keer in je leven mee."Al 25 jaar brengt de Bowerman Mile de beste mijllopers ter wereld samen, waaronder professioneel atleten, wereldkampioenen en Olympische winnaars. Het evenement is een van de vier grote mijlwedstrijden die nog over zijn in de wereld: de Dream Mile in Oslo, de Wanamaker Mile in New York en de&nbsp;&nbsp;Mile Invitational in Iowa. En van die vier heeft de Pre Classic meer tijden onder de 4 minuten opgeleverd dan elke andere race; 418 prestaties tot nu toe, inclusief de wedstrijd van dit jaar in Eugene.&nbsp;Deze editie van 2025 was misschien wel de sterkste mijlrace uit de geschiedenis. Het was de eerste keer dat zoveel mannen in één wedstrijd onder de 3:50 (13 atleten), 3:49 (9 atleten) en zelfs 3:48 (8 atleten) liepen.Wat maakt de Bowerman Mile zo bijzonder? Snelle tijden worden niet altijd gelopen op de snelste baan. Het kan een onmetelijke mix zijn van factoren, zoals plaats, tijd en de omstandigheden die leiden tot legendarische prestaties. Welke van de wedstrijddeelnemers je ook spreekt, ze zeggen allemaal: de Bowerman Mile heeft iets bijzonders.&nbsp;

Het deelnemersveld

Ieder jaar weer trek de Bowerman Mile een sterk deelnemersveld aan met huidige wereldkampioenen en recordhouders. Sinds 2000 is er een tijd van 3:51.84 of sneller nodig om de race te winnen. Het enthousiasme van atleten voor de race is des te indrukwekkender, omdat de resultaten niet meetellen voor punten aan het eind van het profseizoen, ondanks dat het officieel een Diamond League-wedstrijd is.Een van die atleten die de datum van de Bowerman Mile steevast in zijn agenda zet is de Australiër Cam Myers. Dit jaar eindigde hij als zesde en zette een Australisch record neer voor atleten onder de 20 met een tijd van 3:47.50. In 2023, op slechts 16-jarige leeftijd, liep Myers als haas voor de Noor Jakob Ingebrigtsen, die de snelste tijd ooit op de Bowerman Mile neerzette in 3:43.73, een Europees record en een Diamond League-record."We willen deze race allemaal winnen", zegt Myers. "Het is enorm competitief en de perfecte omgeving om een snelle tijd neer te zetten."Of er nu wel of niet een record wordt verbroken tijdens de Bowerman Mile, elk jaar vraagt deze wedstrijd het uiterste van iedere loper in het streven naar een nieuw persoonlijk record.

Grant Fisher die het Amerikaanse record in handen heeft op de 2 mijl, nam dit jaar voor het eerst deel aan de Bowerman Mile met een tijd van 3:48.29. De race is een soort self-fulfilling prophecy, zegt hij. Als atleten weten dat ze een sterk deelnemersveld om zich heen hebben, geven ze alles wat ze hebben. Bovendien wordt de Bowerman Mile bijna altijd aangevoerd door een of meerdere hazen. Dus lopers worden zo hun fysieke grens voorbij getrokken. Als de haas zich laat zakken, is er geen tijd om na te denken. Gewoon gaan."We weten allemaal dat de haas ons meetrekt in de race", zegt Fisher. "Als de haas zich terug laat zakken is het veld van zo een hoog niveau dat die geweldige tijden gewoon blijven doorgaan."

Neem een van de meest memorabele prestaties van de Bowerman Mile: toen Alan Webb, op dat moment een highschool-leerling uit Virginia, het nationale highschool-record op de mijl verbrak dat Jim Ryun 37 jaar lang had vastgehouden. De tempomaker liep de eerste 409 meter in een supersnelle 54,6 seconden, wat gelijkstaat aan een mijlsnelheid van 3:34.8.Halverwege de race was Webb van de laatste naar de dertiende plaats opgeklommen. Het tempo was moordend en toch herinnert Webb zich dat zijn lichaam, met 400 meter te gaan, los en licht voelde, alsof er nog heel wat mogelijk was. Hij begon andere lopers in te halen op het rechte stuk. Zijn cadans was zo sterk dat hij mannen van tien jaar ouder, met medailles en nationale records op hun naam, voorbijliep.&nbsp;"Soms komt alles samen in een race en ik wist dat dit precies zo een moment was", zegt Webb als hij eraan terugdenkt. "Toen ik die laatste ronde inging voelde ik de kracht in mezelf. Dat is het speciale Bowerman Mile-effect."

De historische locatie

De grandeur van het voormalige Hayward Field, met houten tribunes en het Bowerman Building als wachter vanaf de oostkant van de baan, is niet hoe een toeschouwer het uitzicht vanuit het vernieuwde stadion zou beschrijven; een kolossale locatie gebouwd voor de moderne tijd. Webb herinnert zich nog hoe de helling van de westelijke tribunes het gevoel gaf alsof de fans bijna bovenop je zaten, toen hij in 2001 over het rechte stuk liep. Het enthousiasme en de kennis van de supporters op die stoelen is onvergelijkbaar met welke andere atletiekbaan dan ook.&nbsp;

"Zelfs vóór Prefontaine had Oregon een geschiedenis van supergoede binnenlandse mijllopers, zoals James Bailey, Dyrol Burleson en Jim Grelle in de tijd dat Bowerman coach was", zegt Pat Tyson, die begin jaren 70 voor de Universiteit van Oregon liep, waar hij een kamer deelde met Pre zelf.&nbsp;&nbsp;"De mijl was hier altijd al geliefd, zelfs voordat de Bowerman Mile officieel bestond."

Hayward Field is een plek waar supporters de rol van aandachtige sportwetenschapper aannemen, in plaats van passieve toeschouwer. Ze hebben hun eigen stopwatch bij het startschot ingedrukt en krabbelen de rondetijden van lopers op hun programmablad.&nbsp;Kaarin Knudson weet waar ze over praat. Ze liep van 1994 tot 1999 voor het atletiek- en crosscountryteam van de Universiteit van Oregon. Ze was zeven keer NCAA-gekwalificeerd en won in haar laatste jaar de NCAA-prijs voor Woman of the Year voor Oregon en is nu burgemeester van Eugene. Haar ervaring als maatschappelijk leider en voormalig atleet geeft haar een unieke kijk op wat de liefde voor atletiek in Eugene zo bijzonder maakt.

"Ik heb herinneringen van toen ik aan de Universiteit van Oregon studeerde, een makkelijke run liep en werd aangesproken door mensen uit de gemeenschap die ik helemaal niet kende. Ze feliciteerden me met een wedstrijd van het weekend ervoor", zegt Knudson. "Als atleet is het heel motiverend om je te begeven in een community die voor je juicht op de dag van de race én die je ook nog herkent als je van het podium afstapt."Slechts een enkeling heeft de Hayward-energie zo intens meegemaakt als diegenen die voor UO liepen tijdens hun college-jaren. Zoals hardloper Cole Hocker, die zijn top drie snelste mijltijden liep tijdens de Pre Classic. Tijdens zijn debuut in 2022 had hij een Nike tenue aan voor zijn eigen publiek tijdens de Bowerman Mile. Dit jaar verbeterde hij zijn persoonlijke record met 3:47.43."Elke keer als ik de kans krijg om op Hayward te lopen, zeg ik tegen mezelf dat ik moet genieten van het moment en moet denken aan de geschiedenis die hier voor me ligt", zegt Hocker.&nbsp;

De bijzondere afstand

De mijl en die andere race, de 1500 meter, schelen in afstand maar iets meer dan 100 meter. Afhankelijk van wie je het vraagt, is het verschil in hoe je een mijl of de 1500 meter loopt minimaal. Webb grapt dat het eigenlijk hetzelfde is, maar dat de mijl draait om "wie zichzelf nog iets langer kan pijnigen". Anderen, zoals Laros, zeggen dat de tactiek bij de mijl net iets anders is dan bij de 1500 meter. Voor hem is de start het grootste verschil.&nbsp;"Omdat je bij de mijl begint bij de openingsbocht, heb je minder tijd om je positie te bepalen voordat je de juiste plek moet innemen", zegt Laros. "Het is alsof je uit een kanon wordt geschoten en een goede positie moet vinden, zodat je niet aan de buitenkant belandt en extra afstand moet afleggen."Door de culturele kracht van de mijl heeft de afstand een geliefde plek veroverd in het hardlopen, net als de marathon. Beide zijn niche-afstanden in de atletiek, maar leveren wel wereldrecords op.&nbsp;De magie van de mijl ligt misschien wel in de eenvoud ervan. Vier rondes. Rondes lopen met een tempo van één minuut telt op tot vier minuten, wat de standaard is voor de professioneel mijlloper. De startlijn is ongeveer dezelfde plek als de finish. De supporters die je aan het begin van de race toejuichen zijn dezelfden die bij de finish staan te roepen.&nbsp;

Je zou kunnen zeggen dat de mijlafstand in wezen het vonkje was dat Bill Bowermans fascinatie voor het langeafstandlopen aanwakkerde. Als eerstejaarsstudent in Oregon speelde hij American football en ontmoette Ralph Hill, de eerste mijlloper met wie bij bevriend raakte. Op een dag liep Bowerman 400 meter op de baan tijdens een sprint om zijn snelheid te testen. De klok gaf 63 seconden aan. Bill Hayward, atletiekcoach aan de Universiteit van Oregon, leunde voorover met een grijns. "Even zodat je het weet", zei hij, "Ralph haalt deze snelheid bij vier rondes."

Het is de schaarste op professioneel niveau die bijdraagt aan de mythische status van de mijl. Professionele hardlopers hebben niet veel mogelijkheden om een mijlwedstrijd te lopen. Misschien maar een paar keer per jaar, in Eugene, Oslo en New York."Er zijn tijdens het jaar talloze mogelijkheden voor de 1500 meter. Maar er is geen garantie dat je aan een van de professionele mijlwedstrijden kan meedoen", zegt Webb. "En dan is het nog maar de vraag of je in vorm bent, als je de kans krijgt. Dus als je een mijlwedstrijd loopt, kun je beter maar alles geven."Die motivatie geeft iedere deelnemer vleugels tijdens de Bowerman Mile. Van de jonge hardloper die voor de eerste keer naar Eugene afreist tot de ervaren prof die zijn wereldranglijst wil bevestigen: de Bowerman Mile roept een soort gemeenschappelijke wilskracht op. Voor Laros is het lopen van die vier rondes en alles geven een zeldzaam voorrecht dat moeilijk te beschrijven is. Ironisch genoeg is het behalen van een snelle tijd soms niet het belangrijkste als je de kans krijgt om aan die start van de 1609 meter te staan."Deze wedstrijd winnen betekent meer voor me dan het nationale record neerzetten", zegt hij. "Uiteraard is een snelle tijd iets om trots op te zijn, maar deze overwinning, op deze plek, is wat me echt met trots vervult."

De Bowerman Mile tijdens de Pre Classic heeft meer tijden onder de 4 minuten opgeleverd dan welk ander evenement ter wereld dan ook. Dit is waarom.

Achter de schermen van de snelste mijlwedstrijd ter wereld

Toen Faith Kipyegon in 2023 het wereldrecord op de mijl verbrak in Monaco leek de energie haast tastbaar, een gevoel dat dit het begin was van iets heel bijzonders.&nbsp;In de woorden van Nike Footwear Innovation Lead Carrie Dimoff: "Ik zal de sfeer in het stadion nooit vergeten. Je voelde het in elke vezel van je lichaam. Iedereen stond versteld, maar gelijk kwam de gedachte op: is dit de eerste stap naar de mijl onder de 4 minuten voor vrouwen?" Je zou kunnen zeggen dat dat het begin was van Breaking4. Maar het project van Faith Kipyegon en Nike is in de kern tijdloos: namelijk alle atleten* laten zien dat grenzen er zijn om te verleggen en dat dromen groots moeten zijn. Faith vertelt: "Ik haal motivatie uit het bedenken wat ik kan bereiken, welke grenzen ik kan doorbreken, en hoe ik de volgende generatie vooruit kan helpen. Je moet jezelf geen beperkingen opleggen. Je moet je droom najagen. Ik wil met name vrouwen laten zien dat alles mogelijk is."Hieronder zie je het verhaal in beeld van Faith en Nike en hun weg naar Breaking4, en de kracht van durven te proberen. *Iedereen die een lichaam heeft, is een atleet.

Een terugblik op het gedeelde doel van 's werelds snelste vrouw op de mijl en Nike om alle atleten te inspireren om groots te dromen en grenzen te doorbreken.

Uitgelicht

De weg naar Breaking4: het onvergetelijke project van Faith Kipyegon en Nike

Afbeeldingen: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/sofieke-van-bilsen-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Sofieke van Bilsen</a>Waar je ook keek naar Faith Kipyegons poging om <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-athlete-faith-kipyegon-breaks-mile-record-time" target="_blank">de mijl in minder dan 4 minuten te lopen</a> (of dat nu tussen de medewerkers op een van Nike's campussen wereldwijd was, op een kijkfeest in Chicago, Los Angeles of Eldoret (Kenia), op een digitaal billboard in New York, Londen of Mexico-Stad of op het puntje van je stoel in het Stade Charléty in Parijs), de emoties waren voelbaar tijdens <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/topics/breaking4" target="_blank">Breaking4</a>: spanning, nervositeit, euforie en trots.Op de onderstaande foto's zie je al deze emoties, en iets wat atletiekfans altijd al wisten: Faith Kipyegon is een kampioen. Dat weet het team van Nike ook."Ik ben zo trots op mezelf dat ik het heb geprobeerd", zei Faith na de poging. "Vandaag heb ik een waardevolle les geleerd: dat ik alles moet geven, en dat heb ik gedaan —&nbsp;ik heb er alles aan gedaan. Het heeft me doen inzien dat alles mogelijk is, en ik denk dat ik aan andere vrouwen heb laten zien dat dat ook voor hen geldt. We moeten alles op alles zetten voor onze dromen en het durven te proberen."Faith, we kunnen niet wachten om te zien wat je volgende uitdaging gaat zijn en je daarbij te steunen.&nbsp;&nbsp;

Beleef alle emoties tijdens de historische recordpoging van de kampioen alsof je naast de atletiekbaan staat.

Achter de schermen bij Breaking4, de recordpoging van Faith Kipyegon

Tekst: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/davis-jones-senior-editor" target="_blank" class="ql-size-small">Davis Jones</a> Afbeeldingen: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/dan-vernon-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Dan Vernon</a> en <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/sofieke-van-bilsen-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Sofieke van Bilsen</a> In wezen ging Breaking4 – <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/breaking4-faith-kipyegon-vs-the-four-minute-mile" target="_blank">de poging van Faith Kipyegon en Nike</a> om de mijl in minder dan 4 minuten te lopen – altijd over overtuiging en toewijding. Dat is de kracht van Kipyegon, en ze wordt daarbij ondersteund door <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/faith-kipyegon-breaking4-speed-kit-behind-the-design" target="_blank">baanbrekende Nike performance-producten</a>. Maar vergeet niet dat &nbsp;Nike wel honderden andere elementen onderzocht heeft om Kipyegon de benodigde 7,65 seconden van haar wereldrecordtijd af te laten schaven en de finish te bereiken met een eindtijd beginnend met een 3.<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/meet-the-dream-team-behind-faith-kipyegon-s-breaking4-attempt" target="_blank">Het Breaking4 team</a> heeft zowel de aerodynamica als efficiëntie goed bekeken om de speciaal gemaakte producten, zoals de unieke Nike Fly Suit, <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/nike-new-performance-material-flyweb" target="_blank">een revolutionaire FlyWeb bh</a> en een gloednieuwe Victory 2 Elite FK spike, aan te vullen en te versterken. Voorbereiding en locatie. Het weer en de vibes. Ieder van deze punten bevat details die het Nike Innovation team kritisch en vanuit elke mogelijke hoek heeft bekeken om de perfect afgestemde aanpak te vinden samen met Kipyegon. Duik in de tien manieren waarop Nike de poging ondersteund heeft.

<h3>1. Laat Faith haar ding doen </h3>Faith Kipyegon is niet zomaar een tophardloper die de Breaking4 poging aanpakt. Ze heeft naam gemaakt als een van de beste hardlopers op de middellange afstand aller tijden. Ze is momenteel de wereldrecordhouder op drie verschillende afstanden. Haar drie gouden medailles op de 1500 meter bestrijken bijna een decennium, en ze is nog niet klaar. Maar er zijn ook een hoop elementen die minder zichtbaar zijn. Zo heeft ze haar trainingsvoorkeuren helemaal uitgekiend. Ze heeft inzicht in haar eigen atletisch vermogen, zoals een coureur zijn racewagen door en door kent. De rol van Nike bij Breaking4 was niet om Kipyegon te veranderen, maar juist om de vaardigheden van een historisch goede hardloper uit te breiden.

<h3>2. Kweek zelfvertrouwen</h3>Aan het begin van de Breaking4 strategie besprak het Innovation team de koers van Kipyegons route van 1 mijl. Wat als het pad een recht stuk was, zoals in een race op de weg? Zonder alle bochten zodat de formatie lineair zou zijn in plaats van aangepast aan de afbuiging naar links? Toen het team dit voorstelde aan Kipyegon, was ze heel duidelijk: de atletiekbaan was de plek waar ze zich het beste voelde, daar richtte ze zich al haar hele sportcarrière op de acht banen met een focus op die binnenste baan."Of het nu om een bepaald deel van de route ging, de formatie of een detail van haar kleding, het zelfvertrouwen van Faith was onze hoogste prioriteit", zegt Amy Jones Vaterlaus, VP Innovation, NSRL. "We luisterden aandachtig naar haar. We letten op de signalen die ze gaf, misschien zelfs onbewust. Door te zorgen dat ze vrijuit en zonder afleiding kan bewegen, kunnen we haar zelfvertrouwen ondersteunen."

<h3>3. Kies de juiste tijd van het jaar</h3>Kipyegons professionele schema was doorslaggevend bij het kiezen van de maand waarin de poging zou plaatsvinden. Als ze moet pieken in september tijdens het WK in Tokio, moet ze haar lichaam precies genoeg tijd geven voor de periodisering van haar training of het aanpassen van de voorbereiding, zodat ze er helemaal klaar voor is. Het optimale moment: eind juni.

<h3>4. Speel met het weer</h3>﻿De weersomstandigheden tijdens de wedstrijddag kunnen een snelle tijd in de weg staan. Hitte, wind en regen betekenen allemaal een extra last voor de atleet. Te veel warmte kan leiden tot hittestress en overbelasting. Te veel wind, en rond de baan heb je altijd op een bepaald punt last van tegenwind, zorgt voor trekkracht die de atleet afremt. Het weer heb je niet in de hand natuurlijk, maar het Nike team wist dat de ideale geografische locatie aan zo veel mogelijk criteria moest voldoen: geen regen, wind van minder dan 12 km/u en een gematigde temperatuur.

<h3>5. Minimaliseer de jetlag</h3>﻿Iedereen die wel eens een lange vlucht heeft genomen kan beamen dat het doorkruisen van tijdzones een fysieke en mentale weerslag op je heeft, waardoor je je sloom en moe voelt. Je lichaam heeft een dag-en-nachtritme, een interne klok, die je laat weten wanneer je wakker moet worden of juist moet slapen. Ergens in het midden van die tijdsperiode ervaar je je optimale bio-energetische moment, wanneer je je het meest energiek voelt, of in het geval van Kipyegon in staat bent tot de beste fysieke prestaties. Daarom was de juiste plek op aarde vinden voor de poging essentieel voor Breaking4. Door het tijdsverschil te minimaliseren, kon worden gezorgd dat de interne klok van Kipyegon zo min mogelijk in de war raakte."We wilden niet dat ze helemaal kapot zou aankomen", zegt Jones Vaterlaus. "Omdat Parijs maar een tijdsverschil van een uur heeft met Kenia, was dat een makkelijkere keuze dan bijvoorbeeld ergens in de Verenigde Staten, waar Faith last zou krijgen van een jetlag."

<h3>6. Hou rekening met de baan</h3>Een baan is niet zomaar een oppervlak. Een atletiekbaan kan een bepaalde responsiviteit hebben waardoor de atleet frisse benen houdt. Of de baan kan stevig en dempend zijn, waardoor de energie die de loper kwijt kan in de grond wordt verdeeld. De textuur is ook van belang. De korreligheid kan heel geschikt zijn voor grip als een hardloper de bocht neemt, of juist niet. Voor Breaking4 bestelde het Nike Innovation team stalen van tien baanoppervlaktes van over de hele wereld uit verschillende stadions om zo de ideale samenstelling voor de performance van Kipyegon te vinden, waarbij haar lichaamsgewicht en pastempo werden meegenomen."Onze schoenoplossing voor Faith kwam voort uit het onderzoek naar de interactie tussen de voet van Faith en de ondergrond", aldus Carrie Dimoff, Sr. Manager for Innovation Footwear. "Onze formule moest rekening houden met het baanoppervlak waar ze op zou lopen en de kenmerken die dat oppervlak wel of niet had. Terwijl de locatie nog niet duidelijk was, konden we toch onze spike-prototypes op de specifieke baanoppervlaktes testen zodat we de energieteruggave en effectiviteit van de grip konden bekijken."

<h3>7. Vind het ideale stadion</h3>Het team wist inmiddels dat Kipyegon de poging op een baan wilde aangaan om trouw te blijven aan het karakter van de sport. Dat betekende dat het Nike Innovation team een belangrijke beslissing moest nemen: welke baan? Een baan waarop de atleet al eerder heeft gelopen kan een vertrouwd gevoel geven waardoor ze een snellere tijd kan neerzetten. Een van de opties was daarom Monaco, waar Kipyegon het wereldrecord op de mijl had verbroken in 2023. Het team dacht ook aan Eugene, Oregon. In 2023 stapte Kipyegon Hayward Field op en pakte een Diamond League-titel op de 1500 meter met een wedstrijdrecord in de Prefontaine Classic. Uiteindelijk koos het team voor het Stade Charléty in Parijs waar Kipyegon haar wereldrecordtijd op de 1500 en de 5000 meter had gelopen. "Ik denk echt dat er een speciale energie hangt op deze baan", zegt Kipyegon. "Ik heb bijzondere herinneringen aan Parijs, zoals het moment dat ik het wereldrecord op de 5000 en de 1500 meter verbrak. En nu gaan we voor dit speciale doel en ik denk dat deze baan me gaat helpen aan een mooi resultaat."

<h3>De perfecte hazenstrategie</h3>﻿De eerdere recordpoging van Nike, Breaking2, was een belangrijke les in hazenstrategie en aerodynamica. Een van de belangrijkste elementen voor Breaking4 was het bepalen van de formatie, om Kipyegon de beste kans te geven om onder de 4 minuten te duiken. Om de aerodynamische luchtweerstand te verminderen voor Kipyegon, heeft het Nike team verschillende opstellingen met hazen uitgedacht en geëxperimenteerd met het aantal hardlopers, de balans tussen mannen en vrouwen, en de opstelling van de formatie. Ze hebben ook overwogen om nieuwe hazen toe te voegen tijdens de poging. Het gevolg? Onderbrekingen kunnen de soepele positionering van de atleet in de war brengen, de keuze om lopers te wisselen midden in een ronde kan microgolven veroorzaken in de luchtfrequentie, waardoor de snelheid van Kipyegon wordt verstoord."Het creëren van een luchtzak met lage druk rondom Faith vereist een totale synchronie tussen alle hazen in de formatie", zegt Kirby. "Het experimenteren met verschillende formaties lijkt veel op het herschikken van de stukken op een schaakbord. De timing moet precies goed zijn, de groepsformatie ook, en de verhouding tussen iedere haas en Faith moet exact kloppen."

<h3>9. Ga voor kleur</h3>Kleurkeuzes hebben de psychologische kracht om een atleet te motiveren om haar allerbeste prestatie te behalen. Hoewel het Nike Innovation team niet veel kleur heeft gebruikt voor het Nike Fly Suit, onder andere omdat het de aerodynamische kenmerken van het materiaal beïnvloedde, zijn de Nike Aeronodes op het pak paars, een knipoog naar de lievelingskleur van Kipyegon. Het stadion zelf zal ook paars kleuren; de tribune, het scherm en de borden rond de baan zullen allemaal paars zijn. Bij letterlijk iedere bocht zal Kipyegon de kleur zien die haar zo motiveert. Ook buiten de race is de kleur paars duidelijk aanwezig in de Nike Running collectie van Kipyegon. De collectie, die zowel schoenen als kleding bevat, heeft ook accenten in rood en groen, de kleuren die verwijzen naar haar Keniaanse afkomst. Op Kipyegons Victory Elite FK spike staan gouden accenten voor haar gouden medailles.

<h3>10. Geef haar alle voordelen die Nike kan bieden</h3>Het Innovation team gaf Kipyegon het gehele scala aan Nike tools tijdens haar training in de aanloop naar de poging. Hiertoe behoorde alles wat bij de moderne herstelmethodes voor atleten hoort, zoals <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/hyperboot-by-nike-hyperice-official-images" target="_blank">Nike Hyperice boots</a> en een massageapparaat met warmte- en luchtcompressie. Andere items zoals de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-vomero-plus-vomero-premium-official-images" target="_blank">nieuwe Nike Vomero Premium schoenen</a>waren ideaal voor herstelruns of lange afstanden. Ook waren er innovaties die werden versneld zodat Kipyegon gebruik kon maken van de voordelen, voorafgaand aan en tijdens de race. Nike FlyWeb, <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/nike-new-performance-material-flyweb" target="_blank">een nieuw 3D-geprint materiaal voor </a>Kipyegons<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/nike-new-performance-material-flyweb" target="_blank"> sport-bh</a>, werd versneld geproduceerd zodat Kipyegon erin kon trainen. "Tijdens deze poging wordt Nike FlyWeb voor het eerst op het wereldpodium getest, in een unieke bh", zegt Janett Nichol, VP Apparel Innovation. "Faith gaf ons een kans uit duizenden: ze zou de bh niet alleen dragen, maar ook helpen bij de ontwikkeling ervan."

Als ze aan de start verschijnt, vertegenwoordigt Kipyegon op elke manier het allerbeste en nieuwste van Nike.

Speed suit, sport-bh, spikes, volledig aangepast. Dit zijn andere essentiële factoren die Nike onder de loep nam om Faith Kipyegon te ondersteunen tijdens Breaking4.

Innovatie

Tien dingen die Nike onder de loep nam voor Faith Kipyegon en Breaking4

Toen Marquis Mills Converse zijn gelijknamige bedrijf oprichtte in 1908 in Boston (Massachusetts)wilde hij een merk opzetten dat onafhankelijk opereerde van de monopolies in de branche, maar uitging van een de beste rubberschoenmakers die er waren. De eerste producten waren overschoenen en waterdichte winterlaarzen, wat betekende dat de vraag terugliep zodra de temperatuur steeg. Om zijn uitstekende vakmensen toch het hele jaar door aan het werk te houden, had Converse een zomerproduct nodig. Daarom bracht het merk in 1910 voor het eerst een tennisschoen met rubberen zool uit. De echte doorbraak van het bedrijf kwam echter pas toen ze hun kenmerkende innovaties toepasten op een sneaker voor een op dat moment nieuwe lokale sport: basketbal.De basketbalsport, die voor het eerst werd bedacht in Springfield in 1891, werd steeds populairder, ook op Amerikaanse colleges. Juist op dat moment, in 1917, lanceerde Converse de zogeheten Non-Skid schoen als hét ontwerp voor de echte Amerikaanse basketbalschoen. Hij werd gemaakt op de originele leest van de nette schoen van het merk met een tweedelige zijkant voor een goede pasvorm van de enkel, gecombineerd met een anti-slipzool met het gepatenteerde diamantpatroon van Converse.&nbsp;

De sneaker werd eerst getoond aan coaches in de regio, die Converse constructieve feedback gaven, zoals de wens voor een bovenwerk van donkerder canvas omdat slijtage en vlekken te zichtbaar waren op het lichte materiaal. Daarom ontwierp het bedrijf een donkerbruine versie van de Non-Skid, met een zwarte rand langs de veteroogjes. Deze editie werd in 1919 officieel de All Star genoemd en dit betekende een nieuwe ronde van innovaties speciaal ontworpen voor het basketbal, waarmee het design de beste basketbalschoen zou worden van de daaropvolgende vijftig jaar.De naamgenoot van de schoen Chuck Taylor (ofwel Charles Hollis Taylor), verscheen een paar jaar later.

Zoals de naam al doet vermoeden werd de Chuck Taylor All Star door bijna iedere grote basketballer uit het tijdperk voor 1965 gedragen. Onder deze atleten waren spelers die op het grootste podium ooit stonden in 1936, toen Converse het Amerikaanse mannenbasketbalteam voorzag van witte Chucks met rood-blauwe strepen op de zoolranden. De speciale versie was zo populair dat zelfs andere teams de schoen droegen en vanaf dat moment werd de kleurencombinatie een vast onderdeel van de productlijn. In 1939 droegen de spelers in het collegebasketbalkampioenschap allemaal Chucks. In 1962 werd het recordaantal in een enkele wedstrijd van &nbsp;100 punten &nbsp;gescoord in Chucks. In 1971 werden de Chucks voor het eerst voorzien van teamkleuren die pasten bij de tenues. Wie Chucks zei, zei basketbal en andersom.

Een catalogus uit 1922-23 met de performancegegevens en ontwikkeling van de Converse All Star.

Chuck Taylor, een Converse verkoper en coach van het Converse All Star basketbalteam rond 1920.

Chuck Taylor coacht in 1950 een basketbalclinic met Chucks aan zijn voeten.

Converse Non-Skid All Stars, rond 1923, een latere versie van het originele ontwerp dat werd gelanceerd in 1917.

Een Converse Athletic Footwear catalogus uit 1957, het jaar dat de low-top Chuck werd gelanceerd.

Uiteindelijk bleek dat de performance-innovaties die de Chuck zo perfect maakten voor basketbal, ook heel goed pasten bij skateboardschoenen.

Skateboarden kwam voor het eerst halverwege de vorige eeuw in Californië op als tijdverdrijf van surfers als de golven niet hoog genoeg waren. De low-top Chuck, die uitkwam in 1957, was al een favoriet onder deze beach boys en paste perfect bij de nieuwe sport, dankzij de demping onder de voet, de rubberzool met grip en het nauwsluitende bovenwerk van canvas.

Meer dan vijftig jaar later heeft de Chuck zijn fundamentele status binnen de skatescene en met topsporters behouden, ook nu de sport van de straat naar wereldtopcompetities is verplaatst en zelfs naar belangrijke musea. In 2023 was in het Design Museum in Londen de tentoonstelling 'Skateboard' te zien, &nbsp;als onderdeel van een multimediaproject <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.phaidon.com/store/design/skateboard-9781838667498/" target="null">waarvoor ook een boek werd uitgegeven in samenwerking met curator Jonathan Olivares, Converse en Phaidon, waarin de tegencultuur van de ontwerpgeschiedenis van het skateboarden is omschreven.

Een skateboarder met nonchalante, premium Chucks aan in 1975.

Advertentie voor de Rad collectie van 1988 met unieke high-top Chucks en T-shirts.

De tentoonstelling 'Skateboard' uit 2023 in het Design Museum in Londen bevestigde de status van de Chuck in de wereld van skate en design.

Skateboarder Bryce Wettstein van het Converse CONS team draagt Chucks als hij aan het skaten is, zowel tijdens wedstrijden als daarbuiten.

'Skateboard' onderzoekt de ontwerpen, materialen, de cultuur en de geschiedenis van het skateboarden.

De eenvoudige, no-nonsense stijl van de Chucks sluit perfect aan bij de vrije, eigenzinnige mentaliteit van de skatescene, een mentaliteit die overal zijn sporen heeft nagelaten.

Tyler, the Creator weet het goed te omschrijven: ''Ik kom uit LA en ik ben opgegroeid tussen de skateboarders. De Chuck Taylor is echt een schoen die niet weg te denken is uit die scene. De Chuck sloeg een brug tussen de skate- en muziekwereld in de jaren 90, maar de muzikale wortels van de schoen gaan terug tot artiesten die in de jaren 50 en 60 de billboard-hitlijsten aanvoerden. Deze wereldsterren droegen de schoen werkelijk overal, van podia in Californië tot Engeland, bij het oversteken van Penny Lane, op de stranden van Hawthorne en in de straten van Haight-Ashbury.

Door de decennia heen heeft de Chuck een indrukwekkende lijst van muzikale artiesten aan zich verbonden die niet onderdoet voor die van een beroemd platenlabel, en die alle genres beslaat; van punk, alto en grunge tot hiphop, indie-rock en pop. Ook werd de Chuck vertegenwoordigd in opnamestudio's, op albumhoezen, op wereldwijde muziekfestivals en zelfs in muziekzalen voor klassieke muziek. In 2018, toen dirigent Jonathon Heyward zijn nette schoenen was vergeten voor een orkestoptreden, droeg hij zijn rode Chucks op het podium, en stal daarmee bijna de show. ''Klassieke muziek toegankelijk maken door een gevoel van herkenbaarheid is iets waar ik erg gepassioneerd over ben, en Chuck Taylors kunnen daar geweldig bij helpen,” legt Heyward uit, die muzikaal en artistiek directeur is van het Festival Orchestra of Lincoln Center en muzikaal directeur van het Baltimore Symphony Orchestra. ''Door gewoon Chuck Taylors te dragen tijdens mijn concert word ik herkenbaarder, en mensen staan meer open als ze een gevoel van herkenbaarheid ervaren. De muren brokkelen af en ik kan ze meenemen op mijn reis, namelijk de reis van klassieke muziek, en daar draait het om tijdens een klassiekemuziekuitvoering.''

Als cultureel ijkpunt van het Amerika van halverwege de vorige eeuw kon de Chuck niet om kleur heen. De uiteenlopende kleuren die oorspronkelijk werden geïntroduceerd voor het basketbalveld, zorgden voor een statement door de kleurgrenzen op en naast het veld te doorbreken. Diversiteit en zelfexpressie werden doorslaggevend.

Van primaire kleuren werden de schoenen gehuld in eindeloze patronen, motieven of camouflageprints uit de jaren 80, tot dierenprints en glitterafwerking met ruitpatronen en oplichtende designs in het donker. Nieuwe materialen, hoogtes en vormen volgden, waarmee de Chuck zich ontwikkelde van een symbool van specifieke subculturen tot een aanpasbare schoen voor echte trendsetters en voor een nog altijd groeiend aantal samenwerkingspartners.

Het begon allemaal in 1934 met Disney, de eerste merksamenwerking van Converse, waardoor de Chuck de eerste schoen werd met een afbeelding van Mickey Mouse. Ondanks deze lancering die veel aandacht trok, werden collabs pas eind jaren 2000 een centraal onderdeel van de Chuck. Voor de Converse 1HUND(RED) Artists collectie uit 2008 gaf het merk honderd internationale muzikanten, grafisch ontwerpers en graffiti-kunstenaars de opdracht om de Chuck te gebruiken als canvas om hun steun te betuigen aan de strijd tegen aids. Het project bracht community's in beweging voor een goed doel en ontketende een golf van creativiteit. De gezamenlijke creaties blijven belangrijk, waaronder speciale bijdragen van de langstlopende collab van het merk, die met Comme des Garçons (CDG) PLAY.

De samenwerking uit 1934 met Disney zette Chuck op de kaart als de eerste schoen met Mickey Mouse erop.

In 1977 waren de Chuck Taylor All Stars verkrijgbaar in uiteenlopende kleuren, zoals deze Athletic Footwear catalogus laat zien.

Replica's van van Andy Warhols Chucks waren onderdeel van de Dover Street Market tentoonstelling uit 2024, 'Andy Warhol: Social Disease'.

Een speciale 'kroonluchter' met zwarte Chuck Taylor sneakers. Foto door Ryan Stifler.

In 2015 werd de Chuck 70 onderdeel van de Converse x PLAY Comme des Garçons  
samenwerking.

Voor de Chuck 70 De Luxe Squared uit 2024 werd de Chuck versierd met Swarovski-kristallen.

De onmiddellijke en blijvende populariteit van de Converse x PLAY Comme des Garçons collab bevestigde wat eigenlijk al tientallen jaren duidelijk was: de Chuck kan zich moeiteloos aanpassen aan de wereld van high-fashion, met toonaangevende voorlopers die zijn opgegroeid met de schoen en die zich lieten inspireren door de eigenzinnige houding en de persoonlijke stijl. Zoals modeontwerper Rick Owens zegt: ''Als ik aan Converse denk, denk ik aan de zwart-witte Chuck Taylors en de punkrock-generatie. Ze waren altijd de iconische basis voor mijn look.''Tegen het einde van de jaren 2000 zorgde digitale media voor een steeds toegankelijkere modewereld, en de Chuck verankerde zijn status in deze vluchtige, maar ruimdenkende scene. De schoen verscheen op de catwalks in originele en speciale edities, terwijl hij tegelijkertijd opdook in modetijdschriften en streetstylefoto’s van fashion-weken over de hele wereld.

In 2021 vernieuwde Rick Owens de Chuck 70 tot de TURBODRK Chuck 70. Foto door OWENSCORP.

Marc Jacobs kleedde modellen in Chucks voor zijn iconische Perry Ellis 'Grunge' collectie uit 1992.

Lila Moss in Converse x Isabel Marant Chuck 70 Ox sneakers, onderdeel van een samenwerking in 2025.

Voor de Converse 'Made in Main' schoen uit 2012 werd de Chuck in een nieuw jasje gestoken met een knipoog naar de rijke Amerikaanse geschiedenis.

Shai Gilgeous-Alexander draagt Chucks in 2025 tijdens de wandeling door de tunnel in de NBA.

De Converse x Feng Chen Wang 2-in-1 Chuck 70, geïnspireerd door de Chinese afkomst van de designer.

De Chuck die diep verweven is met de wereldwijde cultuur heeft talloze historische momenten meegemaakt, de voeten gesierd van uiteenlopende invloedrijke figuren, en zich stevig genesteld in het bredere maatschappelijke landschap.

In de Soweto Township in Johannesburg in Zuid-Afrika danst een traditionele Zulu-danser met Chucks aan.

Een advertentie uit de Converse All You Need campagne uit 1990 waarbij Chucks op de Berlijnse muur stonden.

In het Turkse Beyoğlu worden Chucks voorzichtig bewaard in een weckpot. Foto door Aytekin Gezici.

De voortdurende ondersteuning voor zelfexpressie kwam naar voren tijdens de Boston Pride Parade in 2024.

Chucks op het Town Festival in São Paulo, Brazilië, in 2023. Foto door Cauê Paciornik.

Het eindeloze aantal edities laat zien dat de Chuck waarschijnlijk de meest aangepaste sneaker aller tijden is. Hij is gekleurd met verfspetters en versierd met stift, voorzien van badges, pins en spikes, geborduurd, gestikt en binnenstebuiten gekeerd. Iedere aanpassing laat als een soort vingerafdruk de unieke creativiteit van de designer zien. Volgens Converse All Star Rocco Montagnoli Bruzzone. "Met Chucks kon ik mezelf en mijn persoonlijkheid uiten vanaf mijn kindertijd, toen ik al op mijn schoenen tekende. Nu draag ik een schoon paar Chucks tijdens mijn meetings."

De krachtige band tussen een speciale Chuck en de drager inspireerde het merk al in 1988 om limited-editions &nbsp;aan te bieden via de postordercatalogus. Hierna volgden superlokale Chuck-collecties zoals de Lunar New Year-collectie en City packs. Deze unieke stadsontwerpen die vaak in samenwerking met lokale ontwerpers werden gemaakt, verweven de uitgesproken culturele lokale vibes met de herkenbare vorm van de Chuck. In 2015 ging Converse nog een stapje verder qua personalisatie door de introductie van Converse By You, een digitaal ontwerpprogramma dat tot nieuwe hoogten steeg met de collab van 2024 die alle records brak: Converse By You x Billie Eilish. Alles om makers nog dichter bij hun Chucks te brengen.

En dit is nog maar het begin.

Het verhaal van een schoen die begon als bijproduct en uitgroeide tot een wereldwijd icoon met geheel eigen regels, maakt duidelijk waarom de Converse Chuck Taylor All Star voor vele generaties, subculturen en stijlen de ultieme schoen was en nog steeds is: deze schoen paste nooit in een hokje.

Het verhaal van een icoon: de geschiedenis van de Chuck Taylor All Star

Tekst: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/rachel-cavanaugh-contributing-writer" target="_blank" class="ql-size-small">Rachel Cavanaugh</a> Afbeeldingen: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/dan-vernon-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Dan Vernon</a> en <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/sofieke-van-bilsen-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Sofieke van Bilsen</a>

De meest gedurfde ideeën beginnen niet met garanties. Ze beginnen met een droom, en de wil om die waar te maken. Dat is precies hoe Nike FlyWeb, het nieuwste performancemateriaal van Nike, is ontstaan. Deze 3D-geprinte innovatie is de eerste in zijn soort en ontstond na jaren experimenteren en de wil om iets te doen wat nog nooit eerder was gedaan.&nbsp;Nike FlyWeb vertegenwoordigt een radicale verschuiving in hoe performancekleding wordt gemaakt en hoe die kan aanvoelen.In tegenstelling tot traditionele sportkleding, meestal gemaakt van knit of geweven garen, is FlyWeb gemaakt van TPU, een zacht, flexibel polymeer, dat door middel van 3D-printen het gewenste product vormt.&nbsp;3D-printen is niets nieuws voor de schoenenindustrie of Nike. Meer het is wel de eerste keer dat Nike de productiemethode toepast op sportkleding voor atletische topprestaties, zegt Janett Nichol, Nike VP of Innovation.&nbsp;

"Wat werkt in een schoen vertaalt zich niet zomaar naar iets dat je op je lichaam draagt," legt ze uit. "Het kostte jaren van doorontwikkelen, niet alleen voor de materialen maar ook voor de designaanpak zelf, om FlyWeb zacht, ventilerend en mooi genoeg te krijgen voor kleding."Het eerste product dat Nike designteams kozen voor het nieuwe materiaal? Eén die qua materiële vorm sinds het begin niet is veranderd: de bh.De Nike FlyWeb bh is een ode aan minimalisme. Het FlyWeb materiaal is één enkele, naadloze laag, gemaakt via computerontwerp, zodat Nike ontwerpers de pasvorm en ondersteuning tot op de millimeter konden bepalen, waarbij de dichtheid, luchtcirculatie en stretch in verschillende delen van het kledingstuk werden aangepast."We moesten alles opnieuw uitdenken, demonteren wat we wisten, en het vervolgens weer in elkaar zetten, om het draagbaar te maken op de huid," zegt Nichol.

Het resultaat is iets wat atleten nog nooit eerder hebben gevoeld. De Nike FlyWeb bh heeft niet alleen minder volume en efficiëntere vochtregulatie. Hij creëert een hele zintuiglijke verschuiving. Voor atleten biedt het een oplossing voor de meerlaagse barrière van de meeste sport-bh's. Dit betekent meer luchtcirculatie en comfort op een manier die niet mogelijk is met traditionele constructies."Het is zacht. Het is licht: zo licht dat het voelt alsof je helemaal niets draagt," voegt Nichol toe. "Dat is het eerste wat testers ons vertellen: Het voelt alsof je niets draagt, maar toch levert de bh op de een of andere manier ongelooflijke ondersteuning."Die ondersteuning komt niet van compressie of gelaagdheid maar van de structuur zelf. Het digitaal ontworpen patroon is zo ontworpen dat het dichter is op plekken die meer omsluiting nodig hebben.

Nike FlyWeb beweegt vloeiend mee wanneer de atleet beweegt en creëert responsieve atletische ondersteuning zonder afhankelijk te zijn van naden, bandjes of extra materiaal. Dat betekent pure bewegingsvrijheid."Je voelt de lucht echt op je borst," zegt Nichol. "De meeste vrouwen hebben dat nog nooit meegemaakt tijdens het hardlopen. We denken er niet eens over na, omdat het gewoon niet iets is wat we ooit hadden verwacht te voelen."Op 26 juni zal Faith Kipyegon in Parijs proberen de eerste vrouw in de geschiedenis te worden die het record breekt en een mijl in minder dan vier minuten loopt, een poging die 'Breaking4' wordt genoemd. En terwijl ze de atletiekbaan opgaat voor de legendarische poging, zal ze een unieke sport-bh van het baanbrekende materiaal dragen.

Nike FlyWeb materiaal maakt zijn debuut tijdens de historische poging van Faith Kipyegon om het record te breken en een mijl in minder dan 4 minuten te lopen.

Door het lichte, ventilerende design van de Nike FlyWeb bh blijft het lichaam van Faith koeler terwijl ze alles geeft.

Faiths FlyWeb bh voelt ultralicht en zacht aan en weegt nauwelijks iets.

Dankzij haar ambitie en de schaal van haar recordpoging is het bh-prototype van Nike FlyWeb ontwikkeld tot een op maat gemaakt product."Iedereen dacht mee: we hebben echt de koppen bij elkaar gestoken", zegt Lisa Gibson, Senior Product Manager, Apparel Innovation. "En als je synergie in je team hebt en gelooft in Faith en dit allesbepalende moment, dan beginnen de dingen op magische wijze op hun plek te vallen. Dat is de magie van Nike."

De introductie van FlyWeb is niet alleen een materiële mijlpaal. Het is het begin van een nieuw tijdperk in hoe performancekleding wordt gemaakt.Wat begon als een experiment om opnieuw uit te vinden hoe we over kleding denken, versnelde gauw tot een doorbraak toen de recordpoging van Kipyegon in zicht kwam.&nbsp;"We wisten dat het voor ons een kans was om te zien wat we in onze mars hadden en wat we echt konden gebruiken om haar te helpen bij deze recordpoging", zegt Nichol. "We realiseerden ons dat het een cadeau was en dat het aan ons was om die kans te grijpen."Nu &nbsp;het materiaal er is, wordt het potentieel ervan duidelijk.&nbsp;"We zijn nog maar aan het begin", zegt Nichol. "Dit opent allerlei deuren, niet alleen voor bh’s, maar ook voor hoe we in de toekomst kleding voor topprestaties ontwerpen en maken. Het leidt tot geheel nieuwe ideeën over hoe atleten sport ervaren via hun kleding."

Nike FlyWeb is vederlicht, zacht en ventilerend en het is een uniek sportmateriaal. Deze 3D-geprinte innovatie is de eerste in zijn soort.

Ontdek de toekomst van performancekleding

Erin Wallace naderde het 600-meterpunt op het rechte stuk in Xiamen in China en zette alles op alles. Vanuit haar ooghoek zag ze het knipperende blauwe licht naast haar voeten dat haar achter zich probeerde te laten.Erin was één van de twee hazen voor <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/faith-kipyegon-profile" target="_blank">wereldkampioen Faith Kipyegon</a> op de 1000 meter tijdens de Diamond League in april. Hazen, of pacers, zorgen ervoor dat ten minste één hardloper tijdens een wedstrijd op het juiste tempo loopt om een bepaalde tijd neer te zetten, meestal een record. In dit geval probeerde Faith de 1000 meter in minder dan 2.28,98 te lopen, een wereldrecord dat al 27 jaar staat.&nbsp;Erin weet hoe ze een nauwkeurig tempo moet aanhouden. In Londen in 2024 was de 24-jarige atleet uit Schotland haas voor teamgenoot en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/keely-hodgkinson-wins-gold" target="_blank">Nike atleet Keely Hodgkinson</a>op de 800 meter. Na 500 meter stapte ze van de baan en keek ze toe hoe Keely door de tweede ronde vloog en het Britse nationale record verbrak met een eindtijd van 1.54,61.&nbsp;Fysiek hebben tempo maken en wedstrijdlopen veel overeenkomsten. Maar mentaal zijn ze behoorlijk verschillend.

<h3>Het startschot </h3>Op een middellange afstand zoals de 1000 meter in Xiamen kun je zien hoe constant een goede haas moet kunnen lopen. Erins coach, Trevor Painter, stelde voor om de wedstrijd rustig te beginnen. Het startschot klinkt en de wedstrijd begint. Omdat ze als derde hardloper gezien vanaf de buitenbaan begon, moest ze flink aanzetten in de eerste 50 meter om voorop te komen. Maar bij het 200-meterpunt gaf de klok 29,4 aan, iets langzamer dan het wedstrijdtempo van 28,8. Ze moest een tandje bijzetten. Snel genoeg? Te snel? Te langzaam? Dit gaat continu door het hoofd van een haas. Toen ze bij de 400 meter kwam, had ze een tijd van 59,38, bijna gelijk met het knipperende licht rond de binnenbaan, een licht dat als digitale haas fungeert."Bij Diamond League-wedstrijden heb je op elk 100-meterpunt een klok staan. Maar je moet ook vanbinnen kunnen aanvoelen wanneer je je tempo moet aanpassen", zegt Erin. "Dat je een snelle tijd kunt neerzetten betekent niet automatisch dat je je tempo kunt aanpassen aan de tijd van een ander."

<h3>Tijdens de wedstrijd</h3>Je hebt de tijd op de klok, en de tikkende klok in je lichaam, &nbsp;die je vertelt om langzamer of sneller te gaan. Erin vertelt dat tempo maken op verschillende afstanden weer andere vaardigheden vereist. Bij kortere afstanden loop je op sprintsnelheid en vertrouw je meer op het licht. Je atletische vermogen is de barometer. Bij langere afstanden is er meer ruimte voor strategische fouten."Als haas leer je om je hyperbewust te zijn van je lichaam en je omgeving", zegt Erin. "Je bent je bewust van je positie op de baan. Van de timers in het stadion. En vooral van alles wat de wedstrijd kan verstoren, bijvoorbeeld de invloed die je hebt op andere hardlopers wanneer je afzwaait."

<h3>En dan uitstappen</h3>Bij de laatste 400 meter zwaaien de meeste hazen af terwijl de andere hardlopers de laatste ronde ingaan. Hier zijn allerlei obstakels waar je over zou kunnen struikelen: de binnenrail, de klok, de apparatuur voor het elektronische scorebord. Tijdens de wedstrijd in Xiamen zag Erin dat het op de laatste 20 meter waar ze wilde uitstappen "wel heel druk was" door een advertentiebord op de grond waardoor ze niet makkelijk weg kon komen. Ze had eroverheen moeten springen of een gat moeten vinden ongeveer 2 meter na de finish en dan gauw opzij gaan.&nbsp;Net voor de advertentie wist ze een opening te vinden. Ze ging ervoor en haalde het maar net.&nbsp;"Wanneer je afzwaait," zegt ze, "wil je dat de hardloper die jou volgt er zo goed mogelijk voor staat."&nbsp;Dat was in ieder geval het geval voor Faith, die met gemak de 1000 meter won, maar wel op een haar na het wereldrecord miste. Die lessen zal ze meenemen bij haar volgende uitdaging: <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/breaking4-faith-kipyegon-vs-the-four-minute-mile" target="_blank">haar poging om de mijl in minder dan 4 minuten te lopen in Parijs op 26 juni</a>.Erin over Faiths gewaagde doel: "Het is bizar", zegt ze. "Wanneer je zo nauw met haar samenwerkt, zoals ik heb gedaan afgelopen seizoen, zie je pas echt hoeveel talent ze heeft." Erin voegt eraan toe dat ze het een eer vindt dat ze een onderdeel is van de weg naar Breaking4. "Als haas heb je de kans om deel uit te maken van het verhaal van een andere hardloper", zegt ze. "Ik vind het inspirerend dat ik een rol kan spelen in haar poging om die tijd te verbreken."

Middellange afstandsloper Erin Wallace is haas voor kampioenen als Faith Kipyegon. Ze vertelt welke tactiek ze gebruikt om een consistent tempo te lopen tijdens wedstrijden.

Het startpunt voor fans

Hoe een professioneel hardloper helpt om het tempo te bepalen bij recordtijden

In 1973, twee jaar nadat Nike werd opgericht en de eerste Swooshes op schoenen prijkten, tekende er voor het eerst een hardloopster een contract bij de de toen nog kleine schoenenfabrikant. Het fenomeen uit Oregon had diverse Amerikaanse records op zijn naam, vertegenwoordigde zijn land in München in 1972 en stond op de cover van Sports Illustrated met als bijschrift 'Het loopwonder van Amerika'. Dit loopwonder was de 22-jarige Steve Prefontaine, de bekendste naam uit de Amerikaanse atletiek. Hij had de ijzeren wil van een krijger en liep elke wedstrijd alsof zijn leven ervan afhing. Met zijn enorme drang om te winnen, gedurfde wedstrijdtactieken en aangeboren charme wist hij het grote publiek voor zich te winnen en inspireerde hij talloze hardlopers om de sport te blijven beoefenen en er vol voor te gaan.&nbsp;

Op weg naar grootsheid

Op vijftienjarige leeftijd vestigde Prefontaine in Coos Bay, Oregon, als loper voor Marshfield High School zijn eerste nationale record door de twee mijl in 8.41.5 te lopen. In zowel 1968 als 1969 werd hij crosscountrykampioen van zijn staat en in zijn highschooljaren werd hij zowel in crosscountry als op de baan door niemand verslagen. In zijn laatste highschooljaar werd er aan alle kanten aan Prefontaine getrokken door universiteiten met vooraanstaande hardloopprogramma's, maar de keuze viel uiteindelijk op de universiteit van Oregon, door een handgeschreven briefje van hoofdcoach Bill Bowerman. "Er stond op dat als ik naar Oregon zou komen, hij de beste langeafstandsloper ooit van me zou maken", memoreerde Prefontaine. "Meer hoefde hij niet te zeggen."

Vanaf 1969 stond Prefontaine in Oregon onder begeleiding van Bowerman en assistent-coach Bill Dellinger en won hij zeven NCAA-titels (drie op de crosscountry, in 1970, 1971 en 1973, en vier op de drie mijl op de baan, 1970-1973). Hij won de drie mijl op de baan, en in 1971 ook de mijl, op de Pac-8 Conference, een toernooi met meerdere universiteiten, tijdens zijn vier jaar in Oregon. Op Hayward Field, de atletiekbaan van de universiteit van Oregon, won hij tussen 1970 en 1975 een indrukwekkende 35 van zijn 38 wedstrijden.&nbsp;

De opmars van Prefontaine vond plaats in een tijdperk waarin hardlopen allesbehalve een populaire sport was. Hardlopers kregen destijds stelselmatig de huid volgescholden en soms ook letterlijk voorwerpen naar hun hoofd geslingerd door automobilisten die er de pest in hadden de weg met hen te moeten delen. Mede door Prefontaine veranderde die ergernis in bewondering. Prefontaine was de eerste die hardlopen cool maakte, puur op het conto van zijn ontegenzeggelijk knappe prestaties en zijn winnaarsmentaliteit. Omdat hij zijn naam aan Nike had verbonden, groeide de Swoosh uit tot een vertrouwd hardloopmerk en kon het bedrijf de stap zetten van nationale schoenfabrikant tot internationaal merk.

In zijn jaren als atleet op de universiteit van Oregon deed Prefontaine uitgebreide ervaring op met Blue Ribbon Sports en Nike schoenen (in die tijd droegen de producten de naam Nike, maar gebruikte het bedrijf nog de oorspronkelijke naam Blue Ribbon Sports, of BRS in het kort). Vanaf de zomer van 1973 betaalden Nike oprichters Phil Knight en Bill Bowerman $ 5000 per jaar aan Prefontaine als vergoeding voor de onkosten die hij maakte voor zijn training en zodat hij geen bardiensten meer hoefde te draaien in het drukbezochte café-restaurant Paddock. Tussen trainingen op de baan en duurlopen langs de oever van de McKenzie door, draaide Prefontaine diensten in de BRS store in Eugene. Hij leerde BRS en de producten van het merk vanbinnen en vanbuiten kennen en bleek begenadigd in het aan de mens brengen van de producten. Hij liet visitekaartjes drukken met de functietitel 'National Director of Public Affairs' en reisde het noordwesten van Amerika af om atleten trainingstips te geven en moed in te spreken, terwijl hij hen kennis liet maken met de nieuwste Nike hardloopschoenen.&nbsp;

Het begin van Swoosh Sports Marketing

"Wat zo mooi was aan Pre, was dat hij echt alles wilde weten over alles wat maar met hardlopen te maken had. Hij hield ervan om dingen uit te pluizen en dingen bij te leren", aldus Geoff Hollister, die ook onder Bowerman trainde als hardloper aan de universiteit van Oregon en die de derde werknemer van Nike werd. Hollister was de manager van de BRS store in Eugene en hij en Prefontaine werden goede vrienden door hun gemeenschappelijke interesse in architectuur, sport, auto's en natuurlijk hardlopen.&nbsp; Het tweetal bezocht highschools, universiteiten, sportzaken en hardloopverenigingen. "Overal waar we kwamen, nam Prefontaine de tijd om een eindje te hardlopen met de jeugd. Hij gaf ze tips voor hun loophouding en maakte een praatje met ze", vertelde Hollister. Prefontaine kon zich makkelijk in tieners inleven en was een geweldig uithangbord voor de sport. In zijn boek 'Out of Nowhere' haalt Hollister een gesprek aan dat Prefontaine voerde met leerlingen van West Albany:&nbsp;

Dezelfde persoonlijke benadering paste Prefontaine ook toe in de omgang met atleten verder van huis. Daarmee legde hij de basis voor Nike Sports Marketing. Hij liet de crème de la crème uit de sport kennismaken met Nike producten door hardloopvrienden van over de hele wereld schoenen toe te sturen met een persoonlijk bericht en zijn visitekaartje erbiij. "Dat was zijn eigen idee." Prefontaine stuurde producten naar Mary Decker in San Diego, John Walker en Dick Quax in Nieuw-Zeeland, Brendan Foster in Engeland en Kip Keino in Kenia. "Al die mensen zijn Nike schoenen gaan dragen", aldus Hollister. In april 1975 stuurde Prefontaine een briefje en een paar Nike Bostons uit 1973 naar de relatief onbekende hardloper Bill Rodgers. De komst van de schoenen ging als een lopend vuurtje rond onder Rodgers' teamgenoten bij de Greater Boston Track Club. "Je hoorde weleens over Nike schoenen of zag er foto's van, maar dat was het eerste paar dat ik met eigen ogen zag", vertelt Alberto Salazar, die destijds op een high school in Boston zat en teamgenoot van Rodgers was. "Hij nam ze mee naar de club en iedereen wilde ze even vasthouden. We waren door het dolle heen. Niet alleen omdat het Nike schoenen waren, die anders waren dan andere schoenen, maar omdat er een briefje van Steve Prefontaine bij zat." Een paar weken later droeg Rodgers de schoenen tijdens de plaatselijke marathon. Hij kwam als eerste over de finish.

Nalatenschap

Prefontaine sprong ook in de bres voor amateurbeoefenaars van atletiek in Amerika die in de knel zaten door de kromme regels van de American Athletics Union (AAU). In de jaren 70 waren atleten die wilden meedoen aan de Olympische Spelen verplicht om hun amateurstatus te behouden, waardoor veel atleten geen andere keus hadden dan om voltijd te werken naast hun training om in hun levensonderhoud te kunnen voorzien. De AAU bepaalde de wedstrijdkalender van hardlopers en eiste het leeuwendeel van het bedrag op dat atleten kregen als ze hun opwachting maakten in een wedstrijd. Prefontaine sloeg aanbiedingen om prof te worden van tot wel $ 200.000 af, zodat hij in 1976 in Montreal op de Spelen kon uitkomen en ontving in plaats daarvan een dagvergoeding van $ 3, het maximumbedrag dat de AAU toestond.&nbsp;

Hij bleef zich uitspreken tegen het onrecht dat de AAU hen aandeed, ook al riskeerde hij daarmee om de deelname aan wedstrijden te worden ontzegd. Prefontaine bleef amateur, maar Montreal haalde hij helaas niet. Zijn laatste wedstrijd was op 29 mei 1975. Het was een ontmoeting met team Finland die hij zelf had helpen organiseren en waaraan ook grote namen op de lange afstanden zoals Frank Shorter meededen. Prefontaine liep zelf de 5000 meter, waarin hij de eerste paar kilometer kort achter Shorter bleef, tot hij met nog drie rondes te gaan versnelde tot een rondetijd van 63 seconden. Voor de 7000 toeschouwers op Hayward Field zette hij zette een laatste ronde neer van 60,3 seconden, waarmee hij in 13.23.8 over de finish kwam, net een paar seconden boven zijn eigen Amerikaanse record. Hij liep een overwinningsronde, bezocht het afsluitende diner en vierde zijn succes de rest van de avond met vrienden. De grootste atletiekster van het land liet niet lang daarna het leven bij een auto-ongeluk op weg naar huis. Hij werd 24 jaar.&nbsp; Hij wordt om vele dingen herinnerd. Voor hele generaties atleten van allerlei verschillende niveaus staat hij voor de filosofie van keihard werken tijdens trainingen en alles geven in wedstrijden. Voor Nike was hij een muze op de baan en daarbuiten een wegbereider die atleten op een uiterst originele en persoonlijke manier bij het merk betrok. Voor medehardlopers die ook geen kant op konden door de AAU was Prefontaine een leider die de ommekeer naar professionalisering van de sport hielp inluiden. Na het overlijden van Prefontaine sloten anderen zich aan bij Nike om zijn werk voort te zetten, wat uiteindelijk leidde tot de opheffing van de AAU door het Amerikaans Congres in 1978. Dat was waarschijnlijk zijn grootste verdienste buiten het hardlopen zelf.

Met zijn enorme drang om te winnen, gedurfde wedstrijdtactieken en aangeboren charme wist Prefontaine het grote publiek voor zich te winnen en inspireerde hij talloze hardlopers om de sport te blijven beoefenen en er vol voor te gaan.

People

Steve Prefontaine als tempomaker voor Nike

<a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/maisie-skidmore-contributing-writer" target="_blank" class="ql-size-small">Door Maisie Skidmore</a>Het klinkt als de openingszin van een goede mop. "Twee van de beste hardlopers aller tijden wandelen een tuin binnen." En wanneer Eliud Kipchoge en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/faith-kipyegon-profile" target="_blank">Faith Kipyegon</a> gaan zitten — op blauwe kunststof tuinstoelen op de weelderige groene binnenplaats die ze helpen onderhouden in het kamp van Global Sports Communication — kunnen ze niet ophouden met lachen. "Niet deze man!" roept Faith, met een brede grijns op haar gezicht. "Echt niet, hij blijft maar praten!"&nbsp;Het warme, joviale gesprek is typerend voor de relatie tussen mentor en leerling en zou wel eens de reden kunnen zijn waarom deze twee hardlopers zo hard werken. Ze leven en trainen samen, hier in het kamp in het Keniaanse Kaptagat, van maandag tot zaterdag, week in, week uit, en leggen honderden kilometers af terwijl ze met hun teamgenoten wonen. Ondanks al het gelach is de band tussen Eliud en Faith geworteld in focus en discipline, twee kwaliteiten die ze beiden in overvloed hebben. Ook hebben ze allebei een G.O.A.T.-status.&nbsp;Even een uitleg: in 2019 werd Eliud Kipchoge de eerste ooit die een marathon liep in minder dan twee&nbsp;uur, waarmee hij critici die tot dan volhielden dat zo'n prestatie onmogelijk was, versteld deed staan. Hij won Olympisch goud op de marathon in Rio in 2016 en in Tokio in 2020, vestigde het wereldrecord op de marathon in Berlijn in 2022 en won 15 van de 19 marathons waaraan hij wereldwijd deelnam. Zijn wereldwijde strijdkreet is om "van de wereld een hardloopwereld te maken" en legioenen volgelingen te laten zien dat "geen mens beperkt is".Faith Kipyegon is drievoudig Olympisch kampioene op de 1500&nbsp;meter (de enige die ooit driemaal goud won op deze afstand), voormalig wereldrecordhoudster op de 5000&nbsp;meter en wereldrecordhoudster op zowel de 1500&nbsp;meter als de één mijl. Als we elkaar spreken is ze volop in training voor haar grootste prestatie tot nu toe. In juni wil Faith, met de begeleiding en niet-aflatende steun van Eliud, <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/breaking4-faith-kipyegon-vs-the-four-minute-mile" target="_blank">de eerste vrouw ooit worden die de 4-minutengrens verbreekt</a>, door de afstand onder de vier minuten te lopen.Met teamgenoten en vrienden als Eliud en Faith is het nooit saai om over training, inspiratie en dromen te praten en we waren dan ook verheugd om met de twee in gesprek te gaan. Tenminste, zolang ze elkaars oogcontact konden vermijden. Op dat moment nam gelach weer de overhand.

Maisie Skidmore: Faith, vertel eens hoe je op het idee voor dit project bent gekomen.Faith Kipyegon: We [zeiden], met het team: "We hebben alles bereikt!" Drie Olympische gouden medailles. Medailles voor wereldkampioenschappen. Ik ben de beste hardloper op de baan, de snelste 1000&nbsp;meter, de snelste 1500. Ik zei: "Wat kan ik nog meer bereiken?" We besloten dat het hoog tijd was om na te denken over het empoweren van meisjes en het inspireren van de volgende generatie om barrières te doorbreken.MS: Wat zei Eliud toen je hem dat vertelde?FK: Eliud is net een computer! Ik weet niet wie het hem verteld heeft, maar hij had mijn gedachten al gelezen. Misschien had hij die gedachte ook, dat ik iets kon proberen om mijn nalatenschap te verstevigen. Toen ik het hem vertelde, zei hij: "Ik denk dat je een goed besluit hebt genomen."Eliud Kipchoge: Na 1:59 zei ik tegen iedereen: ''Nu weet je wat je moet doen! Je kunt komen, je kunt trainen, je kunt de marathon onder de twee&nbsp;uur lopen [net als ik]." Nu komt er een nieuwe uitdaging voor vrouwen. Het komt aan op vertrouwen. Ik ben zo blij dat Faith verder durft te denken en klaar is om te proberen de mijl onder de vier&nbsp;minuten te lopen. Dit is de kans van haar leven. Faith gaat in wezen naar de maan en komt terug naar de aarde, en dat gaan we [dan] samen vieren. Op die cruciale dag zal de wereld vier&nbsp;minuten lang verenigd zijn. We gaan het vier&nbsp;minuten lang vieren. We maken de wereld vier&nbsp;minuten lang mooi.MS: Jullie hebben een mentor-leerlingrelatie.&nbsp;EK: Ja, we delen veel.&nbsp;FK: Hij geeft me steun, aanmoediging en inspiratie. Als ik weet dat hij [iets van deze omvang] al heeft geprobeerd en het is gelukt, dan moedigt me dat aan. De gedachte dat Eliud het heeft gedaan sterkt me, en ik denk dat ik het ook kan.&nbsp;EK: Weet je, ik denk dat de systemen het belangrijkst zijn. Faith heeft het echte systeem al gebouwd. Het is alsof je een brug oversteekt om aan de andere kant te komen. De systemen zelf zijn de brug. Faith hoeft er alleen maar op te stappen en over te steken naar de andere kant. Dus onze taak is om haar te motiveren, haar te vertellen wat goed is en ervoor te zorgen dat haar geest kalm is. De geest is het moeilijkst om onder controle te houden, maar Faith is gefocust.

MS: Hoe overwin je de mentale drempels?EK: De psychologische kant wordt bepaald door wat je tijdens de training hebt gedaan. Als je de juiste doelen bereikt en plezier haalt uit het trainen, wordt de andere kant — het psychologische deel — heel gemakkelijk. Het moment waarop je het ene bereikt, zal je ook helpen het andere te bereiken.&nbsp;MS: Hoe voelt het nu, Faith, om te praten over wat je probeert te doen?FK: Het voelt geweldig. Samen zijn met Eliud, samen zijn met iemand die het heeft geprobeerd en het heeft bereikt, heeft me erg geïnspireerd. Eliud heeft mij laten zien dat grenzen er zijn om te worden verlegd. Dus dat ga ik ook proberen, en ik doe er alles voor. Aan de zijde van Eliud en het team staan, met onze coach, en op een gezonde manier trainen — het is makkelijker voor mij, omdat het team achter me al succesvol is geweest.&nbsp;MS: Hoe ga je het na afloop vieren?&nbsp;EK: Een van onze waarden in het kamp is dat we de tijd nemen om onze overwinningen te vieren. We willen dat Faith de missie volbrengt en dat ze geschiedenis schrijft. Vervolgens nemen we de hele geschiedenis in ons op en vieren we feest.MS: Hoe heb jij het gevierd, Eliud, nadat je een tijd van 1:59 liep?EK: Ik beëindigde mijn feestje bij de finish. Het voelde alsof er een miljard mensen waren. Ik wilde het met iedereen vieren en ik denk dat dat de beste plek is om dat te doen. Hetzelfde geldt voor Faith; als ze over die lijn gaat, met iedereen erbij — alle mensen die kijken op tv, online, live, iedereen — zal daar de meeste energie zijn. Het is goed om dat moment te vieren en zo iedereen in de wereld die kijkt te laten meegenieten.MS: Jullie kennen elkaar al tien&nbsp;jaar. Konden jullie het meteen al goed met elkaar vinden?&nbsp;EK: Ja, we hadden een goede band. Het enige probleem was dat ik op de weg was en zij op de atletiekbaan, dus in het begin was het een beetje moeilijk om contact te maken met elkaar. Zij deed haar ding en ik het mijne.FK: Ik ben hier in 2019 begonnen, nadat ik terugkwam van zwangerschapsverlof. Ik heb zoveel geleerd. Teamwork is het belangrijkste, maar ook samen plezier maken in het kamp. Dat is wat we hier doen.MS: Jullie werken al heel lang samen met jullie coach, Patrick Sang — Eliud 23&nbsp;jaar en Faith zes&nbsp;jaar. Wat voor rol speelt hij voor jullie?EK: Een coach kan het leven van een atleet veel meer beïnvloeden dan een ouder; ik denk dat hij ons meer heeft beïnvloed dan waar we vandaan komen. We zijn hier vijf en een halve&nbsp;dag per week en we gaan hier met elkaar om. Patrick speelt een vaderrol voor ons. Dat is de echte impact die hij heeft gehad.FK: Eliud zei het al — Patrick is als een vader, hij heeft ons echt begeleid. Hij weet wat het beste voor ons is.MS: Coach Patrick vertelde me dat jullie in veel opzichten op elkaar lijken. Zijn jullie het daarmee eens?EK: Zo heb ik het nog nooit bekeken! Ja, misschien lijken we op elkaar qua focus en doel in het leven.FK: Ik denk... [lacht] Ik denk dat we op elkaar lijken in de zin van dat we weten hoe we op het juiste moment op de juiste plaats moeten zijn. Als het tijd is om in het kamp te zijn, zijn we in het kamp en als het tijd is om te trainen, zijn we aan het trainen. Dat hebben we van elkaar geleerd.MS: Aangezien jullie hier zo dicht op elkaar wonen, kunnen jullie elkaar goed lezen. Wat doen jullie om de stemming erin te houden?EK: Als ik merk dat Faith een dipje heeft, praat ik gewoon met haar. Ze is makkelijk in de omgang en binnen vijf&nbsp;minuten lacht ze alweer. Dan is ze de stress vergeten [lacht].&nbsp;FK: Eliud kan mijn gedachten lezen. Soms, als ik hier binnenkom en niet hard praat of lach, misschien ergens mee zit, zegt hij: "Ik denk dat iets je dwarszit. Vertel eens?" Ik voel me dan vrij om het met hem te delen, want hij is als een broer. Ik ben hier de hele tijd bij hem. Ik luister naar hem, en na twee&nbsp;minuten lach ik alweer. Dan gaan we door en focussen we ons op de dag.MS: Eliud, wat is het meest betekenisvolle dat je hebt geleerd van het werken met Faith?EK: Het meest betekenisvolle is dat ze risico's neemt. Faith gaat alles aan wat zich aandient. Dat is het mooie aan haar.MS: En jij, Faith?FK: Wat ik van Eliud heb geleerd is dat discipline hebben de sleutel is tot elk succes. Werk hard, elke keer. En wees jezelf.

Zie hoe 's werelds snelste man op de 42,2 kilometer 's werelds snelste vrouw op de één mijl begeleidt en daarbij geschiedenis schrijft.

In gesprek: marathonkampioen Eliud Kipchoge en trackster Faith Kipyegon

<a rel="noopener noreferrer" href="/en/company/people/maisie-skidmore-contributing-writer" target="_blank" class="ql-size-small">Door Maisie Skidmore</a>Een paar minuten voor zonsopgang, op een frisse donderdagochtend in maart, wacht een groep lokale hardlopers geduldig bij de poorten van het Global Sports Communication Camp in het westen van Kenia. Ze staan klaar om zich bij de gevestigde atleten te voegen voor hun wekelijkse lange duurloop. De route varieert van 20 tot 40 kilometer, afhankelijk van waar de atleten zich in hun trainingsschema bevinden. Vandaag staat er een afstand van in totaal 30 kilometer op het programma. De lokale lopers doen hun uiterste best om het moordende tempo bij te houden, maar zakken gaandeweg steeds verder af. In het hart van dit uitzonderlijke team bevindt zich een van de grootste atleten in de geschiedenis van de atletiek: <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/breaking4-faith-kipyegon-vs-the-four-minute-mile" target="_blank">Faith Kipyegon</a>.&nbsp;De hemel, diep donkerpaars, krijgt een zweem van roze zodra de zon opkomt. De lucht is doordrenkt met de zoete geur van houtrook en eucalyptus. Om precies zes uur vertrekken de lopers, hun voeten hoorbaar op de rode aarde, een flits van neonroze, oranje en geel. Ze lopen in geconcentreerde stilte, blikken strak vooruit, maar ze geven elkaar met subtiele handgebaren signalen: voor kuilen, obstakels of om de formatie te veranderen. De enige andere geluiden zijn het plotselinge gekwetter van vogels, het geloei van runderen en het brommen van passerend verkeer. Een nieuwe dag op het platteland van Kenia is begonnen. Onderweg passeert het loperspeloton kinderen op weg naar school, hun veel te grote rugzakken stuiteren op hun rug. Zo begon het ook voor Faith Kipyegon, drievoudig olympisch kampioen op de 1500 meter, wereldrecordhoudster op de mijl, al 15 jaar Nike atlete, en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/faith-kipyegon-exclusive-interview" target="_blank">het unieke talent van haar generatie</a>.

"Als jong meisje uit het dorp rende ik naar school en weer terug naar huis. Dat was leuk, snap je?" zegt ze. Een paar uur later stapt de atlete van 1,57 meter net uit een ijsbad, gewikkeld in een donzen jas om weer op te warmen. Overal om haar heen hangen de trainingsoutfits van teamgenoten te drogen in de warme ochtendzon. "Het is nog steeds leuk", grijnst ze. Als basisschoolleerling in het landelijke Ndababit, gelegen op een uur van dit kamp, liep Faith dagelijks zo'n 16 kilometer. Inmiddels heeft ze veel meer kilometers in de benen, en een Swoosh aan haar voeten, maar nu draait alles om die ene mijl. Deze zomer, in het Stade Charléty in Parijs, wil ze geschiedenis schrijven als de eerste vrouw ooit die de mijl onder de vier minuten loopt.

Voor vrouwen werd een mijl onder de vier minuten lange tijd niet alleen als onwaarschijnlijk, maar zelfs als fysiologisch onmogelijk beschouwd. Voor Faith is het juist die gedachte die de uitdaging zo onweerstaanbaar maakt. "Ik heb drie keer olympisch goud gewonnen. Ik heb wereldtitels op mijn naam staan. We vroegen ons af: wat kunnen we nog meer bereiken? Gaan we voor nóg meer medailles?" zegt ze. "We dachten: waarom niet buiten de gebaande paden dromen? Onmogelijk bestaat niet. Alles is mogelijk."&nbsp;Voor Faith en haar Keniaanse teamgenoten, die in kilometers denken, heeft de mijl iets bijzonders, bijna iets mystieks. De afstand blijft, zoals Faith het noemt, "een groot ding". Het is een mijlpaal in elke betekenis van het woord. Ze weet dat haar Noord-Amerikaanse concurrenten zich er al van jongs af aan aan meten, met de mijl als fitheidstest op school. Er zit ook iets moois in de eenvoud van een mijl op de baan: vier rondjes, zo snel als je kunt.&nbsp;Maar liefst 71 jaar geleden, in 1954, werd de Britse hardloper Roger Bannister de eerste man die de mijl onder de vier minuten liep met een tijd van 3.59,4. Tot dat moment werd het gezien als een onmogelijke prestatie voor een mens. Maar sinds Bannister die barrière doorbrak, deden bijna 2000 topatleten bij de mannen hem dat na. Soms heb je alleen bewijs nodig.&nbsp;In 2023 verpulverde Faith het bestaande wereldrecord bij de vrouwen tijdens de Monaco Diamond League met een tijd van 4.07,64. Er kon begonnen worden met dromen. Kan een vrouw het onder de vier minuten? In haar aankomende alles-of-nietspoging probeert ze die 7,65 seconden weg te schaven en haar nalatenschap te bezegelen.&nbsp;

Hoe? Iedereen die ooit de mijl gelopen heeft, zeker als je helemaal tot het uiterste bent gegaan, weet dat het verschil tussen 4.07,64 en 3.59,9 enorm is. Om dat gat te overbruggen, kijkt Nike naar elk detail: innovaties in kleding en schoenen, maar ook locatie, aerodynamica en efficiëntie. Faith focust zich op wat vanbinnen zit. Eerst moet ze de mentale drempels overwinnen. "Het zit allemaal in je hoofd", zegt ze. "Je lichaam kan in topvorm zijn, maar als je hoofd niet meewerkt, ben je nergens. Als je jezelf blijft vertellen dat je het kunt, dan kun je het ook. Je moet dromen van trainen op een gezonde manier. Dromen van blessurevrij blijven. Dromen over hoe het moment eruit zal zien, hoe jij zal zijn op die dag. Je mag nooit stoppen met dromen." Daarna bouwt ze verder op het fundament dat ze in Monaco heeft gelegd, met een beetje hulp van YouTube. "Ik denk vaak aan hoe ik het wereldrecord op de mijl heb verbroken in Monaco. Dat helpt me echt om terug te kijken en te zien hoe snel ik was. Als je jezelf die race opnieuw ziet lopen, krijg je een idee van wat je kunt veranderen."Faith heeft nog een krachtig wapen: de onvermoeibare steun en begeleiding van haar mentor en trainingsmaatje Eliud Kipchoge, die zelf het 'onmogelijke' presteerde in 2019 door de marathon binnen de 2 uur te lopen. Faith en Eliud kennen elkaar al tien jaar en trainen nu zes jaar samen op het kamp, sinds Faith terugkeerde na de geboorte van haar dochter. Hun band is als die van broer en zus: warm, speels, respectvol, hecht. Ze lijken in veel opzichten op elkaar: gefocust, gedisciplineerd, ambitieus. En toch zijn ze ook verschillend: waar Eliud bijna meditatief is, straalt Faith levendigheid en energie uit. Wat meteen opvalt als je ze samen ziet, is hoe zeker Eliud weet dat Faith de atlete is voor dit moment. "Wat Faith zo bijzonder maakt, is dat ze groots denkt", zegt hij zacht, met gefocuste blik. "Ze kan ieder doel in zich opnemen. Ze is een grote dromer, ze respecteert iedereen, ze communiceert helder en verbonden. Ze kan een heleboel ideeën in een zak stoppen, ermee schudden, en er dan het beste idee uithalen. Faith is de juiste vrouw voor deze uitdaging, omdat ze ervoor openstaat om het te proberen." Hij glimlacht ondeugend: "Ze zeggen weleens: als je groot wilt denken, moet je eerder opstaan en later naar bed gaan. Maar als je in de sport echt een grote dromer bent, train je juist harder en slimmer. En Faith traint goed."

Eliud zit in een blauwe plastic tuinstoel in de weelderige groene tuin van het kamp. Om ons heen groeien fruitbomen, bloemen en struiken, met handgeschreven bordjes eronder. Sommige beschrijven prestaties, medailles en records; andere dragen de namen van de ondersteunende familie, vrienden en teamleden die ze hebben geplant tijdens een bezoek. (Het Nike team stimuleert een vriendschappelijke competitie over welke boom het best groeit en welke er wat minder goed uitziet.) Naast het bieden van waardevolle schaduw staan deze bomen voor groei, bloei en de langzame maar buitengewone vooruitgang die mogelijk is met dagelijkse inspanning, zegt Eliud. Net als de binnenmuren van het kamp is de tuin bezaaid met bordjes en posters met een groot scala aan motiverende citaten. De positieve mentale houding die ze oproepen voor Eliud, Faith en hun collega's is niet alleen belangrijk voor de training, het is de training. "Wat de psychologische kant fitter maakt, is er om de fysieke kant fitter te maken", voegt hij eraan toe, verwijzend naar Faiths proces. "Als je op een goede manier traint, op een zware manier, op een blije manier, en je bereikt alles in de training, dan is de psychologische kant eigenlijk al fit. Je traint lichaam en geest tegelijkertijd."Faith en Eliud hebben in Patrick Sang een fenomenale coach, die al zes jaar met Faith werkt en al 23 jaar met Eliud. Vanuit zijn perspectief is het doel om een mijl in minder dan 4 minuten te lopen een natuurlijke ontwikkeling voor Faith, een buitengewone atleet wiens talent en ambitie verweven zijn met haar onwankelbare houding. "Alles wat we doen in het leven is een voortzetting van wat we ooit zijn begonnen", zegt hij. Hij somt de prestaties van Faith van de afgelopen 18 maanden op: Olympisch goud met een wereldrecord, een derde wereldtitel, het wereldrecord op de mijl. "Als je bereikt wat zij heeft bereikt, kom je natuurlijk op een punt waarop je je afvraagt, wat als? Dan wordt de vraag: wat als je het probeert? We zitten nu in het proces van proberen en dit is echt het proberen waard. Faith is ervan overtuigd dat het binnen haar bereik ligt, en met de juiste ondersteuning van alle systemen om haar heen, geloof ik dat het mogelijk is."

Het GSC Camp is een sobere, rustige plek. De enige soundtrack is het zingen van vogels, gepraat en af en toe een lachbui. De meeste atleten slapen op gedeelde slaapzalen. Ze verdelen de taken en andere huishoudelijke verplichtingen onder elkaar: schoonmaken, vloeren dweilen, afval sorteren, etc. Het rooster maakt geen uitzonderingen voor medailles of ervaring. In de kleine sportschool vind je oefenballen gestapeld in de hoek naast gewichten, een stapel houten krukjes, een loopband en een hometrainer. Buiten, bij de fysiotherapieruimte, staan twee enorme blauwe plastic emmers, de ijsbaden, naast een vriezer vol ijs. De atleten die deze faciliteiten gebruiken, zijn de besten ter wereld, de grootsten aller tijden zelfs. Ze hebben toegang tot alle gemakken, luxe, de nieuwste technologieën en innovaties. Maar wat ze nodig hebben om te pieken, is om veel van dat alles van maandag tot zaterdag op te geven. Week na week kiezen ze ervoor hun talenten te benutten door focus, discipline en teamwork in te zetten.Teamwork is de sleutel en bovendien een vaste Keniaanse waarde. Toen Faith haar eerste Olympische gouden medaille won in Rio in 2016, gebruikte ze haar beloning om elektriciteit te laten aanleggen in het dorp waar ze opgroeide. "Olympisch kampioen worden veranderde mijn leven, en tegelijkertijd veranderde het het leven van de gemeenschap", zegt ze over dat moment. "Wanneer jij profiteert, profiteert de gemeenschap ook." Die focus op de gemeenschap is elke dag de leidraad voor de atleten hier. "Mijn favoriete onderdeel van dit kamp hier is het teamwork", voegt ze eraan toe. "Teamwork is echt wat ons drijft om te bereiken wat we hebben bereikt."&nbsp;Eliud is de drijvende kracht achter deze aanpak. "We bouwen een team door teamwork te zien als een groep mensen die elkaar vertrouwen", legt hij uit. "We bouwen het op met goede waarden, goede woorden, goed trainen, een goed leefklimaat en goede relaties. Met alles dat menselijkheid brengt. Elke dag is een dag om aan teamwork te werken. "Faith kan als individu winnen, maar het is een succes voor het hele team." Het is deze focus op teamwork die zorgt dat verlegen nieuwkomers in het kamp leidinggevende posities aannemen, of dat de hardlopers hun formatie veranderen tijdens de lange run, legt hij uit. "Tijdens de training proberen we iedereen een kans te geven. Vooraan lopen geeft je het vertrouwen dat je anderen kunt leiden. Dus we rouleren om iedereen die kans en ervaring te geven. Ga vooraan lopen en pak die ervaring."

Op vrijdagochtend leggen de atleten in het kamp de yogamatten en fysioballen in de tuin voor hun wekelijkse kracht- en conditietraining. Ze worden begeleid door hun assistent-fysiotherapeut, Eric Muthuri, maar het is duidelijk dat ze elkaar energie geven, gefocust en verenigd in hun inspanning. Terwijl het tempo omhoog gaat, kijkt Faith glimlachend haar mede-atleten aan; samen giechelen ze en protesteren ze. Deze work-out vindt plaats op zo'n 2700 meter boven zeeniveau in de Grote Riftvallei van Kenia, waar de hoogte de adem uit de longen trekt in plaats van dat die binnenkomt. Maar verder is de routine niet zichtbaar anders dan die in een sportschool in een andere stad. Wanneer de training klaar is, keren de atleten terug naar hun slaapzalen om te lezen, een dutje te doen of blijven ze samen buiten zitten, om zich mentaal voor te bereiden op de volgende training. Rust en herstel zijn van cruciaal belang.

Terwijl Faith, haar coaches en mentor vastberaden werken aan haar grote doel vanuit hun basis in het kamp, is er een ander team vol aan de gang, druk bezig met de voorbereidingen voor haar poging op een andere locatie. In Beaverton, Oregon, werken de teams van Nike aan baanbrekende innovaties in schoenen en kleding, waarbij ze testen uitvoeren met een 3D-model dat is gemaakt van scans die Faith maakte tijdens haar bezoek aan het Nike Sport Research Lab in januari. Tijdens haar bezoek kwamen ook body mapping, baseline tests, VO2-max-testen en gesprekken over kleurenpaletten en ontwerprichtingen voorbij. Er wordt geen detail overgeslagen als het gaat om het verbeteren van haar prestaties, haar uitrusting en de aerodynamica op de grote dag zelf. Ze ziet het, voelt het en waardeert het allemaal. "Ik weet eigenlijk niet eens hoe ik over Nike moet praten, ze steunen me in alles. Al sinds 2010! Toen ik nog zo jong was in mijn carrière."Wat betreft de poging zelf, die staat gepland voor 26 juni, in Stade Charléty in Parijs, op dezelfde baan waar Faith in 2023 nieuwe wereldrecords vestigde op de 5000 meter en in 2024 op de 1500 meter. Factoren zoals het weer (geen wind is natuurlijk ideaal, en Faith houdt van zon in de middag) en de energie van het publiek (luid en vol passie) spelen mee. Maar tegen de tijd dat ze de baan op stapt, legt Faith uit, zal ze al honderden, zo niet duizenden keren de 4 minuten in haar hoofd gebroken hebben. "Ik doorloop alles mentaal: Vandaag is de dag van het evenement, en ik moet dit, dit en dit doen", zegt ze. "Dat geeft me de energie om elke ochtend op te staan en naar de training te gaan."&nbsp;

Een andere belangrijke drijfveer zal het glimlachende gezicht van haar dochter Alyn zijn, die op haar wacht bij de finishlijn. "Moeder worden heeft mijn hele mentale houding veranderd," legt Faith uit, "ten eerste omdat je, wanneer je traint, iemand achterlaat. Ik kom van maandag tot zaterdag naar het kamp, en ik heb slechts twee dagen met haar. Nu ze groter is geworden, begrijpt ze wat ik doe, ze begrijpt dat ik mezelf moet pushen om deze geweldige doelen te bereiken. Ze weet dat hardlopen niet makkelijk is, je moet trainen en focussen. Ze weet dat wanneer mama gaat racen, het een serieuze wedstrijd is; ze wacht tot de finishlijn en dan kan ze het vieren." Hoewel de tijd die Faith weg is van huis niet makkelijk is, ziet ze de kracht van het geven van dit voorbeeld aan haar dochter, terwijl ze haar steentje bijdraagt aan het bouwen van een eerlijkere wereld waarin zij kan opgroeien. "Het moederschap heeft me veel geleerd", zegt ze. "Dat is de les die we aan onze kinderen moeten geven, dat je jezelf volledig moet inzetten voor alles, wat je ook kiest. Je moet je kind motiveren, je moet je kind de weg wijzen. Je moet grenzen verleggen. En dat is wat ik doe."Alyn is niet de enige. Voor elke stap van haar trainingsruns, elke vroege ochtend of ijsbad, heeft Faith vrouwen en meisjes in haar gedachten. "Ik denk dat deze poging vrouwen echt kan inspireren", zegt ze. "Ik hoop dat ze geïnspireerd raken om te weten dat wat een man kan doen, een vrouw ook kan. Je kunt dromen en je doelen werkelijkheid maken. Grenzen zijn er om verlegd te worden. Dit is wat we moeten doen als vrouwen. Grenzen verleggen en groots dromen."

Het is zaterdagochtend in Kipchoge Stadium in Eldoret. Faith doet haar wekelijkse trainingsronde op de baan. De evenaarszon van Kenia staat hoog aan de hemel en is onverbiddelijk. Er is geen millimeter schaduw voor de vele lokale en bezoekende atleten die hun rondjes lopen. De intensiteit heeft de baan tot beton gebakken. Het is nuttig en prachtig. Met de stopwatch in de hand begeleiden de coaches Faith bij haar sprints, en hier en nu wordt iedereen die kijkt eraan herinnerd hoe uitzonderlijk ze is. Haar handen voortbewegend over haar borst in haar vertrouwde en zeer efficiënte houding, en ze schiet als een flits over de baan, haar pas perfect gesynchroniseerd met die van Bernard Soi, die al 15 jaar lang haar pacer en trainingspartner is. Zelfs tegen de wind in haalt ze 43 seconden voor haar herhalingen van 300 meter, een tempo waar veel mannelijke topatleten hun hele carrière naartoe werken. Haar training komt tot een einde en, zichtbaar uitgeput voor misschien de eerste keer deze week, valt ze neer op het gras, omringd door haar teamgenoten, lachend terwijl ze naar adem hapt.&nbsp;

Het is verleidelijk om Faith Kipyegon vs. de mijl in 4 minuten, de officiële naam van de poging, te zien als een toekomstig moment. Eén dag, 4 minuten, en dan is het gebeurd. Maar het zit zo: de poging is al begonnen. Het gaat om de wekelijkse lange runs, de kracht- en conditietraining, de koele vroege ochtenden in de bossen van Kenia en de meedogenloos hete dagen op de baan. Het zijn de uren die ze doorbrengt met haar team, van maandag tot zaterdag, waarbij ze de vloeren dweilt of verse chapati's bakt. Het gaat om het onderzoeken, het innoveren, de strategie, het plannen. Maar bovenal gaat het om het dromen. Ze heeft haar hele routine al zo vaak in haar hoofd doorgelopen. Het totale vertrouwen in haar vermogen, haar focus en haar training. Zij heeft faith, en wij hebben Faith.De dag zelf, de startlijn? Dat is de viering. Faith, we zien je daar.

Voor vrouwen werd een mijl onder de vier minuten lange tijd niet alleen als onwaarschijnlijk, maar zelfs als fysiologisch onmogelijk beschouwd. Maak kennis met Faith Kipyegon, de Nike atlete die vastbesloten is om die grens te doorbreken.