Toen de sprinter met de meeste medailles op de 100 meter ooit voor de laatste keer de baan op stapte, zei ze tegen zichzelf dat ze er klaar voor was, dat ze sterk was en dat dit haar wedstrijd zou worden. De volgende seconden zouden de bekroning van haar hele carrière worden.Met groen, geel en zwart haar achter zich aan wapperend en haar gouden nagels voor zich uitgestrekt, schoot <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-celebrates-shelly-ann-fraser-pryce" target="_blank">Shelly-Ann Fraser-Pryce</a>, de zelfverklaarde 'dochter van de aarde' die bij haar allerlaatste finish haar haar in de kleuren van haar land droeg, uit de startblokken tijdens de finale van de wereldkampioenschappen in het tot de nok gevulde Japanse Olympisch Stadion in Tokio. Ze eindigde haar carrière op de 100 meter zoals ze die 18 jaar geleden in Japan was begonnen: met onstuitbare snelheid, kracht en controle. Het was een duidelijk eerbetoon aan Jamaica, het land dat tijdens haar hele twintigjarige topsportcarrière onvoorwaardelijk achter haar had gestaan.In die decennia van dominantie, van het moment dat ze in 2008 als eerste Caraïbische vrouw olympisch goud op de 100 meter won, tot haar terugkeer als wereldkampioen in 2019 na de geboorte van haar zoontje Zyon, was Shelly-Ann het toonbeeld van dualiteit.&nbsp;Ze liet zich langdurig gelden op het kortste en meest intense atletiekonderdeel, straalde vrouwelijkheid en zelfexpressie uit in een fysiek veeleisende sport, en bewees dat het moederschap en sportieve topprestaties naast elkaar kunnen bestaan.Wat atleten in het algemeen, en meisjes in het bijzonder, kunnen leren van Shelly-Ann, is de moed om je eigen wedstrijd te lopen, op jouw voorwaarden. Om erop te vertrouwen dat je niet gedefinieerd wordt door de tegenslagen waarmee je te maken krijgt, maar door de manier waarop je ermee omgaat. En het besef dat zolang je in jezelf gelooft en hard en gedisciplineerd werkt, dat evenwicht mogelijk is. Tussen dromen en familie, carrière en geschiedenis schrijven.Dus voor die boodschap en voor die 276 ongelofelijke wedstrijden en finishes: Shelly-Ann, bedankt.Hieronder vind je een kijkje achter de schermen in Tokio bij de laatste dagen van de carrière van deze G.O.A.T.

Die schoenen. Dat haar. Die finish. Tijdens de wereldkampioenschappen atletiek van 2025 in Tokio sloot Shelly-Ann, vijfvoudig wereldkampioen, haar carrière af op haar eigen manier.

Sofieke van Bilsen (29) is een Nederlandse fotograaf met een passie voor beeldende fotografie. Ze is de vaste fotograaf van het Duitse vrouwenvoetbalteam en was de teamfotograaf voor het Duitse Olympische team in Parijs 2024. Ze werkt nauw samen met Nike atleten als Faith Kipyegon, Eliud Kipchoge en Sifan Hassan.In haar foto's is ze altijd op zoek naar beelden die een duidelijk verhaal vertellen, met de nadruk op de link tussen sport en emotie. Het liefst legt ze de rauwe momenten achter de schermen vast, plus de verhalen die de toeschouwer nooit te zien krijgt en alles daar tussenin. Zo legt ze de essentie van de sport vast.Vanuit haar spontane persoonlijkheid legt ze makkelijk contact met mensen. De atleten met wie ze werkt, zijn dan ook dol op haar. Haar relaxte en spontane karakter vult ze aan met ongelooflijk veel talent en de skills om in een omgeving te werken waarin atleten onder hoge druk staan.

Sofieke van Bilsen

Foto-essay

Icoon Shelly-Ann Fraser-Pryce liep haar laatste 100 meter op haar eigen voorwaarden

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens reizen door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur. LeBrons carrière heeft verschillende tijdperken doorlopen, en zijn vele tours door het land sinds 2005 stonden voor verschillende waarden. Hieronder vind je enkele van zijn meest memorabele momenten in het land.

2005-2009

LeBron begon zijn eerste tour in Peking in augustus 2005. Hij werd uitgenodigd om de prijsuitreiking bij te wonen van het Nike Battlegrounds toernooi, maar toen hij weer vertrok, was hij meer dan een toeschouwer geworden. Vanaf het moment dat hij in China aankwam, dacht hij dat zijn tour een uitwisseling van culturen kon worden die zijn wortels vond in een gedeelde liefde voor basketbal en een missie om de volgende generatie jonge spelers in China te inspireren. "Basketbal is niet alleen een sport, het verbindt mensen", zei hij.&nbsp;"Dit is een uitstekende leerervaring voor ons allemaal. Ik hoop dat ik kan blijven bijdragen aan de groei van de sport wereldwijd en de jeugd in China kan blijven inspireren om hun dromen na te jagen."

LeBrons legacy in China is verwerkt in versies van zijn schoenen die speciaal voor China zijn gemaakt. In 2007 verscheen LeBron James naast Mark Parker, destijds President en CEO van Nike, Inc., om zijn Nike Zoom LeBron V 'China' kleurencombinatie voor het eerst te tonen.

LeBron keerde in 2009, na zijn MVP-seizoen, terug naar Peking en werd er als een held ontvangen. Als deel van zijn reis doneerde hij gear en reikte hij beurzen uit voor de Zhenhua School, een school voor de kinderen van arbeidsmigranten in de voorsteden van Peking.

Om zijn seizoen te vieren kreeg LeBron een exclusief paar van de Nike Air Max LeBron VII. De ene schoen had een design geïnspireerd op Shenyang, 'Loyalty' genaamd, dat was ontworpen door de lokale artiest Ray Lei. De andere schoen had een op Shanghai geïnspireerd design, 'Family', dat was ontworpen door de lokale artiest Sic.

2011-2015

LeBron omarmde zijn rol als wereldwijd ambassadeur van het basketbal en richtte zich op de kans om China's jonge spelers te inspireren. In 2011 duurde zijn tour acht dagen en bezocht hij vier steden, waarbij hij het amateurbasketbal promootte met een reeks clinics en toernooien.

In 2012 had hij net weer een gouden medaille en kampioenschapsring op zak toen LeBron James enthousiast werd onthaald in Peking, waarbij hij een tour van vier dagen aftrapte als onderdeel van de&nbsp;Find Your Greatness campagne. "Grootsheid wordt gedefinieerd door hoeveel moeite je wil doen voor wat je doet", zei LeBron. "Grootsheid hoort bij overwinning. Het hoort ook bij het hoofd bieden aan tegenslag."

Toen LeBron in 2013 in China terugkeerde, had hij veel om te vieren: zijn tweede NBA-kampioenschap op rij en MVP-awards voor zowel het reguliere seizoen als de Finals.

In 2014 was LeBron James de eerste mentor die de selectie aankondigde voor Nike RISE, dat werd opgezet zodat spelers hun competitieve stijl konden verbeteren en hun vaardigheden verder konden ontwikkelen.

In 2015 werd Nike RISE 2015 verder ontwikkeld met led-velden en oefeningen met motion-tracking om de ultieme trainingservaring te creëren, de basisprincipes van basketbal aan te leren en de grenzen van sporttraining te verleggen.

In een emotionele finale werden vier spelers uitgekozen om China te vertegenwoordigen tijdens de World Streetball Championships.

2016-2019

Nadat hij in 2016 nog een NBA-titel pakte, werd LeBron in Guangzhou ontvangen met een grootse kampioenschapsparade, waarbij er tienduizenden fans op straat stonden, veel van hen in Cavs #23-shirts. Dit toonde aan in welke mate James' legacy zijn weg had gevonden in Azië.&nbsp;Zijn More Than an Athlete campagne inspireerde jonge spelers zodat ze basketbal gingen beschouwen als een manier om sociale veranderingen teweeg te brengen.

Na een warme ontvangst door duizenden fans bracht hij het merendeel van zijn tijd in Peking door, waar hij samen trainde met leden van het Chinese basketbalteam voor junioren en de spelers coachte.

Tijdens schoolbezoeken in Peking deelde LeBron zijn eigen basketbalervaringen met jonge atleten en benadrukte hij de rol die hard werken, toewijding en geloof in zichzelf hadden gespeeld in zijn succes.

In 2018 begon de eerste dag van zijn More Than an Athlete tour in Shanghai met een paneldiscussie met studenten van de Shanghai Theatre&nbsp;Academy en eindigde met een potje spelen in een park. Honderden fans kwamen naar het veld om hem te zien spelen, in de hoop een glimp op te vangen van het icoon.

Deze maand vloog LeBron naar China voor zijn Forever King tour, zijn 15e tour in het land die 20 jaar na zijn eerste tour in Azië plaatsvindt. Daar voegde hij zich bij 's werelds meest gepassioneerde basketbalspelers en -fans en liet hij nogmaals weten dat hij wereldwijd iets terug wil doen voor de sport.

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens een reis door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur.

De reis van een icoon: 20 jaar LeBron James in China

Urenlang steile beklimmingen overwinnen en uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist, brandende zon en ijskoude temperaturen in de nacht. Er mentaal vrede mee nemen dat de volgende bevoorradingspost nog ver, heel ver weg is. Ultra trailrunning klinkt als een slopende, onverbiddelijke sport die voorbehouden is voor de avontuurlijkste en meest hardcore atleten onder ons.Volgens onze hardlopers van het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-acg-all-conditions-racing-department" target="_blank">All Conditions Racing Department</a>, waarvan er zes net de ultieme UTMB-wedstrijden in de Franse, Italiaanse en Zwitserse Alpen hebben overwonnen op trails van 15 tot 174 kilometer, met een hoogte/stijging van 1200 tot bijna 10.000 meter, is de grit, het doorzettingsvermogen, plezier en vrijheid van trailrunning het harde werk meer dan waard. Ervaar het zelf.

<h3>ROSS GOLLAN</h3>Wedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 29e

<h3>MARIE NIVET</h3>Wedstrijd: Experience Trail Courmayeur (ETC); 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking bij de vrouwen: 7e

CESARE MAESTRIWedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 2e

<h3>BAPTISTE COATANTIEC</h3>Wedstrijd: Ultra-Trail du Mont-Blanc (UTMB); 174 km met bijna 10.000 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 11e

<h3>ANTHONY COSTALES</h3>Wedstrijd: Courmayeur – Champex – Chamonix (CCC); 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 15e

<h3>DREW HOLMEN</h3>Wedstrijd: CCC; 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 3e

Steile beklimmingen overwinnen. Uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist. Ultra trailrunning is een onverbiddelijke sport. Maar wat het oplevert, is het helemaal waard.

Ultra trailrunning vergt alles wat je in je hebt, maar levert ook veel op

Over Nike – Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Tekst: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/rachel-cavanaugh-contributing-writer" target="_blank" class="ql-size-small">Rachel Cavanaugh</a> Afbeeldingen: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/dan-vernon-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Dan Vernon</a> en <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/sofieke-van-bilsen-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Sofieke van Bilsen</a>

De meest gedurfde ideeën beginnen niet met garanties. Ze beginnen met een droom, en de wil om die waar te maken. Dat is precies hoe Nike FlyWeb, het nieuwste performancemateriaal van Nike, is ontstaan. Deze 3D-geprinte innovatie is de eerste in zijn soort en ontstond na jaren experimenteren en de wil om iets te doen wat nog nooit eerder was gedaan.&nbsp;Nike FlyWeb vertegenwoordigt een radicale verschuiving in hoe performancekleding wordt gemaakt en hoe die kan aanvoelen.In tegenstelling tot traditionele sportkleding, meestal gemaakt van knit of geweven garen, is FlyWeb gemaakt van TPU, een zacht, flexibel polymeer, dat door middel van 3D-printen het gewenste product vormt.&nbsp;3D-printen is niets nieuws voor de schoenenindustrie of Nike. Meer het is wel de eerste keer dat Nike de productiemethode toepast op sportkleding voor atletische topprestaties, zegt Janett Nichol, Nike VP of Innovation.&nbsp;

"Wat werkt in een schoen vertaalt zich niet zomaar naar iets dat je op je lichaam draagt," legt ze uit. "Het kostte jaren van doorontwikkelen, niet alleen voor de materialen maar ook voor de designaanpak zelf, om FlyWeb zacht, ventilerend en mooi genoeg te krijgen voor kleding."Het eerste product dat Nike designteams kozen voor het nieuwe materiaal? Eén die qua materiële vorm sinds het begin niet is veranderd: de bh.De Nike FlyWeb bh is een ode aan minimalisme. Het FlyWeb materiaal is één enkele, naadloze laag, gemaakt via computerontwerp, zodat Nike ontwerpers de pasvorm en ondersteuning tot op de millimeter konden bepalen, waarbij de dichtheid, luchtcirculatie en stretch in verschillende delen van het kledingstuk werden aangepast."We moesten alles opnieuw uitdenken, demonteren wat we wisten, en het vervolgens weer in elkaar zetten, om het draagbaar te maken op de huid," zegt Nichol.

Het resultaat is iets wat atleten nog nooit eerder hebben gevoeld. De Nike FlyWeb bh heeft niet alleen minder volume en efficiëntere vochtregulatie. Hij creëert een hele zintuiglijke verschuiving. Voor atleten biedt het een oplossing voor de meerlaagse barrière van de meeste sport-bh's. Dit betekent meer luchtcirculatie en comfort op een manier die niet mogelijk is met traditionele constructies."Het is zacht. Het is licht: zo licht dat het voelt alsof je helemaal niets draagt," voegt Nichol toe. "Dat is het eerste wat testers ons vertellen: Het voelt alsof je niets draagt, maar toch levert de bh op de een of andere manier ongelooflijke ondersteuning."Die ondersteuning komt niet van compressie of gelaagdheid maar van de structuur zelf. Het digitaal ontworpen patroon is zo ontworpen dat het dichter is op plekken die meer omsluiting nodig hebben.

Nike FlyWeb beweegt vloeiend mee wanneer de atleet beweegt en creëert responsieve atletische ondersteuning zonder afhankelijk te zijn van naden, bandjes of extra materiaal. Dat betekent pure bewegingsvrijheid."Je voelt de lucht echt op je borst," zegt Nichol. "De meeste vrouwen hebben dat nog nooit meegemaakt tijdens het hardlopen. We denken er niet eens over na, omdat het gewoon niet iets is wat we ooit hadden verwacht te voelen."Op 26 juni zal Faith Kipyegon in Parijs proberen de eerste vrouw in de geschiedenis te worden die het record breekt en een mijl in minder dan vier minuten loopt, een poging die 'Breaking4' wordt genoemd. En terwijl ze de atletiekbaan opgaat voor de legendarische poging, zal ze een unieke sport-bh van het baanbrekende materiaal dragen.

Nike FlyWeb materiaal maakt zijn debuut tijdens de historische poging van Faith Kipyegon om het record te breken en een mijl in minder dan 4 minuten te lopen.

Door het lichte, ventilerende design van de Nike FlyWeb bh blijft het lichaam van Faith koeler terwijl ze alles geeft.

Faiths FlyWeb bh voelt ultralicht en zacht aan en weegt nauwelijks iets.

Dankzij haar ambitie en de schaal van haar recordpoging is het bh-prototype van Nike FlyWeb ontwikkeld tot een op maat gemaakt product."Iedereen dacht mee: we hebben echt de koppen bij elkaar gestoken", zegt Lisa Gibson, Senior Product Manager, Apparel Innovation. "En als je synergie in je team hebt en gelooft in Faith en dit allesbepalende moment, dan beginnen de dingen op magische wijze op hun plek te vallen. Dat is de magie van Nike."

De introductie van FlyWeb is niet alleen een materiële mijlpaal. Het is het begin van een nieuw tijdperk in hoe performancekleding wordt gemaakt.Wat begon als een experiment om opnieuw uit te vinden hoe we over kleding denken, versnelde gauw tot een doorbraak toen de recordpoging van Kipyegon in zicht kwam.&nbsp;"We wisten dat het voor ons een kans was om te zien wat we in onze mars hadden en wat we echt konden gebruiken om haar te helpen bij deze recordpoging", zegt Nichol. "We realiseerden ons dat het een cadeau was en dat het aan ons was om die kans te grijpen."Nu &nbsp;het materiaal er is, wordt het potentieel ervan duidelijk.&nbsp;"We zijn nog maar aan het begin", zegt Nichol. "Dit opent allerlei deuren, niet alleen voor bh’s, maar ook voor hoe we in de toekomst kleding voor topprestaties ontwerpen en maken. Het leidt tot geheel nieuwe ideeën over hoe atleten sport ervaren via hun kleding."

Nike FlyWeb is vederlicht, zacht en ventilerend en het is een uniek sportmateriaal. Deze 3D-geprinte innovatie is de eerste in zijn soort.

Uitgelicht

Innovatie

Ontdek de toekomst van performancekleding

Als jij een voetbalplaatje zou zijn, wat zou er dan op de achterkant staan? Dat is wat de Nike Baseline-test doet. Het is een manier voor alle atleten om hun fysieke tools in kaart te brengen.Wat houdt de test in?De Nike Baseline-test bestaat uit vijf assessments en is net zo fundamenteel als de naam doet vermoeden. De tests zijn afkomstig uit de biomechanica, fysiotherapie en bewegingswetenschap en kunnen in enkele minuten worden uitgevoerd: een 3D-bodyscan, een voetscan, een drukmeting op blote voeten, een mobiliteitstest voor de enkels en countermovement jumps. In veel opzichten is Baseline het breedst inzetbare instrument dat het Nike Sport Research Lab (NSRL) te bieden heeft. Elke professionele atleet die het NSRL bezoekt, kan ervoor kiezen om de test te doen. Wat voor programma ze ook volgen. Maar dat betekent niet dat het een exclusieve tool is voor een selecte groep. Baseline is de enige testreeks binnen het NSRL die ook voor elke Nike medewerker beschikbaar is.Samen vormen de testresultaten de basis van iemands atletisch profiel: hoe krachtig, mobiel en explosief iemand is, en welke andere eigenschappen daarbij horen. Deze inzichten geven Nike onderzoekers, wetenschappers en designers een duidelijker beeld van hoe ze aan de behoeften van een atleet kunnen voldoen.

Baseline levert fundamentele kennis over het lichaam van een atleet en verbindt anatomische bouw, voet- en onderlichaammechanica en functionele beweging.

De driedimensionale voetscan meet de vorm van de voet in een normale staande houding. De gemeten maten kunnen dienen als startpunt voor een schoen- of productpasvorm.

Lopen op blote voeten helpt gebieden met hoge en lage druk onder de voet in kaart te brengen. Het zichtbaar maken van drukpunten kan inzicht geven in het looppatroon van een atleet.

De mobiliteit van enkels en tenen, getest in verschillende richtingen, helpt om de gewrichtsfunctie te bepalen.

Sprongtesten kunnen een indicatie geven van kracht, power en asymmetrie in het onderlichaam.

De data uit Baseline testen gaan verder dan het beschrijven van de huidige fysieke staat van een atleet. Ze kunnen ook inzicht geven in het verleden van een atleet, zoals welke sport iemand gedaan heeft of welke blessures diegene gehad heeft.

Waar helpt de test ons bij?Jackie Shea, Baseline Operator Innovation, zegt dat Nike onderzoekers elke &nbsp;Baseline test zorgvuldig hebben gekozen om iedere interactie met atleten binnen het NSRL een ervaringsgerichte en diagnostische toon te geven. Voor de opening van het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/inside-the-nike-sports-research-lab-lebron-james-innovation-center" target="null">LeBron James Innovation Center</a> in oktober 2021 was betrokkenheid van atleten in het lab vooral gericht op het testen van schoen- en kledingprototypes. Daar is niets mis mee, zegt Shea, een voormalig D1-atleet met een achtergrond in kinesiologie en bewegingswetenschap. Maar dat proces behandelt de atleet vooral als testpiloot, ondergeschikt aan het voertuig dat wordt bestuurd: het product. "We wilden dat Baseline atleten centraal zou zetten in het lab, los van het product," vertelt ze.&nbsp;Vanuit hun Baseline resultaten krijgen atleten inzicht in de nuances van hun atletisch profiel. Ben je meer gebouwd op langdurig uithoudingsvermogen of juist op explosieve kracht? Je resultaten van de verticale sprong kunnen je in de juiste richting wijzen. Blijkt uit de 3D-bodyscan dat er in je anatomie sprake is van onevenwichtigheden in je verhoudingen? Deze resultaten zijn op zichzelf al waardevol voor atleten. Je hoeft geen product te testen om meer inzicht te krijgen in je eigen lichaam.&nbsp;&nbsp;&nbsp;

Na meer dan 4000 atleten door Baseline te hebben begeleid, heeft Shea geleerd patronen te herkennen in fysieke profielen per sport en daar oplossingen aan te koppelen via andere Nike tools. Zo hebben hardlopers vaak een zwakkere achterste spierketen, zoals rug, bilspieren en hamstrings. Zij hebben het meeste baat bij consistente krachttraining, zoals de honderden work-outs in de <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.nike.com/ntc-app" target="_blank">Nike Training Club App</a>. Atleten die zijwaartse sporten beoefenen, zoals basketbal, hebben vaak een beperkte mobiliteit. Voor hen kan een Nike-yogales in een store in de buurt precies zijn wat nodig is.Een belangrijk onderdeel van Shea’s werk is het ontkrachten van mythes bij het bespreken van testresultaten. Een atleet kan bijvoorbeeld zeggen dat hardlopen pijn doet aan de knieën, maar bij het testen van de enkelmobiliteit blijkt diezelfde atleet zo stijf als een plank. Uit tests van hun looppatroon op <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/nike-nsrl-form" target="_blank">NSRL Form</a>, een recente toevoeging aan het testprogramma, komt vervolgens duidelijk naar voren dat de atleet te grote passen maakt. Bij elke stap wordt het grootste deel van de kracht via de knieën en de rug afgevoerd, in plaats van gelijkmatig over het lichaam verdeeld. De knieën van de atleet doen geen pijn door het hardlopen zelf, maar door de manier waarop diegene loopt. Baseline-resultaten helpen atleten met een concreet handelingsperspectief voor wat ze het meest belemmert.&nbsp;

Baseline speelt wel degelijk ook een rol in het efficiënt testen van producten door Nike onderzoekers en het vinden van echte oplossingen. Baseline resultaten worden bijvoorbeeld vaak gebruikt door NSRL onderzoekers om deelnemers te werven voor nieuwe onderzoeken. Een atleet met sterke scores op explosieve verticale sprongkracht is ideaal voor een onderzoek waarin een nieuw basketbalontwerp wordt getest. Een langeafstandsloper past daarentegen beter bij een loopbandtest in de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/nike-sport-research-lab-environmental-chambers" target="_blank">klimaatkamers</a>, waarmee wetenschappers de nieuwste zweetafvoerende materiaalinnovaties zoals <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-aero-fit-official-images" target="null">Aero-FIT</a> kunnen evalueren. Naarmate steeds meer atleten Baseline doen, wordt het onderzoek van het lab steeds specifieker. Hetzelfde geldt voor productontwikkeling.&nbsp;Dat proces is continu in ontwikkeling. Een Baseline-evaluatie is nooit het einde van het verhaal. Het is het begin van een nieuw gesprek.&nbsp;"Baseline creëert relaties met atleten die niet passief zijn, maar actief," zegt Shea. "Tussen de atleten en hun testresultaten is er een voortdurende uitwisseling. Een van mijn favoriete onderdelen van dit werk is het stellen van vervolgvragen. Ik zie een verschil tussen de kracht in je linker- en rechterbeen. Heb je vroeger een blessure aan je been gehad? Vertel er eens wat meer over. Er zit altijd meer achter het verhaal van elke atleet."

Als jij een voetbalplaatje zou zijn, wat zou er dan op de achterkant staan? Dat is wat de Baseline-test van de NSRL doet. Het is een manier voor alle atleten om hun fysieke tools in kaart te brengen.

John Shiel geeft met zijn foto's een kijkje achter de schermen bij Nike Innovation: ongepolijst, intiem en in ontwikkeling. Hij kijkt naar de interactie tussen kunst, wetenschap en atleten en documenteert een eerlijk beeld van Nike Innovation, met aandacht voor de rebellen, dromers en makers die de toekomst van de sport vormgeven.Hij leidt de Creative Studio binnen Nike Innovation en volgt de nieuwste innovatieverhalen die atleten overal ter wereld kunnen inspireren.

John Shiel

Sportwetenschap

Next level

De NSRL Baseline-test

Elk Nike Aero-FIT shirt begint als gerecycled garen op een spoel. Voordat het wordt gedragen door een speler op het grootste podium ter wereld, doorloopt het een gespecialiseerd productieproces. Het wordt gebreid op een gepatenteerde rondbreimachine, geverfd in exact afgestemde batches, en vervolgens losgemaakt, afgewerkt, samengevoegd, gesneden, bedrukt en pand voor pand met de hand gestikt.&nbsp;&nbsp;Elke stap is erop gericht om de performance van het materiaal zelf te behouden: een knit met veel textuur die open en gesloten meshzones combineert om lucht langs het lichaam te laten stromen, het materiaal los te houden van de huid en te zorgen voor meer dan twee keer zoveel luchtcirculatie als traditionele Nike materialen. Dat is niet niks, zeker tijdens een sportzomer waarin voetballers te maken krijgen met warmere omstandigheden dan ooit.&nbsp;Daarbij is <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-aero-fit-official-images" target="_blank">Aero-FIT</a> ook het eerste premium performancemateriaal van Nike dat voor 100% gemaakt is van textielafval. De productiepartners van Nike werken met een textiel-naar-textielsysteem dat mogelijk wordt gemaakt door een geavanceerd chemisch recyclingproces. Door dit circulaire proces ontstaat garen van gerecycled polyester dat net zo goed is als nieuw materiaal.&nbsp;Dat materiaal ontstaat door een mix van technologie en menselijke expertise, garen en machine, vakmanschap en precisie, gemaakt voor de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/collections/nike-football-unveils-2026-federation-kits-featuring-aero-fit-performance-cooling-technology" target="_blank">atleten op het veld</a> en de fans die hen supporten in dezelfde kleuren.Hier zie je precies hoe het werkt.

Als je speelt voor je land, is het belangrijk dat je niet afgeleid wordt. En zeker niet door warmte en zweet.

Voetbal

Het verhaal achter Aero-FIT: de materiaalinnovatie die voetballers koeler houdt op het veld

Ontdek wat ons motiveert

Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Verhalenhoek

Trailrunning

Van prototype tot podium: Jenn Lichter over het winnen van Western States

Van prototype tot podium: Riley Brady over het lopen van meer dan 150 kilometer

Korte verhalen

Ze won 73 titels in het enkelspel, 14 in het dubbelspel, vier keer olympisch goud en was in totaal zes jaar lang nummer 1 van de wereld in het vrouwentennis. En toen vond ze het tijd voor een nieuwe uitdaging. In 2022 kondigde ze aan dat ze, in haar eigen woorden, 'weg evolueerde van het tennis'. Haar laatste wedstrijd speelde ze tijdens de US Open van dat jaar, tegen Ajla Tomljanović. Dit was zeker geen pensioen: tegen die tijd had Serena Ventures, haar investeringsbedrijf, al meer dan 100 miljoen dollar opgehaald voor start-ups gericht op vrouwelijke consumenten en mensen van kleur, en ze wilde zich daar meer op richten. Ze was toen ook 40 jaar, wilde graag nog een kind en wilde niet zwanger zijn terwijl ze wedstrijden speelde. Ze kreeg in 2017 haar eerste kind, Olympia, acht maanden na haar winst op de Australian Open. Ze won toen haar 23e grandslamtitel terwijl ze acht weken zwanger was en verloor geen enkele set. Tijdens haar afscheidstournee vroegen journalisten en fans haar of ze ooit zou terugkeren. Ze zei toen geen nee. Na vier jaar en de geboorte van nog een dochter, Adira, keert de tennisster die al sinds 2003 Nike atleet is terug op de baan. En ze komt terug in stijl: ze speelt dubbel tijdens het Queen's Club- toernooi in Londen. Tijdens de afwezigheid van Williams is tennis veranderd. Maar dat is ze zelf ook. Hieronder vertelt Williams in haar eigen woorden over haar nieuwe kijk op het leven, waarom het belangrijk is dat haar dochters haar terugkeer zien en waarom ze altijd in zichzelf heeft geloofd.

Deze terugkeer draait niet om winnen of verliezen. Ik vind het gewoon heel leuk. Ik wil reizen en genieten. Ik heb altijd van tennis genoten, maar ik wil het nu op een andere manier doen. Elke keer als ik naar een toernooi keek, miste ik het. Ik mis de sfeer. Ik mis de baan.&nbsp; Toch zoek ik in een dubbelpartner wel iemand die wil winnen en kan winnen. Dat is niet veranderd. Ik speel dubbelspel omdat ik mezelf nu niet de druk van het enkelspel wil opleggen. Dat is voor mij een goede manier om weer te beginnen.&nbsp; Het enige verschil is dat ik nu niet boos word tijdens mijn training. Al wilde ik gisteren nog mijn racket stukslaan. Maar ik dacht: nee, Serena, dit gaan we niet doen. Vroeger zou ik dat wel gedaan hebben. Dit moment is ook voor mijn dochters. Ik wil dat ze zien dat ik een sterke vrouw ben, en wie ik ben. Nu kunnen ze zien wat ik doe en welke impact dat heeft. Topniveau is afhankelijk van zoveel verschillende dingen. Maar veel mensen begrijpen niet hoeveel werk er echt achter zit. We zien veel snelle resultaten, dingen die lijken alsof ze van de ene op de andere dag zijn gebeurd. Maar er is altijd iets dat je moet opofferen. Om iets te bereiken, moet je iets opgeven. Je moet kiezen. En soms betaal je daar een prijs voor. &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Druk kan zwaar aanvoelen, maar wordt lichter als je die accepteert en je schouders eronder zet. Er is een oud gezegde: wie twijfelt, verliest. Twijfelen is voor mensen die niet echt willen winnen. Je moet nooit aan jezelf twijfelen. Ik werk heel hard, maar ik weet ook dat ik in een andere fase van mijn leven zit. Dus ik wil meer resultaat halen uit mijn inspanning zonder mijn harde werk op te geven.

Toen ik net begon met tennissen, moest ik vechten om erbij te horen. Als vrouw moet je vechten om te laten zien wat je hebt gepresteerd en wat je kunt. En niet per se vechten, maar "rustig en zelfverzekerd laten zien wat je waard bent." Als je zelfverzekerd bent, kun je weglopen en zeggen: nu even niet. Ik heb het geluk dat ik nu kan kiezen wanneer ik de strijd aanga. Sommige van die gevechten zijn geweldig, vooral als ze mijn kinderen aangaan. Maar soms denk ik achteraf: Niet mijn dag vandaag. Om in vorm te blijven, moet je durven veranderen. Je moet flexibel zijn. Neem bijvoorbeeld het leren omgaan met AI. Ik moest steeds bijsturen. Ik wacht niet, ik denk niet na. Ik doe het gewoon. Dat heb ik altijd gedaan. Vooral tijdens mijn carrière. Dan dacht ik: oh, doet Roger dat? Ik stuur meteen bij. Daarom kon ik zo lang blijven spelen. Ik stond altijd open voor verandering. Ik stapte over op een ander racket en andere bespanning toen niemand anders dat deed. Dat vond iedereen heel gek. Dat deed je in die tijd niet. Maar ik deed het, en daarna deed iedereen het ineens ook. Mijn samenwerking met Nike draait om het opbouwen en creëren van iets nieuws. Ik zie dat Nike weer teruggrijpt op <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/the-handshake-that-started-it-all" target="_blank">de aanpak van Phil</a> door bij elk idee te beginnen met de vraag:<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/phil-mccartney-is-showing-what-innovation-means-inside-nike-now" target="_blank">hoe kunnen we atleten helpen?</a> Ik vind het mooi wat er gebeurt bij <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nikeskims-introduces-studio-stretch-material-innovation-collection" target="_blank">NikeSKIMS</a>. Het staat voor innovatie. Toen ik dit zag, belde ik Kim en zei: "Dit is geniaal." Ik heb altijd in mezelf geloofd. Het is fantastisch als andere mensen in je geloven, maar dat is niet altijd vanzelfsprekend. En vaak zeggen mensen dingen waardoor je aan jezelf gaat twijfelen. Zelfvertrouwen is zo belangrijk. Dan maakt het niet uit wat er gebeurt, want je basis is stevig. Dat betekent niet dat ik overal even zeker van ben, want eerlijk gezegd ben ik dat niet. Ik moet altijd terug naar mijn basis en tegen mezelf zeggen: Dit is waar ik goed in ben, laten we daar verder op bouwen.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;

De tenniskampioen heeft een nieuw perspectief, een belangrijke drijfveer en een vertrouwen in zichzelf dat nooit weg is geweest.

For the win

Serena Williams keerde terug op de baan en liet zien waarom ze de GOAT is

Het is 2015. Kobe Bryant loopt rond op Nike's wereldwijde hoofdcampus in Beaverton, Oregon. De basketbalgrootheid van 1,98 meter is niet alleen een uitzonderlijk talent op het veld, maar ook oprecht nieuwsgierig naar waar zijn sportmerkpartner aan werkt op het gebied van productinnovatie. De bedenker van de Mamba Mentality wandelt langs Nike medewerkers die midden in hun werk zitten en stelt een eenvoudige vraag: "zijn jullie iets episch aan het maken?"Die zin van Kobe is uitgegroeid tot <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-new-innovation-engine-announcement" target="_blank">de leidraad</a> voor Phil McCartney, EVP en Chief Innovation, Design en Product Officer bij Nike. Het is een oproep tot actie, en het verwoordt een missie die voor hem net zo belangrijk is als het mandaat van <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/bill-bowerman-nike-s-original-innovator" target="_blank">Bill Bowerman</a> dat het bedrijf atleten* beter moet maken. "We hebben de authenticiteit van Bowerman in de haarvaten van het bedrijf, plus de eigenzinnigheid van atleten zoals Kobe, dus als je dat samenbrengt, wordt de standaard uitmuntend”, zegt McCartney. Het is hoe hij producten beoordeelt: is het episch? Maakt het atleten beter? "Is dat niet het geval, dan moeten we het niet doen."

Voordat McCartney in juni 2025 deze functie kreeg, had Nike geen gebrek aan ideeën of wetenschappelijk sportonderzoek. Wat Nike nodig had, was focus, het spiergeheugen om de inzichten van atleten, wetenschappelijk onderbouwde data en ideeën op het gebied van design en product om te zetten in doelgerichte, scherpere en meer epische stappen. Een beetje lef kon ook geen kwaad. "Ik wilde dat we onze swag terug zouden krijgen, dat we responsiever zouden zijn, een competitieve geest zouden hebben en een atletenmentaliteit zouden meenemen in ons werk", zegt McCartney.Een duidelijke strategie, meedogenloos prioriteiten stellen en de ruimte om te dromen volgden al snel. Afgelopen september organiseerde het Innovation team zich als IDP, een acroniem voor Innovation, Design, Product. Volgens McCartney moet zijn team voordat het ook maar iets doet, eerst innoveren,&nbsp;daarna&nbsp;ontwerpen, en is het product het eindresultaat. Tegelijkertijd lanceerde het bedrijf <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/amy-montagne-the-force-returning-nike-to-sport" target="_blank">Sport Offense</a>, waarbij teams organisatiebreed werden ingericht per sport om de atleet beter te kunnen bedienen. De twee directe doelen in zijn rol: <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/meet-the-nike-mind-team" target="_blank">producten opnieuw verbinden met wetenschap</a>, waarbij hij gebruikmaakt van het vermogen van het bedrijf om te analyseren en te onderzoeken, en dat versterken met de kunst van atletisch vermogen. En een diepere, holistische benadering van innovatie opbouwen die teams binnen NIKE, Inc. beter met elkaar verbindt, zodat er één motor ontstaat die de productontwikkeling versnelt.

McCartney zegt dat hij het gelukkigst is in creatieve ruimtes op de campus, de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/inside-the-serena-williams-building" target="_blank">Serena Williams Building</a>, de Michael Jordan Building, het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/inside-the-nike-sports-research-lab-lebron-james-innovation-center" target="_blank">LeBron James Innovation Center</a> en de Converse ruimtes, en het Bowerman Footwear Lab, waar teams elke dag magie creëren. Deze ruimte van ruim 8000 vierkante meter ligt verscholen in de Mia Hamm Building op de campus en is een verbeeldingsmachine voor het creëren van sneakers. Tussen stapels kleurrijke rollen stof en schoenleesten voelt McCartney zich als een kind in een snoepwinkel, glimlachend om de technologische mogelijkheden die het bedrijf binnen handbereik heeft. "Dit schoenenlab verandert hoe mensen denken over het maken van producten en ontwerpen, &nbsp;het is waar we experimenteren", legt McCartney uit, waarbij hij benadrukt dat &nbsp;dit&nbsp; de ruimte is waar je eraan wordt herinnerd dat Nike een productbedrijf is dat atleten bedient met nieuwe oplossingen. Een van de spannendste onderdelen van de ruimte voor McCartney is de mogelijkheid tot realtime prototyping. Het kunnen sleutelen aan een productidee voor een atleet die<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/how-nike-built-its-world-headquarters" target="_blank"> de campus bezoekt</a> en dat prototype vervolgens direct aanpassen op basis van hun feedback.Die innovatie-mindset gaat hand in hand met een andere echte Nike strategie: meng je in de community's en leer de mensen kennen. "Ik wil dat we weer teruggaan naar de basis, dat we een hyperlokaal model hanteren en zo verbonden zijn met atleten dat we kunnen voorspellen waar ze hierna behoefte aan hebben", zegt McCartney. In zijn kantoor op de vijfde verdieping in de Sebastian Coe Building pakt hij zijn computer en toont een presentatie die diep ingaat op de drie belangrijkste productfocusgebieden van zijn innovatieteams voor Nike’s volgende boekjaar. "Je kunt zien," legt hij uit, "hoe deze drie productconstructen kunnen worden aangepast per regio, per sport en per atleet." De strakke ordening was er niet vanaf het begin, voegt hij toe. Het terugbrengen van de meest innovatieve producten tot deze drie concepten kostte maanden van het afschieten van goede ideeën ten gunste van geweldige alternatieven, en het versterken daarvan tot epische proportie.Een stap om dit werkelijkheid te laten worden, zegt McCartney, is om belangrijke partners mee te nemen. Hij komt net terug van een reis naar Azië van twee weken, waar hij direct heeft samengewerkt met fabriekseigenaren die hij al twintig jaar kent. "We hebben de stappen doorlopen om de ideeën van mijn teams sneller en efficiënter van concept naar eindproduct te brengen", zegt hij. "Dit is een essentieel onderdeel van het opvoeren van onze innovatiemotor en uitdagingen oplossen in realtime."

Zoals iedereen die hij kende toen hij opgroeide, wilde McCartney voetballer worden. De sport was de levensader van Newcastle, de stad in Engeland waar hij opgroeide. Voetbal was ook een uitweg om weg te komen uit deze stad met veel arbeidersklasse. Een plek waar de meeste mensen met 16 jaar van school gingen om geld te gaan verdienen. Studeren was iets voor andere mensen en kansen op andere plekken, zoals de VS, leken net zo ver weg als de maan. Dus ging McCartney, net als alle jongens die hij kende, bij het schoolvoetbalteam, dromend van een carrière in de grote leagues.Na de eerste niet zo succesvolle wedstrijden, stelde zijn vader voor om iets anders te proberen. Dit was de eerste les voor de jonge Phil in aanpassen en prioriteiten stellen. Een idee dat oké is, inruilen voor een beter idee. McCartney probeerde een hardloopclub, opgezet door ouders uit de buurt om te voorkomen dat hun kinderen in de narigheid terecht zouden komen. De families hadden een klein budget,&nbsp;zijn vader plaatste gipswanden en zijn moeder was jeugdwerker. De regel binnen de club was dat je schoenen die te klein geworden waren, doorgaf aan een jonger kind. McCartney had al snel een paar feloranje-rode sneakers met een gele Swoosh die wel een bliksemschicht leek. "Stel je dat voor, als elfjarig jongetje", zegt hij. Hij vond ze zo mooi, dat hij ze ook in bed aanhield. "Ik had geen idee wat Nike was, wist niet dat het Amerikaans was en had nog nooit van Oregon gehoord." Maar hij wist wat voor gevoel de schoenen hem gaven: onoverwinnelijk, sterk, snel en in staat tot alles.&nbsp;De eerste wedstrijd die hij ooit won, 1500 meter op de baan, was op Nikes.Hij benadrukt dit verhaal door op een ochtend in januari in Glo's Café, op de begane grond van de LeBron James Innovation Building op Nike’s <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/how-nike-built-its-world-headquarters" target="_blank">Philip H. Knight Campus</a>, een paar van precies die Nike Flame spikes tevoorschijn te halen. (Dit zijn niet dezelfde schoenen als die hij als kind had, maar een paar dat hij later heeft opgespoord.) Ze zijn meer dan alleen leer en suède: de schoenen zijn een herinnering aan zijn dualiteit, aan wie hij is en wie hij is geweest, en aan wat hem blijft motiveren. De jongen die uren schetsen maakte van sneakers; de tiener die in de detailhandel ging werken om het gezin te ondersteunen; de jonge man die solliciteerde naar zijn droombaan bij Nike en Nike EKIN werd (want deze experts moeten de producten van het merk door en door kennen); hij is nu de leider die de strategie bepaalt voor innovatie, design en product.McCartney weet dat doorzettingsvermogen, intelligentie en hard werken hem hebben gebracht waar hij nu is. Toch zegt hij dat hij jarenlang niet kon voorkomen dat hij zich een bedrieger voelde. Dat hij dacht dat hij nog steeds die arbeidersjongen uit een uithoek in Engeland was die deed alsof hij net zo ontwikkeld was als iedereen om hem heen. Zelfs nu nog, zegt hij, kan dit gevoel hem bekruipen. "Ik ben trots op waar ik vandaan kom, maar er is zo'n groot verschil tussen waar ik was en waar ik nu ben", zegt McCartney. Dat feit maakt het alleen maar belangrijker om zijn team te laten zien dat ze helemaal zichzelf kunnen zijn, voegt hij toe. "Ik wil dat onze mensen met al hun achtergronden zich hier goed voelen", zegt hij, en voegt daaraan toe: "het is lastig om creatief te zijn als je tegelijkertijd probeert iemand anders te zijn."McCartney schrijft een deel van deze managementaanpak toe aan Vincent Coates, Senior Director en Footwear Product Development Lead voor Global Football, die hem leerde dat een goede leider een omgeving creëert waarin mensen zich empowered voelen. En Coates bevestigt dat McCartney dat ook heeft verdiend: "Ik zou voor Phil door het vuur gaan", zegt hij, en noemt hem een leider die zich net zo goed thuis voelt in het leiden van een offsite om schoenen te bespreken als in het brengen van luchtigheid om de dagelijkse druk te verlichten. Zoals toen hij zich in een Elvis-outfit hees en Suspicious Minds zong om de teamsfeer te verbeteren (dat verhaal is fact-checked en bevestigd). Coates zegt dat de terugkeer van het bedrijf als speler op de wereldwijde voetbalmarkt voortkwam uit strategieën zoals McCartneys aandringen om teams die in silo’s werkten bij elkaar te brengen. Voordat hij deze rol kreeg was Innovation nog gescheiden van de Product en Marketing teams. Nu zijn ze met elkaar verbonden en werken ze samen toe naar dezelfde doelen. "Phil heeft een sterker team gecreëerd en een cultuur van verbondenheid, inclusiviteit en plezier", zegt Coates. "We hebben ook uitdagingen. Maar nu we samen alles uitvogelen, is het fijn werken. Dat is de impact die hij op mensen heeft. Hij zorgt ervoor dat je er helemaal voor gaat."

Sinds zijn jeugd heeft sport voor belangrijke keerpunten in het leven van McCartney gezorgd. Wedstrijden gaven hem zijn eerste ervaring met het verkennen van verschillende delen van zijn eigen land en hij leerde omgaan met verschillende mensen. Met sport wordt de wereld steeds groter, zegt hij. En door zijn langdurige toewijding aan hardlopen brengt hij een bijzondere empathie mee in zijn werk en voor de positie van de atleet. Hij weet hoe het is om jezelf verder te pushen dan je ooit voor mogelijk hield. Om met jezelf te concurreren en om 5 uur 's ochtends op te staan voor een hardloopsessie. Omdat hij zijn lichaam en geest op die manier heeft getraind. Het is een perspectief dat hij in zijn werk koestert, en atleten ook. McCartney en de legendarische marathonloper en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/eliud-kipchoge-radical-airflow-new-york-city-marathon" target="_blank">Nike atleet Eliud Kipchoge</a> zijn al meer dan tien jaar bevriend, en de recordbrekende hardloper zegt dat hij en McCartney over alles praten: innovatie, trailschoenen, blaren, hun families en de toekomst van het bedrijf. Kipchoge houdt ervan dat te doen tijdens een run. "Het voelt goed voor mij om te praten met iemand die zelf een atleet is geweest, die bij Nike werkt en&nbsp;tot de besluitvormers behoort", zegt Kipchoge.Naar atleten luisteren is volgens McCartney niet alleen een van de meest inspirerende en motiverende onderdelen van het werk, maar ook belangrijk om alles te laten werken. "Het belangrijkste in innovatie is om een risico te nemen met de atleten en met welke ideeën ze ook maar hebben", zegt hij, <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/six-reasons-why-breaking2-goes-beyond-26-2-miles" target="_blank">verwijzend naar Breaking2</a>, het project uit 2017 dat Kipchoge uiteindelijk hielp om <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/10-greatest-nike-air-sports-moments" target="_blank">een marathon in minder dan twee uur te lopen</a>. "Het leidt tot enorme vooruitgang in sport, menselijk potentieel en technologie en we hebben die momenten nodig om anders en groter te denken."

Net als Nike atleten wil McCartney dat zijn team innovatie en creativiteit gedurfd benaderen. Hij weet ook dat de basis zijn leiderschap is: "Ik houd altijd de balans tussen zorg en prestatiegerichtheid", zegt hij. "We moeten winnen. Dus hoe zorg je voor de omstandigheden die dat waarmaken?" Zijn rol is niet alleen maar uitvoeren of delegeren, hij wil ook de juiste voorwaarden scheppen zodat mensen hun beste werk kunnen leveren. "We willen mensen niet vertellen wat ze moeten doen. We hebben heel veel talent", zegt hij. "Wat ze nodig hebben is duiding, vertrouwen en de ruimte om iets groots neer te zetten."Hoewel McCartney nog steeds een beetje verbaasd is dat hij Newcastle heeft verlaten, praat hij wanneer hij terug naar huis gaat graag met lokale kinderen over zijn eigen reis: dat je kunt uitgroeien van een jonge hardloper die wordt gemotiveerd door het potentieel in zijn zolen tot de executive die de productie ervan begeleidt. En het is niet alleen de sportwetenschap die hielp ze te creëren, maar ook de look, het gevoel en de hype&nbsp;die ervoor zorgen dat een nieuwe generatie kinderen die schoenen 's nachts in bed draagt.Dat is de standaard die het bedrijf weer omarmt sinds de komst van McCartney: in het lab, in gesprekken met atleten, in het prototype, in het bijstellen, in het eindproduct. Niets minder dan episch.

* Iedereen die een lichaam heeft, is een atleet.

Chief Innovation, Design en Product Officer Phil McCartney weet waar de lat ligt als het gaat om innovatie bij de Swoosh. Zo zorgt hij ervoor dat Nike producten daar telkens weer overheen gaan.

Wat episch betekent bij Nike

Voor kinderen over de hele wereld is topsporter worden de ultieme droom. Maar voor jongeren van oorspronkelijke bevolkingsgroepen zijn er minder professionele atleten om als voorbeeld te zien. Madison Hammond is lid van de San Felipe Pueblo (Katishtya) en Navajo (Diné) bevolkingsgroep, zwart en een verdedigende middenvelder voor de Utah Royals. Zij had wel een rolmodel. Haar oom, Notah Begay III, was een professionele golfer op de PGA Tour die de NB3 Foundation oprichtte, een van de non-profitorganisaties die door Nike en het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/mission/initiatives/n7-fund" target="_blank">N7 Fund</a> worden gesteund, toen zij nog een kind was. "Toen besefte ik nog niet helemaal hoe dicht ik bij een groot talent was", zegt Madison, de eerste atlete van een oorspronkelijke Amerikaanse bevolkingsgroep die speelt in de NWSL. "Ik denk dat grootsheid in oorspronkelijke bevolkingsgroepen niet altijd het eerste is wat ons wordt toegeschreven, maar het werd mij al van jonge leeftijd bijgebracht."&nbsp;&nbsp;Madison groeide op in New Mexico en begon met voetballen toen ze 5 jaar oud was. Ze verhuisde met haar moeder naar Arlington, Virginia toen ze 9 jaar oud was en daar kwam ze terecht in de erg competitieve wereld van het jeugdvoetbal. Daar vertelden haar coaches haar dat ze, als ze er hard genoeg voor werkte, het in zich had om zo goed te worden als ze maar wilde. Dat werd haar mantra.&nbsp;Toen Madison tijdens de zomervakantie terugkeerde naar San Felipe Pueblo, nam ze deel aan een door de NB3 Foundation gesponsorde zomerkamp, waar ze de hele dag voetbalde op een kunstgrasveld dat door de stichting was aangelegd. Vanaf het heldergroene veld kon ze de heilige heuvels van het reservaat zien, die een schril contrast vormden met het bruine landschap eromheen. Door in een team met andere meisjes van oorspronkelijke Amerikaanse bevolkingsgroepen te spelen, kon Madison zich zowel in haar cultuur als in haar sport onderdompelen. Dat gaf haar kracht.&nbsp;&nbsp;Nu vertelt Madison in haar eigen woorden over geluk, omstandigheden, haar weg naar succes en de legacy die ze hoopt achter te laten voor andere jonge atleten van oorspronkelijke bevolkingsgroepen.&nbsp;&nbsp;

The Record: Wanneer besefte je voor het eerst dat je echt een talent had voor voetbal?Madison Hammond: Ik was ongeveer 10 of 11 jaar oud toen dat gevoel voor het eerst opkwam. Ik wist dat ik niet zomaar goed wilde zijn. Ik wilde groots worden.TR: Je hebt wel eens gezegd dat je oom je rolmodel is. Hoe heeft hij jou geïnspireerd?MH: Mijn oom was een professionele golfer en een Nike atleet. Ik denk dat hij me op twee verschillende manieren heeft geïnspireerd. Ten eerste was hij ook de eerste in zijn sport die afkomstig was van een oorspronkelijke Amerikaanse bevolkingsgroep. Hij heeft ook de NB3 foundation opgericht, die al mijn hele leven bestaat. Ik speelde in een team dat via zijn stichting was opgericht, en mijn andere oom was mijn coach. Dat ik dat op ons reservaat kon doen met andere meisjes uit San Felipe Pueblo, heeft veel impact gehad op mij. Dat is niet iets wat vaak voorgekomen is tijdens mijn voetbalcarrière. Ik was meestal een van de weinige in het team die zwart of iemand van kleur was. Ik besefte toen niet hoe ingrijpend het voor me zou zijn, 20 jaar later.TR: Wanneer wist je dat je professioneel wilde spelen?MH: Ik begon met voetballen op de universiteit zonder de intentie om professioneel te willen spelen. Ik wilde gewoon zo goed mogelijk worden. Dat is al mijn hele leven mijn mindset: zolang ik vooruitgang boek, zolang ik beter word, zal niets me tegenhouden.TR: Zijn er ook grote tegenslagen geweest?MH: Ik studeerde aan een universiteit met vooral witte en zeer welgestelde studenten en ik had het gevoel dat ik er niet op mijn plek was. Het was de eerste keer dat ik mezelf eraan moest herinneren wie ik was en wat mijn waarden waren en waarom die me succesvol hadden gemaakt als voetballer. Alles komt uiteindelijk neer op mijn traditionele overtuigingen.

Madison, vier jaar oud, speelt voetbal in het Young Dragons team in Albuquerque, New Mexico.

Madison, vijf jaar oud, gefotografeerd met haar tante tijdens een traditioneel feest in San Felipe Pueblo.

Madison speelt voetbal op de basisschool voor de Prince William Soccer Club in Woodbridge, Virginia.

TR: Hoe verliep de overgang van voetballen op de universiteit naar professioneel voetbal?MH: Op de universiteit speelde ik elke wedstrijd, ik kwam zelden van het veld af en ik speelde altijd 90 minuten lang. Ik was aanvoerder in mijn derde en vierde jaar, en werd verkozen tot één na beste team door de Atlantic Coast Conference. Het was zwaar, maar tegelijkertijd ook makkelijk. Iedereen zegt dat je de beste bent. Iedereen vertelt je allerlei fantastische dingen over jezelf. En dan kom je op professioneel niveau terecht en ben je weer een beginner. Je begint letterlijk helemaal onderaan na meer dan tien jaar voetballen. Ze leren je niet hoe je daarmee om moet gaan.TR: Hoe ging jij daarmee om?MH:&nbsp;Door wie ik ben en het gezin waarin ik ben opgevoed, heb ik nooit echt uitgesproken wanneer dingen moeilijk waren. Het is belangrijk om een ​​ervaring te kunnen erkennen, bijvoorbeeld door te zeggen: "Het is oké om boos te zijn, het is oké om niet altijd perfect te zijn, het is oké om niet altijd die grootsheid te bereiken waar je elke dag naar streeft." Ik was zo gewend om te denken: maak je er niet te druk over, ga gewoon door, als je een slechte dag hebt, moet je het gewoon onderdrukken. Dat ik dat mijn hele leven heb gedaan, kwam op een bizarre manier naar boven in mijn eerste paar jaar als profvoetballer. Ik begon ineens aan mezelf te twijfelen en mijn zelfvertrouwen liep een deuk op omdat ik geen wedstrijd meer speelde. Ik realiseerde me dat ik te veel waarde hechtte aan het feit dat ik op het veld stond en te weinig aan het feit dat ik dit niveau had bereikt.TR: Als je terugkijkt op je carrière, wat is er dan veranderd? Wat heb je geleerd sinds je professioneel bent gaan voetballen?MH: Ik zie hoe gemakkelijk twijfel en aarzeling een carrière kunnen laten ontsporen. Dit is mijn zevende jaar als professioneel voetballer. Persoonlijk denk ik dat ik mezelf nooit genoeg waardering heb gegeven voor mijn voetbalkwaliteiten, totdat ik ouder werd en erop kon terugkijken. In het moment zelf heb je het gevoel dat je de missie elke dag weer uitvoert. Je komt opdagen, je traint hard en je speelt goed. Maar ik denk dat ik mezelf niet de erkenning heb gegeven die ik verdiende. Iets waar ik beter in wil worden, is het vieren van mijn carrière.

Madison en TJ Kahoalii, een voetballer die lid is van de Tolowa Dee-Ni' Nation en Kanaka Maoli (Hawaïaanse oorspronkelijke bevolkingsgroep), zijn de gezichten van Nike's N7 collectie van de zomer 2026.

TR: Wat betekent deze <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.nike.com/n7-native-american-indigenous-heritage" target="_blank">N7 collectie</a> voor jou? Hoe voelt het om nu een rol te spelen in de realisatie van deze collectie?MH: Voor mij staat N7 symbool voor mogelijkheden tot educatie en gesprekken met elkaar, en het laat zien hoe geweldig al deze verschillende community's en bevolkingsgroepen zijn. Ik denk dat deze collectie laat zien dat we deel kunnen uitmaken van de mainstreamcultuur. Het is een goed voorbeeld van designinvloeden van oorspronkelijke bevolkingsgroepen, en het resultaat is iets dat heel authentiek aanvoelt. Zo is er een print in het design dat een moderne pueblo nabootst; de kleuren verwijzen naar het bergachtige landschap, klei en water. Al deze dingen betekenen zoveel voor mij, mijn familie en mijn bevolkingsgroep.&nbsp;<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-s-new-n7-collection-celebrates-indigenous-communities-on-and-off-the-pitch" target="_blank">Het voelt als een grote eer om het gezicht te zijn van deze N7 collectie</a> met als centraal thema voetbal en oorspronkelijke bevolkingsgroepen uit het zuidwesten van de VS. Het is een unieke mix van alles wat ik ben.TR: Wat is jouw doel als vertegenwoordiger van je community?MH: Als een vrouw van kleur is een van mijn belangrijkste uitgangspunten dat ik actief deelneem aan de community's waar ik deel van uitmaak. Ik denk dat die consistentie in mijn tradities en overtuigingen me het zelfvertrouwen heeft gegeven om mijn weg te vinden in de sportwereld. Het kan een eenzame plek zijn, maar ik kan mijn ervaringen die ik als zwarte vrouw en lid van een oorspronkelijke bevolkingsgroep heb opgedaan, inzetten om actief mee te doen in elk team waar ik deel van uitmaak en de beste teamgenoot zijn die ik kan zijn.TR: Hoe zou je de volgende generatie atleten van oorspronkelijke Amerikaanse bevolkingsgroepen willen inspireren?MH: Ik denk dat de beste manier waarop ik de volgende generatie atleten van oorspronkelijke bevolkingsgroepen kan inspireren, is door te blijven streven naar grootsheid op het veld en door te onthouden dat ik iets terug moet doen voor de plek waar ik vandaan kom. Er zijn tegenwoordig atleten van oorspronkelijke bevolkingsgroepen die geweldige prestaties neerzetten; denk bijvoorbeeld aan Janee’ Kassanavoid en SilentRain Espinoza. Het geeft me echt een goed gevoel om te weten dat ik niet de enige ben die deze boodschap van zichtbaarheid en mogelijkheden uitdraagt. Dit laat zien dat wanneer je mensen in mijn community kansen biedt, wij die ook zullen waarmaken.TR: Wat voor legacy wil je achterlaten?MH: Ik hoop dat ik jonge mensen eraan kan herinneren dat het prima is als je uit een klein dorp komt. Het is prima als je uit een kleine community komt. Je kunt het nog steeds tot dit niveau schoppen.

"Wanneer je mensen in mijn community kansen biedt, zullen we die ook waarmaken", zegt de verdedigende middenvelder van de Utah Royals.

How I Got Here

Madison Hammond viert de reis naar grootsheid

Schoenmakers. Schoenherstellers. Stikkers. Patroonontwikkelaars. Dit zijn maar een paar van de specialisten binnen de Italiaanse werkplaatsen in Montebelluna en Diamant, waar Nike samenwerkt met teams die één enkele voetbalschoen door 35 afzonderlijke productiestappen begeleiden. In ongeveer drie uur tijd gaat de schoen van pre-assemblage naar vormen en stikken tot aan de uiteindelijke afwerking.Dit werk is de laatste fase van een veel langer traject: bijna twee jaar van ontwikkelen, testen en verfijnen om Nike’s ultieme voetbalschoen te creëren, de Mercurial.Nike vestigde zich in 1996 in de regio, omdat die al lange tijd wordt beschouwd als de beste plek ter wereld voor de productie van voetbalschoenen. Nike vertrouwt al drie decennia op de expertise hier om ouderwets Italiaans vakmanschap te combineren met geavanceerde innovaties op het gebied van schoenen, waarbij net zo vaak handen als machines worden gebruikt.In de testruimte van Montebelluna vind je een unieke collectie van ongeveer 300 paar leesten. Deze op maat gemaakte vormen zijn een ode aan meer dan 200 spelers die Nike Football hebben gevormd, van Cristiano Ronaldo tot Kylian Mbappé en Sophia Wilson. In Montebelluna wordt de schoen geperfectioneerd voor Nike’s meest elite atleten. De Diamant-fabriek, waar dit jaar de Mercurial Vapor 17 en Mercurial Superfly 11 worden gemaakt, is er voor alle voetballers wereldwijd.Elke nieuwe versie van de Mercurial bouwt voort op wat eraan voorafging en legt de lat hoger voor snelheid, prestaties en vertrouwen op het veld. Voor de ambachtslieden die deze schoenen nauwgezet ontwerpen en ontwikkelen, gaat de beloning verder dan het omzetten van een "prototype in een meesterwerk", zoals een schoenmaker het verwoordde. Ze voelen zich trots dat hun werk wordt gedragen door de beste voetballers ter wereld, op het hoogste podium.Ga de Italiaanse werkplaatsen binnen waar de Mercurial het levenslicht ziet.

<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/topics/nike-football-2026" target="_blank">Ontdek meer van de wereld van Nike Football.</a>

Schoenmakers. Schoenherstellers. Stikkers. Patroonontwikkelaars. Ze werken allemaal samen met Nike in deze unieke werkplaatsen om de perfecte voetbalschoenen te maken (zoals de nieuwe Merc) voor de elite binnen het spel èn voor alle voetballers wereldwijd.

Een kijkje in de Italiaanse werkplaatsen waar we de Nike Mercurial voetbalschoenen maken

Krijg een rondleiding over de internationale campus van NIKE, Inc. in Beaverton (Oregon, VS): een plek die niet alleen indruk maakt vanwege de omvang, maar ook door alles wat er gebeurt.Dit is niet gewoon een bedrijvenpark of een corporate hoofdkantoor. Het is een wereld op zich. En die wereld is gebouwd rondom sport, waar beweging, het landschap en het dagelijks leven op een allesomvattende manier samenkomen.De campus heeft een oppervlak van meer dan 160 hectare met gebouwen die zijn vernoemd naar legendarische atleten. De hardlooppaden voeren er langs voetbalvelden, een meer en baanbrekende innovatielabs waar de toekomst van sport wordt gewerkt. Het is een goed doordachte en groots opgezette omgeving.Afgelopen najaar kreeg deze stad-in-een-stad met duizenden werknemers een nieuwe naam: de Philip H. Knight Campus, als eerbetoon aan de medeoprichter en visionair met een eindeloos geloof in atleten en innovatie, die het bedrijf liet uitgroeien van een start-up tot een speler van wereldformaat.Maar lang voordat deze campus er was, vóór de omvangrijke atletiekbaan, het 11-baans zwembad, de klimwand van bijna 10 meter hoog, de vele atleetgebouwen of het wereldberoemde <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/topics/next-level" target="_blank">Nike Sport Research Lab</a>, had Nike helemaal geen hoofdkantoor. In 1964 heette het bedrijf nog Blue Ribbon Sports en was de setting een stuk eenvoudiger.

Voordat er een campus was

In april 1964 werd een lading van 300 paar schoenen afgeleverd bij het huis van Bill en Lota Knight in Portland. Hun 26-jarige zoon Phil Knight, bij vrienden beter bekend als 'Buck', was net begonnen met zijn schoenenbedrijfje en hij stapelde de schoenendozen op in de wasruimte in de kelder.Deze ruimte was dus het eerste kantoor van het bedrijf."Ik weet niet meer of ik gevraagd had of het mocht", zei Phill later in een interview met Department of Nike Archives. "Ik zette de schoenen er gewoon neer."

Vanaf daar laadde Knight de schoenen in in zijn Plymouth Valiant om vervolgens naar highschools in Portland rijden, om de waar direct aan hardlopers te verkopen. Soms hadden de atleten geen geld bij de hand en dan kwamen ze later langs bij het huis om een paar te kopen."Het was best wel bijzonder dat ze het konden vinden", zei Knight. "We zaten precies in een kleine straat waar je niet makkelijk kwam."Toen Knights bedrijf, Blue Ribbon Sports, langzaamaan begon te groeien, verhuisden ze uit de kelder van zijn ouders, maar echte stabiliteit liet nog jaren op zich wachten.Het eerste echte kantoor werd in 1967 geopend, in een klein gebouw op de hoek van de SE 50th en Powel Boulevard in Portland. De huur was maar 50 dollar per maand."Het was goedkoop," zegt Knight. "Goedkoop en beschikbaar."Binnen was een kleine ruimte die dienstdeed als huis, kantoor, opslagruimte, verkoopkantoor en winkel. Bestellingen werden achterin ingepakt, facturen werden opgesteld aan het bureau voorin en verzendingen werden handmatig verstuurd."Als we een bestelling binnenkregen, dan liepen we naar achteren om de schoenen in een doos te stoppen," herinnert Bob Woodell zich, een van de eerste medewerkers en de eerste chief operating officer van het bedrijf. "Daarna gingen we naar voren om de factuur te typen, het adres op te schrijven en de enveloppe te frankeren. Dan deden we het pakketje op de post. In die dagen waren we in de zevende hemel als we een bestelling van tien paar schoenen binnenkregen." Het was niet echt een rustige kantooromgeving. Om precies vier uur 's middags ging de jukebox bij de buren van Pink Bucket Tavern aan en dreunde de muziek door de muur heen."Je kon de klok erop gelijk zetten", weet Woodell nog. "Boem, boem. Dan wist je dat het vier uur was."Het Powell-kantoor was de eerste halte van de nomadische weg die het jonge schoenenbedrijf zou afleggen.De tien jaar erna zou Blue Ribbon Sports meerdere malen verhuizen, van de eerste kantoren in het zuidoosten van Portland, naar het Horace Mann-gebouw in Tigard, vervolgens naar Beaverton en weer terug naar Tigard, vlak bij Nimbus Drive, voordat het bedrijf opnieuw terugkeerde naar Beaverton, waar het opereerde vanuit twee kantoren aan Murray Boulevard die intern bekendstonden als 'Murray I' en 'Murray II'. Intussen opende het bedrijf aan Burnside in Portland ook het eerste aparte productmagazijn, los van de kantoorruimtes. Rond diezelfde tijd had het bedrijf ook een nieuwe naam aangenomen: &nbsp;Nike, naar de Griekse godin van de overwinning.In de vroege jaren 80 waren Nike medewerkers verspreid over meer dan 20 kantoren in heel Portland. Het bedrijf groeide snel, maar het had nog geen echte thuisbasis.

Een plek om als team samen te komen

Nike wist dat ze iedereen op één locatie moesten samenbrengen."We werkten vanuit gebouwen verspreid over heel Washington County", zegt Knight. "Als we naar een centrale plek konden verhuizen, dachten we dat we de communicatie tussen verschillende afdelingen konden verbeteren."Er speelde ook een perceptieprobleem. Het bedrijf groeide uit tot een grote wereldspeler, maar dat was nog niet zichtbaar voor de buitenwereld.

"We begonnen voet aan de grond te krijgen, maar we hadden nog geen echte aanwezigheid", vertelt Jim Robison die zich in 1979 aansloot bij het bedrijf en later zou meehelpen bij het leiden van het campusproject. "Mensen reisden vanuit Azië en Europa en kwamen aan bij een gebouw van iets meer dan 3500 vierkante meter tegenover de K-Mart. Dan moesten ze weer terug in de auto om ergens anders heen te gaan voor een meeting, en na die afspraak, moesten ze weer in de auto stappen om terug te gaan."Nike had meer nodig dan ruimte alleen. Het had een omgeving nodig die hun weg naar succes zou reflecteren.

In 1984 vond het bedrijf die fysieke plek ten noorden van hun bestaande kantoren in Beaverton. Nike kocht de grond voor 5,5 miljoen dollar in contanten, waarmee het bedrijf de locatie veiligstelde voor de toekomstige permanente wereldcampus.Maar de bouw begon niet meteen."We besloten nog niet met de bouw van het hoofdkantoor te beginnen tot we echt begrepen waar ons merk voor stond", zegt Knight.Dat inzicht kwam in 1987, toen Nike<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/full-court-press-how-nike-found-its-footing-in-college-basketball" target="_blank">de kernidentiteit van het bedrijf vaststelde</a>&nbsp;."Tegen 1987 besloten we dat we ons wilden richten op performance", zegt Knight. "We gingen terug naar onze roots, dat was onze focus."En met de beantwoording van de ene vraag werd meteen een nieuwe vraag gesteld: als Nike een wereldwijd bedrijf ging worden, hoe zou dan het hoofdkantoor eruit moeten zien?

Naar een plek met een identiteit

Toen de bouw begon, was het doel niet alleen om mensen samen te brengen. Het doel was om een plek te creëren die compleet anders zou voelen dan de kantoren waar het bedrijf uitgegroeid waren."We wilden een campussfeer, want uiteindelijk is iedereen van binnen een student", zegt Knight. "We wilden een plek waar je je werk gedaan kon krijgen, maar ook een plek waar je echt wilde zijn." Dat idee werd de basis voor alles wat er zou volgen.

Het nieuwe hoofdkantoor zou geen hoogbouwproject worden, maar een verzameling gebouwen rondom gedeelde ruimtes waardoor het meer het gevoel van een universiteit dan een bedrijvenpark moest oproepen. Er zou ruimte zijn om te bewegen, samen te komen en na te denken.&nbsp;De eerste gebouwen werden ontworpen met plekken om te eten, elkaar te ontmoeten en tot rust te komen. Het Joan Benoit Samuelson-gebouw werd bijvoorbeeld als een studentencomplex ontworpen, met een kantine, kleine winkeltjes en informele ontmoetingsruimtes waar medewerkers gedurende de dag konden komen. Wekelijkse bijeenkomsten zoals de 'Thirst Thursday' zomer-biergarten dienden als een plek waar medewerkers met verschillende functies en rangen konden samenkomen, om de grenzen tussen afdelingen te laten vervagen.

"Iedereen, van nieuwe medewerkers tot senior managers, kwam bij elkaar en dronk een biertje", vertelt Nike historicus Scott Reames. "Er heerste een ontspannen sfeer waardoor medewerkers stoom konden afblazen en Nike collega's van andere afdelingen konden ontmoeten."Verderop staat het Bo Jackson Fitness Center; bedoeld als recreatieruimte van de campus met fitnessfaciliteiten en sportvelden voor interne competities."Het idee was dat medewerkers elke werkdag de hele tijd samen zijn: in hun kantoor, tijdens de lunch, in de sportschool en op de hardlooppaden. Deze nabijheid zorgde voor spontane interacties, samenwerkingen en een gevoel van community", zegt Reames.

De integratie van natuurlijke elementen

De natuur moest niet verdwijnen maar echt onderdeel zijn van het design. Sterker nog, het was het middelpunt van de campusIn het hart van de campus werd een meer aangelegd, met de gebouwen eromheen. Het water en het landschap werden niet gezien als obstakels, maar als elementen om mee te werken. De campus werd dus om de omgeving aangelegd, zonder dat de bestaande natuur moest worden aangepast.

De aarde die was uitgegraven voor het meer, werd gebruikt als berm om de campus heen, een stille buffer van bomen die het bedrijf afscheidde van de buitenwereld, waardoor tegelijkertijd hardlooppaden ontstonden die de hele campus over liepen.Het resultaat was een goed doordachte omgeving. Knight was geïnspireerd door het contrast tussen het dichtbevolkte stadsleven en de serene interieurs die hij in Japan had gezien, en stelde zich een plek voor die rust moest bieden na de intensiteit van zakelijke reizen."Je gaat naar buiten om te strijden", zegt hij, "en als je thuiskomt wil je een plek die vredig aanvoelt."

Ook de gebouwen zelf gaven dat gevoel. De gebouwen bleven in het begin relatief laag en lagen redelijk ver uit elkaar in het landschap, om optimaal gebruik te maken van licht, ruimte en de omgeving. Toen er meer grond beschikbaar kwam, besloten Knight en het managementteam dat ze liever extra gebouwen van maximaal vier verdiepingen wilden neerzetten, dan de lucht in wilden gaan met hoge torens. Binnen lag de nadruk in het ontwerp op openheid en beweging, met elementen zoals extra brede trappenhuizen voor meer daglicht, ook als dat ten koste ging van kantoorruimte.Vanaf het begin was de campus niet slechts gebouwd als bedrijfsruimte. De campus moest de identiteit uitstralen van een bedrijf dat werd gevormd door atleten en de omgeving waarin ze zich bewegen.

Gebouwd rond atleten

De campus kreeg steeds meer vorm en zelfs de namen van de gebouwen waren in lijn met de bedrijfswaarden.In de eerste plannen werden de gebouwen aangemerkt als A, B of C, maar dit werd al gauw vervangen door een systeem dat beter aansloot bij de sportcultuur bij Nike."Ik zei, 'als je onze gebouwen zo wilt noemen, wordt dat nog wel een dingetje'", herinnerde projectleider Howard Slusher zich. "Het past niet bij wie we zijn. Waarom geven we ze niet de namen van onze atleten?"Dat idee gaf het plan een nieuwe richting. Gebouwen werden vernoemd naar atleten die uitblonken in hun sport; Hall of Famers, mensen die met kop en schouders boven de rest uitstaken.De eerste gebouwen kregen de namen van iconen zoals Steve Prefontaine, Joan Benoit Samuelson en Michael Jordan, een aanpak die werd voortgezet toen de campus verder uitbreidde.

De originele campus werd in twee jaar gebouwd: in 1990 werd begonnen met gebouwen zoals het Mike Schmidt- en Michael Jordan-gebouw, en in 1992 was het Nolan Ryan-gebouw het slotstuk.Voor de allereerste keer had het bedrijf een plek die was ontworpen voor hun manier van werken, die bovendien paste bij hun toekomstbeeld.Het was niet slechts een hoofdkantoor. Het was het fundament."Door de Footwear Design en Apparel Design teams samen te brengen ontstond er plotseling een geweldige synergie", aldus voormalig Design Director Wilson Smith, die meer dan veertig jaar voor het bedrijf werkte. "Er zat alleen een brug tussen de twee verschillende zijden van het gebouw...Ik geloof niet dat het toeval is dat de jaren 90 onze gouden periode van productdesign waren."

Uitbreiding en vernieuwing

De groei kwam al snel. In golfbewegingen.Tegen het einde van de jaren 80 ging de bouw gelijktijdig op met de groei van het bedrijf en nieuwe gebouwen werden aan de campus toegevoegd zodra de vraag toenam. Nike nam het hoofdkantoor in 1990 officieel in gebruik, waardoor medewerkers die jarenlang verspreid over de regio hadden gewerkt voor het eerst op één locatie terechtkwamen.Het momentum hield aan. Binnen tien jaar breidde Nike de campus aanzienlijk uit en verdubbelde de omvang, terwijl het bedrijf in de jaren 90 bleef groeien. Gebouwen werden nog steeds naar atleten vernoemd, met nieuwe gebouwen zoals het Ken Griffey, Jr.-, Mia Hamm- en het Jerry Rice-gebouw, waardoor de band tussen het bedrijf en zijn sporters werd versterkt.

De volgende fase ging niet alleen over omvang maar ook over mogelijkheden.Eind jaren negentig en begin jaren 2000 ontwikkelde de campus zich mee met een bedrijf dat niet langer bouwde vanuit voorzichtigheid, maar vanuit vertrouwen in de eigen koers."De originele campus was zo gebouw dat als Nike in zwaar weer terechtkwam, en dat was een angst in 1980, een of meer van de gebouwen verkocht of verhuurd konden worden aan een ander bedrijf", legt Reames uit. "Maar door de explosieve groei in de jaren 90 ontstond het idee dat er voor de tweede uitbreiding van de campus geen backup-plan nodig was en het ontwerp van de nieuwe gebouwen weerspiegelt dat gevoel van vertrouwen."De nieuwe faciliteiten waren groter en ontworpen om een snel groeiend werknemersaantal te ondersteunen en de toenemende complexe behoeften van een wereldwijd merk. Toevoegingen zoals het Tiger Woods Center uit 2001 zorgden voor een plek voor grootschalige bijeenkomsten, van sales-meetings tot productlanceringen, waar voorheen externe ruimtes voor gebruikt werden. Elk gebouw betekende niet alleen een uitbreiding van de ruimte die Nike had, maar ook een uitbreiding van de mogelijkheden.

Die evolutie mondde uit in een grootschalige, moderne uitbreiding die de campus opnieuw vormgaf.Eind jaren 2010 begon Nike met een enorm ontwikkelingsproject waarbij drie grote nieuwe gebouwen op honderden hectares werden gebouwd, met meer dan 100.000 vierkante meter aan nieuwe ruimte. De uitbreiding had een andere architectuurstijl; donkere tinten, meer minimalistische structuren en ontworpen met duurzaamheid, performance en samenwerking als sleutelelementen. Onderzoek, design en productcreatie kwamen dichter bij elkaar dan ooit."Het management van Nike wilde architectuur van wereldklasse die de ethos van het merk en de leiderspositie van Nike zou uitstralen", zegt Gene Sandoval, partner, ZGF Architects, die verantwoordelijk was voor het ontwerpproces van het Sebastian Coe-gebouw dat geopend werd in 2018. "Seb Coe werd ontworpen als weerspiegeling van beweging, dynamiek en als creatieve kantoorruimte vol inspiratie in het midden van het North Wood Forest."Nike had een duidelijk beeld voor ogen. Toen Sandoval de plannen aan Knight en Howard Slusher liet zien, zeiden ze 'het mag groter'." De filosofie van Knight was simpel: als Nike dit ging doen, gingen ze het groots doen. Sandoval zegt dat het hem steeds weer opviel hoe serieus er werd omgegaan met het idee dat de architectuur de cultuur en waarden van het merk moest uitdragen.Die visie was doorslaggevend voor ieder detail van het Seb Coe-gebouw. Het gebouw midden in het North Wood Forest, waar het eerst ook naar vernoemd was, werd ontworpen met behoud van de omgeving. Ze moesten zoveel mogelijk bomen laten staan en de binnenkant moest voelen alsof je één bent met de omliggende bossen. Dit komt sterk naar voren in de kantine met ramen die van vloer tot plafond reiken met uitzicht op het bos. Het gebouw moest voelen alsof het geworteld was in Oregon.De zwevende constructie aan de voorzijde, met een waterelement ervoor, behoort tot het meest opvallende deel van het gebouw. De oorspronkelijke ontwerpen gingen uit van een zwevende constructie van ongeveer 18 meter. Maar toen Sandoval de plannen aan Mark Parker liet zien, wilde hij meer. Uiteindelijk kwamen ze uit op het dubbele. Met een hoogte van ruim 36 meter is het een technisch meesterwerk; uniek in Oregon.Het toppunt van de architectonische transformatie was het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/inside-the-nike-sports-research-lab-lebron-james-innovation-center" target="_blank">LeBron James Innovation Center</a>, dat werd geopend in 2021 en dat symbool staat voor de verandering van productontwikkeling bij Nike. Het middelpunt was het baanbrekende Nike Sport Research Lab (NSRL), een innovatief lab van wereldklasse dat gebouwd is om atleten in beweging te onderzoeken. Met de honderden camera's met bewegingssensor, duizenden krachtplaten en geavanceerde testruimtes kunnen onderzoekers, ontwerpers en ingenieurs in het laboratorium de performance in real-time onderzoeken en de uitkomsten direct vertalen naar innovatieve oplossingen."Het NSRL is het epicentrum waar we samenwerken met atleten van verschillende disciplines, achtergronden, vaardigheden en sporten", zegt Matthew Nurse, Chief Science Officer bij Nike.Het LeBron-gebouw staat voor een sprong voorwaarts in de sportwetenschap, maar het Serena Williams-gebouw<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/inside-the-serena-williams-building" target="_blank"> is een weerspiegeling van de ambitieuze investering in creativiteit.

Het gebouw, dat in 2022 werd geopend, is met meer dan 93.000 vierkante meter het grootste op de campus en een van Nike's belangrijkste designprojecten. Teams uit productontwikkeling, insights en merchandising komen er samen in een omgeving die ontworpen is om samenwerking te stimuleren en ideeën sneller van concept naar uitvoering te brengen. Speciale labs, immersieve omgevingen en enorme showrooms geven de teams de mogelijkheid om ideeën te testen, visualiseren en op schaal te verfijnen."Het hele gebouw laat je versteld staan", zegt Serena Williams over het gebouw dat haar naam draagt. "Elk element, waar je ook heengaat, is een inspiratiebron."De meest recente toevoegingen vormden het begin van een nieuwe fase voor de campus, een fase die niet zozeer wordt gekenmerkt door groei maar door integratie. Wetenschap en creativiteit, onderzoek en ontwerp, allemaal naast elkaar.

Een bijzondere werkplek

Uiteindelijk hebben tientallen jaren van doordachte beslissingen geleid tot iets heel bijzonders op de Philip H. Knight Campus: een plek waar op wereldwijde schaal wordt gewerkt, maar die tegelijkertijd aanvoelt als een persoonlijke thuisbasis voor alle teamleden.Voor bezoekers die er voor het eerst komen, is het meteen voelbaar. Wie over de campus loopt, merkt hoe open velden en met bomen omgeven paden je gevoel voor afstand veranderen. Van de ene kant naar de andere kan wandelen kan 15 minuten duren en de omgeving verandert voortdurend, van open vlaktes tot prachtige plekjes die verborgen zijn in het landschap. Zoals voor elke bijzondere plek geldt: de mensen zorgen voor de energie. Teamleden komen elkaar tegen tussen afspraken door en midden in een gesprek of al wandelend ontstaan momenten die meer doen denken aan een universiteitscampus dan aan een kantooromgeving, terwijl bekenden gedurende de dag in het voorbijgaan naar elkaar zwaaien.

Het is het soort gebouw dat Phil Knight al in het beginstadium voor ogen had. Ergens waar je terugkomt om op te laden zodat je er weer op uit kunt gaan."Ik heb dertig jaar voor Nike gewerkt en heb het bedrijf vervolgens 17 jaar grondig bestudeerd als bedrijfshistoricus en ik geloof echt dat de creatie van wat nu de Philip H. Knight Campus is, heeft gezorgd voor een ongekende periode van creativiteit en innovatie", aldus Reames.&nbsp; Als Nike de kern is, dan zijn de medewerkers de elektronen, die door hun samenkomst energie, licht en ideeën creëren."

Een nieuwe naam, een blijvende legacy

Al meer dan drie decennia staat de campus bekend als Nike World Headquarters, het hart van een bedrijf dat vanuit een kelder is uitgegroeid tot een wereldspeler.In 2025 werd het hoofdkantoor omgedoopt tot Philip H. Knight Campus om de band met de mede-oprichter te benadrukken."Dit is meer dan slechts een naamwijziging", schreef <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/elliott-hill-ceo-of-sport-interview" target="_blank">Elliott Hill, President en CEO van NIKE, Inc.</a>, in een brief aan Nike medewerkers. "Het is een eerbetoon aan de man die met zijn visie een internationale beweging in gang zette. En het is een reminder voor iedereen die in deze gangen en over deze velden loopt aan wat er mogelijk is als overtuiging en actie samenkomen."De nieuwe naam wordt officieel doorgevoerd op 21 mei 2026, een moment waarop de Nike community zich schaart achter het verleden en de toekomst van een plek die het bedrijf al meer dan 35 jaar heeft gevormd.In die zin is de naamswijziging niet zozeer een nieuw hoofdstuk, maar eerder een vervolg op het verhaal dat Nike al zo'n tijd aan het schrijven is. Van de wasruimte in de kelder tot een wereldwijd hoofdkantoor van honderden hectare; maar een ding is niet veranderd: het geloof in atleten en innovatie en het vertrouwen dat het beste nog moet komen.

We zijn van de wasruimte in de kelder naar een wereldwijd hoofdkantoor van ruim honderd hectare gegaan, maar één ding is niet veranderd: het geloof in atleten en innovatie en het vertrouwen dat het beste nog moet komen.

Het complete verhaal achter de wereldcampus van Nike

Op een vroege woensdagochtend in februari staat Amy Montagne voor een klein productieteam in het Serena Williams gebouw op de Philip H. Knight campus in Beaverton in de VS. De President van Nike, gekleed in verschillende zwarttinten, maakt een sterke indruk. Beheerst en zelfverzekerd staat ze op een tijdelijk podium terwijl de crew de lampen verstelt. Of de camera's nu aan staan of niet, Montagne staat zeker aan. Ze is vriendelijk, assertief en op alles voorbereid, ook al moest ze ruim voor het licht werd opstaan. Ze zegt dat de energie en passie die ervoor nodig zijn om dit dag na dag, week na week, te doen, voortkomen uit de gedeelde toewijding van de teamgenoten om haar heen in de meer dan twintig jaar dat ze voor het bedrijf werkt. "Altijd op mijn best zijn is cruciaal in mijn rol, want ik wil het niveau van de mensen om mij heen evenaren."Montagne neemt een boodschap op voor de algemene Nike Team meeting in Milaan waarin ze de tienduizenden medewerkers wereldwijd bedankt voor het harde werk voor de belangrijkste sportmomenten van afgelopen winter: de Super Bowl, het All-Star Weekend en de winterspelen. Ook wil ze de medewerkers motiveren voor het werk dat nog moet worden gedaan. Na een eerste keer doorlezen onder de lampen werkt een visagist haar make-up bij terwijl ze naar feedback luistert. Haar toespraak staat in maar twee takes goed op de band. Daarna krijgt ze applaus, en ze moet lachen. "Dit is geen gewone dag", belooft ze.Een dag in het leven van de President van 's werelds grootste sportmerk kan van alles omvatten: van een lunch met topatleten tot het leiden van meetings over de algemene strategie van het merk tot het op de foto gaan met Kim Kardashian voor haar Instagram tijdens de lancering van NikeSKIMS in New York. Met dat laatste scoorde ze zeker punten bij haar drie jongens, een drieling. Voor haar is het 'gewoon' dat elke dag weer anders is. Dat is juist wat ze er zo mooi aan vindt. "Elke dag krijg je weer informatie: mensen waren gek op een bepaalde productrelease, een nieuwe sportcampagne sloeg aan bij een bepaalde community, de authentieke stijl van een bepaalde atleet leidde tot een heel nieuw type wedstrijdoutfit. De energie van de directe reactie van mensen die gek zijn op Nike inspireert me", zegt ze. De vraag die ze zichzelf elke dag weer stelt, is in haar twintig jaar bij het bedrijf hetzelfde gebleven: "Hoe leiden we onze teamgenoten en dit merk naar grootse prestaties?"

Toen Elliott Hill de functie van President en CEO van NIKE, Inc. accepteerde in 2024, stond het terugbrengen van het bedrijf naar zijn sportieve roots en de focus op atleten bovenaan zijn to-dolijst. Nike had een omslag nodig. Nadat het merk jarenlang dominant was geweest in de sportbranche, was het nu niet langer onaantastbaar. Nieuwe merken begonnen een deel van het marktaandeel van Nike op te slokken. Nike had ooit de duidelijke missie om doordrongen te zijn van sport door naar atleten te luisteren en ze te geven wat ze willen. Maar deze missie was vertroebeld geraakt. Het was noodzakelijk om een visionair leider te vinden die de drijvende kracht kon zijn achter het herstellen van de missie van het merk. Dit moest gebeuren door de band met atleten (voor Nike is iedereen met een lichaam een atleet) te versterken.Hill had een vertrouwde leider nodig die Nike's nieuwe Sport Offense kon aanvoeren: een plan om het bedrijf en zijn prioriteiten opnieuw op te bouwen op basis van sport, waardoor teams diep konden ingaan op wat specifieke atleten nodig hebben. Deze rechterhand had niet alleen inzicht in de end-to-end strategie nodig, maar moest ook toegewijd zijn aan innovatie en een verhaal goed kunnen overbrengen. Diegene moest deze vaardigheden bovendien kunnen toepassen om weloverwogen keuzes te maken om het bedrijf op de lange termijn sterker te maken en de vele connecties van Nike met atleten, sportcommunity's en fans over de hele wereld kunnen activeren. Hills keuze viel al snel op Amy Montagne.In 12 functies in wel 21 jaar bij het bedrijf had Montagne een goede balans tussen gezond verstand en gevoel laten zien. Ze durft out-of-the-box te denken maar baseert zich ook op gegevens, en ze was een van de drijvende krachten achter Nike's nieuwe bedrijfsmodel waarbij sport voorop staat. "Ze vraagt altijd: 'Hoe heeft dit verband met sport, met atleten?'", zegt Hill, waarbij hij haar strategische filter duidt. Dit komt voort uit haar rotsvaste toewijding aan sport, die verder gaat dan het sporten zelf. Op de middelbare school probeerde Montagne bijvoorbeeld bij het basketbalteam te komen, maar ze werd niet geselecteerd. In plaats van op te geven, gaf ze juist extra gas en werd ze de statistisch expert van het team. In deze rol kwam haar verborgen talent helemaal tot bloei: ze kan het hele veld overzien, de unieke vaardigheden en talenten van mensen herkennen en die gegevens gebruiken om het hele team beter te maken.

Montagne gaat recht op haar doelen af en heeft een directe managementstijl, waardoor het meteen duidelijk is wat ze denkt. Als ze met je samenwerkt, gelooft ze in je. En ze geeft grif toe dat ze hoge verwachtingen heeft. Ze weet dat je alleen succesvol kunt zijn als je je grenzen, of wat je denkt dat je grenzen zijn, verlegt, ook als team. Charles Williams, Global Vice President of Footwear, was er niet door verrast toen Montagne Nike Brand President werd. Hij kende haar al jaren als een "moedige, motiverende" leider, iemand die net zo goed naar het kantoor van Williams zou komen om iets te bespreken als dat hij naar haar kantoor zou gaan. Het is een klein gebaar met een groot effect. Het laat niet alleen zien dat ze zijn tijd respecteert, zegt Williams, maar biedt ook minder ervaren medewerkers de kans om haar in persoon te spreken. Hill vergelijkt haar met een coach en benoemt dat ze met veel collega's een band heeft opgebouwd in haar tijd bij Nike. "Doordat Amy zo duidelijk is en haar verantwoordelijkheid neemt, bouwt ze vertrouwen op bij het team, en dan gaan mensen je volgen", zegt hij.Op een gegeven moment kreeg Montagne van haar teamleden te horen dat, hoewel ze extreem hoge verwachtingen heeft, ze weten dat ze voor zichzelf de lat even hoog legt. "Het was een van die momenten waarop ik echt het gevoel had dat mensen me begrijpen", zegt ze. Die benadering heeft geleid tot oprechte loyaliteit tussen Montagne en haar teams. Ze geeft mensen de middelen, begeleiding en ruimte om op hun best te zijn, en dit beantwoorden ze door optimaal te presteren.&nbsp;

De roemrijke geschiedenis van Nike zit altijd in Montagne's gedachten. Het geeft haar energie dat iedereen om haar heen weet dat ze in de voetsporen treden van illustere voorgangers. "Elk product, elk verhaal dat we vertellen, elke marktintroductie moet met onberispelijke kwaliteit worden uitgevoerd", zegt ze. Hoe krijgt ze dat voor elkaar? Door harde vragen te stellen. Voldoet het product aan onze verwachtingen, aan waartoe dit bedrijf in staat is? Is dat de beste manier om het verhaal te brengen? Wordt het op de meest hoogwaardige en duurzame manier uitgevoerd die we kunnen realiseren? Hebben we er echt alles aan gedaan?Die werkwijze klinkt misschien bijna ongelofelijk gedreven, maar dat is met opzet. Dat is wat haar zo geschikt maakt voor deze rol. "Amy is de leider die Nike nu nodig heeft", zegt Hill. "En ik geloof dat de structuur die we hebben opgezet, het team dat ze heeft gecreëerd en de verwachtingen die ze stelt, ons gaan helpen onze verschillende klanten helderder in beeld te brengen. En dat gaat leiden tot een nieuw fase van groei."

Pas vrij recent durft Montagne zichzelf echt te laten zien op de werkplek. Eerder in haar carrière, toen ze op het hoofdkantoor van The Gap werkte in San Francisco, stond ze erom bekend dat ze haar privéleven niet meenam naar haar werk. Werk en privé waren bij haar strikt gescheiden. "Ze heeft de kracht om dingen van elkaar gescheiden te houden om met tegenslag om te gaan", vertelt Janet Hayes, haar vriendin en voormalige collega die nu CEO van Crate & Barrel is. Dat hield echter ook in dat mensen het lastiger vonden om haar te leren kennen. "Ik heb haar in de laatste paar jaar zien uitgroeien tot een ander type leider, eentje die moediger is en een beetje kwetsbaarder. Ik denk dat dit een ontwikkeling van haar leiderschap is die haar ver gaat brengen", zegt Hayes.&nbsp;Voor Montagne was de coronapandemie, waarin iedereen in dezelfde vervelende situatie zat, de start van een nieuwe leiderschapsstijl. Voor het eerst in haar carrière zat iedereen die ze kende in hetzelfde schuitje. Doen alsof het niet gebeurde zat er niet in, dus waarom zou ze het niet onder ogen zien? De troost die dat bood, stelde haar in staat om meer van haar privéleven in haar werk op te nemen. Niet door anderen te 'bekeren', maar door zichzelf als mens te laten zien. "Ik ben wie ik ben door wat ik in mijn leven heb meegemaakt", zegt ze. Het krijgen van kinderen op latere leeftijd, het doormaken van een zwaar IVF-traject, het krijgen van een drieling terwijl ze dacht van één kind in verwachting te zijn en haar ervaringen met rouw en verlies van familieleden&nbsp;: deze aspecten zijn cruciaal om Montagne als persoon te begrijpen, maar ook haar managementstijl en werkwijze. "We krijgen allemaal met dingen te maken, en je vindt de juiste manieren om je persoonlijke leven en werk samen te brengen, om echt jezelf te zijn en anderen te helpen ook zichzelf te zijn", zegt ze.Dat een leider als Montagne zich kwetsbaar en oprecht opstelt op het werk, heeft anderen in staat gesteld dat ook te doen. "Ze is echt", zegt Williams. "Je hebt dat nodig in je organisatie, omdat het mensen laat zien dat ze zichzelf kunnen zijn."

Montagne is echt zichzelf bij Nike en zit vol energie: ze is duidelijk enthousiast over haar baan en straalt dat uit. Haar huidige rol komt voort uit een rotsvaste focus gedurende haar hele carrière, die al ontstond toen ze in retail werkte toen ze naar high school ging in Arizona: een bepaalde nieuwsgierigheid naar consumenten. Ook toen al was ze gefascineerd door koopgedrag: Waar houden mensen van? Waarom kopen ze bepaalde dingen? Wat voor invloed heeft pasvorm, kleur en stijl? Die wens om dit te begrijpen, is voor Montagne nu nog net zo logisch als toen. "In een groot bedrijf, met een omzet van miljarden dollars, wordt alles duidelijk wanneer je teruggaat naar de consumenten en hun inzichten", zegt ze. "Nike kan zo enorm lijken, maar uiteindelijk zijn we gewoon winkeleigenaren."&nbsp;Aan het begin van haar studie op Santa Clara University, schreef ze zich in bij het retail management institute, waar die nieuwsgierigheid een mogelijk carrièrepad bleek; inkoper zijn bij een winkel is een echte baan. "En dat was dat!" zegt ze. Haar pad ontvouwde zich voor haar en lonkte haar. Ze studeerde af met een graad in de communicatie, waarmee ze haar vaardigheden voor het vertellen van een verhaal wist te perfectioneren. Zo draagt ze de eenvoudige en toch krachtige boodschap van Nike uit: sport kan de wereld veranderen. Dat is iets wat Montagne keer op keer heeft zien gebeuren, of het nu gaat om het kijken naar haar kinderen die iets nieuws leren en er steeds beter in worden of het deel uitmaken van grootse momenten, zoals de Super Bowl of een wereldkampioenschap. "In de wereld van nu, die in het teken staat van uitdagingen en verandering, is sport een verenigende factor die mensen echt samenbrengt", aldus Montagne.

Na haar afstuderen werd ze opgeleid tot inkoper op het hoofdkantoor van Walmart en kreeg ze een functie als bestedingsanalist bij Gap Inc. Hier sloot ze de werkdagen van 11 uur af met hardlopen over de Golden Gate Bridge om met vrienden te trainen voor marathons. Ze doet tegenwoordig aan andere sporten, zo kom je haar nu eerder tegen bij pilates of indoor fietsen, maar ze is nog net zo doortastend en perfectionistisch als toen. Haar man Pete, vroeger een categoriemanager bij Nike, noemt haar de hardste werker die hij ooit heeft ontmoet. Hun relatie stond in de sterren geschreven – hoewel ze naar dezelfde college gingen, ontmoetten ze elkaar pas na hun afstuderen, toen Pete bij Nike werkte en Amy er pas was begonnen. Wat je vooral over Amy moet weten, volgens Pete, is dat ze slim, scherp en altijd goed voorbereid is. Dat wil niet zeggen dat ze het altijd gemakkelijk heeft gehad. Ze heeft met heel wat afwijzingen te maken gekregen en was vaak de enige vrouw, vertelt hij. "Wat haar onderscheidt, is dat ze een inclusieve cultuur creëert. Ze geeft om haar team, om mentorschap, om de carrières van mensen naar nieuwe hoogten tillen."

Haar passie voor en toewijding aan het verbeteren van de positie van vrouwen komt duidelijk naar voren in haar kantoor, op de vierde verdieping van het Sebastian Coe gebouw. Op haar bureau staat een uitvergrote versie van Nike's advertentie 'If You Let Me Play' uit 1996. Het werken met topatleten, zoals A'ja Wilson, Caitlin Clark en JuJu Watkins, is een van de meest bevredigende aspecten van haar baan. Een van haar taken is "alles doen wat ik kan om ze te ondersteunen – laten zien dat we van ze willen leren, naar ze willen luisteren en ze tegemoet willen komen, en dat we dat blijven doen terwijl ze presteren", zegt ze. De lat wordt niet bepaald door wat de wereld van Nike verwacht. "Het is zoveel meer geven dan dat, wat we weten wat onze atleten verdienen", zegt ze.Toen Montagne in mei 2025 aan haar huidige rol begon, gingen zij en haar team op een retraite om het eens te worden over een heldere visie voor het Nike Brand. Het bedrijf zal altijd om sport draaien, stelden ze, maar de evolutie moest voortkomen uit het vooropstellen van Nike atleten. "Ze gaan niet de strijd aan alleen om zoals ieder ander te zijn", zegt ze. "Ze zeggen: 'Ik kan het beter, sneller, sterker, stijlvoller doen.' Ze maken dingen stuk om beter te worden, en dat is wat wij ook moeten doen."

Voor Montagne houdt dit in dat ze aan de slag gaat met haar visie van de Nike Sport Offense – het opzetten van meer dan tien specifieke aandachtsgebieden voor sport en het samenstellen van teams die deze moeten uitvoeren – en het stimuleren van de verschillende sportculturen, van hardlopen tot voetbal, basketbal, golf, tennis, training en meer. Elk van deze sporten heeft een eigen karakter, eigen dynamiek en eigen nuances, én een eigen look – essentieel voor Nike. De look voor hardlopen draait volgens Montagne bijvoorbeeld om stijl, zowel voor gewone als professionele atleten. Ze wijst op Sha'Carri Richardson, die niet snel loopt en records breekt ondanks haar lange nagels of valse wimpers, maar juist doordat ze die heeft, omdat ze hiermee echt zichzelf kan zijn. Als je laat zien wie je echt bent, aldus Montagne, kun je op je best presteren. Dat geldt voor alle sporten. "Kijk maar naar de herintroductie van ACG tijdens de winterspelen", zegt ze. "Het merk heeft een echte outdoortraditie en is geworteld in innovatie, en heeft producten met een legendarische, unieke stijl."Het interview loopt ten einde, en Montagne zit aan haar bureau in haar kantoor op de vierde verdieping te kijken wat de dag haar verder gaat brengen: meetings, presentaties, voorbereidingen ... Je kunt zien dat er in haar hoofd van alles gebeurt, net als toen ze gegevens analyseerde op high school. Het speelveld is groter geworden, maar ze is nog net zo zorgvuldig als toen: ze overziet alles, kijkt naar wat haar teams doen en stelt vast wat er nu moet gebeuren om iedereen, en het merk, nog beter te maken. De rode draad hierin is en blijft sport. Als je wilt weten wat Nike's volgende stap gaat zijn, kijk dan naar de bronnen van energie in de wereld achter sport, achter atleten. Vind je die energie, dan vind je Nike – aanmoedigend, luisterend, lerend en competitief zoals alleen Nike dat kan zijn.

De Brand President, met meer dan 20 jaar ervaring in 12 verschillende rollen, leidt Nike's nieuwe Sport Offense. Dit initiatief is bedoeld om het bedrijf weer in contact te brengen met zijn roots, waarbij atleten de basis zijn. Ook moet dit het bedrijf op de lange termijn versterken.

Amy Montagne: de kracht die Nike weer dichter bij sport brengt

Er is een moment dat Martin Lotti nog helder voor de geest staat. Hij was een 16-jarige, Zwitserse uitwisselingsstudent en stond in de oorspronkelijke Niketown in Portland in de VS. Hij kwam uit Freiburg, een plaats met minder dan 40.000 mensen en was aangekomen aan de andere kant van de oceaan voor wat twee weken hadden moeten zijn, maar een jaar werd. Hij verliet Niketown met een paar Air Max 180s en een Michael Jordan Wings poster waarop stond &nbsp;No bird soars too high if it soars with its own wings.&nbsp;Zijn gastgezin nam een foto van hem buiten de store in Jumpman pose, de armen wijd en met een grijns op zijn gezicht.Die foto zou gedurende twintig jaar vakmanschap, nieuwsgierigheid en creatieve ambitie met hem meereizen. Op een dag, toen hij werkte als Chief Design Officer voor Jordan Brand, stond Lotti oog in oog met Michael Jordan en liet hem de foto zien."Dit is waarom ik als 16-jarige verliefd werd op het merk",&nbsp;zegt hij. Hij zit op een frisse ochtend in februari op de Philip H. Knight Campus en draagt een kraakwitte outfit die een ingetogen zelfvertrouwen uitstraalt.&nbsp;"Het was onwerkelijk om de persoon van de poster die altijd boven je bed hing, in het echt te zien. Zo'n moment waarop je denkt, hoe is dit zo gekomen?"

Bij Nike gaan werken gebeurde niet in één rechte lijn, en dat is precies de bedoeling, zou Lotti zeggen. Na de middelbare school in Zwitserland, ging hij naar het ArtCenter College of Design in Pasadena, Californië. Een vrouw waarmee hij het vak visuele communicatie volgde, vertelde dat ze stage had gelopen bij Nike. Lotti was meteen geïnteresseerd. Hij stuurde een sollicitatiebrief en Nike bood hem een baan aan. Later zou hij met deze klasgenoot, Linda Mai-Lotti, trouwen. Een aspect van het verhaal dat hij vertelt met een glimlach die verraadt dat hij het zelf amper kan geloven.Waar Nike volgens Lotti voor stond en nog steeds staat, kende hij niet vanuit Europa.&nbsp;"In Zwitserland gaat alles meer stap voor stap", &nbsp;zegt hij.&nbsp;"Je wordt steeds wat meer vrijgelaten. Maar in de VS liggen de kansen gewoon voor het oprapen. Het maakt niet uit hoe oud je bent of waar je vandaan komt. Als je een goed idee hebt, krijg je de kans om het te ontwerpen."Dat geloof, dat potentieel geen plafond kent, werd de basis van waaruit Lotti ontwerpt, leidt en de wereld ziet.

Tegenwoordig is Lotti Chief Design Officer van Nike en vertegenwoordigt hij de Swoosh op belangrijke culturele momenten zoals de Design Week in Milaan. Ook is hij verantwoordelijk voor product en concept binnen het hele bedrijf, een grote verantwoordelijkheid die hij benadert met dezelfde nuchterheid als zijn hele carrière. Een goede ontwerper kan allereerst goed luisteren, zegt hij, want maken is zo afhankelijk van de input van atleten, van data. Het product moet ondersteund worden door de juiste storytelling. Het waarom van je creatie, voor wie je ontwerpt en wat het probleem is dat je wil oplossen, is het verschil tussen een ontwerper en een kunstenaar. "Ontwerpen is niet alleen uitvoeren of schetsen, we lossen problemen op", zegt Lotti. "<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/bill-bowerman-nike-s-original-innovator" target="null">Bill Bowerman</a> heeft dit verankerd in het DNA van het bedrijf: Je maakt met een reden, niet alleen omdat je het kunt." Hij benadrukt ook dat het geen simpele taak is. "Creativiteit wordt vaak geromantiseerd. Maar het is lastig! Ik denk dat het een soort marathon is, Het heeft tijd nodig, je moet je erin vastbijten en aan het einde ben je uitgeput en euforisch."De drang om dat proces voort te zetten zit diep in Lotti verankerd. Er is een uitspraak waar hij steeds weer naar terugkeert, de leidraad voor alles wat hij maakt: &nbsp;mensen laten vliegen.&nbsp; Hij begreep de reikwijdte ervan pas toen zijn team ging samenwerken met de Make-A-Wish Foundation. Toen zag hij dat de wens van heel zieke kinderen was om tijd door te brengen met ontwerpers van Jordan Brand."Niet iedereen kan Michael Jordan zijn, maar iedereen kan voor een gevoel zorgen bij iemand anders", zegt hij met gepaste stem. Hij kiest zijn woorden zorgvuldig.&nbsp;"Na zoiets, kom je niet de volgende dag binnen om gewoon weer een schoen te maken."Hij grijpt terug op het idee van Steve Jobs om een deuk in het universum achter te laten, om je platform te vinden en het doelbewust te gebruiken.&nbsp;"We hebben dit bereik, en ik beschouw dat niet als vanzelfsprekend",&nbsp;zegt hij&nbsp;. "Het is niet zomaar een kans. Het is een verplichting om impact te maken." Die impact is te voelen binnen Nike. "Er is niemand die me meer pusht dan Martin", zegt <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/company/people/nicole-graham" target="_blank">Nicole Graham</a>, EVP en Chief Marketing Officer. "Hij is zo goed dat je zelf ook beter wilt worden, hij heeft fantastische ideeën waardoor jij ook met een een goed idee wilt komen." Die mindset komt volgens Graham door hoe Lotti de wereld ziet. "Hij kan op straat lopen en 18 verschillende dingen zien die interessant kunnen zijn voor een project waar we aan werken, kleur, materiaal, lettertype, topografie. Hij ademt creativiteit en design."

De ontwerpfilosofie van Lotti gaat verder dan esthetiek of functionaliteit. Hij wil dat zijn teams atleten echt begrijpen. Niet alleen wat ze zoeken in een product, maar wat ze drijft, wat ze mee willen nemen het veld op, waardoor ze zich gezien en geïnspireerd voelen.In 2014 beschreef een Braziliaanse voetballer zijn&nbsp;waarom&nbsp;aan het team van Lotti:&nbsp;We spelen uit liefde voor het spel en uit liefde voor Brazilië",&nbsp;zei de speler, terwijl hij zijn shirt vastpakte. Dat gebaar maakte iets los. Het voetbalshirt was niet alleen maar een kledingstuk, het was een symbool van trots en de belichaming van een doel.Dat jaar zette het team &nbsp;nascido para jogar futebol&nbsp;, geboren om te voetballen, op de binnenkant van het shirt. Zodat elke keer als een speler zijn hand op zijn hart hield tijdens het volkslied, hij dat doel daaronder voelde."Je luistert niet alleen naar wat atleten zeggen over wat ze nodig hebben",&nbsp;zegt Lotti&nbsp;"Je wil de persoon echt horen. Je wil begrijpen wat ze beweegt."Soms is de inspiratie van Lotti en zijn team meer abstract. Die kwam op in het geharkte grind van een zen-tuin in Kyoto, Japan, dat de geometrie van de buitenzool vormde van de Nike Kyoto, de eerste door yoga geïnspireerde schoen van het merk, met een bovenwerk dat een subtiele knipoog is naar de wikkeling van de kimono. Inspiratie kan ook zitten in het sobere, aardse kleurenpalet van IJsland, dat een trainingscollectie voor de herfst en feestdagen heeft vormgegeven.Dit is een van de cadeautjes van je basis hebben in Portland, volgens Lotti. Je moet erop uit om te zoeken en leren. "We zijn meer wereldburgers, ik hou daarvan want er openen vele deuren als je naar nieuwe plekken gaat."

Zijn vrouw Linda beschrijft Lotti als een atleet, niet alleen letterlijk (hij deed mee aan snowboardwedstrijden en was snowboardleraar), maar ook wat betreft de manier waarop hij met zijn werk bezig is. Toen hun docent op school ze vroeg 10 schetsen te maken, maakte hij er 20. Niet omdat het moest, maar omdat het werk voor hem leefde en hij het steeds wilde verbeteren. Nieuwsgierigheid is voor Lotti niet iets dat je even uitzet.Die energie komt overal bovendrijven. Een recent bezoek aan een autodealer eindigde erin dat de verkoper hem een baan aanbood, en dat was niet per se een grap. Hij kwam aan en wist meer van elk model en elke optie dan de medewerkers zelf.&nbsp;"Hij kan focus houden en blijven werken tot hij met de oplossing komt",&nbsp;zegt Linda.&nbsp;"Zoals een topatleet met een onuitputtelijke hang naar groei en verbetering. Maar dan in een andere arena."We zitten in de Energy Product Design ruimte in het Mia Hamm-gebouw, en Lotti bladert door de pagina’s van de Nike Design Annual, een dik tijdschrift met een uitgebreid overzicht van het beste wat het Nike merk het afgelopen jaar heeft gedaan met een reeks momenten rond sport, atleten en productontwikkeling. "We kijken zo erg naar de toekomst, dat terugkijken bijna een vorm van catharsis is. Het tijdschrift kun je zien als benchmark, als je in dit boek wilt staan dan moet je werk van een bepaald niveau zijn", zegt Lotti. "Het is een manier om het team te vieren."Het team dat Lotti heeft samengesteld noemt Graham uniek. "Een van Martins meest waardevolle bijdragen aan Nike is de creatieve community die hij heeft laten ontstaan", zegt ze. "Als je in Martin Lotti's team zit dan voel je je een van de creatiefste mensen in de wereld. En dat is precies wat hij wil dat je voelt, hoe hij mensen laat voelen. De impact daarvan zie je in de Nike Design Annual van dit jaar, waarin 25 van de meest innovatie stukken staan die gemaakt zijn in 2025. Veel daarvan zijn onverwachte prestaties die buiten de gebaande paden vallen, zoals de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/what-is-nike-radical-airflow" target="null">Nike Radical AirFlow</a> met lange mouwen voor ultramarathons. Mensen waren in het begin sceptisch over het lange mouwen-shirt dat je juist moest afkoelen, zegt Lotti, waarbij sommigen het zelfs liefkozend de kersttrui noemden. Lotti moet er nog steeds om lachen. "Draag het en je gelooft het", zegt hij, "het is airconditioning voor je lichaam. Je zwaait met je armen terwijl je rent, en het materiaal creëert kleine wervels van luchtstroming. Dat is de geometrie ervan, het koelt op een natuurlijke manier."

Tijdens ons gesprek benadrukte Lotti hoe uniek het is om bij een bedrijf als Nike aan design te werken: de baanbrekende technologie, zoals de nog opkomende mogelijkheid om prototypes te maken met 3D-printers of virtuele mock-ups; de focus op duurzaamheid, zichtbaar in &nbsp;<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-aero-fit-official-images" target="null">het nieuwe basismateriaal Nike Aero-FIT</a> voor &nbsp;<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/collections/nike-football-unveils-2026-federation-kits-featuring-aero-fit-performance-cooling-technology" target="null">alle voetbalshirts</a> die beter ventilerend zijn voor atleten &nbsp;en&nbsp; met een lagere milieu-impact worden geproduceerd; en het &nbsp;<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/meet-the-nike-mind-team" target="null">Mind Science team</a>, dat zich richt op het verbeteren van de ervaring van atleten vanaf de nek.Deze diepgang en veelzijdigheid vormen de perfecte balans tussen menselijkheid, ondernemerschap en technologie waar Lotti naar streeft. Dat zelfs de executive chairman, Mark Parker, een designachtergrond heeft, maakt het werk voor Lotti’s nog bevredigender. "Het maakt ons leven zoveel makkelijker om design te zien als onderdeel van de basis van het bedrijf", zegt hij, terwijl hij met zijn vingertoppen over de tafeloppervlakte gaat. "Het is geen bijzaak. Het staat centraal bij alles wat we doen."Dat geloof strekt zich uit tot hoe Lotti over risico denkt, niet als iets om te beheersen, maar als iets om te omarmen, om Nike naar nieuwe hoogten te brengen. "Atleten nemen elke dag een ingecalculeerd risico", zegt hij. "Ze proberen niet hun snelste tijd, krachtigste service of zwaarste gewicht te evenaren; ze willen beter worden. De allerbeste."Waarom zouden we dat niet allemaal doen?

"Design is niet alleen uitvoering of schetsen", zegt de Chief Design Officer "We zijn probleemoplossers."

Martin Lotti vaart een nieuwe creatieve koers bij Nike

Op de rumoerige fabrieksvloer van Nike's Air Manufacturing Innovation-faciliteit bestudeert een groep ingenieurs een uitvergroot prototype van de Air Max unit. De vorm ervan is verbazingwekkend technisch. Deze klaverachtige unit, het visuele element dat later zou uitgroeien tot de minimalistische Airbag van de nieuwe <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-air-liquid-max-merges-superior-comfort-and-air-max-heritage" target="_blank">Nike Air Liquid Max</a>, is gebogen voor soepele overgangen. Hij is ontworpen voor ongekend soepele stappen.&nbsp;Maar dat is niet zo simpel als het klinkt. De unieke Airbag is lastig om te produceren door de ingewikkelde vormgeving. Het is de eerste Max unit met uitsparingen aan de binnenkant. De rand, de omtrek van de unit, is ingewikkeld om precies goed te krijgen. Air Max ingenieurs hebben een woord om Air te omschrijven: 'elastomeric' Ze bedoelen daarmee dat de Air kan transformeren op basis van veranderende omstandigheden zoals temperatuur of vochtigheid. Zodra je meer complexiteit toevoegt aan de vorm van de gevulde Airbag, wordt het lastiger om steeds weer exact dezelfde vorm in elke maat te snijden. Denk maar aan een koekjesvorm. Hoe ingewikkelder de vorm is, des te groter wordt de kans op fouten wanneer je de vorm uit het deeg snijdt. Stel je nu eens voor dat het deeg aan de bovenkant een ronding heeft. Want dat is het geval bij de Max Airbag en elke schommeling in kamertemperatuur kan een minuscule vervorming teweegbrengen.&nbsp;En dat is nog niet alles; exact hetzelfde ontwerp moet wel honderdduizend keer worden gereproduceerd.&nbsp;Extreme complexiteit. Extreme precisie. En dat allemaal in een minimalistisch design dat moet aanvoelen als de meest onopvallende Max ooit.&nbsp;

Wat betekent het om op Nike Air te lopen? Een comfortabel gevoel uiteraard. Elke stap moet moeiteloos aanvoelen. Maar ook de onmiskenbare look is belangrijk. Het begon allemaal in 1987 met de Air Max I; de doorzichtige bubbel was een soort prisma voor de toekomst van schoendemping. Maar Nike Air was nooit slechts gebaseerd op inspiratie. De ontwikkeling ging gepaard met technische precisie om precies het juiste gevoel te geven. &nbsp;Hoewel de suggestie van 'walking on air' eenvoudig is, was het creëren ervan alles behalve simpel.

De eerste briefing van het design vond plaats in 2019 met de slogan 'The Most Nothing Max'. Het doel was om een Air Max te creëren die licht, vloeiend en flexibel aanvoelde, bijna alsof hij er niet was. Een doel dat eigenlijk haaks stond op het idee van de Air unit.

Het idee van Air Max was altijd gebaseerd op die grote bubbel en de ontwerpers vroegen zich af of een Air Max unit wel als niets zou kunnen, of zelfs moeten, voelen. Een gevulde Airbag, gecombineerd met lagen cementfoam en rubber, kan overkomen als stijf en hard, waardoor het lastig is om een soepel gevoel te ervaren bij iedere overgang.&nbsp;"Liquid Max moest een nieuw visueel beeld neerzetten, maar de Air unit moest ook een nieuw gevoel geven bij het lopen op Air," zegt Ditte Kuijpers, Design Director, Nike Sportswear Innovation Footwear. "Mensen moesten voelen én zien hoe anders dit was. Elk element van de schoen moest hier samen voor zorgen."

Allereerst bespraken de designers en ingenieurs hoe de unit zou verschillen van eerdere Air Max modellen. Enkele belangrijke termen die ze noemden als inspiratie: Strak. Simpel. Minimalistisch. De Air Max moest lichter en flexibeler zijn dan eerdere modellen. Toen de Nike designers de strakkere unit begonnen te conceptualiseren, stuitten ze op een verrassende bron: de<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-air-max-scorpion-official-images-release-date" target="null">Air Max Scorpion</a>. De schoen die was uitgebracht in 2021 was zeer maximalistisch met een enorme unit in ambitieuze proporties. Het was zelfs de grootste unit ooit gemaakt qua Air-volume per vierkante inch. Een element was enorm opvallend bij het ontwerpen van de Scorpionbag: de nadruk op de vernieuwde gewichtsverdeling. Dit houdt in dat elk onderdeel van de demping precies is geplaatst onder de volledige voet, waardoor het lichaamsgewicht over specifieke punten op de Airbag wordt verdeeld. Elk deel van de Air unit kan stijver of juist zachter zijn.&nbsp;

"De Scorpion gaf het team een goed startpunt," zegt Wade Flanagan, Director bij Nike Air Innovation. "We ontdekten nieuwe technieken om ons te helpen bij het afstemmen van de flexibiliteit van de bag voor verschillende zones. We wilden de Liquid Max lichter, flexibeler en minimalistischer maken dan de Scorpionbag, maar net zo responsief."Maar de bags zo snijden dat je dit effect voor elkaar krijgt, is moeilijk, zegt Flanagan. Elke Airbag leidt haast een eigen leven doordat de vorm kan veranderen door de meest subtiele aanpassingen van de omgeving. De Airbag perfect snijden is haast net zo ingewikkeld als schieten op een bewegend doel.

De naam van het ontwerp werd gewijzigd naar Liquid Max, omdat de unit moest bewegen met een haast onmerkbare en soepele overgang, net als vloeistof. Een eerste prototype van een van de ontwerpers maakte gebruik van een aangepaste versie van de Air Max DN8 Air unit, een rij drukbuizen onder de gehele lengte van de voet. Om een meer voorgevormd systeem te produceren dat samenwerkte met de voet en om het aantal elementen van de schoen terug te brengen, experimenteerden de ontwerpers met verschillende versies van een drop-in middenzool.Sommige prototypes van de Air unit waren meer organisch. Andere prototypes waren juist industrieel. Soms werd geprobeerd om visuele details zo in te zetten dat ze konden leiden tot mechanische voordelen. Zou een subtiele weergave van het woord 'Air Max' op de buitenzool voor een trampoline-effect kunnen zorgen via de middelste letters? Alle mogelijkheden werden onderzocht. De tests bleven bovendien niet beperkt tot de fysieke wereld. Met een digitale methode, Finite Element Analysis (FEA), konden ontwerpers krachten simuleren die optreden als iemand op de schoen loopt, waardoor druk ontstaat op verschillende delen van de unit. Vervolgens kon worden gemeten hoe de unit reageerde.&nbsp;

Aan de hand van verschillende tests kwamen de designers en ingenieurs uiteindelijk uit bij een prachtige Air unit met twee kamers over de hele lengte van de voet. De meest opvallende breuk met eerdere Air units zorgde ook voor de grootste technische uitdaging: de uitsparingen in de bag maken, het overbodige materiaal in het midden wegsnijden en de unit een gebogen, rockervorm geven voor een minimalistische look. Een ingewikkelde unit van binnen en buiten bijsnijden, met een gebogen vorm? Dat was nog nooit gedaan. En er was een preciezere manier voor nodig om de Air unit te produceren.&nbsp;

Het Liquid Max team werkte nauw samen met de technici van Nike's Air Manufacturing Innovation (Air MI)-faciliteit in Beaverton, Ore. Er was eigenlijk geen ruimte voor fouten. Als de bag niet precies onder de juiste hoek werd gesneden kon deze beschadigen. Als hij te ruim werd gesneden, ontstonden er rommelige en lelijke flappen aan de randen. Een dynamisch element zoals Air is extreem gevoelig voor omgevingsfactoren, wat betekent dat de vorm van de bag kan veranderen door schommelingen in kamertemperatuur, waardoor de afmetingen niet meer gelijk zijn. Het produceren van de Air unit is vergelijkbaar met het bakken van 's werelds beste soufflé.

De uiteindelijke versie van de Liquid Max Air unit is het resultaat van gewaagde creativiteit en vindingrijke productie. En de strategieën die zijn ingezet om de Air unit te ontwerpen, zijn niet slechts voorbehouden aan een enkele schoen."De Liquid Max unit is exemplarisch voor hoe onze designers, ingenieurs en Air MI-technici uitdagingen aangaan," zegt Flanagan. "Dit komt voor een groot deel voort uit de wil om grenzen te verleggen en een nieuwe richting in te slaan met Air Max, zodat iedereen die de schoenen draagt ervan profiteert".

Nike Air Liquid Max is de eerste Max unit met uitsparingen aan de binnenkant. Dit betekent het begin van een nieuw tijdperk voor Air Max, waarin precisie en complexiteit samenkomen.

Ontdek designverhalen over Nike, Converse en Jordan schoenen en kleding, met de Nike Air Force 1, Nike Air Jordan, Nike Air Max en meer.

Design

Zo maak je het

Minder is Max: de nieuwste versie van Nike Air

Het kostte Yao Miao alles wat ze in zich had om de 'Koningin van de trailrunning' te worden in China. Yao groeide op in een klein plattelandsdorp in de provincie Guizhou in China en is de jongste van zes dochters. Ze hielp haar ouders vaak mee en maakte lange uren op de rijstvelden, maar als kind wist ze al dat ze een toekomst wilde opbouwen buiten de landelijke gemeenschap. Toen ze op de middelbare school zat, deed die kans zich voor. Yao ging het huis uit toen ze werd gekozen als een van de vier studenten uit haar regio om naar een door de staat gerunde school voor toekomstige topatleten te gaan. In het begin vond ze het zwaar. Het was niet makkelijk om haar familie achter te laten, en ze voelde zich vaak eenzaam en had last van heimwee. Haar lichaam paste zich moeilijk aan de nieuwe manier van training aan. Maar op deze school ontdekte ze wel haar passie voor trailrunning.In de loop van de tijd wierp haar natuurlijke veerkracht zijn vruchten af. Ze worstelde zich door blessures en tegenslagen om de eerste driemalige Ultra-Trail du Mont-Blanc Finals-kampioen te worden. De UTBM Finals is een van de meest geroemde trailrunningwedstrijden van de wereld.Nu sluit Yao zich aan bij de ACG <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-acg-all-conditions-racing-department" target="null">All Conditions Racing Department</a>, de ACG selectie van de beste trailrunning-atleten, en kijkt ze terug op de start van haar traject, de overwinningen en uitdagingen die ze onderweg tegenkwam, en de manier waarop haar samenwerking met ACG een nieuwe generatie atleten kan bereiken.

Mijn geboorteplaats heeft me gevormd tot topatleet. Er zijn in dat gebied veel kleine bergen waar ik vroeger speelde, dus ik ben dat soort terrein gewend geraakt. Daardoor ben ik een sterkere trailrunner geworden. Ik vind het geweldig om in de bergen van China te rennen, vooral over de Chinese Muur.Je moet weten dat je je doelen niet meteen hoeft te behalen. Op de school voor de sport richtte ik me voornamelijk op hardlopen, en zat ik in een georganiseerd team. Maar nadat ik in 2016 afstudeerde, werd ik niet gevraagd voor een professioneel of universiteitsteam. Dus ik begon met werken. Ik deelde flyers uit bij een sportschool, en later hielp ik mijn zus met haar make-upwinkel. Ik voelde me verloren. Ik trainde in die tijd niet meer als atleet.Ik wilde niets liever dan hardlopen. Uiteindelijk werd de afwijzing mijn motivatie. Ik kreeg de kans om mee te doen aan een trailwedstrijd. Ik haalde de finish niet, maar door die teleurstelling kreeg ik het gevoel dat ik de trailrunning weer moest oppakken. Mijn doel: de beste trailrunner ooit worden. Ik besloot hard te gaan werken en wedstrijden te blijven doen. Ik geloofde in mijn succes en wilde dat ook bewijzen.Een van de zwaarste wedstrijden was bij UTMB in 2019. Tijdens de run van 168 km was er een moment dat ik niets meer zag. Ik deed mee aan zoveel wedstrijden dat mijn lichaam de inspanning ervan niet meer aankon. Ik maakte de wedstrijd niet af, en de organisatoren vroegen me om te stoppen. Ik maakte me enorm zorgen dat ik nooit meer zou kunnen zien en daardoor met trailrunning zou moeten stoppen. Het verlies van mijn zicht was slechts tijdelijk, maar het voelde alsof ik mijn vertrouwen in de sport verloor.

Het duurde even voor ik mijn plek in de trailrunning had veroverd, maar het hele traject gaf zoveel voldoening. Na mijn eerste kampioenschap in 2018 wist ik dat ik het talent en de motivatie had om een toptrailrunner te worden. Ik bleef streven naar nog een winst, maar het leek me niet te lukken. In 2019 maakte ik een aantal wedstrijden niet af, en in 2020 stopte ik met wedstrijden. Ik bleef een intense passie voor de sport houden, dus in 2023 had ik een comeback. In 2024 won ik eindelijk een wedstrijd, de OCC-UTMB. Op deze overwinning ben ik ook het meest trots. Ik was er weer! Het harde werk wierp zijn vruchten af, en ik had eindelijk het gevoel dat ik weer vooruit kon.Voor mij is de belangrijkste mindset een liefde voor de sport. Ik heb veel uitdagingen gehad, maar omdat ik zo van trailrunning houd kon ik blijven doorgaan en ben ik wie ik nu ben.

Ik wil dat trailrunners zich bewust worden van de invloed van hun acties op het milieu. Trailrunning is heel snel heel populair aan het worden, maar veel hardlopers staan niet genoeg stil bij het beschermen van de omgeving. Ik wil hardlopers aanmoedigen om de natuur en onze planeet met zorg te behandelen: blijf op de gebaande paden, ruim je afval op en respecteer de wilde dieren. Een hardloper die zijn verantwoordelijkheid neemt, beschermt deze plekken. Ik weet dat het niet makkelijk is om iedereen iets bij te brengen, maar ik kan bij mezelf beginnen en het goede voorbeeld geven. Vorig jaar heb ik geholpen bij de organisatie van evenementen om het milieu te beschermen, en ik hoop dat meer mensen in de toekomst met me meedoen.Ik weet hoeveel ik met ACG kan doen om mijn droom te volgen en de volgende generatie te supporten. Ik ben ontzettend trots om het door Nike ondersteunde initiatief 'Boundless Girls with Yao Miao' te lanceren, waarmee we sport toegankelijker maken voor meer meisjes op basis- en middelbare scholen in China. Ik wil tieners inspireren die net als ik zijn opgegroeid in een onderontwikkeld gebied, zodat ze hun zelfvertrouwen gaan vinden en weten dat er meer is in de wereld. Sport heeft de kracht om voor hen nieuwe deuren te openen.

Haar groei van het landelijke China tot driemalig UTMB Finals-kampioen, en nu onderdeel van het ACG All Conditions Racing Department, is een verhaal van uithoudingsvermogen, geloof en een onuitputtelijke toewijding aan de sport.

Trailrunner Yao Miao loopt nieuwe doelen tegemoet met ACG

De jaren 80 waren enorm belangrijk voor de basketbalsport. Met een indrukwekkende lichting uitblinkende sterren en een flinke dosis rivaliteit in het pro- en het college-basketbal, was de groeicurve van de sport steiler dan ooit.Nike kon deels meeliften op deze golf van de basketbalrevolutie. Maar in andere gevallen was de Swoosh juist een voorloper en was het bedrijf de drijvende kracht achter het geld en de roem in de sport, waarvan het soms de keerzijde ondervond.Maar voordat er sprake was van eigen schoenen voor atleten, voordat het om miljarden ging en voordat de basketbalsport een prominent onderdeel zou worden van de Nike identiteit, moest Nike een voet tussen de deur krijgen.En waar kon dat beter dan op Amerikaanse colleges?In maart 1979 hield de NCAA-kampioenschapswedstrijd tussen Larry Birds Indiana State en Magic Johnsons Michigan State het land in zijn greep. Het is nog altijd de best bekeken tv-uitzending van een college-basketbalwedstrijd ooit. Een jaar later werd ESPN gelanceerd met een behoorlijk aanbod van college-basketbaluitzendingen. Tegen 1985 werd het NCAA-toernooi uitgebreid naar 64 teams.Het Amerikaanse college-basketbal was niet langer regionaal. De wedstrijden werden uitgezonden op televisie en mensen waren aan de buis gekluisterd.Nike zette toen al zijn eerste stappen.

College-basketbal, het begin

Nike zette de eerste stappen in het college-basketbal aan het eind van de jaren 70 met hulp van iemand met de naam Sonny.Tegen die tijd was het bedrijf al actief in de NBA. Maar buiten de University of Oregon had Nike het college-basketbal links laten liggen. Daar kwam verandering in tijdens de zomer van 1977 toen John Paul 'Sonny' Vaccaro een afspraak had met Rob Strasser, Phil Knight en nog wat anderen om een sandaalachtige basketbalschoen te pitchen.Het idee van de schoen was een flop, maar het andere idee van Vaccaro bleef wel hangen.

Vaccaro's strategie: connecties maken. Via het Dapper Dan highschool-toernooi deed hij al sinds 1965 aan hardlopen in Pittsburgh, in wezen de eerste landelijke All-Star showcase, en hij bouwde een netwerk op binnen de kring van coaches. En de markt binnen de colleges lag voor het oprapen. Van het begin tot halverwege de jaren 70 waren er slechts een handjevol betaalde coaches. Enkelen ontvingen een sprekersvergoeding. Converse had John Thompson van Georgetown naar Italië gestuurd om in 1977 een clinic te geven. Maar de meeste coaches met schoenendeals ontvingen niet veel meer dan een product met korting.Nike zag zijn kans schoon. Het NCAA- reglement stond het niet toe dat bedrijven spelers betaalden, maar coaches vielen niet onder deze regel. Bied een product aan. Bouw een relatie op. Creëer loyaliteit.

Met die filosofie in gedachte ging het snel. In november 1978 hadden al 17 universiteiten zich bij Nike aangesloten. In 1980 was dat aantal opgelopen tot 71.Wat begon als een gok, bleek al snel een slimme zet. Maar de contracten waren slechts de eerste stap. De groei zorgde voor een groter voor bereik, maar het idee moest zich nog bewijzen.

Het lab

Geen enkel programma liet het college-basketbal van de jaren 80 en Nike's groeiende rol daarin zo goed zien als de Georgetown Hoyas onder hoofdcoach John Thompson, wiens team uitgroeide tot een van de meest geduchte teams op het basketbalveld.

Terwijl het fungeerde als Nike's officieuze uithangbord, bereikte Georgetown de Final Four in 1982, 1984 en 1985, won het team het nationale kampioenschap in 1984 en pakte het vijf Big East-titels in het reguliere seizoen.Thompson ontmoette Phil Knight voor het eerst tijdens een bezoek aan Nike in augustus 1980. "De teamgeest van je werknemers is enorm indrukwekkend", schreef hij niet lang na de ontmoeting in een brief aan Knight. Na een conflict met een goede vriend bij Converse, tekende Thompson bij Nike en de band werd al snel hecht."Wat je bij Phil merkte, is dat er bepaalde mensen waren die hij nooit tegen de haren in streek," aldus Ron Hill, die halverwege de jaren 80 aan het hoofd stond van het basketbalprogramma. "Als John Thompson blafte, wilde Phil er niks over horen. 'Geef hem wat hij wil.' Zo deed hij dat bij een paar mensen, niet veel."Georgetown werd een soort laboratorium voor Nike ideeën.Neem de Legend die werd uitgebracht in 1982. Hij was gemaakt van dik en stevig leer dat ingelopen moest worden, maar dat na een tijdje comfortabel was. Hij had gekleurde zolen en voeringen, een geperforeerde neus, een flexibele punt bij de vetersluiting en een lus aan de achterkant; kleine vernieuwingen die toen onderscheidend aanvoelden."De Legend was dé schoen toen ik bij het bedrijf kwam," aldus Mike Caster, Nike's basketbal-marketing manager halverwege de jaren 80. "Ik weet nog dat iedereen in die schoen speelde. Het was gewoon een fantastische basketbalschoen."

De Hoyas van Thompson droegen geen enkele andere schoen. Dus toen executives van Nike hem benaderden om met Georgetown over te gaan op Air Force modellen met zachter leer of de nieuwe Dunk, sloeg Thompson het voorstel af. Hij gaf de voorkeur aan dikker materiaal en hij wilde dat Georgetown zou opvallen. Dezelfde schoen dragen als andere teams was onaanvaardbaar."Hij zei, 'Ik draag geen schoenen van anderen, punt één, en punt twee, ik wil het precies op deze manier," herinnerde Hill zich.Tegen die tijd was de Legend uit het assortiment gehaald en het model was niet meer leverbaar. Dus ontwerper Mike Aveni paste het design iets aan door een hielstuk met "NIKE" toe te voegen en zo ontstond de Terminator. Op de hiel van speciale Georgetown-spelersschoenen werd "HOYAS" gedrukt. Zo konden licentievergoedingen worden vermeden en werd tegelijkertijd Thompsons vraag naar een opvallende eigen look beantwoord.De samenwerking ging verder dan schoenen. Thompson liet Patrick Ewing in 1983 tijdens een wedstrijd tegen Virginia die op tv werd uitgezonden een Nike ondershirt dragen. Op het shirt stond een afbeelding van de Legend op de mouwen. De NCAA maakte bezwaar en verbood deze in hun ogen gratis reclame tijdens wedstrijden.Maar de boodschap was duidelijk.Nike verzorgde niet slechts een product. Het bedrijf was doorgedrongen tot een van de meest zichtbare onderdelen van de sport, testte hun ideeën, werkte samen met een invloedrijke coach en bewees zich op een nationaal podium.

Be True to Your School

Georgetown zorgde voor de geloofwaardigheid van Nike, maar maart zorgde voor het grote bereik.Tijdens de Final Four van 1985 waren Rob Strasser, Jack Joyce en leden van het New Products-team getuige van de college-passie. Studenten en fans stonden 's nachts in de rij om bij de wedstrijd te kunnen zijn. De kleuren van de verschillende colleges zorgden voor bonte tribunes. De trouw aan de colleges kon niemand ontgaan.

Het begon om meer te draaien dan alleen productpromotie. Als Nike schoenen kon maken in de kleuren van de college-teams, zouden fans ze kunnen dragen om hun identiteit uit te stralen.Het succes van de Air Jordan 1 en de Jordan spelersbroek had al bewezen dat consumenten gingen voor opvallende kleuren. Nu werd dat idee meegenomen naar de wereld van de colleges.Het College Colors Program ging van start.

Het programma, bedacht door Strasser, Joyce en een klein intern team met creatief directeur Peter Moore en Mary Bodecker McGoldrick, combineerde schoenen, kleding en tassen in op elkaar afgestemde universiteitskleuren. Het begon als onderdeel van de "Guns of August"-verkoopboost in juni 1985 met samples die klaar waren rond augustus en de duidelijke boodschap: Be True to Your School.

Twaalf colleges deden mee met de eerste release: UNLV, Arizona, Iowa, Purdue, Michigan, St. John’s, NC State, Georgia, Maryland, Syracuse, Georgetown en Kentucky.Het kopstuk was een high-top basketbalschoen die in eerste instantie was geschetst door Moore. De schoen, die eerst de College Color High werd genoemd, was volgens doorgewinterde Nike medewerker Brad Johnson 'een mix van meerdere schoenen'; deze aanpak was toen niet ongebruikelijk. De buitenzool deed denken aan de Air Jordan I en de Big Nike. Het bovenwerk leek op bekende modellen. Hij was gemaakt op dezelfde leest als die van de Legend, die werd gezien als een van de best zittende Nike basketbalschoenen.Uiteindelijk kreeg de schoen zijn naam vanuit die lijn.Het werd: de Dunk.

De wereld van basketbalschoenen vol witte schoenen en weinig kleur, werd door College Colors volledig op zijn kop gezet. Voor de eerste keer ooit konden de college-kleuren van top tot teen worden gedragen; op campus, in studentenkamers en op de tribunes.In de winkels viel de verkoop van de Dunk wat tegen. De markt werd plotseling overspoeld met kleuren na de Air Jordan I. Maar het had een ommezwaai gebracht voor het imago van Nike. Het bedrijf had zichzelf niet alleen verbonden met spelers en coaches, maar ook met fans zelf.De voet die Nike tussen de deur wilde krijgen bij het college-basketbal was een flinke stap voorwaarts geworden. Het was zichtbaar, in blauw-oranje, rood-wit, donkerblauw-grijs, aan vele voeten door het hele land.

Maart op het grote podium

In de loop van de jaren 80 werd de zichtbaarheid alleen maar groter.Nike colleges haalden steeds vaker de laatste rondes van het NCAA-toernooi. Tegen 1985 was het onmiskenbaar: de gehele Final Four, Villanova, Georgetown, St. John’s en Memphis State, droeg Nike.

Het toernooi was dé nationale plek van de sport geworden en Nike was er niet te missen.Tegen die tijd zou Phil Knight hebben gevraagd wat het zou kosten om elk topbasketbalprogramma in het land te contracteren. Dit idee werd nooit gerealiseerd, maar zegt veel over hoe ver het bedrijf in minder dan tien jaar was gekomen.De zichtbaarheid in maart ging om meer dan slechts schoenen verkopen. Het versterkte het beeld van Nike in de sport. College-basketbal was inmiddels een nationale show die werd uitgezonden in huiskamers in het hele land en Nike was verbonden aan enkele van de meest belangrijke teams.De strategie uit 1977 - coaches benaderen en relaties opbouwen - had zijn vruchten afgeworpen. En dit alles gebeurde voor het oog van een nationaal publiek.

De kring van coaches

De relaties die deze ontwikkeling mogelijk hadden gemaakt, waren gebouwd op meer dan contracten.Elke herfst ontving Phil Knight de ene envelop na de andere van colleges uit het hele land met handgeschreven brieven, waarin Nike vol lof voor het bedrijf werd bedankt voor de zomer.

"Het bedrijf van Nike is gewoonweg geweldig," schreef George Blaney van Holy Cross. "Jullie zijn niet alleen fel, jong en dynamisch, maar het bedrijf geeft echt om mensen. Dat vind ik goed."Deze brieven werden gestuurd na jaarlijkse college-coachbezoeken; bijeenkomsten die op papier alleen gingen over productevaluaties, maar die veel verder gingen dan dat. Coaches ontmoetten designers. Ze bespraken materialen. Ze vergeleken ideeën. Ze bouwden relaties op, niet alleen met het bedrijf maar ook met elkaar.Clinics breidden dit netwerk nog wat verder uit. Door Nike gesponsorde evenementen brachten topcoaches uit het college-basketbal samen met highschool-coaches en spelers, waardoor de invloed zich verspreidde en de aanwezigheid van het bedrijf op elk niveau van de sport werd versterkt."Het draait om relaties, dienstverlening en het product," aldus Ed Janka over de filosofie van het beginstadium. "Het is allemaal even belangrijk."De mate van service bleek onderscheidend. Nike vertegenwoordigers waren altijd onderweg; op bezoek bij campussen om te praten met trainers en aangepaste oplossingen te bedenken als dat nodig was. Terwijl concurrenten hun producten verstuurden, bracht Nike deze zelf.Deze aanpak betekende een investering, qua geld en tijd. Maar het bleek te werken.Rond halverwege de jaren 80 betekende een 'Nike college' zijn meer dan alleen het dragen van een logo. Het betekende bij een netwerk horen, waarbij productinnovatie, marketing-zichtbaarheid en persoonlijke relaties belangrijk waren; een compleet nieuwe ervaring binnen de sport.

De testomgeving

Hoewel de kleuren en de look de aandacht trokken, was performance nog altijd de prioriteit.De rol van Georgetown als informeel lab was niet alleen voor de show. Coaches vroegen om stevige materialen. Trainers gaven feedback. Designers verfijnden het ontwerp keer op keer.Modellen zoals de Legend en de Terminator zijn een voorbeeld van dit soort overleg. Het resulteerde in stapsgewijze veranderingen qua materialen, structuren en looks. De schoenen werden ieder seizoen weer aangepast, aan de hand van de behoeftes van college-teams die op het allerhoogste niveau moesten presteren.

Het verhaal van de toenemende populariteit van het basketbal in de jaren 80 wordt vaak verteld aan de hand van bekende atleten en de strijd om de positie in de markt. Maar voordat het zover was, veroverde Nike een plek in de sport op de college-velden.