Toen de sprinter met de meeste medailles op de 100 meter ooit voor de laatste keer de baan op stapte, zei ze tegen zichzelf dat ze er klaar voor was, dat ze sterk was en dat dit haar wedstrijd zou worden. De volgende seconden zouden de bekroning van haar hele carrière worden.Met groen, geel en zwart haar achter zich aan wapperend en haar gouden nagels voor zich uitgestrekt, schoot <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-celebrates-shelly-ann-fraser-pryce" target="_blank">Shelly-Ann Fraser-Pryce</a>, de zelfverklaarde 'dochter van de aarde' die bij haar allerlaatste finish haar haar in de kleuren van haar land droeg, uit de startblokken tijdens de finale van de wereldkampioenschappen in het tot de nok gevulde Japanse Olympisch Stadion in Tokio. Ze eindigde haar carrière op de 100 meter zoals ze die 18 jaar geleden in Japan was begonnen: met onstuitbare snelheid, kracht en controle. Het was een duidelijk eerbetoon aan Jamaica, het land dat tijdens haar hele twintigjarige topsportcarrière onvoorwaardelijk achter haar had gestaan.In die decennia van dominantie, van het moment dat ze in 2008 als eerste Caraïbische vrouw olympisch goud op de 100 meter won, tot haar terugkeer als wereldkampioen in 2019 na de geboorte van haar zoontje Zyon, was Shelly-Ann het toonbeeld van dualiteit.&nbsp;Ze liet zich langdurig gelden op het kortste en meest intense atletiekonderdeel, straalde vrouwelijkheid en zelfexpressie uit in een fysiek veeleisende sport, en bewees dat het moederschap en sportieve topprestaties naast elkaar kunnen bestaan.Wat atleten in het algemeen, en meisjes in het bijzonder, kunnen leren van Shelly-Ann, is de moed om je eigen wedstrijd te lopen, op jouw voorwaarden. Om erop te vertrouwen dat je niet gedefinieerd wordt door de tegenslagen waarmee je te maken krijgt, maar door de manier waarop je ermee omgaat. En het besef dat zolang je in jezelf gelooft en hard en gedisciplineerd werkt, dat evenwicht mogelijk is. Tussen dromen en familie, carrière en geschiedenis schrijven.Dus voor die boodschap en voor die 276 ongelofelijke wedstrijden en finishes: Shelly-Ann, bedankt.Hieronder vind je een kijkje achter de schermen in Tokio bij de laatste dagen van de carrière van deze G.O.A.T.

Die schoenen. Dat haar. Die finish. Tijdens de wereldkampioenschappen atletiek van 2025 in Tokio sloot Shelly-Ann, vijfvoudig wereldkampioen, haar carrière af op haar eigen manier.

Sofieke van Bilsen (29) is een Nederlandse fotograaf met een passie voor beeldende fotografie. Ze is de vaste fotograaf van het Duitse vrouwenvoetbalteam en was de teamfotograaf voor het Duitse Olympische team in Parijs 2024. Ze werkt nauw samen met Nike atleten als Faith Kipyegon, Eliud Kipchoge en Sifan Hassan.In haar foto's is ze altijd op zoek naar beelden die een duidelijk verhaal vertellen, met de nadruk op de link tussen sport en emotie. Het liefst legt ze de rauwe momenten achter de schermen vast, plus de verhalen die de toeschouwer nooit te zien krijgt en alles daar tussenin. Zo legt ze de essentie van de sport vast.Vanuit haar spontane persoonlijkheid legt ze makkelijk contact met mensen. De atleten met wie ze werkt, zijn dan ook dol op haar. Haar relaxte en spontane karakter vult ze aan met ongelooflijk veel talent en de skills om in een omgeving te werken waarin atleten onder hoge druk staan.

Sofieke van Bilsen

Foto-essay

Icoon Shelly-Ann Fraser-Pryce liep haar laatste 100 meter op haar eigen voorwaarden

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens reizen door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur. LeBrons carrière heeft verschillende tijdperken doorlopen, en zijn vele tours door het land sinds 2005 stonden voor verschillende waarden. Hieronder vind je enkele van zijn meest memorabele momenten in het land.

2005-2009

LeBron begon zijn eerste tour in Peking in augustus 2005. Hij werd uitgenodigd om de prijsuitreiking bij te wonen van het Nike Battlegrounds toernooi, maar toen hij weer vertrok, was hij meer dan een toeschouwer geworden. Vanaf het moment dat hij in China aankwam, dacht hij dat zijn tour een uitwisseling van culturen kon worden die zijn wortels vond in een gedeelde liefde voor basketbal en een missie om de volgende generatie jonge spelers in China te inspireren. "Basketbal is niet alleen een sport, het verbindt mensen", zei hij.&nbsp;"Dit is een uitstekende leerervaring voor ons allemaal. Ik hoop dat ik kan blijven bijdragen aan de groei van de sport wereldwijd en de jeugd in China kan blijven inspireren om hun dromen na te jagen."

LeBrons legacy in China is verwerkt in versies van zijn schoenen die speciaal voor China zijn gemaakt. In 2007 verscheen LeBron James naast Mark Parker, destijds President en CEO van Nike, Inc., om zijn Nike Zoom LeBron V 'China' kleurencombinatie voor het eerst te tonen.

LeBron keerde in 2009, na zijn MVP-seizoen, terug naar Peking en werd er als een held ontvangen. Als deel van zijn reis doneerde hij gear en reikte hij beurzen uit voor de Zhenhua School, een school voor de kinderen van arbeidsmigranten in de voorsteden van Peking.

Om zijn seizoen te vieren kreeg LeBron een exclusief paar van de Nike Air Max LeBron VII. De ene schoen had een design geïnspireerd op Shenyang, 'Loyalty' genaamd, dat was ontworpen door de lokale artiest Ray Lei. De andere schoen had een op Shanghai geïnspireerd design, 'Family', dat was ontworpen door de lokale artiest Sic.

2011-2015

LeBron omarmde zijn rol als wereldwijd ambassadeur van het basketbal en richtte zich op de kans om China's jonge spelers te inspireren. In 2011 duurde zijn tour acht dagen en bezocht hij vier steden, waarbij hij het amateurbasketbal promootte met een reeks clinics en toernooien.

In 2012 had hij net weer een gouden medaille en kampioenschapsring op zak toen LeBron James enthousiast werd onthaald in Peking, waarbij hij een tour van vier dagen aftrapte als onderdeel van de&nbsp;Find Your Greatness campagne. "Grootsheid wordt gedefinieerd door hoeveel moeite je wil doen voor wat je doet", zei LeBron. "Grootsheid hoort bij overwinning. Het hoort ook bij het hoofd bieden aan tegenslag."

Toen LeBron in 2013 in China terugkeerde, had hij veel om te vieren: zijn tweede NBA-kampioenschap op rij en MVP-awards voor zowel het reguliere seizoen als de Finals.

In 2014 was LeBron James de eerste mentor die de selectie aankondigde voor Nike RISE, dat werd opgezet zodat spelers hun competitieve stijl konden verbeteren en hun vaardigheden verder konden ontwikkelen.

In 2015 werd Nike RISE 2015 verder ontwikkeld met led-velden en oefeningen met motion-tracking om de ultieme trainingservaring te creëren, de basisprincipes van basketbal aan te leren en de grenzen van sporttraining te verleggen.

In een emotionele finale werden vier spelers uitgekozen om China te vertegenwoordigen tijdens de World Streetball Championships.

2016-2019

Nadat hij in 2016 nog een NBA-titel pakte, werd LeBron in Guangzhou ontvangen met een grootse kampioenschapsparade, waarbij er tienduizenden fans op straat stonden, veel van hen in Cavs #23-shirts. Dit toonde aan in welke mate James' legacy zijn weg had gevonden in Azië.&nbsp;Zijn More Than an Athlete campagne inspireerde jonge spelers zodat ze basketbal gingen beschouwen als een manier om sociale veranderingen teweeg te brengen.

Na een warme ontvangst door duizenden fans bracht hij het merendeel van zijn tijd in Peking door, waar hij samen trainde met leden van het Chinese basketbalteam voor junioren en de spelers coachte.

Tijdens schoolbezoeken in Peking deelde LeBron zijn eigen basketbalervaringen met jonge atleten en benadrukte hij de rol die hard werken, toewijding en geloof in zichzelf hadden gespeeld in zijn succes.

In 2018 begon de eerste dag van zijn More Than an Athlete tour in Shanghai met een paneldiscussie met studenten van de Shanghai Theatre&nbsp;Academy en eindigde met een potje spelen in een park. Honderden fans kwamen naar het veld om hem te zien spelen, in de hoop een glimp op te vangen van het icoon.

Deze maand vloog LeBron naar China voor zijn Forever King tour, zijn 15e tour in het land die 20 jaar na zijn eerste tour in Azië plaatsvindt. Daar voegde hij zich bij 's werelds meest gepassioneerde basketbalspelers en -fans en liet hij nogmaals weten dat hij wereldwijd iets terug wil doen voor de sport.

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens een reis door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur.

De reis van een icoon: 20 jaar LeBron James in China

Urenlang steile beklimmingen overwinnen en uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist, brandende zon en ijskoude temperaturen in de nacht. Er mentaal vrede mee nemen dat de volgende bevoorradingspost nog ver, heel ver weg is. Ultra trailrunning klinkt als een slopende, onverbiddelijke sport die voorbehouden is voor de avontuurlijkste en meest hardcore atleten onder ons.Volgens onze hardlopers van het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-acg-all-conditions-racing-department" target="_blank">All Conditions Racing Department</a>, waarvan er zes net de ultieme UTMB-wedstrijden in de Franse, Italiaanse en Zwitserse Alpen hebben overwonnen op trails van 15 tot 174 kilometer, met een hoogte/stijging van 1200 tot bijna 10.000 meter, is de grit, het doorzettingsvermogen, plezier en vrijheid van trailrunning het harde werk meer dan waard. Ervaar het zelf.

<h3>ROSS GOLLAN</h3>Wedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 29e

<h3>MARIE NIVET</h3>Wedstrijd: Experience Trail Courmayeur (ETC); 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking bij de vrouwen: 7e

CESARE MAESTRIWedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 2e

<h3>BAPTISTE COATANTIEC</h3>Wedstrijd: Ultra-Trail du Mont-Blanc (UTMB); 174 km met bijna 10.000 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 11e

<h3>ANTHONY COSTALES</h3>Wedstrijd: Courmayeur – Champex – Chamonix (CCC); 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 15e

<h3>DREW HOLMEN</h3>Wedstrijd: CCC; 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 3e

Steile beklimmingen overwinnen. Uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist. Ultra trailrunning is een onverbiddelijke sport. Maar wat het oplevert, is het helemaal waard.

Ultra trailrunning vergt alles wat je in je hebt, maar levert ook veel op

Over Nike – Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Als golfspeler Tony Finau een echt doorbijt-moment moet noemen dan was het tijdens de Masters in 2018. Hij had net een hole-in-one geslagen op de par-3-baan op de Augusta National-club. Hij rende enthousiast richting de hole toen hij onverwachts zijn voet verkeerd neerzette en zijn linkerenkel ontwrichtte (een waarschuwing voor iedereen die de beelden wil opzoeken: het ziet er heftig uit). Finau liet zich niet uit het veld slaan en zette zijn enkel terug, met een vertrokken gezicht van de pijn, en speelde vervolgens de hele week verder met een top 10-plek als resultaat. En dat niet alleen, twee maanden later speelde hij in de laatste flight van de US Open. Én hij kwalificeerde zich voor de eerste Ryder Cup. En dat allemaal in een jaar waarin hij nauwelijks druk kon zetten op zijn linkervoet.Helemaal tot het fysieke gaatje gaan is echt kenmerkend voor Finau, die deze maand Jordan Brand komt versterken als het nieuwste lid van de golfselectie. Maar als je naar hem kijkt, zie je niets van al die uitdagingen. De slanke atleet van 1,93 meter beschikt over een van de krachtigste drives op de pro-­tour en sloeg de bal als jongen van 17 al met snelheden van ruim 320 kilometer per uur. Hij werd direct na de middelbare school geselecteerd voor basketbal en komt uit een trotse familie van getalenteerde Tongaanse en Samoaanse atleten, vooral in het American football. Toen hij zijn liefde voor de golfsport niet meer kon negeren, werkte hij zo hard mogelijk om naar de top door te stomen. Hij waagde een gok door auditie te doen voor een reality-golfshow op tv en doorliep vervolgens jarenlang een meedogenloos mini-tourschema dat hem dwong in een razend tempo het hele land door te reizen. Was dat het waard? Jazeker. Hieronder praat Finau over de keerpunten in zijn carrière, momenten van enorm doorzettingsvermogen en zijn oneindige drive.&nbsp; Bepaalde momenten in je carrière laten je inzien wat winnen echt betekent. Een goed voorbeeld is die Masters in 2018. Het was een geweldig moment, die hole-in-one, gevolgd door een van de meest beschamende momenten uit mijn leven op nationale tv. Fast forward naar het einde van het toernooi. Ik scoorde zes birdies op mijn laatste zeven holes. Ik noteerde die zondag 66 slagen. Toen ik wegliep van de 72e hole voelde het echt alsof ik had gewonnen. Ik had het gevoel dat iemand me het groene jasje zou moeten geven. We struikelen in het leven allemaal een stuk vaker dan dat we winnen. Maar betekent dat ook echt dat we verloren hebben? Ik zie dat niet zo.

Er zijn momenten in het leven waarop je moet doorbijten om te zien wat je echt waard bent. Ik werd pro in 2007, maar deed pas mee aan de PGA Tour in 2013. Er was dus een periode van zes jaar waarin ik het mini-tourleven moest doorstaan, en ik leerde hoe ik het spel moest spelen, veel reisde en iedere kleine overwinning moest pakken. Tijdens de mini-tourwedstrijden moet je vechten voor elke cent om je hoofd boven water te houden. Er waren genoeg nachten dat ik in mijn auto sliep en maaltijden oversloeg om de eindjes aan elkaar te knopen. Dat waren de moeilijkste jaren van mijn leven, maar ook de geweldigste, want ik leerde wat ik kan bereiken als ik andere dingen opoffer.&nbsp;Individuele sporten vergen een bijzonder soort passie. In een sport zoals golf zijn er geen teamspelers om op terug te vallen. Het komt allemaal op jou aan. Voor sommige mensen is het moeilijk zonder dat teamgevoel, maar toen ik begon met golfen op jonge leeftijd merkte ik dat ik dat individuele aspect van de sport juist fijn vond. Ik moest het zelf uitvogelen en uitvinden hoe ik kon verbeteren. Als ik de golfbaan opstapte, draaide het allemaal om scherp blijven en leren focussen.Controle heeft niets te maken met je atletische skills maar wel met je atletische levensstijl. Mijn broer en ik deden mee aan The Big Break, een reality-competitie op golf-tv in 2009. Ik was toen 20 jaar. De camera's draaiden non-stop. We werden gefilmd, waar we ook heen gingen. Het was bizar en het duurde even voor ik eraan gewend was, maar ik weet nog dat ik erna tegen mezelf zei: "Je wordt een geweldige golfspeler. Deze media-aandacht krijg je ook als je pro wordt." Meedoen aan dat tv-programma zorgde ervoor dat het me niet meer uitmaakte wie er naar me keek. Ik moest gewoon gefocust blijven en mijn eigen spel spelen.&nbsp;Sport is slechts een onderdeel van mijn familieachtergrond. Mijn moeder hield Polynesische luau-feesten toen ik klein was, dus ik leerde een heleboel verschillende instrumenten bespelen als muzikant tijdens haar show. Een van de eerste instrumenten die ik leerde spelen was de to'ere, een soort Tahitiaanse drum. Ik deed als kind ook aan traditioneel Polynesisch vuurdansen. Muziek en dans hoorden net zo bij mijn identiteit als sport.&nbsp;Het is makkelijk om met een soort aan/uit-knop te leven. Maar grootsheid betekent dat je altijd de allerbeste versie van jezelf moet zijn, niet alleen soms als het uitkomt. Mijn moeder zei altijd: "Hoe je één ding doet, is hoe je alles doet." Golf is daar een voorbeeld van. Uitblinken in een spel dat extreem moeilijk is, een sport die je niet kunt perfectioneren, is geen reden om op te geven. Je blijft proberen om het onderste uit de kan te halen. Ik probeer te streven naar het beste op alle vlakken in mijn leven, of het nou op de baan, als echtgenoot of als vader is. Ik probeer mijn eigen grenzen te verleggen, wat ik ook doe.&nbsp;

Golfspelers zijn vaak bijgelovig. Een van mijn vaste gewoontes is dat ik elke zondag de kleur groen draag. De favoriete kleur van mijn moeder, die is overleden in 2011, was groen. Groene kleding dragen is een soort ode aan haar, het is een manier om te onthouden dat ze altijd bij me is op de baan.&nbsp;Jordan Brand versterken is een nieuwe stap in mijn carrière.Michael staat natuurlijk voor klasse op het hoogste niveau. Het is geweldig om bij Jordan Brand te horen en Michael is een fantastische persoon om te mogen vertegenwoordigen. Ik ontmoette hem voor het eerst toen ik zeventien jaar was, en toen ik speelde op zijn privébaan in Florida, The Grove, zei hij tegen me: "Als je hier in de buurt bent, ben je altijd welkom." Dus in 2024 speelde ik een playoff-wedstrijd. Ik wist dat ik erna in West Palm zou zijn voor een fotoshoot met sponsoren. Mijn zoon was met me mee op reis en ik dacht: "Het zou wel heel erg leuk zijn als ik mijn zoon kon meenemen naar The Grove." Dus ik stuurde Michael een spontaan berichtje. Hij stuurde me 30 seconden later terug: "We zijn eigenlijk dicht dit weekend, maar ik open de baan speciaal voor jou en je zoon. Neem hem mee en we zorgen dat het goedkomt. "We speelden 18 holes die dag en hadden de hele baan voor onszelf, alleen voor mij en mijn zoon. Die ervaring vergeet ik nooit meer. Dat is het effect dat Michael op mensen heeft. Klik<a rel="noopener noreferrer" href="https://media-assets.nike.com/en/pitches/jordan-brand-welcomes-tony-finau-to-its-golf-roster?secret=29e440c91211da0d9af84d3e374afd15" target="_blank">hier</a> om meer afbeeldingen en een bijbehorende film te downloaden waarin de Jordan Family Finau verwelkomt.

De pro-golfer en het nieuwste lid van de Jordan Brand golfselectie is nog nooit een uitdaging uit de weg gegaan.

For the win

De mindset van Tony Finau: altijd alles geven

De meeste mensen zijn in hun schooljaren vooral bezig met erbij horen, maar Jane Hedengren herinnert zich een heel ander doel: het schoolrecord breken op de mijl. Op haar twaalfde maakte ze kennis met de atletiekbaan, en ze was al snel vastbesloten om voor het eind van het schooljaar een recordtijd te lopen. Op een koude herfstmiddag nam haar vader John haar mee naar een atletiekbaan voor studenten om te zien wat ze in haar mars had op de 400 meter. Ze deed haar best, maar liep niet zo hard als ze wilde. John is voormalig hardloper van Brigham Young University (BYU), en hij besloot met haar mee te trainen. In de frisse woestijnlucht voerde hij het tempo op, maar hij bleef dicht genoeg bij Jane om haar te stimuleren hem bij te houden. Uiteindelijk haalde ze haar doeltempo en in het voorjaar brak ze het schoolrecord.&nbsp;Jane Hedengren is nu klaar met high school en is uitgegroeid tot een van de meest succesvolle amateur-langeafstandslopers in de Amerikaanse geschiedenis. 2024 was misschien wel haar meest indrukwekkende highschool-jaar, waarin ze maar liefst negen records brak die op naam stonden van zowel mannelijke als vrouwelijke studenten, op afstanden van een mijl tot 5K. Ze geeft aan dat ze dit nooit in haar eentje had kunnen bereiken. &nbsp; Naast de support van haar familie, werkte Jane samen met coaches en hardlopers van het Nike Elite Program. Dit programma nodigt 40 van de beste hardlopers van het land uit om het hele jaar lang te werken met geavanceerde trainingstools van Nike coaches, met als hoogtepunt de deelname aan een aantal van de mooiste wedstrijden in het land tijdens de crosscountry-, indoor- en buitenseizoenen. En Jane domineerde al die seizoenen.Ze vertelt hier in haar eigen woorden hoe dankzij die support haar toekomstdroom als professioneel hardloper vorm kreeg, en hoe ze besloot in de herfst te starten aan de BYU, waar ze ook zal gaan hardlopen.

Tijdens de seizoenen indoor en buiten kun je vaak laten zien wat je kunt. Nike Indoor Nationals was dit jaar heel bijzonder, want ik kon daar voor het eerst de 5K op de atletiekbaan lopen. Ik moest daar alles geven.Een goede coach heeft maar een zin nodig om je te motiveren. Tijdens die Nike Indoor Nationals wedstrijd zei Juli Benson, een van mijn coaches van het Nike Elite Program, tegen me: "Ik weet dat je fit bent. Laten we eens kijken of je superfit bent." Toen dacht ik aan wat mijn vader me had geleerd: je weet het zodra je aan de laatste 2 kilometer van de wedstrijd begint. Het lukte me om sterk te eindigen. Je kunt heel ver komen als je er open ingaat en gewoon alles uit jezelf haalt.&nbsp;Dit jaar heb ik veel nieuwe dingen gedaan. Afgelopen najaar deed ik voor het eerst mee met de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/nike-cross-nationals-2024-official-images" target="null">Nike Cross Nationals</a>. Ik voelde me top op de dag van de wedstrijd, dat was een fantastisch gevoel. De andere deelnemers waren sterk, dus ik wilde rustig blijven. Je weet namelijk nooit wat het weer gaat doen onderweg. Ik liep vanaf het begin heel constant en kon mijn tempo vasthouden. Het is heel bijzonder om over de finishlijn te komen terwijl je niet wist dat je het in je had om op zo'n hoog niveau te presteren.

Ik vind het mooi dat hardlopen bestaat uit verschillende onderdelen. Veldlopen is niet te vergelijken met hardlopen op de atletiekbaan, dat zijn twee heel verschillende dingen. Ik vind het fantastisch dat een crosscountry-wedstrijd plaatsvindt op ruig terrein, over een lange afstand. Daar draait hardlopen om: lekker buiten in de natuur strijden tegen andere hardlopers. Hardlopen op de atletiekbaan vind ik heel leuk. Het is wat sneller en het gaat natuurlijk ook om winnen van je tegenstanders, maar je focust daar echt op het lopen van bepaalde tijden. Je kan ook goed kijken naar je tijden per afstand en zo een beeld krijgen van hoe het met je gaat.&nbsp;Als je wedstrijden loopt, veranderen niet alleen je prestaties. Je gaat ook anders trainen. Krachttraining heeft een belangrijke rol gespeeld bij mijn ontwikkeling. In het begin liep ik zo'n 48 kilometer per week en deed ik wat lichte work-outs met wat crosstraining. In de loop der tijd ben ik vaker en intensiever gaan trainen. Afgelopen seizoen liep ik 88 kilometer per week en deed ik intensievere work-outs, en ik voelde me sterk en goed. Tijdens mijn tweede jaar in high school besefte ik dat ik talent had. Ik had hard en consistent getraind. En ik heb hardlopen altijd heel leuk gevonden, ook als het minder goed ging. Ik vond het gevoel van vrijheid heerlijk. Tijdens het hardlopen kon ik alles even loslaten, mijn hoofd leegmaken. En ik werkte ergens naartoe, waardoor ik veel over mezelf leerde. Dat gevoel had ik meteen toen ik begon met hardlopen. En het is alleen maar sterker geworden toen ik ouder werd en ik serieuzer met de sport bezig was.&nbsp;

Je kunt altijd nieuwe uitdagingen aangaan als je ouder wordt. Ik heb heel veel zin in mijn tijd aan de BYU. Ik wil nieuwe afstanden gaan proberen en het tegen andere tegenstanders opnemen. Ik wil alles proberen. Het is fantastisch dat de universiteit geen momentopname is. Je leert door de tijd heen veel nieuwe dingen. Ik heb straks alle tijd. Ik kan rustig aan mijn ritme en routine werken, mijn teamgenoten leren kennen, en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/women-running-culture-mumbai-india-nike-after-dark-tour" target="null">coach Diljeet Taylor</a> en de rest van het team.&nbsp;Ik wil niet te ver vooruitkijken. Soms vragen mensen me of ik me richt op een olympische medaille of een wereldtitel. Dat zijn natuurlijk prachtige doelen, en ik werk er hard aan om goed genoeg te worden. Maar ik weet helemaal niet hoe mijn wereld er over een paar jaar uit zal zien. Ik focus me op nu, op gezond blijven, genieten van hardlopen en op de liefde van alle mensen om me heen.&nbsp;Ik bekijk alles stap voor stap.&nbsp;

Hedengren heeft in haar highschool-jaren haar talent laten zien tijdens crosscountry-, indoor- en buitenkampioenschappen van Nike. Aan het eind van deze periode was ze een van de meest succesvolle middellange- en langeafstandslopers aller tijden.

How I Got Here

Hardloopster Jane Hedengren schrijft geschiedenis, binnen en buiten

Bij <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/jordan-brand-luka-4-official-images" target="_blank">Luka Dončić</a> denk je waarschijnlijk als eerste aan zijn kenmerkende step-back jumper. De ongelooflijke passes waardoor de bal feilloos in de handen van zijn teamgenoten belandt. De creativiteit onder druk en de opmerkzaamheid op het veld die zijn tegenstanders steeds weer kopzorgen geven.Je kent Luka waarschijnlijk als een felle tegenstander die in elke wedstrijd zijn kenmerkende doorzettingsvermogen laat zien. Een natuurtalent, versterkt door een uitstekend inzicht in het spel. Iemand om rekening mee te houden, die elk balbezit laat tellen en het tempo van de wedstrijd naar zijn hand zet.Maar een uitmuntende basketballer als Luka heeft ook veel interesses buiten het veld. Zo geniet hij van de rust van de oceaan en van het grillen van een goed stuk rundvlees. Hij houdt <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.tiktok.com/@espn/video/7467995779832024362?lang=en" target="null">net zo veel van gamen</a> als van rennen naar de basket voor een Euro step. En als hij niet op het hardhout had gespeeld, had je hem op een American football-veld kunnen vinden. Maar bovenal is hij ongelooflijk trots op zijn eenjarige dochter Gabriela, die hij als zijn grootste inspiratiebron beschouwt.In dit interview vertelt Luka meer over zijn passies buiten het spel en hoe die hem een betere speler maken, het moment waarop hij wist dat hij zijn jeugddroom had waargemaakt en de raakvlakken tussen twee van zijn favoriete bezigheden, vissen en basketbal.Het water op gaan is een van mijn favoriete activiteiten. Als kind had mijn vader een paar kleine boten en we trokken er samen op uit toen ik een jaar of zeven was. Een boot huren doet me daarom denken aan mijn jeugd: ik hou ervan om op de oceaan te varen, te ontspannen, de boot te besturen en wat te zonnen.Ik vind de rust van de oceaan heerlijk. Er is zoveel ruimte en er is niets belangrijker dan genieten van het uitzicht en wat vis vangen. De laatste keer dat ik in Mexico was, ving ik een marlijn. Dat was een geweldig moment. Het coolste dat ik ooit heb gevangen, was waarschijnlijk een kleine haai. Ik had eens een hele grote vis aan mijn lijn waar ik zeven tot tien minuten mee worstelde, maar hij ontsnapte en glipte onder de boot door — een enorme teleurstelling.Vissen verbetert mijn basketbalspel en basketbal verbetert mijn visvaardigheden omdat ze allebei een belangrijke vaardigheid vereisen: geduld. Ik vis vooral om het water op te gaan, te ontspannen en van de zon te genieten. Maar vissen helpt me ook herinneren aan het geduld dat nodig is op het basketbalveld en in het leven. Het is belangrijk om geduld te hebben, wat er ook gebeurt.

Mijn mindset in het normale leven is veel relaxter. Ik denk dat ik buiten het veld rustiger ben; ik breng veel tijd thuis door, geniet van het buitenleven, praat niet zoveel. Op het veld laat ik meer van mezelf horen en ben ik agressief; het draait dan om&nbsp;hard werken en plezier hebben.Ik ben geboren met een grote competitiedrang. Al sinds mijn kindertijd ben ik competitief bij vrijwel alles wat ik doe. Daarom is het belangrijk voor me om er keihard tegenaan te gaan op het veld en me daarna op te laden met andere hobby's en tijd door te brengen met mijn familie en vrienden.Als ik een positie in een andere sport moest kiezen, zou ik graag quarterback zijn. Toen ik jonger was, deed ik veel aan sport. Basketbal was natuurlijk mijn favoriet en ik speelde bijna elke dag buiten na school. Ik ging ook weleens tennissen en voetballen,&nbsp;gewoon buiten zijn vond ik al geweldig. Mijn passie voor American football is sindsdien echt gegroeid, en ik kan hard gooien en heb een scherpe blik, dus ik denk dat ik best een goede quarterback zou zijn.Als ik niet train of wedstrijden speel, vind ik het leuk om buiten te grillen, meestal een goede steak en wat maïs. Normaal kook ik buiten als het zonnig is, wat me helpt om te ontspannen samen met mijn gezin en me op te laden voor mijn training en drukke schema tijdens het seizoen.Ik ben het meest trots op mijn dochter. Zij is mijn grootste supporter in het leven, ook al weet ze dat zelf nog niet. Dat motiveert me elke dag. Ze is 15&nbsp;maanden oud en ik vind het heerlijk om tijd met haar door te brengen en met haar te spelen.Ik herinner me nog het moment waarop ik me realiseerde dat ik mijn jeugddroom had waargemaakt. Ik verliet mijn ouderlijk huis op mijn twaalfde om voor Real Madrid te gaan spelen. Tijdens mijn eerste jaar bij het team moest ik nog wennen, maar in het tweede jaar begon ik mijn draai te vinden. Toen ik voor de beste basketbalclub van Europa speelde, wist ik dat ik mijn dromen aan het verwezenlijken was.Normaal ben ik niet nerveus voor een wedstrijd. Maar als ik wat zenuwen voel, zoals bij mijn eerste thuiswedstrijd met de Lakers, herinner ik mezelf eraan dat ik een goede speler ben. Ik moet gewoon mijn routine volgen en doen waar ik goed in ben.Het beste advies dat ik kan geven is simpel: maak plezier, vooral op het basketbalveld. Als iets niet gaat zoals gepland, denk ik gewoon: je doet dit al je hele leven. Je kunt dit. Ga ervoor en maak plezier.

De guard van de Los Angeles Lakers gaat uitgebreid in op vissen, grillen en zijn geheim om gefocust te blijven op het veld.

Luka Dončić is meer dan een van de beste spelers in de competitie

Na vijf wedstrijden als prof en zijn derde uitwedstrijd was Victor Wembanyama al thuis in de NBA. Hij scoorde 38 punten, pakte 10 rebounds en had aan het einde van de avond twee keer geblokt. Aan het einde van het seizoen had hij gemiddeld bijna vier keer per wedstrijd geblokt en stond hij bovenaan in de competitie.&nbsp;De cijfers van Victor zijn onwerkelijk. Met zijn 2,24 meter&nbsp; dekt hij elke vierkante centimeter van het veld. Aanvallend is hij soepel en mobiel. Verdedigend is hij een eenmansmuur en kan hij dankzij zijn lengte en intense blik snelle uitbraken afstoppen. Rookies in de NBA worden gewoonlijk op hun basisniveau beoordeeld. Wat kan deze speler minimaal presteren? Toen hij de competitie betrad, was de vraag meteen waar zijn bovengrens zou liggen, als hij die al had.&nbsp;Hier beantwoordt Victor vragen over wat je nodig hebt om te winnen, van het verleggen van zijn eigen grenzen tot het verbannen van angst uit zijn leven. Ik wist al heel jong wat voor prof ik wilde worden. Er zijn veel dingen die we als profsporter moeten doen waar andere mensen zich geen zorgen over hoeven te maken, zoals genoeg slapen na een paar wedstrijden achter elkaar en vliegen naar een andere tijdzone. Ik besefte dat ik beter moest slapen. Wanneer ik aan het avondeten begin, heb ik de wekker op mijn telefoon voor de volgende ochtend al ingesteld en kijk ik de rest van de avond niet meer op mijn telefoon.&nbsp;Ik heb het geluk op meerdere plekken te spelen. Het dragen van het shirt van het Franse nationale team is een van de sterkste gevoelens die ik ken. In de NBA ben ik gehecht aan de stad San Antonio. Ik maak er deel van uit. Ze hebben me in de armen gesloten.&nbsp;

Ik ben al mijn hele leven veel langer dan iedereen op het veld. Wanneer coaches me zagen dribbelen tussen de benen door en fadeaways en zo zagen doen, was hun eerste reflex me te zeggen daarmee te stoppen. Mijn hele leven is er die druk om me in een hokje te stoppen. Dat is de zwaarste strijd die ik mijn hele leven heb gevoerd. Nu heb ik meer vrijheid dan ooit, maar ik ben ervan overtuigd dat ik die vrijheid niet zou hebben als ik me niet altijd tegen die stereotypen had verzet.Dit is wat ik zou zeggen tegen een kind dat ergens moeite mee heeft: &nbsp;toen ik 12 jaar was, voelde ik me vaak ontmoedigd. Ik had tijdens wedstrijden moeite met mijn schoten. Ik groeide in die tijd enorm en was nog dunner dan nu. Ik had er moeite mee om met mijn schoten verdedigers consequent te omzeilen. Mijn coach zei me: "Wanneer je prof bent, ga je aan het heden werken. Maar nu werk je aan je toekomst."&nbsp;Het is speciaal als ik een kind mijn jersey zie dragen. Wanneer ik de hoogtepunten van onze wedstrijden bekijk, let ik graag op de reacties op de tribunes en dan zie je uiteraard kids die jouw jersey dragen. Het is niet het eerste waar je aan denkt wanneer je in de NBA gaat spelen, maar je beseft uiteindelijk dat je op de volgende generatie een positieve invloed kunt hebben door iets waar je van houdt. Dat is prachtig.&nbsp;Het maakt me echt triest wanneer ik bij mensen een gebrek aan ambitie zie. Meestal komt dat doordat mensen bang zijn en denken 'Ik ben niet goed genoeg'. Aannemen dat dingen te groot of te ambitieus zijn, is een denkwijze waarvan ik afscheid heb genomen.Uiteindelijk bepaal jij wat jouw doelen in het leven zijn en wat je wil worden. Winnen is die dingen bereiken die voor jou het belangrijkst zijn.&nbsp;

Ik wil helpen het Franse basketbal opnieuw een dominante positie te geven. Daarvoor moet je de sport promoten en voor de jeugd in het land populairder maken. Voor het profbasketbal in Frankrijk denk ik dat de investeringen achterblijven bij ons potentieel. Hoe kunnen we onze faciliteiten verbeteren? Hoe kunnen we de beste coaches opleiden? We moeten onze investeringen en ons potentieel op één lijn brengen en ons al bestaande talent koesteren. Van alle landen in de wereld heeft Frankrijk de mooiste basketbaltoekomst.Iemand vroeg me hoe ik voorkom dat mijn naam groter wordt dan de organisatie van de Spurs. Dat gaat nooit gebeuren. Het team wil dat ik succes heb en zo goed mogelijk word. Ze hebben veel voor me opgeofferd. Ik wil dat de hele organisatie weet dat ik heel goed besef wat ze allemaal voor me hebben gedaan. Soms is het iets kleins, zoals een berichtje sturen of een nieuw iemand bij de organisatie welkom heten. Ik probeer mensen te laten merken hoe waardevol alles wat ze doen is. Ik ben er niet bang voor groter te worden dan zij omdat ik de Spurs zo groot mogelijk wil maken als ik kan. Ik wil ze zoveel mogelijk teruggeven.&nbsp;Ik denk niet dat er iemand is die hogere verwachtingen van me heeft dan ikzelf. Daarom schrik ik er niet van wanneer ik mensen hoor zeggen dat er in elke generatie maar één iemand is zoals ik. De enigen aan wie ik iets moet bewijzen, zijn mijn coach en mijn team. Zelfs mijn ouders hebben geen verwachtingen van me, ze willen gewoon dat ik gelukkig ben. Wanneer ik al die druk niet wil voelen, zet ik mijn telefoon uit. Moeilijker is het niet. Er is echt geen sprake van druk of verwachtingen. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik de wereld iets verschuldigd was. Ik basketbal gewoon.

Het 20-jarige fenomeen heeft het over het verleggen van zijn eigen grenzen, het verbannen van angst uit zijn leven, het uitzetten van zijn telefoon en nog veel meer.

De legende van Victor Wembanyama wordt steeds sterker

De favorieten van de redacteur

Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Verhalenhoek

<a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/maisie-skidmore-contributing-writer" target="_blank" class="ql-size-small">Door Maisie Skidmore</a>Het klinkt als de openingszin van een goede mop. "Twee van de beste hardlopers aller tijden wandelen een tuin binnen." En wanneer Eliud Kipchoge en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/faith-kipyegon-profile" target="_blank">Faith Kipyegon</a> gaan zitten — op blauwe kunststof tuinstoelen op de weelderige groene binnenplaats die ze helpen onderhouden in het kamp van Global Sports Communication — kunnen ze niet ophouden met lachen. "Niet deze man!" roept Faith, met een brede grijns op haar gezicht. "Echt niet, hij blijft maar praten!"&nbsp;Het warme, joviale gesprek is typerend voor de relatie tussen mentor en leerling en zou wel eens de reden kunnen zijn waarom deze twee hardlopers zo hard werken. Ze leven en trainen samen, hier in het kamp in het Keniaanse Kaptagat, van maandag tot zaterdag, week in, week uit, en leggen honderden kilometers af terwijl ze met hun teamgenoten wonen. Ondanks al het gelach is de band tussen Eliud en Faith geworteld in focus en discipline, twee kwaliteiten die ze beiden in overvloed hebben. Ook hebben ze allebei een G.O.A.T.-status.&nbsp;Even een uitleg: in 2019 werd Eliud Kipchoge de eerste ooit die een marathon liep in minder dan twee&nbsp;uur, waarmee hij critici die tot dan volhielden dat zo'n prestatie onmogelijk was, versteld deed staan. Hij won Olympisch goud op de marathon in Rio in 2016 en in Tokio in 2020, vestigde het wereldrecord op de marathon in Berlijn in 2022 en won 15 van de 19 marathons waaraan hij wereldwijd deelnam. Zijn wereldwijde strijdkreet is om "van de wereld een hardloopwereld te maken" en legioenen volgelingen te laten zien dat "geen mens beperkt is".Faith Kipyegon is drievoudig Olympisch kampioene op de 1500&nbsp;meter (de enige die ooit driemaal goud won op deze afstand), voormalig wereldrecordhoudster op de 5000&nbsp;meter en wereldrecordhoudster op zowel de 1500&nbsp;meter als de één mijl. Als we elkaar spreken is ze volop in training voor haar grootste prestatie tot nu toe. In juni wil Faith, met de begeleiding en niet-aflatende steun van Eliud, <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/breaking4-faith-kipyegon-vs-the-four-minute-mile" target="_blank">de eerste vrouw ooit worden die de 4-minutengrens verbreekt</a>, door de afstand onder de vier minuten te lopen.Met teamgenoten en vrienden als Eliud en Faith is het nooit saai om over training, inspiratie en dromen te praten en we waren dan ook verheugd om met de twee in gesprek te gaan. Tenminste, zolang ze elkaars oogcontact konden vermijden. Op dat moment nam gelach weer de overhand.

Maisie Skidmore: Faith, vertel eens hoe je op het idee voor dit project bent gekomen.Faith Kipyegon: We [zeiden], met het team: "We hebben alles bereikt!" Drie Olympische gouden medailles. Medailles voor wereldkampioenschappen. Ik ben de beste hardloper op de baan, de snelste 1000&nbsp;meter, de snelste 1500. Ik zei: "Wat kan ik nog meer bereiken?" We besloten dat het hoog tijd was om na te denken over het empoweren van meisjes en het inspireren van de volgende generatie om barrières te doorbreken.MS: Wat zei Eliud toen je hem dat vertelde?FK: Eliud is net een computer! Ik weet niet wie het hem verteld heeft, maar hij had mijn gedachten al gelezen. Misschien had hij die gedachte ook, dat ik iets kon proberen om mijn nalatenschap te verstevigen. Toen ik het hem vertelde, zei hij: "Ik denk dat je een goed besluit hebt genomen."Eliud Kipchoge: Na 1:59 zei ik tegen iedereen: ''Nu weet je wat je moet doen! Je kunt komen, je kunt trainen, je kunt de marathon onder de twee&nbsp;uur lopen [net als ik]." Nu komt er een nieuwe uitdaging voor vrouwen. Het komt aan op vertrouwen. Ik ben zo blij dat Faith verder durft te denken en klaar is om te proberen de mijl onder de vier&nbsp;minuten te lopen. Dit is de kans van haar leven. Faith gaat in wezen naar de maan en komt terug naar de aarde, en dat gaan we [dan] samen vieren. Op die cruciale dag zal de wereld vier&nbsp;minuten lang verenigd zijn. We gaan het vier&nbsp;minuten lang vieren. We maken de wereld vier&nbsp;minuten lang mooi.MS: Jullie hebben een mentor-leerlingrelatie.&nbsp;EK: Ja, we delen veel.&nbsp;FK: Hij geeft me steun, aanmoediging en inspiratie. Als ik weet dat hij [iets van deze omvang] al heeft geprobeerd en het is gelukt, dan moedigt me dat aan. De gedachte dat Eliud het heeft gedaan sterkt me, en ik denk dat ik het ook kan.&nbsp;EK: Weet je, ik denk dat de systemen het belangrijkst zijn. Faith heeft het echte systeem al gebouwd. Het is alsof je een brug oversteekt om aan de andere kant te komen. De systemen zelf zijn de brug. Faith hoeft er alleen maar op te stappen en over te steken naar de andere kant. Dus onze taak is om haar te motiveren, haar te vertellen wat goed is en ervoor te zorgen dat haar geest kalm is. De geest is het moeilijkst om onder controle te houden, maar Faith is gefocust.

MS: Hoe overwin je de mentale drempels?EK: De psychologische kant wordt bepaald door wat je tijdens de training hebt gedaan. Als je de juiste doelen bereikt en plezier haalt uit het trainen, wordt de andere kant — het psychologische deel — heel gemakkelijk. Het moment waarop je het ene bereikt, zal je ook helpen het andere te bereiken.&nbsp;MS: Hoe voelt het nu, Faith, om te praten over wat je probeert te doen?FK: Het voelt geweldig. Samen zijn met Eliud, samen zijn met iemand die het heeft geprobeerd en het heeft bereikt, heeft me erg geïnspireerd. Eliud heeft mij laten zien dat grenzen er zijn om te worden verlegd. Dus dat ga ik ook proberen, en ik doe er alles voor. Aan de zijde van Eliud en het team staan, met onze coach, en op een gezonde manier trainen — het is makkelijker voor mij, omdat het team achter me al succesvol is geweest.&nbsp;MS: Hoe ga je het na afloop vieren?&nbsp;EK: Een van onze waarden in het kamp is dat we de tijd nemen om onze overwinningen te vieren. We willen dat Faith de missie volbrengt en dat ze geschiedenis schrijft. Vervolgens nemen we de hele geschiedenis in ons op en vieren we feest.MS: Hoe heb jij het gevierd, Eliud, nadat je een tijd van 1:59 liep?EK: Ik beëindigde mijn feestje bij de finish. Het voelde alsof er een miljard mensen waren. Ik wilde het met iedereen vieren en ik denk dat dat de beste plek is om dat te doen. Hetzelfde geldt voor Faith; als ze over die lijn gaat, met iedereen erbij — alle mensen die kijken op tv, online, live, iedereen — zal daar de meeste energie zijn. Het is goed om dat moment te vieren en zo iedereen in de wereld die kijkt te laten meegenieten.MS: Jullie kennen elkaar al tien&nbsp;jaar. Konden jullie het meteen al goed met elkaar vinden?&nbsp;EK: Ja, we hadden een goede band. Het enige probleem was dat ik op de weg was en zij op de atletiekbaan, dus in het begin was het een beetje moeilijk om contact te maken met elkaar. Zij deed haar ding en ik het mijne.FK: Ik ben hier in 2019 begonnen, nadat ik terugkwam van zwangerschapsverlof. Ik heb zoveel geleerd. Teamwork is het belangrijkste, maar ook samen plezier maken in het kamp. Dat is wat we hier doen.MS: Jullie werken al heel lang samen met jullie coach, Patrick Sang — Eliud 23&nbsp;jaar en Faith zes&nbsp;jaar. Wat voor rol speelt hij voor jullie?EK: Een coach kan het leven van een atleet veel meer beïnvloeden dan een ouder; ik denk dat hij ons meer heeft beïnvloed dan waar we vandaan komen. We zijn hier vijf en een halve&nbsp;dag per week en we gaan hier met elkaar om. Patrick speelt een vaderrol voor ons. Dat is de echte impact die hij heeft gehad.FK: Eliud zei het al — Patrick is als een vader, hij heeft ons echt begeleid. Hij weet wat het beste voor ons is.MS: Coach Patrick vertelde me dat jullie in veel opzichten op elkaar lijken. Zijn jullie het daarmee eens?EK: Zo heb ik het nog nooit bekeken! Ja, misschien lijken we op elkaar qua focus en doel in het leven.FK: Ik denk... [lacht] Ik denk dat we op elkaar lijken in de zin van dat we weten hoe we op het juiste moment op de juiste plaats moeten zijn. Als het tijd is om in het kamp te zijn, zijn we in het kamp en als het tijd is om te trainen, zijn we aan het trainen. Dat hebben we van elkaar geleerd.MS: Aangezien jullie hier zo dicht op elkaar wonen, kunnen jullie elkaar goed lezen. Wat doen jullie om de stemming erin te houden?EK: Als ik merk dat Faith een dipje heeft, praat ik gewoon met haar. Ze is makkelijk in de omgang en binnen vijf&nbsp;minuten lacht ze alweer. Dan is ze de stress vergeten [lacht].&nbsp;FK: Eliud kan mijn gedachten lezen. Soms, als ik hier binnenkom en niet hard praat of lach, misschien ergens mee zit, zegt hij: "Ik denk dat iets je dwarszit. Vertel eens?" Ik voel me dan vrij om het met hem te delen, want hij is als een broer. Ik ben hier de hele tijd bij hem. Ik luister naar hem, en na twee&nbsp;minuten lach ik alweer. Dan gaan we door en focussen we ons op de dag.MS: Eliud, wat is het meest betekenisvolle dat je hebt geleerd van het werken met Faith?EK: Het meest betekenisvolle is dat ze risico's neemt. Faith gaat alles aan wat zich aandient. Dat is het mooie aan haar.MS: En jij, Faith?FK: Wat ik van Eliud heb geleerd is dat discipline hebben de sleutel is tot elk succes. Werk hard, elke keer. En wees jezelf.

Zie hoe 's werelds snelste man op de 42,2 kilometer 's werelds snelste vrouw op de één mijl begeleidt en daarbij geschiedenis schrijft.

Uitgelicht

In gesprek: marathonkampioen Eliud Kipchoge en trackster Faith Kipyegon

<a rel="noopener noreferrer" href="/en/company/people/maisie-skidmore-contributing-writer" target="_blank" class="ql-size-small">Door Maisie Skidmore</a>Een paar minuten voor zonsopgang, op een frisse donderdagochtend in maart, wacht een groep lokale hardlopers geduldig bij de poorten van het Global Sports Communication Camp in het westen van Kenia. Ze staan klaar om zich bij de gevestigde atleten te voegen voor hun wekelijkse lange duurloop. De route varieert van 20 tot 40 kilometer, afhankelijk van waar de atleten zich in hun trainingsschema bevinden. Vandaag staat er een afstand van in totaal 30 kilometer op het programma. De lokale lopers doen hun uiterste best om het moordende tempo bij te houden, maar zakken gaandeweg steeds verder af. In het hart van dit uitzonderlijke team bevindt zich een van de grootste atleten in de geschiedenis van de atletiek: <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/breaking4-faith-kipyegon-vs-the-four-minute-mile" target="_blank">Faith Kipyegon</a>.&nbsp;De hemel, diep donkerpaars, krijgt een zweem van roze zodra de zon opkomt. De lucht is doordrenkt met de zoete geur van houtrook en eucalyptus. Om precies zes uur vertrekken de lopers, hun voeten hoorbaar op de rode aarde, een flits van neonroze, oranje en geel. Ze lopen in geconcentreerde stilte, blikken strak vooruit, maar ze geven elkaar met subtiele handgebaren signalen: voor kuilen, obstakels of om de formatie te veranderen. De enige andere geluiden zijn het plotselinge gekwetter van vogels, het geloei van runderen en het brommen van passerend verkeer. Een nieuwe dag op het platteland van Kenia is begonnen. Onderweg passeert het loperspeloton kinderen op weg naar school, hun veel te grote rugzakken stuiteren op hun rug. Zo begon het ook voor Faith Kipyegon, drievoudig olympisch kampioen op de 1500 meter, wereldrecordhoudster op de mijl, al 15 jaar Nike atlete, en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/faith-kipyegon-exclusive-interview" target="_blank">het unieke talent van haar generatie</a>.

"Als jong meisje uit het dorp rende ik naar school en weer terug naar huis. Dat was leuk, snap je?" zegt ze. Een paar uur later stapt de atlete van 1,57 meter net uit een ijsbad, gewikkeld in een donzen jas om weer op te warmen. Overal om haar heen hangen de trainingsoutfits van teamgenoten te drogen in de warme ochtendzon. "Het is nog steeds leuk", grijnst ze. Als basisschoolleerling in het landelijke Ndababit, gelegen op een uur van dit kamp, liep Faith dagelijks zo'n 16 kilometer. Inmiddels heeft ze veel meer kilometers in de benen, en een Swoosh aan haar voeten, maar nu draait alles om die ene mijl. Deze zomer, in het Stade Charléty in Parijs, wil ze geschiedenis schrijven als de eerste vrouw ooit die de mijl onder de vier minuten loopt.

Voor vrouwen werd een mijl onder de vier minuten lange tijd niet alleen als onwaarschijnlijk, maar zelfs als fysiologisch onmogelijk beschouwd. Voor Faith is het juist die gedachte die de uitdaging zo onweerstaanbaar maakt. "Ik heb drie keer olympisch goud gewonnen. Ik heb wereldtitels op mijn naam staan. We vroegen ons af: wat kunnen we nog meer bereiken? Gaan we voor nóg meer medailles?" zegt ze. "We dachten: waarom niet buiten de gebaande paden dromen? Onmogelijk bestaat niet. Alles is mogelijk."&nbsp;Voor Faith en haar Keniaanse teamgenoten, die in kilometers denken, heeft de mijl iets bijzonders, bijna iets mystieks. De afstand blijft, zoals Faith het noemt, "een groot ding". Het is een mijlpaal in elke betekenis van het woord. Ze weet dat haar Noord-Amerikaanse concurrenten zich er al van jongs af aan aan meten, met de mijl als fitheidstest op school. Er zit ook iets moois in de eenvoud van een mijl op de baan: vier rondjes, zo snel als je kunt.&nbsp;Maar liefst 71 jaar geleden, in 1954, werd de Britse hardloper Roger Bannister de eerste man die de mijl onder de vier minuten liep met een tijd van 3.59,4. Tot dat moment werd het gezien als een onmogelijke prestatie voor een mens. Maar sinds Bannister die barrière doorbrak, deden bijna 2000 topatleten bij de mannen hem dat na. Soms heb je alleen bewijs nodig.&nbsp;In 2023 verpulverde Faith het bestaande wereldrecord bij de vrouwen tijdens de Monaco Diamond League met een tijd van 4.07,64. Er kon begonnen worden met dromen. Kan een vrouw het onder de vier minuten? In haar aankomende alles-of-nietspoging probeert ze die 7,65 seconden weg te schaven en haar nalatenschap te bezegelen.&nbsp;

Hoe? Iedereen die ooit de mijl gelopen heeft, zeker als je helemaal tot het uiterste bent gegaan, weet dat het verschil tussen 4.07,64 en 3.59,9 enorm is. Om dat gat te overbruggen, kijkt Nike naar elk detail: innovaties in kleding en schoenen, maar ook locatie, aerodynamica en efficiëntie. Faith focust zich op wat vanbinnen zit. Eerst moet ze de mentale drempels overwinnen. "Het zit allemaal in je hoofd", zegt ze. "Je lichaam kan in topvorm zijn, maar als je hoofd niet meewerkt, ben je nergens. Als je jezelf blijft vertellen dat je het kunt, dan kun je het ook. Je moet dromen van trainen op een gezonde manier. Dromen van blessurevrij blijven. Dromen over hoe het moment eruit zal zien, hoe jij zal zijn op die dag. Je mag nooit stoppen met dromen." Daarna bouwt ze verder op het fundament dat ze in Monaco heeft gelegd, met een beetje hulp van YouTube. "Ik denk vaak aan hoe ik het wereldrecord op de mijl heb verbroken in Monaco. Dat helpt me echt om terug te kijken en te zien hoe snel ik was. Als je jezelf die race opnieuw ziet lopen, krijg je een idee van wat je kunt veranderen."Faith heeft nog een krachtig wapen: de onvermoeibare steun en begeleiding van haar mentor en trainingsmaatje Eliud Kipchoge, die zelf het 'onmogelijke' presteerde in 2019 door de marathon binnen de 2 uur te lopen. Faith en Eliud kennen elkaar al tien jaar en trainen nu zes jaar samen op het kamp, sinds Faith terugkeerde na de geboorte van haar dochter. Hun band is als die van broer en zus: warm, speels, respectvol, hecht. Ze lijken in veel opzichten op elkaar: gefocust, gedisciplineerd, ambitieus. En toch zijn ze ook verschillend: waar Eliud bijna meditatief is, straalt Faith levendigheid en energie uit. Wat meteen opvalt als je ze samen ziet, is hoe zeker Eliud weet dat Faith de atlete is voor dit moment. "Wat Faith zo bijzonder maakt, is dat ze groots denkt", zegt hij zacht, met gefocuste blik. "Ze kan ieder doel in zich opnemen. Ze is een grote dromer, ze respecteert iedereen, ze communiceert helder en verbonden. Ze kan een heleboel ideeën in een zak stoppen, ermee schudden, en er dan het beste idee uithalen. Faith is de juiste vrouw voor deze uitdaging, omdat ze ervoor openstaat om het te proberen." Hij glimlacht ondeugend: "Ze zeggen weleens: als je groot wilt denken, moet je eerder opstaan en later naar bed gaan. Maar als je in de sport echt een grote dromer bent, train je juist harder en slimmer. En Faith traint goed."

Eliud zit in een blauwe plastic tuinstoel in de weelderige groene tuin van het kamp. Om ons heen groeien fruitbomen, bloemen en struiken, met handgeschreven bordjes eronder. Sommige beschrijven prestaties, medailles en records; andere dragen de namen van de ondersteunende familie, vrienden en teamleden die ze hebben geplant tijdens een bezoek. (Het Nike team stimuleert een vriendschappelijke competitie over welke boom het best groeit en welke er wat minder goed uitziet.) Naast het bieden van waardevolle schaduw staan deze bomen voor groei, bloei en de langzame maar buitengewone vooruitgang die mogelijk is met dagelijkse inspanning, zegt Eliud. Net als de binnenmuren van het kamp is de tuin bezaaid met bordjes en posters met een groot scala aan motiverende citaten. De positieve mentale houding die ze oproepen voor Eliud, Faith en hun collega's is niet alleen belangrijk voor de training, het is de training. "Wat de psychologische kant fitter maakt, is er om de fysieke kant fitter te maken", voegt hij eraan toe, verwijzend naar Faiths proces. "Als je op een goede manier traint, op een zware manier, op een blije manier, en je bereikt alles in de training, dan is de psychologische kant eigenlijk al fit. Je traint lichaam en geest tegelijkertijd."Faith en Eliud hebben in Patrick Sang een fenomenale coach, die al zes jaar met Faith werkt en al 23 jaar met Eliud. Vanuit zijn perspectief is het doel om een mijl in minder dan 4 minuten te lopen een natuurlijke ontwikkeling voor Faith, een buitengewone atleet wiens talent en ambitie verweven zijn met haar onwankelbare houding. "Alles wat we doen in het leven is een voortzetting van wat we ooit zijn begonnen", zegt hij. Hij somt de prestaties van Faith van de afgelopen 18 maanden op: Olympisch goud met een wereldrecord, een derde wereldtitel, het wereldrecord op de mijl. "Als je bereikt wat zij heeft bereikt, kom je natuurlijk op een punt waarop je je afvraagt, wat als? Dan wordt de vraag: wat als je het probeert? We zitten nu in het proces van proberen en dit is echt het proberen waard. Faith is ervan overtuigd dat het binnen haar bereik ligt, en met de juiste ondersteuning van alle systemen om haar heen, geloof ik dat het mogelijk is."

Het GSC Camp is een sobere, rustige plek. De enige soundtrack is het zingen van vogels, gepraat en af en toe een lachbui. De meeste atleten slapen op gedeelde slaapzalen. Ze verdelen de taken en andere huishoudelijke verplichtingen onder elkaar: schoonmaken, vloeren dweilen, afval sorteren, etc. Het rooster maakt geen uitzonderingen voor medailles of ervaring. In de kleine sportschool vind je oefenballen gestapeld in de hoek naast gewichten, een stapel houten krukjes, een loopband en een hometrainer. Buiten, bij de fysiotherapieruimte, staan twee enorme blauwe plastic emmers, de ijsbaden, naast een vriezer vol ijs. De atleten die deze faciliteiten gebruiken, zijn de besten ter wereld, de grootsten aller tijden zelfs. Ze hebben toegang tot alle gemakken, luxe, de nieuwste technologieën en innovaties. Maar wat ze nodig hebben om te pieken, is om veel van dat alles van maandag tot zaterdag op te geven. Week na week kiezen ze ervoor hun talenten te benutten door focus, discipline en teamwork in te zetten.Teamwork is de sleutel en bovendien een vaste Keniaanse waarde. Toen Faith haar eerste Olympische gouden medaille won in Rio in 2016, gebruikte ze haar beloning om elektriciteit te laten aanleggen in het dorp waar ze opgroeide. "Olympisch kampioen worden veranderde mijn leven, en tegelijkertijd veranderde het het leven van de gemeenschap", zegt ze over dat moment. "Wanneer jij profiteert, profiteert de gemeenschap ook." Die focus op de gemeenschap is elke dag de leidraad voor de atleten hier. "Mijn favoriete onderdeel van dit kamp hier is het teamwork", voegt ze eraan toe. "Teamwork is echt wat ons drijft om te bereiken wat we hebben bereikt."&nbsp;Eliud is de drijvende kracht achter deze aanpak. "We bouwen een team door teamwork te zien als een groep mensen die elkaar vertrouwen", legt hij uit. "We bouwen het op met goede waarden, goede woorden, goed trainen, een goed leefklimaat en goede relaties. Met alles dat menselijkheid brengt. Elke dag is een dag om aan teamwork te werken. "Faith kan als individu winnen, maar het is een succes voor het hele team." Het is deze focus op teamwork die zorgt dat verlegen nieuwkomers in het kamp leidinggevende posities aannemen, of dat de hardlopers hun formatie veranderen tijdens de lange run, legt hij uit. "Tijdens de training proberen we iedereen een kans te geven. Vooraan lopen geeft je het vertrouwen dat je anderen kunt leiden. Dus we rouleren om iedereen die kans en ervaring te geven. Ga vooraan lopen en pak die ervaring."

Op vrijdagochtend leggen de atleten in het kamp de yogamatten en fysioballen in de tuin voor hun wekelijkse kracht- en conditietraining. Ze worden begeleid door hun assistent-fysiotherapeut, Eric Muthuri, maar het is duidelijk dat ze elkaar energie geven, gefocust en verenigd in hun inspanning. Terwijl het tempo omhoog gaat, kijkt Faith glimlachend haar mede-atleten aan; samen giechelen ze en protesteren ze. Deze work-out vindt plaats op zo'n 2700 meter boven zeeniveau in de Grote Riftvallei van Kenia, waar de hoogte de adem uit de longen trekt in plaats van dat die binnenkomt. Maar verder is de routine niet zichtbaar anders dan die in een sportschool in een andere stad. Wanneer de training klaar is, keren de atleten terug naar hun slaapzalen om te lezen, een dutje te doen of blijven ze samen buiten zitten, om zich mentaal voor te bereiden op de volgende training. Rust en herstel zijn van cruciaal belang.

Terwijl Faith, haar coaches en mentor vastberaden werken aan haar grote doel vanuit hun basis in het kamp, is er een ander team vol aan de gang, druk bezig met de voorbereidingen voor haar poging op een andere locatie. In Beaverton, Oregon, werken de teams van Nike aan baanbrekende innovaties in schoenen en kleding, waarbij ze testen uitvoeren met een 3D-model dat is gemaakt van scans die Faith maakte tijdens haar bezoek aan het Nike Sport Research Lab in januari. Tijdens haar bezoek kwamen ook body mapping, baseline tests, VO2-max-testen en gesprekken over kleurenpaletten en ontwerprichtingen voorbij. Er wordt geen detail overgeslagen als het gaat om het verbeteren van haar prestaties, haar uitrusting en de aerodynamica op de grote dag zelf. Ze ziet het, voelt het en waardeert het allemaal. "Ik weet eigenlijk niet eens hoe ik over Nike moet praten, ze steunen me in alles. Al sinds 2010! Toen ik nog zo jong was in mijn carrière."Wat betreft de poging zelf, die staat gepland voor 26 juni, in Stade Charléty in Parijs, op dezelfde baan waar Faith in 2023 nieuwe wereldrecords vestigde op de 5000 meter en in 2024 op de 1500 meter. Factoren zoals het weer (geen wind is natuurlijk ideaal, en Faith houdt van zon in de middag) en de energie van het publiek (luid en vol passie) spelen mee. Maar tegen de tijd dat ze de baan op stapt, legt Faith uit, zal ze al honderden, zo niet duizenden keren de 4 minuten in haar hoofd gebroken hebben. "Ik doorloop alles mentaal: Vandaag is de dag van het evenement, en ik moet dit, dit en dit doen", zegt ze. "Dat geeft me de energie om elke ochtend op te staan en naar de training te gaan."&nbsp;

Een andere belangrijke drijfveer zal het glimlachende gezicht van haar dochter Alyn zijn, die op haar wacht bij de finishlijn. "Moeder worden heeft mijn hele mentale houding veranderd," legt Faith uit, "ten eerste omdat je, wanneer je traint, iemand achterlaat. Ik kom van maandag tot zaterdag naar het kamp, en ik heb slechts twee dagen met haar. Nu ze groter is geworden, begrijpt ze wat ik doe, ze begrijpt dat ik mezelf moet pushen om deze geweldige doelen te bereiken. Ze weet dat hardlopen niet makkelijk is, je moet trainen en focussen. Ze weet dat wanneer mama gaat racen, het een serieuze wedstrijd is; ze wacht tot de finishlijn en dan kan ze het vieren." Hoewel de tijd die Faith weg is van huis niet makkelijk is, ziet ze de kracht van het geven van dit voorbeeld aan haar dochter, terwijl ze haar steentje bijdraagt aan het bouwen van een eerlijkere wereld waarin zij kan opgroeien. "Het moederschap heeft me veel geleerd", zegt ze. "Dat is de les die we aan onze kinderen moeten geven, dat je jezelf volledig moet inzetten voor alles, wat je ook kiest. Je moet je kind motiveren, je moet je kind de weg wijzen. Je moet grenzen verleggen. En dat is wat ik doe."Alyn is niet de enige. Voor elke stap van haar trainingsruns, elke vroege ochtend of ijsbad, heeft Faith vrouwen en meisjes in haar gedachten. "Ik denk dat deze poging vrouwen echt kan inspireren", zegt ze. "Ik hoop dat ze geïnspireerd raken om te weten dat wat een man kan doen, een vrouw ook kan. Je kunt dromen en je doelen werkelijkheid maken. Grenzen zijn er om verlegd te worden. Dit is wat we moeten doen als vrouwen. Grenzen verleggen en groots dromen."

Het is zaterdagochtend in Kipchoge Stadium in Eldoret. Faith doet haar wekelijkse trainingsronde op de baan. De evenaarszon van Kenia staat hoog aan de hemel en is onverbiddelijk. Er is geen millimeter schaduw voor de vele lokale en bezoekende atleten die hun rondjes lopen. De intensiteit heeft de baan tot beton gebakken. Het is nuttig en prachtig. Met de stopwatch in de hand begeleiden de coaches Faith bij haar sprints, en hier en nu wordt iedereen die kijkt eraan herinnerd hoe uitzonderlijk ze is. Haar handen voortbewegend over haar borst in haar vertrouwde en zeer efficiënte houding, en ze schiet als een flits over de baan, haar pas perfect gesynchroniseerd met die van Bernard Soi, die al 15 jaar lang haar pacer en trainingspartner is. Zelfs tegen de wind in haalt ze 43 seconden voor haar herhalingen van 300 meter, een tempo waar veel mannelijke topatleten hun hele carrière naartoe werken. Haar training komt tot een einde en, zichtbaar uitgeput voor misschien de eerste keer deze week, valt ze neer op het gras, omringd door haar teamgenoten, lachend terwijl ze naar adem hapt.&nbsp;

Het is verleidelijk om Faith Kipyegon vs. de mijl in 4 minuten, de officiële naam van de poging, te zien als een toekomstig moment. Eén dag, 4 minuten, en dan is het gebeurd. Maar het zit zo: de poging is al begonnen. Het gaat om de wekelijkse lange runs, de kracht- en conditietraining, de koele vroege ochtenden in de bossen van Kenia en de meedogenloos hete dagen op de baan. Het zijn de uren die ze doorbrengt met haar team, van maandag tot zaterdag, waarbij ze de vloeren dweilt of verse chapati's bakt. Het gaat om het onderzoeken, het innoveren, de strategie, het plannen. Maar bovenal gaat het om het dromen. Ze heeft haar hele routine al zo vaak in haar hoofd doorgelopen. Het totale vertrouwen in haar vermogen, haar focus en haar training. Zij heeft faith, en wij hebben Faith.De dag zelf, de startlijn? Dat is de viering. Faith, we zien je daar.

Voor vrouwen werd een mijl onder de vier minuten lange tijd niet alleen als onwaarschijnlijk, maar zelfs als fysiologisch onmogelijk beschouwd. Maak kennis met Faith Kipyegon, de Nike atlete die vastbesloten is om die grens te doorbreken.

Faith Kipyegon is klaar om geschiedenis te schrijven

<h3>Grenzen verleggen. Nieuwe mogelijkheden creëren. Ruimte scheppen.</h3>Wat hebben deze totaal verschillende Nike atleten uit verschillende werelddelen, Dur Bali, Nader El-Jindaoui, Rouguy Diallo en Intisar Abdul-Kader, met elkaar gemeen? Ze hebben hun carrière te danken aan hun enorme veerkracht. Ze hebben blessures doorstaan, twijfels overwonnen, en zijn altijd trots op hun roots gebleven. Zo hebben ze een nieuwe generatie geïnspireerd om succes na te streven op hun eigen voorwaarden.Voor deze atleten betekende elke tegenslag uiteindelijk een stap vooruit. En was elk obstakel ook een kans. Hier spreken zij zich uit over de momenten dat ze op de proef werden gesteld, over de rituelen die ze koesteren. En hier vertellen ze hoe ze nog steeds nieuwe paden banen, voor zichzelf en voor toekomstige atleten.

<a rel="noopener noreferrer" href="https://www.instagram.com/dur8bali" target="_blank">Dur Bali</a> 21 jaar, komt uit Saudi-Arabië en speelt daar als forward in de eerste Saudische nationale basketbalcompetitie voor vrouwenZolang als ik mij kan herinneren, heeft basketbal mijn leven bepaald. Als kind was ik altijd met de sport bezig, of ik nu keek naar de wedstrijden van mijn opa of gewoon de energie van het basketbal absorbeerde. En ik werd echt verliefd op de sport toen ik voor de eerste keer zelf in een echte wedstrijd speelde. De ervaring van adrenaline door mijn lijf, het ritme van de wedstrijd, en dat alles daarbuiten vervaagde, dat voelde voor mij als thuiskomen.&nbsp;En toen ik begon te beseffen dat ik niet meer alleen voor de lol speelde, werd basketbal voor mij echt heel serieus. Ik bestudeerde alles over het spel, ik stond vroeg op om te trainen en ik dwong mezelf om mijn grenzen te verleggen, omdat goed niet meer goed genoeg was voor mij.&nbsp;Als tiener woonde ik een tijdje in Colorado, en dat bleek voor mij een kantelpunt. Colorado heeft mijn manier van kijken, naar mijzelf en naar mijn sport, volkomen veranderd. Het spel was er sneller, intensiever, fysieker. En er was een eindeloze stroom talenten. Daardoor werd ik gedwongen om beter, slimmer en harder te spelen. Tegelijkertijd drong het toen tot me door dat je overal ter wereld kunt basketballen, waar je ook bent. De passie voor de sport verbindt mensen met elkaar. Door de ervaring daar heb ik meer lef en ruggengraat ontwikkeld. En die nieuwe mindset bracht ik mee naar huis.Mijn eerste echte basketballessen kreeg ik van mijn opa. Hij was een profspeler en hield me altijd voor dat je door je talent kan opvallen, maar dat alleen discipline en hart voor de sport je in de race houden. Hij leerde me geduld te hebben op het veld; hij leerde me wanneer je moet dimmen, hoe je inzicht krijgt in de verdediging en dat je altijd slim moet spelen, niet alleen hard. En buiten het veld moest je integer zijn. Hij zei tegen me: ''Aan de manier waarop je je buiten het veld gedraagt, is altijd te zien wat voor speler je bent." Dat is me altijd bijgebleven. Hij leerde me dat het in de sport niet alleen om winnen gaat, maar dat je als atleet staat voor leiderschap, veerkracht en trouw blijven aan jezelf.In 2021 liep ik een enkelblessure op, waardoor ik bijna een jaar niet kon spelen. Dat was een van de dieptepunten in mijn carrière. Het feit dat je aan de kant moet blijven zitten, terwijl je met elke vezel in je lijf wilt spelen, dat vreet mentaal aan je.&nbsp;Maar die blessure heeft me geleerd om geduld te hebben, en ook hoe belangrijk het is om vertrouwen te hebben in het proces waar je in zit. Ik richtte me op wat ik wél kon doen: revalideren, mentaal sterk blijven, en de sport verder bestuderen, maar dan vanuit een ander perspectief. En zo werd ik me ervan bewust dat veerkracht niet gaat om doorgaan ondanks de pijn, maar veeleer om aanpassen, leren en er sterker uitkomen.

<a rel="noopener noreferrer" href="https://www.instagram.com/naderjindaoui" target="_blank">Nader El-Jindaoui</a> 28&nbsp;jaar, voetballer uit Duitsland, speelt rechtsbuiten en heeft net getekend bij LA Galaxy&nbsp;De eerste keer dat voetbal me echt raakte, was toen ik de Brazilianen zag spelen — <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.youtube.com/watch?v=KaZShA6wClw" target="null">Joga Bonito</a>, weet je dat nog? De Nike campagne tijdens het WK van 2006. Joga Bonito betekent 'mooi spelen'. Toen ik ze zag spelen was het alsof ze dansten over het veld. Ik vond het geweldig en wilde worden zoals zij. Voor mij was voetbal iets moois. En vanaf dat moment wist ik dat voetbal mijn passie was. Ik werd gewoon verliefd op hun manier van spelen. Ze hebben me geïnspireerd.Maar voor mij was de weg niet makkelijk. Als kind bleek dat ik epilepsie had en de dokters zeiden dat ik niet meer mocht voetballen. Gedurende een periode van twee jaar heb ik toen niet gespeeld. Maar ik bleef in mezelf geloven. Dat deed ik voor mijn familie. Zij bleven in mij geloven toen alle anderen afhaakten. Zij zijn de reden dat ik het nooit opgaf. Ze bezaten niets maar ze hebben ons alles gegeven. Ik had te maken met blessures, financiële problemen, veel druk, allemaal redenen om te stoppen, maar ik bleef doorgaan. Ik wilde mijn familie helpen en ze iets teruggeven voor alles wat ze voor me gedaan hadden. Zelfs toen de dokters zeiden dat ik niet meer mocht spelen, bleef ik vasthouden aan mijn droom.&nbsp;En toen ik vader werd, was 'ik wil het gaan maken' niet meer genoeg, maar werd het: 'ik móet het gaan maken'. Als vader doe je alles voor je kinderen. Je denkt dat je al 100 procent je best doet, maar zodra je kids hebt, zet je je voor 200 procent in. Alsof je een nieuwe superkracht bezit.&nbsp;Zonder mijn vrouw zou ik waarschijnlijk nooit zo ver zijn gekomen. Zij is mijn steun en toeverlaat. En mijn gezin is de brandstof waar ik op draai. Zij geven me energie. Zonder mijn gezin zou ik mijn doelen niet bereikt hebben.Nu ben ik weg bij Hertha Berlin en begin ik bij LA Galaxy. Alles is hier nieuw voor me. Een andere cultuur, een andere taal, ander weer. Ik begin hier helemaal opnieuw. In Duitsland vinden ze me al oud met mijn 28 jaar. Maar ik ga iedereen laten zien dat ik nog niet ben uitgespeeld. En dat jong zijn minder belangrijk is dan goed zijn. Dat is nu mijn missie en dat wil ik aan Duitsland en de rest van de wereld laten zien.&nbsp;Ik ben gespannen, en heel enthousiast. En ik ben ook wel een beetje bang. Maar ik vecht ertegen. Dat heb ik mijn hele leven al gedaan. Angst hoort erbij in het leven. Sommige mensen zeggen dat ik beter 'veilig' in Duitsland had kunnen blijven, maar ik wil niet dat ik later ooit terugkijk en dan moet zeggen dat ik het niet geprobeerd heb. Ik ga het niet alleen proberen, ik wil het helemaal gaan maken.

<a rel="noopener noreferrer" href="https://www.instagram.com/rouguy" target="_blank">Rouguy Diallo</a> 30 jaar, komt uit Frankrijk en werd wereldkampioen jeugd op hink-stap-sprong in 2014. Ze heeft ook deelgenomen aan de Olympische Spelen.Ik ben altijd al competitief ingesteld. Heel lang was ik altijd maar tweede. Het scheelde vaak niet veel, maar ik won nooit. Maar op een dag, vlak voor een wedstrijd, belde mijn vader uit Guinee. Hij moedigde mij aan, en daarna won ik. Op dat moment besefte ik dat ik dit de rest van mijn leven wil blijven doen. Dit is mijn passie. En ik wil nog een keer winnen, en nog eens en nog eens.Ik ben niet begonnen met hink-stap-sprong. Ik ben in veel andere disciplines uitgekomen voordat ik me specialiseerde. Toen ik 15 was deed ik vooral de zevenkamp. Daarin waren verspringen, de 100 meter horden en de 100 meter sprint mijn favoriete onderdelen. Ik was enorm veelzijdig. Bij de Franse nationale kampioenschappen werd ik gespot door Teddy Tamgho, die toen het wereldrecord hink-stap-springen bezat. Hij zag wel wat in mij en vroeg me om bij hem te komen trainen. Nou, als een wereldrecordhouder je vraagt om met hem te trainen, dan zeg je geen nee. Ik liet al het andere vallen, de meerkamp en alle andere disciplines, en ik richtte me alleen nog maar op hink-stap-sprong.Ik heb meegedaan aan wedstrijden op het hoogste niveau, waaronder Europese kampioenschappen en de Olympische Spelen. Maar gek genoeg is dat niet waar ik het meest trots op ben. Mijn 'finest moment' was bij de Wereldkampioenschappen Jeugd in 2014. Daar haalde ik mijn eerste internationale medaille. Want ook al doe ik aan veel internationale wedstrijden mee, ik kan pas trots zijn als ik een medaille om m'n nek heb. Zo ben ik nu eenmaal. Ik hou van winnen. Overwinningen zijn voor mij alles.Mijn sportloopbaan is niet makkelijk geweest. Ik heb veel blessures gehad. Met behoorlijk ernstig letsel. Daar heb ik het heel moeilijk mee gehad. Elk jaar gebeurde er wel wat, vaak een paar maanden voor een belangrijke wedstrijd. Ik kon vaak maanden niet trainen. En toch lukte het me altijd om terug te komen en me opnieuw te kwalificeren.&nbsp;Teddy is voor mij het allerbelangrijkste geweest. Van hem heb ik alles geleerd, zowel fysiek als mentaal. Hij is mentaal heel goed. Dat maakt hem bijzonder. Hij pushte mij om sterk te zijn, om te geloven in mijn kwaliteiten en nooit bij de pakken neer te zitten. Tijdens de trainingen lette hij op de kleinste details. Volgens hem kon je alleen de top halen als je perfect was. Hij bracht me ook discipline bij. Hij maakte me technisch zo sterk dat ik er altijd zeker van was in vorm te zijn. Ik was 100 procent zeker van mijn techniek.Mijn geloof heeft me ook geholpen. Daarop is mijn hele leven gebaseerd. Als ik faal, ga ik te rade bij mijn geloof. En als ik win ook. Daardoor heb ik geleerd te relativeren en de dingen aan God over te laten. Of iets goed gaat of verkeerd, ik weet dat het altijd een reden heeft.

<a rel="noopener noreferrer" href="https://www.instagram.com/intysar" target="_blank">Intisar Abdul- Kader</a> 38&nbsp;jaar, marathonloper in het VK, en de eerste Somalische ooit die het basiskamp van de Mount Everest bereikteIk heb zojuist, als eerste Somalische vrouw, de serie van zes World Marathon Majors voltooid.&nbsp;Het heeft me jaren training, discipline en uithoudingsvermogen gekost om dit te bereiken, en nu heb ik de laatste finish gehaald. Ik kan het nog nauwelijks geloven.De training is altijd zwaar, maar de uiteindelijke wedstrijd is voor mij de bekroning van het zware werk. Ik heb lastige marathons zoals die van Boston en New York gelopen, maar ik genoot van elke minuut en liet me door geen moeilijkheid uit het veld slaan. Ik laat me ook inspireren door andere Somalische lange-afstandslopers. We hebben ongelofelijk goede atleten, en het betekent veel voor me om deel uit te maken van die historie.Vlak voor ik aan mijn master begon, kreeg ik de diagnose MS. Ik had al mijn hele leven aan hardlopen gedaan, maar door deze diagnose ben ik wedstrijden over langere afstanden gaan lopen. Tot dan toe had ik hardgelopen op school en op de uni, maar nu was ik aan een nieuwe routine toe. Ik had tijd voor mezelf nodig om mijn hoofd leeg te maken. En zo begon ik langere afstanden te lopen. Ik begon met runs van 5&nbsp;km in het buurtpark, en dat werden al snel runs van 10&nbsp;km en halve marathons. Ik heb een jaar getwijfeld voordat ik me inschreef voor de marathon van Londen, maar ik mocht meedoen! Ik had toen precies 10&nbsp;jaar voorbereiding achter de rug.&nbsp;In 2016 liep ik mijn eerste officiële marathon. Vanaf dat moment keek ik alleen maar vooruit. Door het hardlopen kan ik mijn symptomen van MS beter onder controle houden, vooral de moeheid. Dat is best gek, want van hardlopen word je natuurlijk ook moe. Maar door me te concentreren op de beweging kon ik me verweren tegen de plotselinge aanvallen van moeheid, die vaak gepaard gaan met evenwichtsproblemen en duizeligheid. Het hardlopen bracht me stabiliteit en een gevoel van controle over iets waar ik eigenlijk geen 100&nbsp;procent controle over had. Bovendien kan ik rekenen op de ondersteuning van een geweldig klinisch team.Naast de marathons waagde ik me ook op de Mount Everest. De klim naar het basiskamp was het moeilijkste dat ik ooit heb gedaan. De klim naar boven viel nog mee. Het ergste was de afdaling,&nbsp;dat was een verschrikking. Het was glad en ijskoud, en ik was steeds bang om te vallen. Tijdens het laatste stuk naar het basiskamp was het een dag en een nacht ontzettend koud met temperaturen tot min 25&nbsp;graden Celsius. Ik kan eigenlijk nog steeds niet geloven dat ik het gehaald heb. Maar het moment dat ik boven kwam en mijn Somalische vlag werd gehesen is onvergetelijk.Elk jaar op 18&nbsp;mei toont de regering van Somaliland mijn foto en dat maakt me ontzettend trots. Mede dankzij die tocht wil ik graag een inspiratiebron zijn voor jonge moslimmeiden. Ik wil ze laten zien dat hun dromen er toe doen en dat de wereld op ze wacht.Voor mij als moslima is het niet altijd makkelijk om een bekende hardloper te zijn. Ik ben ontzettend dankbaar voor de <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.nike.com/t/pro-hijab-s2h3Mg" target="null">Nike hijab</a> die er is sinds 2017. Daarvóór moest ik met een zelf geïmproviseerde hijab lopen en dat was best lastig. Het was sowieso moeilijk me in de juiste kleding te vertonen. Ik word nog steeds aangestaard door mensen. Toen ik aan de start stond van de marathon van Chicago in 2019, raakte een man mijn hoofd aan en zei dat hij mijn 'hoofddeksel' erg leuk vond. Ik was verbijsterd. Ik wás al nerveus, en dan is er ook nog iemand die het nodig vind om je persoonlijke ruimte te schenden. Gelukkig namen andere hardlopers het voor me op.&nbsp;Dat voorval heeft me weerbaarder gemaakt. Mensen kunnen me aanstaren of commentaar geven, ik laat me daar niet door intimideren.

Wat hebben deze totaal verschillende Nike atleten uit verschillende werelddelen, Dur Bali, Nader El-Jindaoui, Rouguy Diallo en Intisar Abdul-Kader, met elkaar gemeen? Ze hebben hun carrière gebouwd op het overwinnen van tegenslagen. Laat je inspireren door hun doorzettingsvermogen.

Uitgelicht: vier Nike atleten over hun veerkracht, roots en doorzettingsvermogen

Taai.Zo omschrijft Dan Fitzgerald, Nike Run Coach en mede-oprichter van de <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.instagram.com/heartbreak.run/?hl=en" target="_blank">Heartbreak Hill Running Company</a>,&nbsp; de hardloopcommunity in Boston.In een stad die de meest ondraaglijke winters en bloedhete zomers doorstaat, trotseren plaatselijke hardlopers de grillen van moeder natuur met lef, passie, uithoudingsvermogen en plezier als ze de deur uit stappen om kilometers te maken, wat het weer ook brengt. Op elke willekeurige dag in Boston, of je nu een rondje South End loopt of over de Esplanade, kom je hordes andere hardlopers tegen, in weer en wind, zowel bij vrieskou als zonneschijn. 'Taai' zegt veel over wat de mensen doorstaan, zegt Dan, maar ook iets over de kracht en toewijding die nodig zijn voor bijvoorbeeld de iconische helling Heartbreak Hill, gelegen op de marathonroute van de stad en een uitdaging die lichaam en geest op de proef stelt.Samen met Nike heeft Heartbreak hardloopervaringen bedacht die variëren van marathontraining tot het vieren van de cultuur van de sport door middel van kunst, muziek en eten in hun fysieke winkels in <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/where-to-run-in-chicago" target="_blank">Chicago</a>, Boston en binnenkort Los Angeles, waar Heartbreak dit jaar een nieuwe winkel zal openen. De rode draad die alles met elkaar verbindt: loop je hard, dan hoor je erbij.En natuurlijk is hardlopen in Boston zwaar, maar dat betekent niet dat het niet leuk kan zijn. Je ontdekt prachtige vergezichten, historische straten en een ongekende passie voor sport. Hieronder vind je routes en aanbevelingen van Nike Run Coach Dan en andere diehard-hardlopers van Heartbreak die je helpen om alles uit je verblijf in 'Beantown' te halen.

De iconische korte run van Boston

Geniet van de Esplanade in Boston, een openbaar park dat is geïnspireerd op de grachten van Venetië. Steek de Longfellow Bridge over richting Cambridge, voorbij MIT, en bewonder de prachtige vergezichten over de boten op de rivier de Charles, de skyline, en alle charmes van een kleine stad. Dat Boston geografisch gezien zo compact is, maakt dat je praktisch alles kunt zien tijdens een rondje van ruim 6 km. "Ik ben gek op deze route. Het is gaaf om te zien hoeveel mensen er hardlopen wanneer je dichter bij het centrum komt," vertelt Cate Schultz, die regelmatig hardloopt met de Heartbreakers en momenteel traint voor Boston 2025. <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.strava.com/routes/3334359954614945098" target="_blank">Loop deze route</a>

De medium run via de Esplanade

Deze run kun je ook de volledige tour van de buurten in het centrum noemen. Je komt door South End (niet Southie, maar daar kom je ook langs), de waterkant, North End, de Rose Kennedy Greenway, de Garden (thuishaven van de Celtics), de sluizen aan het einde van de rivier de Charles, en Charlestown met uitzicht op het MIT, en dan loop je nog over de Back Bay. Je kunt pas na deze run zeggen dat je al hardlopend hartje Boston hebt verkend."Door de vele bruggen kun je goed de afstand bepalen en krijg je die mooie mix van stadslandschap en natuur,” zeggen Rafe en Taylor Ann Gangi, een getrouwd stel dat met Heartbreak loopt, over de Esplanade-route. "Er zijn hier ook altijd veel andere hardlopers, wat stimulerend werkt." <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.strava.com/routes/3334350772419107602" target="_blank">Loop deze route</a>

De lange run - Firehouse

Dit is dé route van het bedrijf Heartbreak Hill Running. Firehouse, een test en maatstaf voor afstandslopers, vormt nu de basis van het trainingstraject van Heartbreak en speelt een grote rol in de geschiedenis van het team, de Heartbreakers. "Het is al heel lang een trainingsbasis voor legendes als Bill Rodgers, mijn afstandslopers van mijn college, en alle atleten die in Boston de hele winter doortrainen voor wedstrijden," vertelt Nike Run Coach Dan.<a rel="noopener noreferrer" href="https://www.strava.com/routes/3211325185747312776" target="_blank">Loop deze route</a>

Laad jezelf op als een local: Flour Bakery & Cafe

Wil je de lekkerste gebakjes van Boston proeven, dan is dit volgens Heartbreak hardlopers waar je moet zijn: een locale franchise waar ook de koffie naar hun zeggen fantastisch is. <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.instagram.com/flourbakeryandcafe/?hl=en" target="_blank">Flour Bakery & Cafe</a> heeft negen locaties verspreid over Boston waar je even langs kunt gaan na je ochtendrun. Pro-tip: probeer hier zeker het tostigebakje met bosbessen.

Laad jezelf op als een local: Toro

<a rel="noopener noreferrer" href="https://www.instagram.com/toroboston/?hl=en" target="_blank">Toro</a> vind je in South End, Boston, en serveert heerlijke tapas die je na elke run goed doen. Op het menu van Toro staat alles van traditionele kleine gerechten, zoals patatas bravas (licht pittige frietaardappelen) en pan con tomate (brood met tomaat), tot een grote paella waarmee je genoeg eiwitten en koolhydraten binnenkrijgt na een lange run.

Laad jezelf op als een local: Roxie's Grilled Cheese

Hardlopen vraagt fysiek en mentaal veel van je, maar je sterkt snel weer aan met een goede milkshake, burger of kaastosti. Dit en meer vind je bij <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.instagram.com/roxysgrilledcheese/?hl=en" target="_blank">Roxie’s Grilled Cheese</a>, een favoriet in Boston waar hardlopers vaak binnenlopen voor wat energie en om een potje te spelen op een van de geliefde speelhalautomaten in het restaurant.

Laad jezelf op als een local: FoMu Ice Cream

<a rel="noopener noreferrer" href="https://www.instagram.com/fomuicecream/?hl=en" target="_blank">FoMu</a> Ice Cream is een plantaardige, allergievriendelijke ijssalon met grootse smaken en volop keuze: van een ijscoupe met cookies en cream tot een ijssandwich met chocolate chip of een bolletje pistache-ijs met amandelmelk, om maar iets te noemen. Je vindt FoMu South End tegenover de winkel van Heartbreak, je kunt jezelf dus supermakkelijk op een toetje<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-vomero-18-official-images" target="_blank">en nieuwe schoenen trakteren</a>.

Laad jezelf op als een local: Anchovies Bar

Het lijkt wel of zo'n beetje iedereen in Boston <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.instagram.com/anchoviesbar/?hl=en" target="_blank">Anchovies</a> kent. De lokale bar is gespecialiseerd in een eindeloze mix van drankjes en cocktails en volgens de locals 'goed en betaalbaar Italiaans eten'. Maar naast het eten en drinken is de energie in Anchovies elke dag weer positief en aanstekelijk. Dat is de reden waarom hardlopers in Boston erbij zweren.

Zet het in je agenda

Ben je in Boston en wil je hardlopen met Nike Run Coach Dan en de Heartbreakers, sluit je dan aan bij een trainingssessie op donderdagavond om 18.30 uur (elke winkellocatie), op zaterdagochtend om 8.00 uur in Newton, en op dinsdagochtend om 6.34 uur in het Reggie Lewis Center of MIT. Ga voor meer details over dit schema naar <a rel="noopener noreferrer" href="https://heartbreak.run/pages/boston" target="_blank">heartbreak.run/boston</a> en meld je aan.

Foto's: in Boston gevestigde fotograaf<a rel="noopener noreferrer" href="https://urldefense.com/v3/__http://www.tonyluong.com__;!!KLCbKzk!hDi0iQLNwN96J8XddVz3OR4_8XskuFaiwNlJFCFaBbPw6tMLFKZKnoYnOSk2D41a45GCJw4eTOdZuhiskg$" target="_blank">Tony Luong</a>

Krijg routes met en aanbevelingen voor de prachtige uitzichten, historische straten en de sportieve sfeer die de stad doet sidderen van energie.

Het startpunt voor fans

Een gids van locals over hardlopen in Boston

Paige Bueckers stond helemaal alleen op de ladder en was de laatste van haar team die het net afknipte in Tampa: een symbolische kroon die ze trots om haar nek hing. Haar team had net het nationale kampioenschap van 2025 gewonnen, de laatste prijs in een indrukwekkende lijst van onderscheidingen. Ze werd onder andere als eerstejaars uitgeroepen tot National Player of the Year en werd drie keer unaniem verkozen tot het 'first-team All American'. Op 6 april, toen ze haar allerlaatste wedstrijd in collegetenue speelde, hielp ze de legendarische universiteit aan de twaalfde&nbsp;nationale titel, de eerste in negen jaar.&nbsp;De afloop was glorieus, maar de weg ernaartoe lang en zwaar. Verschillende beenblessures vanaf haar tweede universiteitsjaar brachten haar loopbaan serieus in gevaar. Toch haalde UConn in drie van de vier seizoenen de Final Four. Ze grepen steeds net naast de titel. Maar de aanhouder wint, en volgens Paige komt dat voor een groot deel door de hechte basketbalcommunity's die haar door haar tegenslagen heen sleepten. Van haar jeugd in het fanatieke highschool-circuit van Minnesota, tot haar impact binnen grassroots-programma's zoals de Nike Elite Youth Basketball League (EYBL), en haar zusterband met het vrouwenteam van UConn, al die community's lieten haar voelen dat ze er nooit alleen voor stond. Tot aan het allerlaatste fluitsignaal, bovenop de ladder na de titelwinst.&nbsp; Voor de draft vroegen we Paige hoe ze zichzelf ziet als product van die community's, hoe ze haar vuur aanwakkerden, en waar ze naar uitkijkt in haar nieuwe community: de WNBA. Lees hieronder haar verhaal, in haar eigen woorden.

De community's waarin je opgroeit, kunnen competitief zijn.&nbsp;Ik heb jaren in Nike EYBL gespeeld, als eerste met mijn team North Tartan EYBL. Ze organiseerden geweldige toernooien, zorgden goed voor hun speelsters en gaven ons de ruimte de sport echt te leren spelen. Maar boven alles was het een intens competitieve omgeving, met alleen de allerbeste speelsters. We voelden ons gesteund in onze ambitie om de top te bereiken. Mentoren op grassroots-niveau kunnen enorm veel betekenen voor jonge speelsters.&nbsp;Een van mijn eerste coaches, Tara Starks, begeleidde me al vanaf groep vijf tot aan het eind van de middelbare school. Nu de rollen zijn omgedraaid en ik zelf een rolmodel ben, wil ik graag jonge speelsters begeleiden die naar mij opkijken. Ik wil ze vooral meegeven hoe belangrijk het is om goed voor je lichaam te zorgen: goed eten, goed slapen en verschillende sporten doen om je atletisch vermogen verder te ontwikkelen.&nbsp;Minnesota is voor mij net zo goed een basketbalstaat als een ijshockeystaat.&nbsp;In de koude winters zit je vaak binnen, en voor veel kinderen is basketbal dan een uitlaatklep, een manier om je competitief uit te leven. Het highschool-basketbal is daar dan ook zeer competitief. Daarnaast waren de prestaties van de Minnesota Lynx als jonge speelster alles voor mij. Ik zag ze titels winnen en volgde speelsters zoals Lindsay Whalen, die uit Minnesota komt en naar de University of Minnesota ging. Opgroeien in de basketbalcultuur van de staat inspireerde me echt om op mijn best te presteren.&nbsp;

Bij een programma als UConn worden de standaarden je dagelijks voorgehouden.&nbsp;Elke training kan de zwaarste van je leven zijn, waarbij jij en het hele team op manieren worden uitgedaagd die je niet voor mogelijk hield. De beste programma's kunnen het winnen van nationale titels makkelijk laten lijken, maar de voorbereiding die nodig is om er echt een te winnen, bestaat vooral uit heel hard werken.&nbsp; Teams kunnen hecht zijn, maar de zusterband tussen teamgenoten is een compleet andere band.&nbsp;Wat UConn anders maakt dan elk ander programma is de zusterband die we hebben. Elke speelster, ongeacht wanneer je speelde, is lid van de familie, en je wordt altijd terug verwelkomd op de campus als lid van die familie. UConn zal altijd een deel van me zijn.&nbsp; Echte community's staan voor je klaar in voor- en tegenspoed.&nbsp;Toen ik jong was, dacht ik dat ik onoverwinnelijk was. Niets kon me breken. Toen ik die beenblessures kreeg vanaf mijn tweede universiteitsjaar was Azzi Fudd, mijn teamgenoot, een van de belangrijkste mensen die me erdoorheen heeft gesleept, terwijl ze ook nog eens met haar eigen blessures worstelde. Het delen van die ervaring met haar en het samen doormaken van de moeilijke momenten, motiveerde ons om onze revalidatie met vernieuwde kracht aan te pakken en sterker terug te komen. We steunden op elkaar, steunden op ons team en steunden op onze families om die fysieke en emotionele pijn te overwinnen. De zusterband in de WNBA is sterker dan ooit.&nbsp;Uiteraard praat ik veel met de UConn-alumni, waaronder DT [Diana Taurasi] en Sue [Bird].&nbsp;We hebben allemaal elkaars nummer. Als ik advies nodig heb, stuur ik gewoon een appje, en er is altijd wel iemand die antwoordt en er voor me is. Buiten UConn om zijn Natasha Cloud en Jewell Loyd de twee speelsters met wie ik een band heb opgebouwd. Ik beschouw ze allemaal als&nbsp;mentoren, leiders en supporters. Terwijl ik de W bekijk, zie ik hoe alle spelers elkaar steunen.&nbsp;&nbsp;Veel van de sterren in de league zijn zelfverzekerd en onbevreesd in het geven van hun mening, en schromen niet om op te komen voor wat juist is. Wat betreft basketbal zeggen ze altijd tegen ons — de speelsters die op het punt staan in de league te gaan spelen — dat ze er voor ons zijn op de moeilijke momenten op je weg om profsporter te worden. Binnen en buiten het veld gebruikt de league haar stem om de speelsters te steunen.&nbsp;

Vooruitlopend op de WNBA Draft van 2025 blikt de UConn-ster terug op de basketbalcommunity's die haar carrière hebben gevormd.

Groeien naar grootsheid: Paige Bueckers over haar opmars naar de top

De voetbalgeschiedenis van Brazilië rust op de schouders van een select groepje namen, bijnamen en afkortingen. En Nike atleet Ronaldo Luís Nazário de Lima, O Fenômeno, R9, mag tot dit exclusieve gezelschap worden gerekend.&nbsp;Volgens R9, die in 2011 afscheid nam van het profvoetbal, bestaat die groep Braziliaanse voetballegendes uit spelers met uitzonderlijke individuele kwaliteiten die onmogelijk met elkaar kunnen worden vergeleken. Hij trad in de voetsporen van illustere landgenoten zoals Pelé en nadat hij zijn voetbalschoenen eenmaal aan de wilgen had gehangen, besloot hij om zich op te werpen als een steunpilaar voor de volgende generatie sterren, zoals de 24-jarige aanvaller Vini Jr.&nbsp;Vroeger keek hij naar ze op, tegenwoordig is R9 een van de helden van zijn land. Hij heeft zijn nieuwe rol geruisloos en elegant op zich genomen, omdat hij door zijn tijd in de voetbalwereld heeft geleerd dat hij zich zeer bewust moet zijn van zijn eigen gedrag. Zijn lessen geeft hij graag door aan iedereen die werkt met de volgende generatie jonge voetballers.&nbsp;Zo weet R9 bijvoorbeeld als de beste dat alles wat hij doet, hoe onbeduidend iets misschien ook lijkt, als voorbeeld kan worden genomen door een jonge fan die ervan droomt om het op een dag tot profvoetballer te schoppen. In zijn jeugd was een van de spelers naar wie R9 opkeek zijn landgenoot Arthur Antunes Coimbra, beter bekend als Zico, een aanvallende middenvelder die eind jaren 70 en in de jaren 80 internationaal furore maakte met zijn creatieve voetbal.&nbsp;"Hij was mijn grote voorbeeld", zegt R9. "Ik keek naar al zijn wedstrijden en interviews. In een van die interviews legde hij uit hoe hij met links had leren schieten. Hij koos een specifiek plekje op de muur uit en schoot de bal er honderd keer op met zijn linkervoet. Natuurlijk ging ik daarna meteen naar buiten om zelf met links een muur onder vuur te nemen."Zoals hij zijn grote idool nadeed, werd hij later nagedaan door jonge voetballers die hem als hun grote idool zagen. Toen Vini Jr. zestien was, ontmoette hij&nbsp;Ronaldo op een Nike evenement, maar hij bewonderde hem al veel langer. Vini Jr. groeide op met verhalen over hem die grensden aan mythes en keek naar hoogtepunten waarin R9 met de wetten van de natuur leek te tarten. Als eerbetoon aan de baltovenaar liet Vini Jr. een muurschildering van R9 aanbrengen in zijn fitnessruimte aan huis. "Het was alsof er een superheld voor me stond toen ik hem ontmoette", zegt de sterspeler. "Door de jaren heen zijn we hechter geworden. Ik beschouw hem nu als een vriend en hij geeft me altijd goed advies."En voor zijn advies verwacht R9 helemaal niks terug. Integendeel, hij ziet het niet als een persoonlijke gunst, maar beschouwt het als zijn verantwoordelijkheid naar zijn land toe.&nbsp;

Op maar weinig plekken op deze aarde worden voetbaliconen zo verafgood als in Brazilië. R9 maakte het zelf mee. Hij zag hoe grote groepen mensen om de spelersbus waar hij in zat dromden om een glimp van hem op te vangen en hoorde hoe tienduizenden fans hem vanaf de tribune richting het doel van de tegenstander schreeuwden. Hij zag hoe hij met zijn voetbalkunsten fans alledaagse beslommeringen even kon laten vergeten door hen naar een andere wereld te vervoeren. In zijn rol als mentor voor jonge voetballers is het voor R9 zonneklaar geworden dat voetbal die kracht heeft.&nbsp;&nbsp;"Ik denk dat als mensen uit de favela's, mensen uit armere bevolkingsgroepen, naar voetballers kijken, ze de sport gaan zien als de weg naar een beter leven, voor henzelf en voor hun families", zegt hij. "Voor miljoenen kids zijn Braziliaanse voetballers een bron van inspiratie, omdat ze voor meer staan dan alleen succes."Aldus de ene held tegen de volgende.&nbsp;

De Nike atleet heeft er na zijn spelerscarrière bewust voor gekozen om zich op te werpen als steunpilaar voor de volgende generatie voetballers, waaronder sterren zoals aanvaller Vini Jr.

R9 over zijn heldenstatus onder fans

De huidige generatie vrouwelijke voetballers wordt gevormd door gepassioneerde spelers die op en naast het veld een voorbeeld voor anderen zijn.&nbsp;Ze hebben zelf voordeel gehad van de pioniers in hun sport en zetten zich nu vol overgave in om de opkomende generaties te laten zien wat er mogelijk is als je je grenzen blijft verleggen.&nbsp;Zes van de meest spectaculaire voetballers — Patricia Guijarro, Naomi Girma, Lauren James, Salma Paralluelo, Sophia Wilson (voorheen Smith) en Deyna Castellanos — staan stil bij de dankbaarheid die ze voelen voor deze mooie sport en de kans om samen de toekomst ervan te vieren.&nbsp;

<h3>ZIEN IS WORDEN</h3>Sophia Wilson (voorheen Smith) Portland Thorns FC, VS"Ik denk dat vrouwensport heel erg aan het groeien is en zich tot iets ontwikkelt wat het altijd al had moeten zijn. Maar ik heb het geluk gehad op te groeien in een tijd waarin profvoetbal altijd mijn droom kon zijn, omdat er een competitie was waarin ik kon spelen. Ik heb heel erg mazzel. En in de korte tijd dat ik prof ben, heb ik al zoveel groei gezien, niet alleen in voetbal, maar ook in basketbal. Alle vrouwensporten krijgen meer aandacht, meer investeringen, meer erkenning. Volgens mij is dit ook nog maar het begin en dat is echt fantastisch.Ik merk dat er steeds meer fans komen kijken bij onze thuiswedstrijden. Wedstrijddagen in Portland zijn altijd een drukte van belang. Maar wat het denk ik zo speciaal maakt, is dat het niet uitmaakt of het een gewone competitiewedstrijd is of een wedstrijd om de titel, de fans komen altijd opdagen. Ze barsten 90 minuten, of zelfs langer, van de energie. Ik vind het een eer dat ik er deel van mag uitmaken en dat ik voor zo'n geweldig publiek mag spelen. De kansen die ik heb — met de Thorns, met het Amerikaanse nationale team — maken me ontzettend trots. Ik heb de kans om jonge meisjes en jongens te laten zien dat ze grote dromen mogen hebben die uit kunnen komen, net zoals bij mij."

<h3>EERLIJKHEID DIE TOT VERANDERING LEIDT</h3>Deyna Castellanos Portland Thorns FC, Venezuela"Ik denk dat de aandacht die er nu is, de sport zeker heeft geholpen. En niet alleen het voetbal, maar de vrouwensport in het algemeen. Ik denk dat het nog groter kan en volgens mij gaat dat ook gebeuren. Het is elke keer weer een geweldige ervaring om bij Athlete Think Tank te zijn, omdat iedereen het vertrouwen en de moed heeft om zich uit te spreken over hoe de vrouwensport meer ondersteuning nodig heeft.&nbsp;Je leert van ieders pad en ieders verleden en toekomst en dat is gewoon heel inspirerend."

<h3>VAN ROOTS TOT ROLMODELLEN</h3>Patricia Guijarro FC Barcelona Women, Spanje"Ik ben begonnen bij Collerense, een heel bescheiden club waar ik eerst bij de jongens speelde voordat ik overstapte naar meisjesteams. Ik wist heel weinig over vrouwenvoetbal. Het hele proces van het ontdekken van de sport en de geweldige atleten die bij Collerense hebben gespeeld, was geweldig. We hebben het geluk gehad dat we heel veel hebben meegemaakt. Ik geloof dat de bescheidenheid die ik heb opgedaan bij Collerense bepalend is geweest voor wie ik nu ben.Nu hebben jongere spelers rolmodellen om naar op te kijken en spelers in wiens voetsporen ze willen treden. In mijn jeugd had ik vlakbij Virginia Torrecilla die bij Collerense speelde, maar verder had ik niet veel rolmodellen. Tegenwoordig kunnen meisjes zich veel dichter bij ons voelen en ervan dromen om te bereiken wat ze ons zien doen."

<h3>AANDACHT BRENGT VERANTWOORDELIJKHEID MET ZICH MEE</h3>Salma Paralluelo FC Barcelona Women, Spanje"Ik denk dat ik het geluk heb gehad om in het voetbal te rollen op een moment dat er al veel vooruitgang was geboekt, dankzij vorige generaties spelers die voor die veranderingen hebben gevochten. Voor mij is het nu gemakkelijker, maar er is nog een lange weg te gaan. Ik ben blij met de vooruitgang en trots dat we eindelijk de erkenning krijgen die we verdienen. Er zijn nu meer mensen die je herkennen. Eerlijk gezegd ben ik iemand die veel op zichzelf is, dus ik sta niet graag de hele tijd in de schijnwerpers. Maar dat hoort nu eenmaal bij succes en ik weet dat het voortkomt uit iets positiefs. Ik vind het geweldig hoe we grenzen blijven verleggen en streven naar echte groei in vrouwenvoetbal en -sport in Spanje. Die gezamenlijke drive is wat ik het leukste vind."

<h3>STEUN VAN HET THUISFRONT</h3>Naomi Girma Chelsea F.C. Women, VS"Het feit dat ik uit San Jose kom, dat zo'n lange geschiedenis heeft in het vrouwenvoetbal, heeft gevormd hoe ik tegen de sport aankijk en dat ik graag plezier heb en geniet van alles wat ik doe. En op momenten waarop er veel druk is, kan ik als atleet mentaal teruggaan naar waar ik begon met spelen. Dat zorgt er altijd voor dat ik me rustiger voel en meer in het moment ben. Ik weet dat de stad San José achter ons, de vrouwelijke atleten, staat. We werken er hard aan om de toekomst nog beter te maken voor de volgende generatie."

<h3>KIJKEN HOE DE TOEKOMST ZICH ONTVOUWT</h3>Lauren James Chelsea F.C. Women, Engeland"Als kind kon ik niet zo makkelijk naar vrouwenvoetbal kijken als nu. Ik hoop dat meisjes en jongens me zien spelen, weten dat ze later dezelfde dingen kunnen bereiken. Iedereen die mij kent, weet dat ik er trots op ben dat ik uit Londen kom. De stad vormt een groot deel van mijn identiteit als voetballer."

"Als kind kon ik niet zo makkelijk naar vrouwenvoetbal kijken als nu. Ik hoop dat meisjes en jongens me zien spelen, weten dat ze later dezelfde dingen kunnen bereiken."

Zes gepassioneerde voetballers over de weg banen voor de volgende generatie

Van haar eerste opnames in een geïmproviseerde studio in Johannesburg tot het winnen van een Grammy als jongste Afrikaanse artiest, Tyla's rijzende ster was niet te stoppen.&nbsp;Ze domineerde de modeweken, schitterde tijdens de Video Music Awards en maakte van popiano, haar eigen fusie van Amapiano, Afrobeats, pop en R&B, een wereldwijde beweging.&nbsp;Haar doorbraakhit Water kreeg zeer goede recensies en de Water Dance werd honderdduizenden keren bekeken op social media. Daarmee vestigde de 23-jarige haar naam als muzikale en culturele kracht. En net zoals haar sound, verandert haar stijl voortdurend. Het ene moment draagt ze Nike Shox en een trainingspak, daarna zie je haar met veel glamour op de rode loper.&nbsp;Muziek en stijl, gecombineerd met sport. Deze combi maakt Tyla's nieuwe samenwerking met Nike zo vanzelfsprekend. Als jarenlange fan van het merk die opgroeide met de Nike afdankertjes van haar broer, heeft de Zuid-Afrikaanse popster altijd het raakvlak van sport, beweging en muziek omarmd. Hieronder vertelt Tyla meer over het ritme dat haar drijft, de Nike essentials waar ze bij zweert en waarom ze niet in een hokje wil worden gestopt.&nbsp;

Wat is jouw&nbsp;belangrijkste herinnering aan Nike?&nbsp;Dat ik als kind zag dat mijn broer de afdankertjes van mijn vader kreeg. Dat waren altijd Nikes, en die wilde ik zo graag hebben. Hij was de enige jongen in ons gezin, dus hij kreeg altijd alles wat hij wilde. Ik moest steeds proberen ze van hem te lenen.&nbsp;Hoe heb je je eigen geluid ontwikkeld en hoe is dat verder gegroeid?&nbsp;Ik ben zo blij dat ik vanaf het begin een geluid had dat niemand eerder had bedacht, snap je? Mijn muziek heeft een unieke sound. Ik weet zeker dat iedere artiest ervan droomt een eigen identiteit als artiest te hebben. Daarom ben ik zo dankbaar dat mensen mijn muziek waarderen. Het is groter dan waar ik vandaan kom, het raakt de hele wereld. En het is spannend omdat het laat zien hoever we hiermee kunnen komen.&nbsp;Mijn hoop voor de volgende generatie Afrikaanse artiesten, en dan vooral vrouwen, is dat we kunnen maken wat we willen en niet in het hokje van een specifiek genre worden opgesloten. Afhankelijk van waar je vandaan komt of hoe je klinkt, zelfs als je iets maakt dat niet speciaal Afrobeats is, als je van het continent komt, word je al snel op een hoop gegooid. Ik wil graag dat we als artiest in elke ruimte kunnen bestaan, om te maken wat we willen en daarvoor erkenning te krijgen, zonder dat alles wordt afgezwakt tot één slap geheel.&nbsp;Wat mijn sound betreft, het begon met een visie. Ik wist wat ik wilde zijn in de popmuziek, maar wilde dat niet doen op een gewone manier. Ik wilde niet zo'n generiek popmeisje zijn. Waar ik vandaan kom, werd ik sterk beïnvloed door Westerse muziek, maar ook door lokale muziek. Ik wilde dat combineren tot één geheel en zien wat ik kon bereiken.&nbsp;Mijn manager had een klein huis in Johannesburg waar ik elk weekend heenging. Ze hadden in een kast een studio gemaakt. Daar maakte ik opnames, probeerde ik nieuwe dingen uit, experimenteerde ik. Daar heb ik mijn eerste song geschreven.&nbsp;Vanaf dat punt heeft het zich ontwikkeld tot iets waar ik heel trots op ben omdat ik voelde dat ik er een visie mee tot leven bracht. Toen ik bij het platenlabel tekende, zei ik ze: "Dit is mijn visie. Ik wil dat dit mijn sound is." Daar hebben ze me mee gesteund en we hebben er samen verder aan gewerkt.&nbsp;&nbsp;

Op welke Nike items vertrouw je met je nonstopschema om onderweg comfortabel en stijlvol te blijven?&nbsp;Absoluut sneakers.&nbsp;Vooral de <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.nike.com/w/womens-shox-shoes-5e1x6z7e8jqzy7ok" target="_blank">Nike Shox</a>. Maar&nbsp;de laatste tijd draag ik de Clogposite samenwerking met Supreme. Ik heb elke kleur.&nbsp;Letterlijk&nbsp;elke kleur. Ik draag ze overal. Op vliegvelden, in de studio, als ik een blokje om ga. Ze zijn zo comfortabel en praktisch.&nbsp;Je ziet er zoveel toffer uit met goede schoenen aan.

Kun je ons wat meer vertellen over je persoonlijke stijl en hoe die zich heeft ontwikkeld?Mijn stijl heeft zich sterk ontwikkeld. Wanneer ik sommige foto's terugzie, denk ik "Mijn hemel, wat dacht je toen?" Ik&nbsp;verveel me snel en verander steeds van gedachten. "Vandaag kan ik een outfit leuk vinden, en er volgende maand een hekel aan hebben.&nbsp;Mensen zeggen dat mijn stijl ze soms aan de 'Flintstones' doet denken: uit elkaar gescheurd, verweerd, zoiets. Het is begonnen toen ik me voor voorstellingen moest kleden, maar weinig middelen tot mijn beschikking had. Ik en mijn vriend Thato zochten dan willekeurige items bij elkaar, knipten ze in stukken en knoopten ze weer aan elkaar. Zo maakten we outfits met niets. Hoe meer ik dat deed, hoe leuker ik het vond en het werd gewoon mijn ding. Nu heb ik een hekel aan alles wat er te perfect uitziet.&nbsp;Ik wist toen heel goed hoe ik eruit wilde zien. Tegenwoordig sta ik meer open voor experimenten. Voorheen gaf ik niet zoveel om mode. Ik trok gewoon wat aan. En als ik me daarin goed voelde, was het oké. Maar met de fashion weken en meer toegang tot merken, ben ik er verliefd op geworden. Ik wil alles uitproberen.Mijn smaak hangt af van hoe ik me wil voelen. Soms wil ik me mooi voelen, dan weer comfi, of liever jongensachtig. Het&nbsp;hangt af van mijn stemming. Ik wil er niet steeds hetzelfde uitzien. Als ik over een paar jaar terugkijk, wil ik veel verschillende versies van mezelf zien. Honderd verschillende Tyla's.&nbsp;Wat vind je het spannendst aan deze samenwerking?Ik bedoel, ik ben een Nike meisje. Ik hou van het merk. Nike is niet alleen sportkleding, het is mode. Ik hou daarvan, want als ik Nike draag voelt het niet alsof ik zomaar een schoen of shirt aantrek. Je wilt je te gek voelen als je dat draagt. Alle samenwerkingen, vintage Nike, ik heb me er altijd toe aangetrokken gevoeld. Ik hou van de diversiteit van Nike. Ik vind het geweldig om samen te werken, niet alleen om de kleding te dragen, maar hopelijk ook om samen met het team iets te creëren. Misschien een Tyla schoen?&nbsp;Dat zou echt hot zijn.&nbsp;

Muziek en stijl, gecombineerd met sport. Deze combi maakt Tyla's nieuwe samenwerking met Nike zo vanzelfsprekend. Hoor van de Grammy winnende artiest welk ritme haar drijft, de Nike essentials waar ze bij zweert en waarom ze niet in een hokje wil worden gestopt.

Welkom bij de familie

5 vragen voor de wereldwijde sensatie Tyla

Voor A'ja Wilson en Issa Rae is zichzelf zijn altijd de basis voor hun succes geweest. Ze praten niet alleen over de eigen A'one collectie, maar droppen hier en daar ook wijze raad. Daar wil je wel even voor gaan zitten.

A'ja Wilsons <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/behind-the-design-a-ja-wilson-signature-shoe" target="_blank">nieuwe eigen schoen, de A'One,</a> werd uitgebracht op 4 februari 2025. Het design is een weerspiegeling van haar expressieve eerlijkheid naar zichzelf, de sport en in haar relatie met Nike. A'ja is helemaal zichzelf en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/aja-wilson-interview-overcoming-self-doubt" target="_blank">zet de toon</a> voor hoe je zelfverzekerd, authentiek en vasthoudend kunt zijn, op en buiten het veld.

Kijk hoe de WNBA-kampioen en de prijswinnende actrice en schrijfster praten over A'ja's passie voor de sport, het belang van haar familie en wat ze alle basketballers wil meegeven met de A'One, haar nieuwe schoen.

Real Talk met A'ja Wilson en Issa Rae

Het was de eerste keer dat A'ja Wilson een fysiek proefmodel in handen kreeg van haar eerste eigen schoen, de A'One. Ze bekeek hem van alle kanten. Ben Nethongkome, de designer van de schoen, zag tranen in haar ogen opwellen. "Ik had mezelf voorgenomen niet te huilen," grapte ze tegen Nethongkome. Haar enthousiasme spatte ervan af."A'ja is een van de eerlijkste, origineelste en meest uitgesproken spelers met wie ik ooit heb gewerkt," vertelt Nethongkome. "Bij het ontwerpen van haar schoen gaf ze altijd haar eerlijke mening. Dat is precies de feedback die je nodig hebt wanneer je samen met een atleet aan een design werkt." Die uitgesproken eerlijkheid is de kern van zowel A'ja's schoen als haar leven, haar spel en haar relatie met Nike. Ze sloot zich aan bij het merk nadat ze in 2018 professional werd. Ze werd het gezicht van de Nike Cosmit Unity basketbalreeks en bouwde en band op met designers als Nethongkome. Ze vestigde al snel haar naam als een atleet die duidelijke feedback durfde te geven over wat werkte bij een bepaald product, en belangrijker, wat niet werkte. Het merk moedigde haar aan om meer te delen. In 2022 werd ze uitgenodigd om lid te worden van de Nike <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-athlete-think-tank-second-cohort" target="_blank">Athlete Think Thank</a>, een groep professionele vrouwelijke atleten die om hun ongefilterde feedback wordt gevraagd over hoe het merk vrouwelijke atleten beter kan ondersteunen.

"Je moet eerlijk kunnen zijn tegen anderen en dat kun je als je zelfvertrouwen hebt," zegt A'ja. "Bij elk twijfelmoment sta ik even stil bij wie ik ben. Ik moet wakker worden met 'Meid, jij hebt zoveel geluk, je bent A'ja. Ga je ding doen.' Ik heb alles in me om te voelen hoe ik me voel en om mijn plannen uit te voeren."&nbsp;Op het veld neemt ze duidelijk de regie. Een bal die haar vingertoppen verlaat bij een wisselsprong draagt op weg naar de basket nog steeds een vleug van haar zelfvertrouwen. Haar eigen schoen moest dat zelfvertrouwen dan ook volop uitstralen.&nbsp;&nbsp;

De Pink A'ura kleurencombinatie waarmee de schoen wordt gelanceerd, staat symbool voor het vertrouwen en de loyaliteit en passie waarmee A'ja zich presenteert. De verschillende lagen roze zorgen voor een vibe die doordrenkt is met het sterrenbeeld Leeuw en het veld domineert in haar favoriete kleur.

Het Cushlon ST2 foam van het design werkt samen met de stevige basis om explosieve reacties en vloeiende, gedempte landingen mogelijk te maken, zodat basketballers altijd voorbereid zijn op iedere actie.

Een citaat van na de wedstrijd toont verder haar kenmerkende vasthoudendheid en is vastgelegd op de hiel: "Weakness, weakness. We don't have time for that." (Zwakte, daar hebben we geen tijd voor.)

De Keltische symbolen voor 'moeder' en 'vader' brengen een eerbetoon aan de ouders van A'ja, en zijn nog een verdere verwijzing dat familie alles betekent.

Het nieuwe eigen logo van A'ja is geïnspireerd door de ster die ze in de 'A' van haar handtekening tekent en verwijst naar haar rol als een 'A1' basketballer die kids inspireert hun dromen na te jagen. Met die motivatie in gedachten is de Nike A'One ook beschikbaar in kindermaten vanaf 1Y.

Nethongkome en zijn team spraken A'ja uitgebreid over de technische eigenschappen ze nodig had voor de A'One. Ze was er duidelijk over dat comfort en ondersteuning belangrijk waren, aangezien die eigenschappen haar veelzijdigheid op het veld op meerdere fronten zouden ondersteunen. Geen opsmuk. De middenzoolcombinatie moest dan ook van alles wat kunnen. Een tussenzool van Cushlon SLT biedt comfort en een responsief veldgevoel en een stevigere, rond de buitenkant gewikkelde schuimlaag steunt A'ja's snelle wendingen. Een TPU-versteviging houdt haar voet goed op het voetbed.&nbsp;&nbsp;Net als bij A'ja draait het bij deze schoen om authenticiteit. Tijdens meetings in de fase van het afwerken van het bovenwerk kreeg Nethongkome een nog enthousiastere A'ja te zien. Nethongkome omschrijft hoe hij Wilson een paar jaar geleden ontmoette in Los Angeles. Het team richtte een studio van onder tot boven in met moodboards, inspirerende beelden, stalen en meer. A'ja wachtte niet af tot ze de beurt kreeg maar nam direct de leiding. Ze hield kleine stofstalen vast en vergeleek kleurencombinaties. Ze bladerde zorgvuldig door afbeeldingen van natuurlijke voorwerpen die een belangrijke metaforische betekenis voor haar hadden, zoals oesters met een prachtige parel erin. Ze sprak hardop terwijl ze neutrale kleuren in het licht van de kamer hield: niet zomaar een grijs, maar een specifieke tint grijs, het grijs dat ze ooit zou willen gebruiken voor haar huwelijksdag.&nbsp;

"Vaak zijn atleten een beetje verlegen tijdens een designwerksessie, omdat ze niet dagelijks feedback geven over design," zegt Nethongkome. "A'ja had daar geen last van. Haar energie werkte aanstekelijk. Sterker nog, door haar enthousiasme lieten sommige van onze verlegener designers zich ook vaker horen, want alles was bespreekbaar."&nbsp;Door haar eerlijkheid kregen de expressieve details van de A'One meer diepte. Tijdens een van de beoordelingssessies vorig jaar reisde ik vier uur naar het noorden over de I-5 naar Wilson in Seattle, die daar later die avond naar een concert zou gaan. A'ja droeg een shirt met korte mouwen en had een nieuw tattoo-ontwerp boven haar rechtertricep, wat Nethongkome opviel. A'ja legde uit dat de complexe symbolen Keltische tekens waren die de namen voorstelden van haar ouders, Roscoe en Eva.&nbsp;&nbsp;"Kunnen we een paar van die familiedetails in het ontwerp van de schoen verwerken?" vroeg Nethongkome. De Keltische letters kwamen later op de binnenkant van de tong van de schoen. Haar overleden oma Hattie wordt herdacht met inspirerende citaten op de buitenzool. De parelmotieven van het bovenwerk zijn rechtstreeks geïnspireerd door de parelketting die ze A'ja als kind gaf. A'ja's oprechtheid en bereidheid om te delen werkte twee kanten op en transformeerde de schoen tot iets veel persoonlijkers, een schoen die iets vertelt over Wilsons dierbaren, ambities en doelen.&nbsp;

Over doelen gesproken: A'ja omschrijft de inherente verantwoordelijkheid die je hebt als topatleet, met haar eigen schoen. Het eindresultaat moet om meer draaien dan om haar, want haar nalatenschap in het basketbal moet ook om meer gaan dan haar eigen succes. Alhoewel de schoen onmiskenbaar persoonlijk is, moest die iedereen aanspreken, ongeacht achtergrond of vaardigheidsniveau: van de meest ervaren pro tot de beginner die voor het eerst een bal oppakt.&nbsp;"Wat ik achter wil laten, dat ik probeer de beste te zijn, is een enorme verantwoordelijkheid," vertelt ze. "Wat ik altijd heel belangrijk vind, is dat fans me als een echt mens zien. Als iemand met wie je kunt gaan zitten voor een normaal gesprek. Ik heb een groot doel, maar ik ben niet ontoegankelijk. We kunnen gewoon onszelf zijn met elkaar."&nbsp;&nbsp;A'ja bracht niets anders dan echtheid naar de A'One. Soms ook in de vorm van plagerijtjes of af en toe zelfs een uitdaging. Een paar rondes voordat ze de definitieve versie zag — de bijeenkomst waarbij ze tranen in haar ogen kreeg — haalde het team een prototype uit de tas in een typische voorbeeldmaat: een herenmaat 9. Ze was heel stellig. "Dit is 'm," zei ze. "Die draag ik morgen."&nbsp;&nbsp;Toen lachte ze. "Probeer me maar tegen te houden."&nbsp;

Iets ontwerpen voor een koningin vraagt om een kroonjuweel.

Zo maak je het

Hoe de eigen schoen van A'ja Wilson net zo echt werd als zijzelf

De Willy Wonka-fabriek voor innovatie. De NASA van de sportwetenschap. Het epicentrum van de ontwikkeling van performanceproducten. Atleten, toonaangevende bedrijven en bezoekende partners hebben het Nike World Headquarters in Beaverton (Oregon) op talloze manieren beschreven. Onze teams noemen het hun dromenland. De plek met onbegrensde mogelijkheden om te creëren, te ontwerpen en grenzen te verleggen voor atleten. De geheime kamers waar het onvoorstelbare (de toekomst van snelste, sterkste, beste) werkelijkheid wordt. De onderstaande beelden bieden een kijkje achter de schermen van die onbekende plekken, met audiocontext van Nike medewerkers die helpen de dromen tot leven te brengen.

LEBRON JAMES INNOVATION CENTER

Het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/inside-the-nike-sports-research-lab-lebron-james-innovation-center" target="_blank">LeBron James Innovation Center</a> is de plek waar concreet naar de stem van atleten wordt geluisterd. &nbsp;Terwijl atleten worden geobserveerd, &nbsp;zijn anderen bezig met onderzoeken, testen en innoveren. Het doel is de unieke behoeften en mogelijkheden van atleten te begrijpen, uitdagingen te contextualiseren en doorbraken te genereren binnen het hele spectrum van sport en beweging in uiteenlopende omgevingen. &nbsp;Veel van die activiteit vindt plaats op de bovenste verdieping van het gebouw in het Nike Sport &nbsp;Research Lab (NSRL). Daar vind je 's werelds grootste installatie om beweging te registreren (400 camera's), een basketbalveld, voetbalveld en atletiekbaan met 97 &nbsp;krachtplaten, zweetafvoerende mannequins en drie klimaatkamers waarin vrijwel alle weersomstandigheden op aarde kunnen worden nagebootst. Misschien wel de meest indrukwekkende innovatietools zijn de meer dan 80 prototypemachines waarmee het Nike team in minder dan een uur testsamples kan produceren.

DEPARTMENT OF NIKE ARCHIVES (DNA)

Begrip van het verleden kan informatie en inspiratie opleveren voor toekomstige innovaties. Het Department of Nike Archives is dé plek bij Nike waar onze historie nauwkeurig wordt bewaard en gedocumenteerd. Het archief gaat meer dan 50 jaar terug en is het grootste Nike archief ter wereld. Van het kapotte wafelijzer waarmee Bill Bowerman beroemd werd tot de zelfstrikkende schoenen uit ieders favoriete futuristische film tot Serena's iconische gladiatoroutfit, in het DNA vind je de tastbare geschiedenis (artikelen, posters, foto's, verzamelitems en uiteraard schoenen) die de cultuur en ziel van de Swoosh vertegenwoordigt.

AIR MANUFACTURING INNOVATION (AIR MI)

Het aantrekken van een nieuw paar Nike Air schoenen heeft iets magisch en dat is volgens ons te danken aan onze &nbsp;<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-air-blueprint-pack-official-images" target="_blank">unieke Air technologie</a>. In maar drie faciliteiten in de VS (waarvan twee op anderhalve kilometer van het Nike World Headquarters) laten de experts van ons Air Manufacturing Innovation (Air MI) team deze magie tot leven komen. Air MI is de plek waar we het eigen TPU-materiaal voor onze Air units produceren en waar we meer dan 500 patenten hebben. Het is ook de plek waar een zeer ervaren team samen producten ontwikkelt die de grenzen van sportprestaties helpen te verleggen. Binnen de faciliteit werken engineers met 15 verschillende specialiteiten aan op maat gemaakte technologieplatforms en flexibele, schaalbare productielijnen die precies de gewenste capaciteit hebben om de volgende generatie Air te fabriceren. Dat doen ze samen met ervaren, getrainde productiemedewerkers om maximaal betrouwbare en hoogwaardige Air units af te leveren.

Advanced Product Creation Center (APCC)

Het APCC is een geheime, geavanceerde faciliteit voor innovatief productdesign. Je kunt het zien als een plek waar Nike designers, wetenschappers en onderzoekers razendsnel prototypen kunnen maken om nieuwe ideeën voor atleten op schaal te testen, verfijnen en ontwikkelen. Met geavanceerde maakmethoden verkent het APCC meer flexibele, op de toekomst gerichte benaderingen die het ontwikkelings- en fabricageproces stroomlijnen, minder tijd en moeite kosten en tegelijkertijd de grenzen van sportinnovatie verleggen. Je vindt hier ingenieurs en werktuigkundigen gespecialiseerd in chemie, mechatronica, processen en robotica, die allemaal ideeën proefondervindelijk sneller en nauwkeuriger dan ooit willen uitwerken.

Foto's door <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.instagram.com/alastairwiper" target="_blank">Alastair Philip Wiper</a>, gemaakt voor de tentoonstelling '<a rel="noopener noreferrer" href="https://www.design-museum.de/en/exhibitions/detailpages/nike.html" target="_blank">Nike: Form Follows Motion</a>' in het Vitra Design Museum.

Neem een kijkje achter de schermen van Nike's World Headquarters en ontdek de plekken waar we nieuwe producten ontwikkelen en dromen van atleten waarmaken.

Hier creëert Nike de toekomst van sport

Dat er een verband bestaat tussen wat we dragen, hoe we eruitzien en hoe we ons voelen is onmiskenbaar. Die relatie biedt kansen om met meer kracht, zelfvertrouwen, elegantie en vastberadenheid voor de dag te komen.&nbsp; Dat geldt natuurlijk ook voor jonge atleten. Hoe je je haar draagt, de persoonlijke draai die je aan je tenue geeft, wat je routine is voor de wedstrijd, hoe je je voelt als je je teamshirt ziet: het zijn allemaal details die je persoonlijkheid bekrachtigen, zowel op het veld als daarbuiten. Dit is al helemaal het geval voor toekomstige iconen binnen de sport, bijzondere atleten die er niet op zitten te wachten dat anderen hen vertellen hoe ze eruit moeten zien of zich moeten kleden om hun doelen te behalen. Hier delen vijf aanstormende Nike atleten hoe zij zich voor hun sport op hun best kleden en zich op hun best voelen.&nbsp;

<h3>MINDER IS ECHT MEER</h3>Maddy Elmore Atletiek, University of Oregon "In de zomer draag ik graag alleen een sport-bh en strakke kleding, het liefst zo min mogelijk kleding. We doen de warming-up in een regenjas die heel groot valt, maar als ik die uittrek voor de wedstrijd, is die overgang tastbaar naar hoe ik me dan voel. Met minder kleding voel ik me vrijer.&nbsp;Wat ik draag heeft zich met me mee ontwikkeld. Eerder dacht ik dat een knotje heel vervelend zou voelen, maar ik draag ze nu graag. Als ik mijn haar in een knot doe en voorafgaand aan de wedstrijd mijn passen doe, voel ik me goed. Vroeger had ik gelukssokken en zo, maar nu ik wat ouder ben, hou ik mezelf voor dat het een normale dag is. Als voorafgaand aan een wedstrijd niet alles goed gaat, is dat prima, want ik train elke dag hiervoor.Ik kom uit Eugene en ben hier geboren en getogen, dus de tenue van Oregon heeft veel betekenis voor mij. Toen ik jonger was, ging ik naar alle wedstrijden op Hayward Field. Nu draag ik hetzelfde tenue als de atleten naar wie ik altijd opkeek, en daar ben ik heel trots op."

<h3>RITUELEN ZIJN BELANGRIJK</h3>Jaiden Rodriguez Middenvelder, voetbal, USA National Team"Het is altijd al een eer om het veld op te stappen, maar voor het nationale elftal is een heel ander verhaal. We hebben het altijd over een 'geleend' shirt, want het is je shirt pas wanneer je bij de senioren speelt. Bij jeugdteams leen je het nummer. Het is zelfs een voorrecht om in de kleedkamer te komen. &nbsp;Het team bestaat uit meerdere persoonlijkheden die verschillende rituelen hebben. Iedereen doet uiteenlopende dingen tot we op het einde bij elkaar komen voordat we het veld op stappen. Misschien is het een soort bijgeloof, maar ik hou mijn scheenbeschermers altijd in mijn handen tijdens de warming-up. Ik wil dan namelijk graag lichte benen hebben. Daarna trek ik ze aan en trek ik mijn sokken omhoog. Dan ben ik er klaar voor."

<h3>DE BESTE LOOK IS EEN NATUURLIJKE LOOK</h3>Simone Jackson Aanvaller, voetbal, University of Southern California"Shirts betekenen zoveel voor me. Ik heb er eentje ingelijst van mijn U20 Women's World Cup team, en het helpt me eraan herinneren dat ik groots mag dromen. Ook als ik aan het aanmoedigen ben, vind ik dat shirts daarin een grote rol spelen. Ik weet nog goed hoe ik naar de finale van de Women's World Cup in Lyon ging en ik samen met mijn familie volledig was uitgedost. Als je daarheen gaat in je shirt, dan word je bijna één met het team. Het voelt dan gewoon tien keer beter. Naar een wedstrijd draag ik dus het bijbehorende shirt. Voor een wedstrijd geef ik mijn haar veel aandacht. In de zwarte haarcultuur voelt het soms of je meer nodig hebt of het moet stijlen. Ik ben meer van natuurlijk haar, want ik vind niet dat je per se iets zou moeten doen om je klaar te voelen om in de schijnwerpers te staan. Als ik speel, heb ik mijn haar zo natuurlijk en krullerig mogelijk. Ik wil alle meisjes die naar me opkijken laten zien dat je beste look een natuurlijke kan zijn, en daarom is mijn haar lekker groot en poefig. Aan make-up doe ik niet echt. Ik poets mijn tanden en lach voluit. Als ik echt flink uit wil pakken, strijk ik wat babyhaartjes glad rond mijn gezicht. Voetbal is natuurlijk een teamsport, en ik ben er altijd groot voorstander van geweest om dat als teamlid ook uit te stralen. Bij USC doen we niet aan achternamen op het shirt, en ik vind het mooi dat het team voorrang krijgt op het individu. Ons mantra staat op de rug: 'we over me'. Buiten het veld wil ik heel uniek zijn. Zelfs als we hetzelfde hebben, wil ik me anders uitdossen en toch wel opvallen. Ik hou van felle kleuren en leuke maar simpele kleding. Voor elke dag heb ik een bijzondere outfit, ik schrik niet terug van overdressed naar de les gaan."

<h3>KLEED JE VOOR JE GEWENSTE VIBE</h3>Kiara Romero Golf, University of Oregon "Ik vind het leuk me uit te dossen als ik ga spelen. Dan wil ik me goed voelen. Ik zet krullen in mijn haar, draag lintjes, en doe wat make-up op. Die tennisvibe die sommige spelers hebben vind ik leuk, een beetje de stijl van een country club. Vaak kies ik voor een rokje en een lichte top, een trui of een shirt met lange mouwen. De kleuren hou ik meestal subtiel, en op andere momenten probeer ik voorzichtig iets anders. Op een rustige dag ga ik ook voor rustige kleuren. Als ik denk dat ik wat agressiever moet spelen, ga ik voor een fellere kleur die bij die vibe past. Ik kies altijd voor een kleur shirt dat past bij de stift die ik op mijn golfbal gebruik. Golfballen zien er allemaal hetzelfde uit, en je wilt niet per ongeluk de bal van een ander wegslaan, dus daarom markeren we allemaal onze eigen bal. Ik heb echt een stuk of acht stiften in mijn golftas. Trouwens, ik heb heel veel spullen in mijn tas. Golfhandschoenen zijn ook belangrijk. Als ik mijn handschoen niet helemaal dichtdoe, hangt hij een beetje open. Vaak krijg ik zweterige handen wanneer ik zenuwachtig ben. Maar zo voelen de handschoenen wat losser, minder beperkend, en ik vind de ventilatie die het geeft prettig."

<h3>VIND JE VISUELE REMINDER</h3>Scottie Antonucci Middenvelder, voetbal, USA National Team"Ik weet nog dat ik voor het eerst het embleem voor het nationale team droeg. Toen had ik mijn eerste kamp en ik ging naar de materiaalbeheerder voor mijn spullen. Vervolgens keek ik naar het embleem in mijn handen en dacht, dit voelt gek. Dit is wat Alex Morgan draagt. En Carli Lloyd. Dit tenue wordt gedragen door al die spelers, en nu heb ik het in handen. Dat ik voor iets meer speel dan voor mezelf vind ik heel belangrijk. Als ik me rot voel of weet dat ik door moet zetten, kijk ik naar het embleem. Soms tik ik het zelfs even aan. Het helpt je eraan herinneren dat je ergens voor speelt waar ook alle spelers die je voor zijn gegaan voor speelden, alle mensen naar wie je altijd op hebt gekeken. En nu speel jij daar ook een kleine rol in. Op het veld motiveert me dat echt."

Kom meer te weten over Nike's 50 jaar van vooruitgang in sportswear voor vrouwen en vrouwensport in het nieuwe boek "<a href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/look-good-feel-good-play-good-nike-apparel" rel="noopener noreferrer">Look Good, Feel Good, Play Good: Nike Apparel</a>", met daarin een visueel overzicht van de relatie tussen vrouwen en de kleding die ze dragen.

Make-up. Haar. Hoe het voelt om het tenue te dragen, het shirt, de gear. Vijf aanstormende Nike atleten leggen uit waarom deze details ertoe doen en hoe ze hun spel kracht bijzetten.