Toen de sprinter met de meeste medailles op de 100 meter ooit voor de laatste keer de baan op stapte, zei ze tegen zichzelf dat ze er klaar voor was, dat ze sterk was en dat dit haar wedstrijd zou worden. De volgende seconden zouden de bekroning van haar hele carrière worden.Met groen, geel en zwart haar achter zich aan wapperend en haar gouden nagels voor zich uitgestrekt, schoot <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-celebrates-shelly-ann-fraser-pryce" target="_blank">Shelly-Ann Fraser-Pryce</a>, de zelfverklaarde 'dochter van de aarde' die bij haar allerlaatste finish haar haar in de kleuren van haar land droeg, uit de startblokken tijdens de finale van de wereldkampioenschappen in het tot de nok gevulde Japanse Olympisch Stadion in Tokio. Ze eindigde haar carrière op de 100 meter zoals ze die 18 jaar geleden in Japan was begonnen: met onstuitbare snelheid, kracht en controle. Het was een duidelijk eerbetoon aan Jamaica, het land dat tijdens haar hele twintigjarige topsportcarrière onvoorwaardelijk achter haar had gestaan.In die decennia van dominantie, van het moment dat ze in 2008 als eerste Caraïbische vrouw olympisch goud op de 100 meter won, tot haar terugkeer als wereldkampioen in 2019 na de geboorte van haar zoontje Zyon, was Shelly-Ann het toonbeeld van dualiteit.&nbsp;Ze liet zich langdurig gelden op het kortste en meest intense atletiekonderdeel, straalde vrouwelijkheid en zelfexpressie uit in een fysiek veeleisende sport, en bewees dat het moederschap en sportieve topprestaties naast elkaar kunnen bestaan.Wat atleten in het algemeen, en meisjes in het bijzonder, kunnen leren van Shelly-Ann, is de moed om je eigen wedstrijd te lopen, op jouw voorwaarden. Om erop te vertrouwen dat je niet gedefinieerd wordt door de tegenslagen waarmee je te maken krijgt, maar door de manier waarop je ermee omgaat. En het besef dat zolang je in jezelf gelooft en hard en gedisciplineerd werkt, dat evenwicht mogelijk is. Tussen dromen en familie, carrière en geschiedenis schrijven.Dus voor die boodschap en voor die 276 ongelofelijke wedstrijden en finishes: Shelly-Ann, bedankt.Hieronder vind je een kijkje achter de schermen in Tokio bij de laatste dagen van de carrière van deze G.O.A.T.

Die schoenen. Dat haar. Die finish. Tijdens de wereldkampioenschappen atletiek van 2025 in Tokio sloot Shelly-Ann, vijfvoudig wereldkampioen, haar carrière af op haar eigen manier.

Sofieke van Bilsen (29) is een Nederlandse fotograaf met een passie voor beeldende fotografie. Ze is de vaste fotograaf van het Duitse vrouwenvoetbalteam en was de teamfotograaf voor het Duitse Olympische team in Parijs 2024. Ze werkt nauw samen met Nike atleten als Faith Kipyegon, Eliud Kipchoge en Sifan Hassan.In haar foto's is ze altijd op zoek naar beelden die een duidelijk verhaal vertellen, met de nadruk op de link tussen sport en emotie. Het liefst legt ze de rauwe momenten achter de schermen vast, plus de verhalen die de toeschouwer nooit te zien krijgt en alles daar tussenin. Zo legt ze de essentie van de sport vast.Vanuit haar spontane persoonlijkheid legt ze makkelijk contact met mensen. De atleten met wie ze werkt, zijn dan ook dol op haar. Haar relaxte en spontane karakter vult ze aan met ongelooflijk veel talent en de skills om in een omgeving te werken waarin atleten onder hoge druk staan.

Sofieke van Bilsen

Foto-essay

Icoon Shelly-Ann Fraser-Pryce liep haar laatste 100 meter op haar eigen voorwaarden

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens reizen door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur. LeBrons carrière heeft verschillende tijdperken doorlopen, en zijn vele tours door het land sinds 2005 stonden voor verschillende waarden. Hieronder vind je enkele van zijn meest memorabele momenten in het land.

2005-2009

LeBron begon zijn eerste tour in Peking in augustus 2005. Hij werd uitgenodigd om de prijsuitreiking bij te wonen van het Nike Battlegrounds toernooi, maar toen hij weer vertrok, was hij meer dan een toeschouwer geworden. Vanaf het moment dat hij in China aankwam, dacht hij dat zijn tour een uitwisseling van culturen kon worden die zijn wortels vond in een gedeelde liefde voor basketbal en een missie om de volgende generatie jonge spelers in China te inspireren. "Basketbal is niet alleen een sport, het verbindt mensen", zei hij.&nbsp;"Dit is een uitstekende leerervaring voor ons allemaal. Ik hoop dat ik kan blijven bijdragen aan de groei van de sport wereldwijd en de jeugd in China kan blijven inspireren om hun dromen na te jagen."

LeBrons legacy in China is verwerkt in versies van zijn schoenen die speciaal voor China zijn gemaakt. In 2007 verscheen LeBron James naast Mark Parker, destijds President en CEO van Nike, Inc., om zijn Nike Zoom LeBron V 'China' kleurencombinatie voor het eerst te tonen.

LeBron keerde in 2009, na zijn MVP-seizoen, terug naar Peking en werd er als een held ontvangen. Als deel van zijn reis doneerde hij gear en reikte hij beurzen uit voor de Zhenhua School, een school voor de kinderen van arbeidsmigranten in de voorsteden van Peking.

Om zijn seizoen te vieren kreeg LeBron een exclusief paar van de Nike Air Max LeBron VII. De ene schoen had een design geïnspireerd op Shenyang, 'Loyalty' genaamd, dat was ontworpen door de lokale artiest Ray Lei. De andere schoen had een op Shanghai geïnspireerd design, 'Family', dat was ontworpen door de lokale artiest Sic.

2011-2015

LeBron omarmde zijn rol als wereldwijd ambassadeur van het basketbal en richtte zich op de kans om China's jonge spelers te inspireren. In 2011 duurde zijn tour acht dagen en bezocht hij vier steden, waarbij hij het amateurbasketbal promootte met een reeks clinics en toernooien.

In 2012 had hij net weer een gouden medaille en kampioenschapsring op zak toen LeBron James enthousiast werd onthaald in Peking, waarbij hij een tour van vier dagen aftrapte als onderdeel van de&nbsp;Find Your Greatness campagne. "Grootsheid wordt gedefinieerd door hoeveel moeite je wil doen voor wat je doet", zei LeBron. "Grootsheid hoort bij overwinning. Het hoort ook bij het hoofd bieden aan tegenslag."

Toen LeBron in 2013 in China terugkeerde, had hij veel om te vieren: zijn tweede NBA-kampioenschap op rij en MVP-awards voor zowel het reguliere seizoen als de Finals.

In 2014 was LeBron James de eerste mentor die de selectie aankondigde voor Nike RISE, dat werd opgezet zodat spelers hun competitieve stijl konden verbeteren en hun vaardigheden verder konden ontwikkelen.

In 2015 werd Nike RISE 2015 verder ontwikkeld met led-velden en oefeningen met motion-tracking om de ultieme trainingservaring te creëren, de basisprincipes van basketbal aan te leren en de grenzen van sporttraining te verleggen.

In een emotionele finale werden vier spelers uitgekozen om China te vertegenwoordigen tijdens de World Streetball Championships.

2016-2019

Nadat hij in 2016 nog een NBA-titel pakte, werd LeBron in Guangzhou ontvangen met een grootse kampioenschapsparade, waarbij er tienduizenden fans op straat stonden, veel van hen in Cavs #23-shirts. Dit toonde aan in welke mate James' legacy zijn weg had gevonden in Azië.&nbsp;Zijn More Than an Athlete campagne inspireerde jonge spelers zodat ze basketbal gingen beschouwen als een manier om sociale veranderingen teweeg te brengen.

Na een warme ontvangst door duizenden fans bracht hij het merendeel van zijn tijd in Peking door, waar hij samen trainde met leden van het Chinese basketbalteam voor junioren en de spelers coachte.

Tijdens schoolbezoeken in Peking deelde LeBron zijn eigen basketbalervaringen met jonge atleten en benadrukte hij de rol die hard werken, toewijding en geloof in zichzelf hadden gespeeld in zijn succes.

In 2018 begon de eerste dag van zijn More Than an Athlete tour in Shanghai met een paneldiscussie met studenten van de Shanghai Theatre&nbsp;Academy en eindigde met een potje spelen in een park. Honderden fans kwamen naar het veld om hem te zien spelen, in de hoop een glimp op te vangen van het icoon.

Deze maand vloog LeBron naar China voor zijn Forever King tour, zijn 15e tour in het land die 20 jaar na zijn eerste tour in Azië plaatsvindt. Daar voegde hij zich bij 's werelds meest gepassioneerde basketbalspelers en -fans en liet hij nogmaals weten dat hij wereldwijd iets terug wil doen voor de sport.

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens een reis door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur.

De reis van een icoon: 20 jaar LeBron James in China

Urenlang steile beklimmingen overwinnen en uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist, brandende zon en ijskoude temperaturen in de nacht. Er mentaal vrede mee nemen dat de volgende bevoorradingspost nog ver, heel ver weg is. Ultra trailrunning klinkt als een slopende, onverbiddelijke sport die voorbehouden is voor de avontuurlijkste en meest hardcore atleten onder ons.Volgens onze hardlopers van het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-acg-all-conditions-racing-department" target="_blank">All Conditions Racing Department</a>, waarvan er zes net de ultieme UTMB-wedstrijden in de Franse, Italiaanse en Zwitserse Alpen hebben overwonnen op trails van 15 tot 174 kilometer, met een hoogte/stijging van 1200 tot bijna 10.000 meter, is de grit, het doorzettingsvermogen, plezier en vrijheid van trailrunning het harde werk meer dan waard. Ervaar het zelf.

<h3>ROSS GOLLAN</h3>Wedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 29e

<h3>MARIE NIVET</h3>Wedstrijd: Experience Trail Courmayeur (ETC); 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking bij de vrouwen: 7e

CESARE MAESTRIWedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 2e

<h3>BAPTISTE COATANTIEC</h3>Wedstrijd: Ultra-Trail du Mont-Blanc (UTMB); 174 km met bijna 10.000 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 11e

<h3>ANTHONY COSTALES</h3>Wedstrijd: Courmayeur – Champex – Chamonix (CCC); 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 15e

<h3>DREW HOLMEN</h3>Wedstrijd: CCC; 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 3e

Steile beklimmingen overwinnen. Uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist. Ultra trailrunning is een onverbiddelijke sport. Maar wat het oplevert, is het helemaal waard.

Ultra trailrunning vergt alles wat je in je hebt, maar levert ook veel op

Op de rumoerige fabrieksvloer van Nike's Air Manufacturing Innovation-faciliteit bestudeert een groep ingenieurs een uitvergroot prototype van de Air Max unit. De vorm ervan is verbazingwekkend technisch. Deze klaverachtige unit, het visuele element dat later zou uitgroeien tot de minimalistische Airbag van de nieuwe <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-air-liquid-max-merges-superior-comfort-and-air-max-heritage" target="_blank">Nike Air Liquid Max</a>, is gebogen voor soepele overgangen. Hij is ontworpen voor ongekend soepele stappen.&nbsp;Maar dat is niet zo simpel als het klinkt. De unieke Airbag is lastig om te produceren door de ingewikkelde vormgeving. Het is de eerste Max unit met uitsparingen aan de binnenkant. De rand, de omtrek van de unit, is ingewikkeld om precies goed te krijgen. Air Max ingenieurs hebben een woord om Air te omschrijven: 'elastomeric' Ze bedoelen daarmee dat de Air kan transformeren op basis van veranderende omstandigheden zoals temperatuur of vochtigheid. Zodra je meer complexiteit toevoegt aan de vorm van de gevulde Airbag, wordt het lastiger om steeds weer exact dezelfde vorm in elke maat te snijden. Denk maar aan een koekjesvorm. Hoe ingewikkelder de vorm is, des te groter wordt de kans op fouten wanneer je de vorm uit het deeg snijdt. Stel je nu eens voor dat het deeg aan de bovenkant een ronding heeft. Want dat is het geval bij de Max Airbag en elke schommeling in kamertemperatuur kan een minuscule vervorming teweegbrengen.&nbsp;En dat is nog niet alles; exact hetzelfde ontwerp moet wel honderdduizend keer worden gereproduceerd.&nbsp;Extreme complexiteit. Extreme precisie. En dat allemaal in een minimalistisch design dat moet aanvoelen als de meest onopvallende Max ooit.&nbsp;

Wat betekent het om op Nike Air te lopen? Een comfortabel gevoel uiteraard. Elke stap moet moeiteloos aanvoelen. Maar ook de onmiskenbare look is belangrijk. Het begon allemaal in 1987 met de Air Max I; de doorzichtige bubbel was een soort prisma voor de toekomst van schoendemping. Maar Nike Air was nooit slechts gebaseerd op inspiratie. De ontwikkeling ging gepaard met technische precisie om precies het juiste gevoel te geven. &nbsp;Hoewel de suggestie van 'walking on air' eenvoudig is, was het creëren ervan alles behalve simpel.

De eerste briefing van het design vond plaats in 2019 met de slogan 'The Most Nothing Max'. Het doel was om een Air Max te creëren die licht, vloeiend en flexibel aanvoelde, bijna alsof hij er niet was. Een doel dat eigenlijk haaks stond op het idee van de Air unit.

Het idee van Air Max was altijd gebaseerd op die grote bubbel en de ontwerpers vroegen zich af of een Air Max unit wel als niets zou kunnen, of zelfs moeten, voelen. Een gevulde Airbag, gecombineerd met lagen cementfoam en rubber, kan overkomen als stijf en hard, waardoor het lastig is om een soepel gevoel te ervaren bij iedere overgang.&nbsp;"Liquid Max moest een nieuw visueel beeld neerzetten, maar de Air unit moest ook een nieuw gevoel geven bij het lopen op Air," zegt Ditte Kuijpers, Design Director, Nike Sportswear Innovation Footwear. "Mensen moesten voelen én zien hoe anders dit was. Elk element van de schoen moest hier samen voor zorgen."

Allereerst bespraken de designers en ingenieurs hoe de unit zou verschillen van eerdere Air Max modellen. Enkele belangrijke termen die ze noemden als inspiratie: Strak. Simpel. Minimalistisch. De Air Max moest lichter en flexibeler zijn dan eerdere modellen. Toen de Nike designers de strakkere unit begonnen te conceptualiseren, stuitten ze op een verrassende bron: de<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-air-max-scorpion-official-images-release-date" target="null">Air Max Scorpion</a>. De schoen die was uitgebracht in 2021 was zeer maximalistisch met een enorme unit in ambitieuze proporties. Het was zelfs de grootste unit ooit gemaakt qua Air-volume per vierkante inch. Een element was enorm opvallend bij het ontwerpen van de Scorpionbag: de nadruk op de vernieuwde gewichtsverdeling. Dit houdt in dat elk onderdeel van de demping precies is geplaatst onder de volledige voet, waardoor het lichaamsgewicht over specifieke punten op de Airbag wordt verdeeld. Elk deel van de Air unit kan stijver of juist zachter zijn.&nbsp;

"De Scorpion gaf het team een goed startpunt," zegt Wade Flanagan, Director bij Nike Air Innovation. "We ontdekten nieuwe technieken om ons te helpen bij het afstemmen van de flexibiliteit van de bag voor verschillende zones. We wilden de Liquid Max lichter, flexibeler en minimalistischer maken dan de Scorpionbag, maar net zo responsief."Maar de bags zo snijden dat je dit effect voor elkaar krijgt, is moeilijk, zegt Flanagan. Elke Airbag leidt haast een eigen leven doordat de vorm kan veranderen door de meest subtiele aanpassingen van de omgeving. De Airbag perfect snijden is haast net zo ingewikkeld als schieten op een bewegend doel.

De naam van het ontwerp werd gewijzigd naar Liquid Max, omdat de unit moest bewegen met een haast onmerkbare en soepele overgang, net als vloeistof. Een eerste prototype van een van de ontwerpers maakte gebruik van een aangepaste versie van de Air Max DN8 Air unit, een rij drukbuizen onder de gehele lengte van de voet. Om een meer voorgevormd systeem te produceren dat samenwerkte met de voet en om het aantal elementen van de schoen terug te brengen, experimenteerden de ontwerpers met verschillende versies van een drop-in middenzool.Sommige prototypes van de Air unit waren meer organisch. Andere prototypes waren juist industrieel. Soms werd geprobeerd om visuele details zo in te zetten dat ze konden leiden tot mechanische voordelen. Zou een subtiele weergave van het woord 'Air Max' op de buitenzool voor een trampoline-effect kunnen zorgen via de middelste letters? Alle mogelijkheden werden onderzocht. De tests bleven bovendien niet beperkt tot de fysieke wereld. Met een digitale methode, Finite Element Analysis (FEA), konden ontwerpers krachten simuleren die optreden als iemand op de schoen loopt, waardoor druk ontstaat op verschillende delen van de unit. Vervolgens kon worden gemeten hoe de unit reageerde.&nbsp;

Aan de hand van verschillende tests kwamen de designers en ingenieurs uiteindelijk uit bij een prachtige Air unit met twee kamers over de hele lengte van de voet. De meest opvallende breuk met eerdere Air units zorgde ook voor de grootste technische uitdaging: de uitsparingen in de bag maken, het overbodige materiaal in het midden wegsnijden en de unit een gebogen, rockervorm geven voor een minimalistische look. Een ingewikkelde unit van binnen en buiten bijsnijden, met een gebogen vorm? Dat was nog nooit gedaan. En er was een preciezere manier voor nodig om de Air unit te produceren.&nbsp;

Het Liquid Max team werkte nauw samen met de technici van Nike's Air Manufacturing Innovation (Air MI)-faciliteit in Beaverton, Ore. Er was eigenlijk geen ruimte voor fouten. Als de bag niet precies onder de juiste hoek werd gesneden kon deze beschadigen. Als hij te ruim werd gesneden, ontstonden er rommelige en lelijke flappen aan de randen. Een dynamisch element zoals Air is extreem gevoelig voor omgevingsfactoren, wat betekent dat de vorm van de bag kan veranderen door schommelingen in kamertemperatuur, waardoor de afmetingen niet meer gelijk zijn. Het produceren van de Air unit is vergelijkbaar met het bakken van 's werelds beste soufflé.

De uiteindelijke versie van de Liquid Max Air unit is het resultaat van gewaagde creativiteit en vindingrijke productie. En de strategieën die zijn ingezet om de Air unit te ontwerpen, zijn niet slechts voorbehouden aan een enkele schoen."De Liquid Max unit is exemplarisch voor hoe onze designers, ingenieurs en Air MI-technici uitdagingen aangaan," zegt Flanagan. "Dit komt voor een groot deel voort uit de wil om grenzen te verleggen en een nieuwe richting in te slaan met Air Max, zodat iedereen die de schoenen draagt ervan profiteert".

Nike Air Liquid Max is de eerste Max unit met uitsparingen aan de binnenkant. Dit betekent het begin van een nieuw tijdperk voor Air Max, waarin precisie en complexiteit samenkomen.

Ontdek designverhalen over Nike, Converse en Jordan schoenen en kleding, met de Nike Air Force 1, Nike Air Jordan, Nike Air Max en meer.

Design

Zo maak je het

Minder is Max: de nieuwste versie van Nike Air

Over Nike – Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Het kostte Yao Miao alles wat ze in zich had om de 'Koningin van de trailrunning' te worden in China. Yao groeide op in een klein plattelandsdorp in de provincie Guizhou in China en is de jongste van zes dochters. Ze hielp haar ouders vaak mee en maakte lange uren op de rijstvelden, maar als kind wist ze al dat ze een toekomst wilde opbouwen buiten de landelijke gemeenschap. Toen ze op de middelbare school zat, deed die kans zich voor. Yao ging het huis uit toen ze werd gekozen als een van de vier studenten uit haar regio om naar een door de staat gerunde school voor toekomstige topatleten te gaan. In het begin vond ze het zwaar. Het was niet makkelijk om haar familie achter te laten, en ze voelde zich vaak eenzaam en had last van heimwee. Haar lichaam paste zich moeilijk aan de nieuwe manier van training aan. Maar op deze school ontdekte ze wel haar passie voor trailrunning.In de loop van de tijd wierp haar natuurlijke veerkracht zijn vruchten af. Ze worstelde zich door blessures en tegenslagen om de eerste driemalige Ultra-Trail du Mont-Blanc Finals-kampioen te worden. De UTBM Finals is een van de meest geroemde trailrunningwedstrijden van de wereld.Nu sluit Yao zich aan bij de ACG <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-acg-all-conditions-racing-department" target="null">All Conditions Racing Department</a>, de ACG selectie van de beste trailrunning-atleten, en kijkt ze terug op de start van haar traject, de overwinningen en uitdagingen die ze onderweg tegenkwam, en de manier waarop haar samenwerking met ACG een nieuwe generatie atleten kan bereiken.

Mijn geboorteplaats heeft me gevormd tot topatleet. Er zijn in dat gebied veel kleine bergen waar ik vroeger speelde, dus ik ben dat soort terrein gewend geraakt. Daardoor ben ik een sterkere trailrunner geworden. Ik vind het geweldig om in de bergen van China te rennen, vooral over de Chinese Muur.Je moet weten dat je je doelen niet meteen hoeft te behalen. Op de school voor de sport richtte ik me voornamelijk op hardlopen, en zat ik in een georganiseerd team. Maar nadat ik in 2016 afstudeerde, werd ik niet gevraagd voor een professioneel of universiteitsteam. Dus ik begon met werken. Ik deelde flyers uit bij een sportschool, en later hielp ik mijn zus met haar make-upwinkel. Ik voelde me verloren. Ik trainde in die tijd niet meer als atleet.Ik wilde niets liever dan hardlopen. Uiteindelijk werd de afwijzing mijn motivatie. Ik kreeg de kans om mee te doen aan een trailwedstrijd. Ik haalde de finish niet, maar door die teleurstelling kreeg ik het gevoel dat ik de trailrunning weer moest oppakken. Mijn doel: de beste trailrunner ooit worden. Ik besloot hard te gaan werken en wedstrijden te blijven doen. Ik geloofde in mijn succes en wilde dat ook bewijzen.Een van de zwaarste wedstrijden was bij UTMB in 2019. Tijdens de run van 168 km was er een moment dat ik niets meer zag. Ik deed mee aan zoveel wedstrijden dat mijn lichaam de inspanning ervan niet meer aankon. Ik maakte de wedstrijd niet af, en de organisatoren vroegen me om te stoppen. Ik maakte me enorm zorgen dat ik nooit meer zou kunnen zien en daardoor met trailrunning zou moeten stoppen. Het verlies van mijn zicht was slechts tijdelijk, maar het voelde alsof ik mijn vertrouwen in de sport verloor.

Het duurde even voor ik mijn plek in de trailrunning had veroverd, maar het hele traject gaf zoveel voldoening. Na mijn eerste kampioenschap in 2018 wist ik dat ik het talent en de motivatie had om een toptrailrunner te worden. Ik bleef streven naar nog een winst, maar het leek me niet te lukken. In 2019 maakte ik een aantal wedstrijden niet af, en in 2020 stopte ik met wedstrijden. Ik bleef een intense passie voor de sport houden, dus in 2023 had ik een comeback. In 2024 won ik eindelijk een wedstrijd, de OCC-UTMB. Op deze overwinning ben ik ook het meest trots. Ik was er weer! Het harde werk wierp zijn vruchten af, en ik had eindelijk het gevoel dat ik weer vooruit kon.Voor mij is de belangrijkste mindset een liefde voor de sport. Ik heb veel uitdagingen gehad, maar omdat ik zo van trailrunning houd kon ik blijven doorgaan en ben ik wie ik nu ben.

Ik wil dat trailrunners zich bewust worden van de invloed van hun acties op het milieu. Trailrunning is heel snel heel populair aan het worden, maar veel hardlopers staan niet genoeg stil bij het beschermen van de omgeving. Ik wil hardlopers aanmoedigen om de natuur en onze planeet met zorg te behandelen: blijf op de gebaande paden, ruim je afval op en respecteer de wilde dieren. Een hardloper die zijn verantwoordelijkheid neemt, beschermt deze plekken. Ik weet dat het niet makkelijk is om iedereen iets bij te brengen, maar ik kan bij mezelf beginnen en het goede voorbeeld geven. Vorig jaar heb ik geholpen bij de organisatie van evenementen om het milieu te beschermen, en ik hoop dat meer mensen in de toekomst met me meedoen.Ik weet hoeveel ik met ACG kan doen om mijn droom te volgen en de volgende generatie te supporten. Ik ben ontzettend trots om het door Nike ondersteunde initiatief 'Boundless Girls with Yao Miao' te lanceren, waarmee we sport toegankelijker maken voor meer meisjes op basis- en middelbare scholen in China. Ik wil tieners inspireren die net als ik zijn opgegroeid in een onderontwikkeld gebied, zodat ze hun zelfvertrouwen gaan vinden en weten dat er meer is in de wereld. Sport heeft de kracht om voor hen nieuwe deuren te openen.

Haar groei van het landelijke China tot driemalig UTMB Finals-kampioen, en nu onderdeel van het ACG All Conditions Racing Department, is een verhaal van uithoudingsvermogen, geloof en een onuitputtelijke toewijding aan de sport.

For the win

Trailrunner Yao Miao loopt nieuwe doelen tegemoet met ACG

De favorieten van de redacteur

Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Verhalenhoek

Als jij een voetbalplaatje zou zijn, wat zou er dan op de achterkant staan? Dat is wat de Nike Baseline-test doet. Het is een manier voor alle atleten om hun fysieke tools in kaart te brengen.Wat houdt de test in?De Nike Baseline-test bestaat uit vijf assessments en is net zo fundamenteel als de naam doet vermoeden. De tests zijn afkomstig uit de biomechanica, fysiotherapie en bewegingswetenschap en kunnen in enkele minuten worden uitgevoerd: een 3D-bodyscan, een voetscan, een drukmeting op blote voeten, een mobiliteitstest voor de enkels en countermovement jumps. In veel opzichten is Baseline het breedst inzetbare instrument dat het Nike Sport Research Lab (NSRL) te bieden heeft. Elke professionele atleet die het NSRL bezoekt, kan ervoor kiezen om de test te doen. Wat voor programma ze ook volgen. Maar dat betekent niet dat het een exclusieve tool is voor een selecte groep. Baseline is de enige testreeks binnen het NSRL die ook voor elke Nike medewerker beschikbaar is.Samen vormen de testresultaten de basis van iemands atletisch profiel: hoe krachtig, mobiel en explosief iemand is, en welke andere eigenschappen daarbij horen. Deze inzichten geven Nike onderzoekers, wetenschappers en designers een duidelijker beeld van hoe ze aan de behoeften van een atleet kunnen voldoen.

Baseline levert fundamentele kennis over het lichaam van een atleet en verbindt anatomische bouw, voet- en onderlichaammechanica en functionele beweging.

De driedimensionale voetscan meet de vorm van de voet in een normale staande houding. De gemeten maten kunnen dienen als startpunt voor een schoen- of productpasvorm.

Lopen op blote voeten helpt gebieden met hoge en lage druk onder de voet in kaart te brengen. Het zichtbaar maken van drukpunten kan inzicht geven in het looppatroon van een atleet.

De mobiliteit van enkels en tenen, getest in verschillende richtingen, helpt om de gewrichtsfunctie te bepalen.

Sprongtesten kunnen een indicatie geven van kracht, power en asymmetrie in het onderlichaam.

De data uit Baseline testen gaan verder dan het beschrijven van de huidige fysieke staat van een atleet. Ze kunnen ook inzicht geven in het verleden van een atleet, zoals welke sport iemand gedaan heeft of welke blessures diegene gehad heeft.

Waar helpt de test ons bij?Jackie Shea, Baseline Operator Innovation, zegt dat Nike onderzoekers elke &nbsp;Baseline test zorgvuldig hebben gekozen om iedere interactie met atleten binnen het NSRL een ervaringsgerichte en diagnostische toon te geven. Voor de opening van het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/inside-the-nike-sports-research-lab-lebron-james-innovation-center" target="null">LeBron James Innovation Center</a> in oktober 2021 was betrokkenheid van atleten in het lab vooral gericht op het testen van schoen- en kledingprototypes. Daar is niets mis mee, zegt Shea, een voormalig D1-atleet met een achtergrond in kinesiologie en bewegingswetenschap. Maar dat proces behandelt de atleet vooral als testpiloot, ondergeschikt aan het voertuig dat wordt bestuurd: het product. "We wilden dat Baseline atleten centraal zou zetten in het lab, los van het product," vertelt ze.&nbsp;Vanuit hun Baseline resultaten krijgen atleten inzicht in de nuances van hun atletisch profiel. Ben je meer gebouwd op langdurig uithoudingsvermogen of juist op explosieve kracht? Je resultaten van de verticale sprong kunnen je in de juiste richting wijzen. Blijkt uit de 3D-bodyscan dat er in je anatomie sprake is van onevenwichtigheden in je verhoudingen? Deze resultaten zijn op zichzelf al waardevol voor atleten. Je hoeft geen product te testen om meer inzicht te krijgen in je eigen lichaam.&nbsp;&nbsp;&nbsp;

Na meer dan 4000 atleten door Baseline te hebben begeleid, heeft Shea geleerd patronen te herkennen in fysieke profielen per sport en daar oplossingen aan te koppelen via andere Nike tools. Zo hebben hardlopers vaak een zwakkere achterste spierketen, zoals rug, bilspieren en hamstrings. Zij hebben het meeste baat bij consistente krachttraining, zoals de honderden work-outs in de <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.nike.com/ntc-app" target="_blank">Nike Training Club App</a>. Atleten die zijwaartse sporten beoefenen, zoals basketbal, hebben vaak een beperkte mobiliteit. Voor hen kan een Nike-yogales in een store in de buurt precies zijn wat nodig is.Een belangrijk onderdeel van Shea’s werk is het ontkrachten van mythes bij het bespreken van testresultaten. Een atleet kan bijvoorbeeld zeggen dat hardlopen pijn doet aan de knieën, maar bij het testen van de enkelmobiliteit blijkt diezelfde atleet zo stijf als een plank. Uit tests van hun looppatroon op <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/nike-nsrl-form" target="_blank">NSRL Form</a>, een recente toevoeging aan het testprogramma, komt vervolgens duidelijk naar voren dat de atleet te grote passen maakt. Bij elke stap wordt het grootste deel van de kracht via de knieën en de rug afgevoerd, in plaats van gelijkmatig over het lichaam verdeeld. De knieën van de atleet doen geen pijn door het hardlopen zelf, maar door de manier waarop diegene loopt. Baseline-resultaten helpen atleten met een concreet handelingsperspectief voor wat ze het meest belemmert.&nbsp;

Baseline speelt wel degelijk ook een rol in het efficiënt testen van producten door Nike onderzoekers en het vinden van echte oplossingen. Baseline resultaten worden bijvoorbeeld vaak gebruikt door NSRL onderzoekers om deelnemers te werven voor nieuwe onderzoeken. Een atleet met sterke scores op explosieve verticale sprongkracht is ideaal voor een onderzoek waarin een nieuw basketbalontwerp wordt getest. Een langeafstandsloper past daarentegen beter bij een loopbandtest in de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/nike-sport-research-lab-environmental-chambers" target="_blank">klimaatkamers</a>, waarmee wetenschappers de nieuwste zweetafvoerende materiaalinnovaties zoals <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-aero-fit-official-images" target="null">Aero-FIT</a> kunnen evalueren. Naarmate steeds meer atleten Baseline doen, wordt het onderzoek van het lab steeds specifieker. Hetzelfde geldt voor productontwikkeling.&nbsp;Dat proces is continu in ontwikkeling. Een Baseline-evaluatie is nooit het einde van het verhaal. Het is het begin van een nieuw gesprek.&nbsp;"Baseline creëert relaties met atleten die niet passief zijn, maar actief," zegt Shea. "Tussen de atleten en hun testresultaten is er een voortdurende uitwisseling. Een van mijn favoriete onderdelen van dit werk is het stellen van vervolgvragen. Ik zie een verschil tussen de kracht in je linker- en rechterbeen. Heb je vroeger een blessure aan je been gehad? Vertel er eens wat meer over. Er zit altijd meer achter het verhaal van elke atleet."

Als jij een voetbalplaatje zou zijn, wat zou er dan op de achterkant staan? Dat is wat de Baseline-test van de NSRL doet. Het is een manier voor alle atleten om hun fysieke tools in kaart te brengen.

Sportwetenschap

Next level

De NSRL Baseline-test

25 januari 1964. Zaterdag.The Beatles scoorden hun eerste nummer 1-hit in de Verenigde Staten met het nummer: "I Want to Hold Your Hand."En op een koude, regenachtige dag in Portland, Oregon, ontmoetten een coach en zijn voormalige atleet elkaar voor de lunch in het Cosmopolitan Hotel om een mogelijk zakelijk partnerschap te bespreken.Een uur later stonden Phil Knight en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/bill-bowerman-nike-s-original-innovator" target="_blank">Bill Bowerman</a> op en schudden elkaar de hand. Blue Ribbon Sports was een feit.Om te begrijpen hoe het kwam dat de twee mannen uit Oregon elkaar op dat moment ontmoetten, moeten we tien jaar terug in de tijd, naar een tiener die niet was geselecteerd voor het honkbalteam.

Het begin

Phil Knight groeide op in het zuidoostelijke deel van de stad Portland en ging naar Cleveland High. Hij was, zo vertelt hij, de laatste speler die niet werd geselecteerd voor het honkbalteam van tweedejaars en jonger. Een beslissing die zeer deed."Ik was er kapot van, maar mijn moeder zei 'Je gaat hier niet lopen kniezen. Of je neemt een krantenwijk of je gaat naar de atletiekbaan.' Die keuze was snel gemaakt. Ik ging naar de baan."Die beslissing zou zijn leven, en uiteindelijk zelfs de hele sportwereld, veranderen.Knight ging bij het atletiekteam en vond al snel zijn draai. Hoewel hij fysiek kleiner was dan zijn teamgenoten, was hij snel, competitief en niet bang om hard te werken.Tijdens een van zijn eerste wedstrijden stelde zijn vader William, een arbeidsrechtadvocaat die later de uitgever van de Oregon Journal zou worden, hem voor aan coach Bill Bowerman. De twee oudere mannen hadden samen gestudeerd aan de University of Oregon. Die dag ontmoette de jonge Knight voor het eerst de coach die later zijn leven zou veranderen.Inmiddels had hij al meerdere overwinningen en podiumplekken van lokale wedstrijden binnengesleept, genoeg om naam te maken binnen de competitieve highschool-scene van Oregon. Tijdens zijn junior-jaar las hij een kop die hem bijbleef: Bill Dellinger, een hardloper van de University of Oregon, had zojuist de mijl gewonnen tijdens de nationale kampioenschappen met Bowerman als coach."Het was verbluffend", zei Knight. "Het was een enorme kop in The Oregonian en vanaf dat moment kreeg ik door wat een fenomenaal programma Bill Bowerman had."

De hamburger onder de hardlopers

Hoewel hij klein en slank was, liet Knight zich hierdoor nooit tegenhouden. In 1955 speelde hij bij Clevelands basketbalteam voor het stadskampioenschap, werd hij tweede in de hardloopcompetitie op de 880 yard, en pakte hij de vierde plaats op het staatskampioenschap. Rond de herfst had hij zijn plek verdiend in het atletiek- en cross-countryteam van Bowerman aan de University of Oregon.De vader van Knight had al ver voor die eerste training bij Bowerman om advies gevraagd; een vroege aanwijzing van de band die de carrière van beide mannen zou bepalen. William Knight had Bowerman die herfst geschreven omdat hij benieuwd was of de coach dacht dat Phil moest kiezen voor een studie of voor het leger.Bowerman antwoordde met zijn kenmerkende mix van ongezouten eerlijkheid en betrokkenheid."Mijn eerste zorg is de educatie van je zoon", schreef hij. "Het is niet alleen maar pret en plezier. Het vereist hard werk om succesvol te worden in wat dan ook...het is een voorrecht om je zoon hier te hebben, en ook een verantwoordelijkheid voor mij, voor jou en voor hem."

Knight leerde al snel, net zoals al die eerstejaars vóór hem, wat ploeteren onder leiding van de bombastische Bowerman precies inhield. "Na mijn eerste jaar moest ik echt even nadenken en ik vroeg me af of ik wel terug wilde gaan naar die gekke vent", herinnerde Knight zich. "Ik besefte dat teruggaan betekende dat ik de dingen op zijn manier moest doen, want hij zou nooit veranderen. Dus ik ging terug."Die beslissing bleek een keerpunt te zijn. Bowerman zag dat Knight potentie had,&nbsp;niet als de beste hardloper, maar als een perfect proefkonijn. "Ik hoorde niet bij de besten in het team", gaf Knight toe. "Dus Bowerman kon mij als proefkonijn gebruiken zonder veel risico te lopen."Hij noemde Knight de 'hamburger' onder de hardlopers (solide basis, toegankelijk, doeltreffend) en hij zette hem in om vroege testmodellen van prototypes te testen. In augustus 1958 stuurde Bowerman een brief aan Knight met zijn trainingsplan voor de zomer met een PS: Als je toevallig een paar schoenen hebt die volgens jou goede hardloopschoenen kunnen zijn, stuur ze dan naar mij. Dan zorg ik dat ze klaar zijn voor je weer naar college moet.Het paar dat Knight die herfst kreeg, had een bovenwerk van wit materiaal met een rubberen coating, dat Bowerman later omschreef als "materiaal dat je ook zou kunnen gebruiken voor een afwasbaar tafelkleed". Ze waren simpel, functioneel en nog maar een glimp van wat er komen zou. De coach zou nog jaren nodig hebben om een productiepartner te vinden, maar in zijn missie om een snellere en lichtere schoen te maken had hij zijn eerste tester al gevonden.

Van baan naar business

Tegen de tijd dat Knight in 1959 afstudeerde in bedrijfskunde aan de University of Oregon was zijn focus verschoven van de baan naar het klaslokaal. De volgende stap was Stanford, waar hij zich inschreef om zijn MBA te halen.Aan het begin leek zijn pad wat onzeker. Maar tijdens zijn laatste jaar was er een vak met de naam 'Small Business Management' dat zijn aandacht trok. Tijdens dat vak zou hij het idee van zijn leven krijgen."Het was het enige vak in ondernemerschap dus het was een van de vakken die me het meest interesseerde", zei Knight.&nbsp;Hij kreeg een sterke band met zijn professor, Frank Shallenberger, die zijn studenten een simpele, open opdracht gaf: bedenk een nieuw bedrijf, leg vast wat het doel is en schrijf een marketingplan om het te ondersteunen.Knight had niet lang ervoor een gesprek tussen fotografen opgevangen bij de Oregon Journal, waar hij een zomerbaantje had tijdens zijn studie. Ze hadden het over de opkomst van goedkope Japanse fototoestellen die begonnen te concurreren met de bekendere en duurdere Duitse cameramodellen."Elektronica was een populair onderwerp op dat moment en de slimme studenten kozen er vaak voor om daarover te schrijven", zei Knight. "Maar ik wist helemaal niks van elektronica dus ik schreef ergens over waar ik wel iets van wist: schoenen."Met zijn ervaring als een van de testdragers van Bill Bowerman als basis, zette hij zijn eigen hypothetische bedrijf op. Rond 1962 werden Duitse sportschoenen steeds populairder in de VS: schoenen van hoge kwaliteit én met een hoge prijs. Knight zag een kans.Hij verwerkte het idee bijna letterlijk van de ene op de andere dag in een paper met een enkele gedurfde vraagstelling: Kunnen Japanse sportschoenen Duitse sportschoen vervangen zoals Japanse camera's ook Duitse camera's hebben vervangen?Knight beargumenteerde dat Japanse hardloopschoenen zowel op prijs als op kwaliteit zouden kunnen concurreren met de grootste Duitse merken. Knight kreeg een tien. Toen de opdracht voorbij was, kreeg hij het idee niet uit zijn hoofd. "Ik schreef een informatieverzoek aan bijna elke Japanse schoenenfabrikant die ik kon vinden."Slechts een bedrijf stuurde een antwoord: Kow Hoo Shoe Company uit Hongkong. De brief die was geschreven in gebroken Engels, was beleefd maar ontmoedigend."Helaas moet ik u informeren dat wegens gebrek aan [zulke] machines en materialen, we een dergelijk type schoen niet kunnen fabriceren en ik ben ervan overtuigd dat dit voor elke schoenmaker in Hongkong geldt. We zijn experts op het gebied van het fabriceren van golfschoenen, skateschoenen en bowlingschoenen etc."Het was niet het antwoord waar Knight op had gehoopt, maar het maakte niet uit. Er was een zaadje geplant dat niet lang daarna zou ontkiemen.Hij was gefrustreerd, maar zeker niet afgeschrikt, en al gauw zou hij de kans van zijn leven krijgen.Dat verhaal, en meer, komt aan bod in toekomstige video's van het Department of Nike Archives bij The Record.

Het Department of Nike Archives (DNA) werd oorspronkelijk uit nood geboren, maar wist door expertise en ambitie dat niveau ver te overstijgen. Inmiddels herbergt het honderdduizenden voorwerpen en oneindig veel verhalen.&nbsp;Het archief ontstond in de jaren 70 en kreeg in 2006 officieel de naam 'DNA'. Deze afdeling dient als cultuurbewaker en vernieuwer van het steeds veranderende en vertakkende verhaal van Nike. "Een besef van wie je bent en wat je doorstaan hebt, kan veel betekenen voor de motivatie, inspiratie en creativiteit. Dat is wat DNA biedt." – Phil Knight

Department of Nike Archives

Neem een kijkje achter de schermen van de beroemde zakendeal tussen Phil Knight en Bill Bowerman, de medeoprichters van Nike.

Geschiedenis

De handdruk waarmee het allemaal begon

Melitta Baumeister staat erom bekend dat ze van alledaagse dingen iets buitengewoons maakt. Haar werk laat de grens tussen mode en beeldhouwkunst vervagen; denk aan overdreven designs, handgevormde materialen en onverwachte texturen die bijna lijken te bewegen.Sinds de lancering van haar gelijknamige label in 2013 is de in New York gevestigde modevernieuwer uitgegroeid tot een van de meest onderscheidende stemmen in hedendaags design met een erkenning van het CFDA/Vogue Fashion Fund als resultaat.Nu is het tijd om die bijzondere aanpak voor Nike in te zetten. Op 29 oktober zal Baumeister in New York een ervaringsgerichte performance en installatie lanceren voor het eerste hoofdstuk in een langdurige samenwerking met het merk. Ze start met de Nike Vomero Premium. De schoen is vernieuwd qua kleur en zoveel meer, waardoor er een expressieve studie van beweging en perceptie ontstaat. Het resultaat is deels kunstwerk, deels experiment met een volledig menselijk perspectief.Voor Melitta werd het concept 'Run Like No One' het emotionele hart van de samenwerking. Deze boodschap draait om het opnieuw vinden van plezier in beweging. Voor jezelf, niet voor applaus van anderen of het streven naar perfectie. Elke sneaker in de serie is ondergedompeld in diezelfde filosofie, met subtiele variaties, gelaagde kleuren en zichtbare sporen van de maker.Ze legt uit dat dit project niet bedoeld is voor het neerzetten van helden. Het draait om het ontdekken van eerlijkheid in beweging, een idee dat haar eigen experimentele aanpak weerspiegelt. Hier deelt Melitta hoe haar samenwerking met Nike tot stand kwam en waarom imperfectie, realisme en speelsheid misschien wel de allerbeste ontwerptools zijn.

Hoe heb je de herinterpretatie van de Nike Vomero aangepakt?Toen Nike me vroeg om een nieuwe kleurencombinatie voor de Vomero te bedenken, was mijn eerste reactie: "We moet het anders doen dan simpelweg de ene kleur voor de andere inwisselen. Het performance-aspect van de Vomero vormde de aanvullende inspiratie. We hadden beweging nodig en iets onverwachts; niet die intimiderende perfectie van een smetteloze sneaker, maar een exemplaar dat mensen op meerdere niveaus op verrassende manieren aanspreekt.Mijn team en ik hebben het idee van 'gemaakt voor beweging' serieus genomen en daarom zijn we niet achter een scherm gekropen, maar hebben we het project aangepakt zoals bij onze sculpturale jurken: met onze handen en met echte materialen. Het resultaat is een met de hand geverfde sneaker, en daarom is iedere schoen uniek. Dat is wat het publiek meteen zal opvallen bij de Vomero: de lagen met graphics en storytelling die je pas ziet als je er beter naar kijkt. Ik hou van dit interactieve aspect vanuit verschillende afstanden en hoeken. Het zorgt voor diepte en meer ruimte voor het publiek om te ontdekken en de creatie te ervaren.&nbsp;

Waarom heb je ooit gekozen voor mode als expressievorm?&nbsp;Ik heb altijd al het gevoel gehad dat kleding invloed kan hebben op je leven en hoe je je voelt. Ik voelde me altijd aangetrokken tot mensen die kleding niet alleen gebruikten om hun persoonlijkheid uit te drukken maar ook om hun identiteit vorm te geven. Dat is hoe mijn liefde voor mode is ontstaan.Ik wist al rond mijn veertiende dat ik van kleding ontwerpen mijn beroep wilde maken. Ik groeide op in een kleine stad waar mode niet echt een rol speelde. Mijn moeder stelde me ooit voor aan een modeontwerper die op bezoek was en zei dat ze 'levens veranderde door mensen te kleden'. Dat is me altijd bijgebleven. Toen ik ouder werd, begreep ik pas echt wat ze bedoelde. Iemands identiteit veranderen of er onderdeel van zijn, fascineerde me enorm.&nbsp;Hoe heeft je eigen hardloopervaring het concept voor deze performance gevormd?Beweging is altijd een belangrijk onderdeel geweest van mijn dagelijkse en creatieve leven. Maar nu ik een groeiend bedrijf leid, is het eigenlijk een grotere uitdaging geworden om de tijd en motivatie te vinden, dan om sneller of verder te lopen. Ik weet dat veel van mijn klanten hetzelfde probleem hebben, dus dat was een goed uitgangspunt voor deze samenwerking in het algemeen, en de performance in het bijzonder. Ik hou van hardlopen omdat het je perceptie van tijd en ruimte beïnvloedt. Het is alsof je bekende plekken opnieuw ontdekt. Plekken worden verbonden met gedachten, die vervolgens overgaan in herinneringen, en het ritme zit in je lichaam, niet in de stopwatch. Hardlopen is een krachtige tool voor creativiteit.Vanaf het begin geeft de performance een goed beeld van hoe we onze projecten aanpakken. In plaats van uitgaan van een vaststaand idee dat in elke ruimte geperst moet worden, bezoeken we verschillende locaties en zoeken we naar hun specifieke karakter, dat we in ons concept willen integreren. Het is een beetje als lopen op een loopband tegenover hardlopen in de stad. Ik geef de voorkeur aan spontaniteit en onvoorspelbaarheid, in plaats van planning en controle. Voor de performance in New York betekende dit dat we alle verborgen delen van de locatie wilden gebruiken, die normaal gesproken alleen als opslag of bergruimte zouden dienen. Sterker nog, dat is hoe de performance begint en hoe we het gebouw betreden. Het resultaat is een opeenvolging van momenten die je meevoeren van humoristisch surrealisme naar verrassend realisme en terug.

Je groeide op in Duitsland en hebt je label opgezet in New York. Komen deze twee plekken terug in je huidige werk?Zeker, vooral als je kijkt naar werkethos. Toen ik opgroeide in Duitsland voelde ik altijd die drang naar verbetering, de wil om verder te komen en geen genoegen te nemen met wat er is. Een soort ingebouwde rusteloosheid. Duitsers zijn niet gauw tevreden, en ik herken dat in de manier waarop ik mijn werk aanpak. Steeds weer bevragen, verfijnen en ontwikkelen.Welk verhaal of welk gevoel wilde je met deze performance uitdragen?We wilden een ervaring creëren die intiem en eerlijk aanvoelt, waarbij je de wereld binnenstapt van iemand die zichzelf niet ziet als hardloper, om dan die verschuiving te ervaren. Het gaat niet om perfectie of de held willen zijn. Het draait om het persoonlijke, soms stille pad richting beweging.Ik hoop dat mensen iets soortgelijks voelen als ze er doorheen lopen. Het gaat om lopen voor jezelf, en niemand anders. Dat is wat het voor ons betekent: 'Run Like No One'.

Melitta Baumeister staat erom bekend dat ze van alledaagse dingen iets buitengewoons maakt. Ze laat de grens tussen mode en beeldhouwkunst vervagen met creaties die bijna lijken te bewegen. Nu is het tijd om die bijzondere aanpak voor Nike in te zetten.

Welkom bij de familie

Vijf vragen voor modeontwerper Melitta Baumeister

Een neurowetenschapper, computational engineer en industrieel ontwerper zitten samen aan een bureau, gebogen over de nieuwste elektro-encefalografie (eeg) en drukpunten-heatmap. Even verderop begint de volgende testronde: regelmatige voetstappen duwen op drukplaten, waardoor bewegingssensoren oplichten.Dit is geen tafereel uit een NASA-lab of een scène uit een scifi-film, het is een doorsnee dag bij het Nike Sport Research Lab (NSRL), op de bovenste verdieping van het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/lebron-james-innovation-center-nike-sport-research-lab" target="_blank">LeBron James Innovation Center</a>. Daar doen tientallen wetenschappers, engineers en designers samen onderzoek naar alle facetten van menselijke performance.&nbsp;Veel mensen weten wel van het bestaan van deze locatie, maar er zijn maar weinig die weten wat er precies onderzocht wordt – en dat dat verder gaat dan het fysieke aspect: tegenwoordig kruipt dit team ook in je hoofd. Het Mind Science team van Nike wordt aangevoerd door wereldwijd gerenommeerde neurowetenschappers en is bezeten van de interactie tussen lichaam en geest, en wat die betekent voor de toekomst van sportprestaties.

Hun nieuwste innovatie, <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-mind-001-mind-002-official-images" target="_blank">Nike Mind</a>, is een sensorisch schoenplatform waar meer dan tien jaar aan gewerkt is. Het doel: atleten een totaal nieuwe manier van wedstrijdvoorbereiding en -herstel bieden.&nbsp;We vroegen zeven leden van het Nike Mind team naar hoe deze langverwachte technologie uitgroeide van concept naar realiteit.

DE NEUROARCHITECT: GRAEME MOFFAT (PHD) Principal Researcher Nike Sport Research Lab Als hoofdonderzoeker binnen het Mind Science team van Nike is Graeme Moffat de neurowetenschappelijke kracht achter Nike Mind: door eeg's, heatmaps met drukpunten en spiersignalen uit te lezen, geeft hij het team inzicht in hoe sensaties onze focus en performance beïnvloeden. Vanuit zijn achtergrond in onderzoek naar brain-computer interface vertaalt hij de wetenschap van perceptie in tastbare designprincipes die onder de voet voelbaar zijn. Voor Moffat draait dit project om zoveel meer dan alleen een schoen. Voor hem vormt Nike Mind het bewijs dat je via sensaties lichaam en geest tegelijkertijd kunt trainen.Een van de makkelijkste manieren om uit je hoofd te komen, is door in je lichaam te kruipen en je zintuigen actief in te zetten. Met Nike Mind zien we meer hersenactiviteit in het sensomotorisch netwerk en een toename in het aantal alfa-oscillaties, wat in verband gebracht wordt met een ontspannen, oplettende mentale toestand.&nbsp;Net als je handpalmen hebben je voetzolen tien tot twintig keer meer mechanoreceptoren dan de meeste andere plekken. Dit zijn de lichaamsdelen waarmee we voelen en de wereld ervaren. Nike Mind speelt daarop in met noppen die onafhankelijk van elkaar bewegen en zo verschillende maten van druk op de voetzool kunnen uitoefenen. Het resultaat is dat de voet directer contact met de grond maakt.We hebben de plaats van de 22 noppen bepaald op basis van sensorisch onderzoek. Eerst stelden we vast hoe ver de noppen uit elkaar moeten staan zodat mensen de drukpunten als twee aparte sensaties ervaren. Op basis daarvan hebben we in kaart gebracht waar de receptoren precies contact met de voet moeten maken. Het bleek dat de noppen bij de voorvoet dichter bij elkaar moesten staan, en bij de hak verder uit elkaar.We hebben de hele trukendoos gebruikt: sensoren om de druk onder de voet te meten, elektromyogrammen van de onderste ledematen en menselijke eeg's. Ook hebben we draagtests met atleten uitgevoerd, waarbij we keken naar hun hersenen voor, tijdens en na het dragen van de schoenen. We zagen duidelijke verschillen in hersenactivatie en patronen in hersengolven, wat erop wijst dat het sensorische systeem in de schoen het brein activeerde. Deze schoenen zijn rondom het sensorische systeem ontworpen, wat een compleet nieuwe kijk op footwear design is. We zijn bijna tien jaar bezig geweest om dit systeem te ontwikkelen en te perfectioneren.Dit is echt een geweldig staaltje technologie. Het lijkt wel alsof er een anti-vermoeidheidsmatje in mijn schoenen zit. Echt een heerlijk gevoel. Aan het einde van de dag wil ik ze het liefst niet meer uittrekken.Het Mind Science team is een unieke groep mensen. We zijn een samenwerking van neurowetenschappers, perceptieonderzoekers, fysiologen en engineers. Deze combinatie van disciplines vind je niet vaak bij bedrijven als Nike. Voor ons betekende het een kans om diepgaande wetenschappelijke inzichten snel om te zetten in tastbare productinnovatie. De snelheid waarmee we prototypes ontwerpen, tests met atleten afnemen en de volgende versie klaar hebben, is ongekend. Daar is Nike echt uniek in.

DE HERSENCARTOGRAAF: TREVOR BARSS (PHD) Lead Researcher, Mind Science Team In nauwe samenwerking met Moffat heeft Trevor Barss de eerste neurowetenschappelijke onderzoeken gedaan die de basis van Nike Mind vormen. Als sensorische-neurowetenschapper gespecialiseerd in neurofysiologie bestudeerde hij eeg's en andere tests om te bepalen hoe aanrakingen patronen in de hersenactiviteit beïnvloeden. In feite is hij dus op zoek gegaan naar het verband tussen beweging, focus en bewustzijn. Het team ontdekte dat het dragen van Nike Mind schoenen duidelijke veranderingen in sensomotorische activatie en alfagolven bij atleten teweegbrengt. Dit inzicht is bepalend in de manier waarop het NSRL naar de connectie tussen lichaam en geest kijkt.De eerste 45 jaar heeft Nike zich puur gericht op de nek en alles daaronder. De komende 45 jaar nemen we de hersenen ook mee.&nbsp;Mijn rol was om te bestuderen welke unieke effecten het dragen van deze schoenen heeft op de hersenen van atleten. Eerst hebben we de elektrische hersenactiviteit voor, tijdens en na het bewegen gemeten. Die gegevens hebben we vervolgens gekoppeld aan perceptiedata. Het doel was om de gevoelsmatige ervaringen van atleten ook vanuit neurologisch perspectief waar te nemen.We ontdekten dat deze samenwerking tussen perceptie en neurowetenschap een enorm krachtige basis is. Je kunt misschien wel zien dat het ene deel van de hersenen meer geactiveerd wordt dan het andere, maar zonder te weten wat de atleet daarbij voelt, weet je niet of dat iets goeds of slechts is. Pas als je die beide werelden combineert, kun je er iets mee.Toen ik voor het eerst bij Nike aan de slag ging, stond ik versteld van de faciliteiten. In de meeste onderzoeksomgevingen kun je pas een expert buiten je vakgebied te spreken krijgen na eindeloos mailen, plannen en wachten. Hier heb ik gewoon drie bureaus verderop een topexpert in biomechanica, fysiologie of materiaalkunde zitten met wie ik even kan overleggen. Daardoor gaat alles zoveel sneller.De kracht van dit lab schuilt in de soepele uitwisseling van expertise. Als neurowetenschappers, engineers en developers werken we nauw samen. We zijn continu aan het testen en doorontwikkelen, en die kennis kunnen we direct inzetten. Niemand zit op z'n eigen eilandje, waardoor er unieke kruisbestuivingen ontstaan.We staan aan het begin van een compleet nieuw vakgebied. De methoden zijn niet nieuw, maar met de toepassing op schoenen en kleding wagen we ons op onbekend terrein. Elk experiment werpt nieuwe vragen op.Wat ik het meest inspirerend vind, is dat ik mag werken met een team knappe koppen met een gezonde dosis nieuwsgierigheid. Als je diepgaande wetenschappelijke kennis combineert met creatief design, open je deuren naar compleet nieuwe betekenissen van performance.De mogelijkheden voor de toekomst zijn eindeloos. Over ons hele lichaam zitten sensorische receptoren. Elke aanraking betekent een interactie met je zenuwstelsel. Door in te haken op die connectie kun je atleten een volledig nieuwe kijk op bewustzijn, focus en herstel bieden.

DE ENGINEERING EXPERT: ELIZABETH RAISSIAN Senior Director Performance Engineering Binnen het Performance Engineering Lab van Nike werkt Elizabeth Raissian op het snijvlak van productfunctionaliteit en programmeren. Voor Nike Mind heeft ze samen met haar team een digitaal framework gebouwd dat het mogelijk maakte om het concept in verschillende formaten te produceren. Met behulp van Finite Element Analysis (FEA) en simulatietools hebben ze kunnen modelleren hoe elke nop, elk flexpunt en iedere drukzone onder de voet werkt. Dankzij die modellen kon het team een heel precies sensorisch design maken dat bij iedere stap en in elke maat consistent aanvoelt.De grote doorbraak kwam toen we computationele methoden gingen inzetten om het schaalprobleem aan te pakken. Nike Mind bestaat namelijk uit ontzettend veel kleine onderdelen binnen een groter geheel. We besloten om scripts te schrijven om te bepalen waar de noppen moesten komen voor optimale performance en alsnog tot een consistent productieproces te komen.Ons doel was om elke atleet dezelfde gevoelservaring te geven – ongeacht schoenmaat. Met behulp van FEA hebben we variabelen als de hoogte, het materiaal en de grootte van de noppen getest, zodat we vervolgens het optimale punt tussen te veel en te weinig gevoel konden bepalen. Toen we dat eenmaal hadden, konden we dat op de verschillende schoenmaten toepassen, zodat het product in alle maten hetzelfde aanvoelt.Dit is mijn droombaan. En ik wist eerst niet eens dat er zo'n baan bestond. Ik krijg hier de kans om solide technisch werk te combineren met de creativiteit van een samenwerking met designers, sportonderzoekers en andere specialisten. Zelfs na 23 jaar verveelt het nog altijd niet.Het meest fascinerend vind ik de snelheid waarmee tools zich ontwikkelen. We hebben een stevige basis gecreëerd en daar kunnen we de nieuwe technologieën die nu ontstaan op toepassen. Dat leidt tot toepassingen die we tien jaar geleden niet voor mogelijk hielden. Het biedt ons een compleet nieuwe kijk op producten – en op de toekomst.

DE BRUGGENBOUWER: SEAN LU Footwear Developer Sean Lu levert al meer dan twintig jaar een bijdrage aan de meest revolutionaire concepten van Nike: van prototype tot productie. Als developer werkt hij aan het beslissende moment waarop een innovatie geschikt moet worden gemaakt voor het productieproces van Nike. Voor Nike Mind kreeg hij te maken met ongekende uitdagingen, zoals hoe je 22 dempende, los van elkaar bewegende noppen produceert en aan elkaar vastmaakt, zonder dat daarbij het zorgvuldig ontwikkelde sensorische design van deze innovatie verloren gaat.Mijn taak is om een design tot leven te brengen, waarbij ik mijn skills op het gebied van projectmanagement en leiderschap inzet om verschillende functionele teams op elkaar af te stemmen. Het doel is altijd de best mogelijke samenwerking en het best mogelijke product. Het eindproduct moet aantoonbaar kunnen doen wat het moet doen.De grootste uitdaging was om 22 losse noppen te produceren en op een gelijkmatige manier aan elkaar vast te maken. De meeste schoenen bestaan uit vijf of zes grote stukken. Bij deze schoen hadden we er 22, die allemaal heel precies gemaakt en verbonden moesten worden. Om dat probleem op te lossen, moesten we productiemethoden ontwikkelen die niets te maken hadden met de reguliere manier van schoenen maken.De flexibele strobel bleek een absolute doorbraak. Bij normale schoenen is de strobel hard, maar voor de Nike Mind moest die alle kanten op kunnen buigen, zodat de noppen vrij konden bewegen en het gewenste gevoel konden overbrengen. Zolang we dat niet hadden, werkte het hele systeem niet.Er zijn heel wat momenten geweest dat we dachten dat het te moeilijk was, gewoonweg niet mogelijk. Maar we bleven onszelf de vraag stellen: is dit echt de beste manier of is er een alternatief? Als het eenmaal gelukt is, kun je atleten zoveel meer bieden dat het al die moeite meer dan waard is.

DE CREATIEVE VISIONAIR: ERIC AVAR VP en Creative Director Innovation Weinig designers hebben zoveel bijgedragen aan de vormentaal en performance van Nike producten als Eric Avar. Na tientallen jaren aan de meest iconische schoenen van het merk gewerkt te hebben – van Foamposite tot Free tot de Kobe productlijn – kwam Avar bij het Nike Mind project om ingewikkelde neurowetenschappelijke concepten in een design te vangen. Zijn focus: dingen niet onnodig ingewikkeld maken, altijd nieuwsgierig blijven en een schoen ontwikkelen die de natuurlijke relatie van het lichaam met beweging opnieuw aanwakkert.Wat dit project zo uniek maakte, is dat we al onze kennis over traditionele schoenen overboord moesten gooien. Waar we doorgaans werken aan power om je vooruit of omhoog te duwen, gingen we nu op zoek naar een natuurlijker sensorisch gevoel onder de voet. Naar een manier om de connectie tussen lichaam en geest te versterken en atleten te helpen om rustig en gefocust te worden en in het moment te komen.Mijn rol was om de creatieve visie te helpen ontwikkelen. Om micro- en macrodetails vanuit de wetenschap, de kunst en het verhaal van de schoen op elkaar af te stemmen. De beste ideeën ontstaan als die dimensies op één lijn staan. Het was mijn taak om het team een duidelijk ijkpunt te geven en te verduidelijken hoe het wetenschappelijke idee onder je voet moest aanvoelen.Elke dimensie van dit project was nieuw: de wetenschappelijke basis, de engineering, de vormentaal. Elk inzicht vanuit het lab had gevolgen voor hoe we naar materialen of geometrie keken. En andersom leidde elk prototype tot nieuwe vragen voor onze wetenschappers. Door die constante feedback heen en weer zijn we tot doorbraken gekomen.Performance design draait altijd om balans. Met te veel demping verlies je het gevoel onder de voet, te veel gevoel onder de voet is al snel overweldigend. Onze uitdaging was om de ideale combinatie van comfort, duidelijkheid en bewustzijn te vinden.Ik denk dat dit onbekend terrein is, een nieuw paradigma op het gebied van performance. We bewijzen dit aan de hand van de wetenschap, maar ontdekken het ook vanuit onze intuïtie. Hoe meer we uit die combinatie van nieuwsgierigheid en expertise halen, des te meer nieuwe dingen we ontdekken.Het mooiste aan deze technologie is dat die staat voor het onbekende. Het herinnert ons eraan dat performance niet alleen om snelheid gaat. Het gaat om dat gevoel, die mindset en een bewustwording van het moment.

DE COMPONIST: MATTHEW NURSE (PHD) Chief Science Officer NIKE, Inc. Matthew Nurse heeft een achtergrond in biomechanica, fysiologie en performance research en stond aan het roer van de meest ambitieuze wetenschappelijke innovaties van Nike. Als Chief Science Officer hield hij binnen het Nike Mind project het overzicht over de verschillende disciplines en was hij verantwoordelijk voor het aansturen van wetenschappers, designers en engineers.De meeste mensen beseffen niet hoe belangrijk sensorische feedback vanuit het lichaam is, en dan met name vanuit de voeten. Op je voeten zitten duizenden sensoren die de hersenen constant van informatie voorzien over evenwicht, houding en ruimtelijk bewustzijn. Dit is het eerste product dat ontwikkeld is om die feedback te gebruiken om atleten te helpen met focussen op het moment en hun omgeving.Als het lichaam een motor is, is de geest de bestuurder. Nike Mind is een eerste stap richting een scherpere, meer gefocuste bestuurder. Tegenwoordig weten we dat mentale voorbereiding net zo belangrijk is als fysieke. En we staan nog maar aan het begin van de ontdekkingstocht van wat er allemaal mogelijk is.Wetenschap en creativiteit zouden zich aan elkaar moeten kunnen optrekken. De wetenschap moet dromen geen begrenzingen opleggen, maar ze juist richting geven. Bepaalde concepten zijn niet nieuw, maar voorheen hadden we niet de mogelijkheden qua design en productie om ze te realiseren. Twintig jaar geleden waren we nog niet in staat om zwevende, los van elkaar bewegende noppen te maken die draaien en meeveren en zo bepaalde sensorische signalen aan de hersenen doorgeven. Vandaag de dag kunnen we dat wel.De feedback van atleten was leidend. We hebben honderden versies gemaakt, met steeds weer aanpassingen in de aantallen, dichtheid, stevigheid en plaats van de noppen. We wilden er zeker van zijn dat de sensaties duidelijk voelbaar waren, maar niet zoveel dat het juist afleidend zou werken. Alleen atleten weten wat precies de goede balans is.Het mooie van Nike Mind is dat je je niet alleen gegrond voelt, je bent het ook. Aan de hand van onder meer eeg's hebben we veranderingen in de hersenactiviteit gemeten die in verband worden gebracht met focus en bewustzijn. We hebben nu voor het eerst inzichtelijk kunnen maken – en kunnen bewijzen – dat de constructie waarop we lopen van invloed is op de werking van ons brein.En dit is nog maar het begin. Tientallen jaren hebben we alleen naar het lichaam gekeken. Nu we ook de mentale kant beginnen mee te nemen, zijn de mogelijkheden voor atleten grenzeloos.

DE PROBLEEMOPLOSSER: BRYAN YOUNGS Innovation Program Director Footwear Bryan Youngs heeft ruim twintig jaar ervaring met footwear en richt zich vooral op de overgang van innovatie naar een tastbaar product. Binnen Nike Mind was hij verantwoordelijk voor het opschalen, de vertaalslag van een handgemaakt sensorisch prototype naar een systeem dat consistent en betrouwbaar te produceren is. Door een brug te slaan tussen advanced innovation en internationale productieprocessen heeft hij eraan bijgedragen dat het concept van labexperiment uitgegroeid is tot verkrijgbaar product.Het idee van sensorische schoenen bestaat al zo'n jaar of tien, maar het probleem was altijd de schaal. Jarenlang was het een ambachtsproject: iets wat je met de hand kon maken, maar wat niet geschikt is voor massaproductie. Voor Nike Mind moesten we een stap verder gaan en iets iets afleveren waarmee onze productiepartners uit de voeten konden, zonder dat dat afbreuk deed aan de complexe structuur onder de voet.In samenwerking met onze productiepartners hebben we een proces met tientallen losse onderdelen kunnen terugbrengen tot een systeem met maar een paar grote stappen. Dankzij die ontwikkeling hebben we de gevoelservaring die atleten zo fijn vonden van de eerste prototypes kunnen reproduceren in een schoen die op grote schaal te maken is.Het enthousiasme waarmee we de lastigste problemen te lijf gaan, is echt uniek voor Nike.We zijn tien jaar bezig geweest om sensorische schoenen te ontwikkelen en van elke mislukte poging hebben we iets geleerd. We blijven graag de relevante vragen stellen en hebben vervolgens het geduld en het doorzettingsvermogen om die vragen op te lossen. Deze twee nieuwe producten zijn nog maar het begin.

Rachel Cavanaugh is een freelance auteur die in Portland woont. Ze schrijft over voeding, lifestyle, reizen, gezondheid, avontuur en het buitenleven. Haar werk is onder andere verschenen in Men's Journal, Outdoor Life, GearJunkie, MSN, Yahoo, The Independent, The Hollywood Reporter, Digital Trends, Bustle, Elite Daily, Mic, Travel Oregon en Matador Network. Ze heeft een achtergrond in digitale productie en storytelling voor merken. Ze heeft ook een diploma journalistiek van de University of Montana.

Rachel Cavanaugh

Na ruim tien jaar hebben we ze: schoenen die de connectie tussen je lichaam en geest vormen en je helpen om rustig en gefocust te worden en in het moment te komen.

Het werk van Zach Doleac is net zo dynamisch als hijzelf en combineert raffinement en lef op intrigerende wijze. Zijn beelden van echte mensen creëren oprechte connecties en variëren van boksers in Goma, vluchtelingen in Beiroet en clowns in Caïro tot cowboys van Polson tot Houston.&nbsp;Wanneer hij niet aan een opdracht werkt, zit Zach zelden stil en fietst hij door de Pacific Northwest, gaat hij los op goeie beats of leeft hij zich uit in de sneeuw, meestal in het gezelschap van zijn puppy Frida.&nbsp;Als je meer van het werk van Zach wilt zien, kun je naar zijn <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.zachdoleac.com/" target="_blank">website</a> gaan of hem volgen op <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.instagram.com/zachdoleac" target="">Instagram</a>.

Zach Doleac

Uitgelicht

Innovatie

Een kijkje achter de schermen bij het Nike Mind team, dat schoenen op basis van neurowetenschap maakt

Hier brengen we luisteren naar de atleet in de praktijk. Het Nike Sport Research Lab (NSRL) is gevestigd in het LeBron James Innovation Center. Hier werkt Nike doorlopend aan de volgende doorbraak in de sportwetenschappen.

<h3>Wat houdt dit in?</h3>In het NSRL vind je zowat elke trainingsomgeving die je maar kan bedenken, zodat onderzoekers van Nike sportprestaties kunnen bestuderen. Er is een hypermodern basketbalveld, een atletiekbaan van 200 meter, een rechte baan van 100 meter en een trainingsveld met turfondergrond. Het NSRL beschikt over de grootste installatie om beweging te registreren ter wereld, om atleten op volle snelheid te kunnen vastleggen. Wetenschappers bestuderen de interactie tussen atleten en hun speelveld met bijna 100 krachtplaten. Daarnaast zijn er vier geavanceerde klimaatkamers die de omgevingstemperatuur simuleren waar atleten mee te maken krijgen, van -20 tot 50 graden Celcius.&nbsp;"Dit is het epicentrum waar we samenwerken met atleten van verschillende disciplines, achtergronden, vaardigheden en sporten", zegt Matthew Nurse, PhD, VP, Chief Science Officer bij Nike.De NSRL heeft veel doelstellingen. Op deze plek kan Nike de specifieke behoeften van atleten leren begrijpen, uitdagingen contextualiseren en doorbraken genereren binnen het hele spectrum van beweging, ongeacht het speelveld.

<h3>Waar helpt het ons bij?</h3>Terwijl atleten in het NSRL in beweging worden geobserveerd, zijn anderen ook druk in de weer. Zij doen testen, ontwerpen prototypes en innoveren in het LeBron James Innovation Center en geven zo vorm aan de toekomst van sport. De Nike deskundigen die in dit gebouw werken hebben elk hun eigen talent: van onderzoekers in de biomechanica tot deskundigen in de robotica, van digitaal ontwerpers tot patentkenners. Ze werken allemaal samen om de grenzen van sportprestaties te verleggen.&nbsp;De teamleden werken multidisciplinair zodat hun gezamenlijke kennis meer wordt dan de som van hun afzonderlijke talenten."Hier bij Innovation gebruiken we de informatie van het NSRL om de problemen waar atleten mee kampen op verschillende manieren aan te vliegen. Dat is bijzonder interessant", zegt Janett Nichol, VP van Apparel & Advanced Digital Creation Studio. "Als we op de conventionele manier producten creëren, dan zouden we meteen de materialen kiezen, een patroon zoeken, alles aan elkaar stikken en klaar. Maar hier gebruiken we alle informatie, van biologie tot chemie, en dwingen we de machines tot hun uiterste, om een heel andere ervaring te kunnen creëren met onze materialen."Dankzij de creativiteit hier in het LeBron James Innovation Center zien we niets over het hoofd. En is elk designkenmerk goed doordacht. Met het oog op duurzaamheid werden er 908 zonnepanelen geïnstalleerd op het dak, is de stroomvoorziening 100% op basis van hernieuwbare energie en is er bijna 10.000 kg Nike Grind gebruikt voor de vloer van het NSRL. Andere details zijn dan weer subtiele verwijzingen naar de geschiedenis van Nike. De toegang tot het LeBron James Innovation Center lijkt op een schoenendoos. Een replica van de camper waarin de eerste Nike schoenen werden verkocht doet dienst als vergaderruimte.Met zo'n 70.000 vierkante meter is dit gebouw het baken van atletische prestaties, net als de atleet waar het naar is vernoemd. De missie van de onderzoekers, wetenschappers, designers, ingenieurs, makers en vakmensen die hier werken, is dat atleten beter worden en dat de wereld beter wordt voor atleten.&nbsp;

Hier brengen we luisteren naar de atleet in de praktijk.

Het LeBron James Innovation Center

Voor het antwoord op deze vraag is de woordkeuze belangrijk, zegt Blaise Williams, Sr. Sport Scientist bij het Nike Sport Research Lab (NSRL). Nike definieert 'beter' voornamelijk als de mate van efficiëntie, ofwel de mate waarin je minder energie verbruikt om dezelfde beweging uit te voeren. Zo meten de teams in het NSRL wat van iemand een betere loper maakt. En vanuit dat perspectief kan iedereen een betere hardloper worden.

<h3>Hoe doen we dat?</h3>Nike onderzoekers gebruiken verschillende tools om de biomechanische efficiëntie te meten. Eén van die tools is <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/nike-nsrl-form" target="null">Nike Form</a>, de tool voor bewegingsanalyse die Nike zelf ontwikkelde en die atleten nu kunnen uitproberen in bepaalde Nike stores. Nike Form verzamelt 150 gegevenspunten over je hele lichaam terwijl jij twee minuten lang op de loopband staat, van de buigingshoek van je hoofd tot de hoek van je enkels. Zo krijg je een persoonlijk overzicht van je bewegingspatroon. Het algoritme van de tool berekent dan hoe je de beweging van je hele lichaam, en dus niet alleen je benen, kan optimaliseren."NSRL Form is niet zomaar een tool voor hardlopers. Het is een hardlooptool waarmee atleten zichzelf kunnen leren kennen", zegt Williams.De kracht van zelfbewustzijn is wat er hier toe doet. Nadat je twee minuten op de loopband hebt gestaan, maakt NSRL Form een rapport met richtlijnen voor jou. &nbsp;Soms kunnen enkele kleine aanpassingen aan je looppatroon al voldoende zijn om efficiënter te kunnen hardlopen. Een voorbeeld: stel dat het aantal stappen dat je zet lager is dan de aanbevolen cadans van 160 stappen per minuut. Door je stapfrequentie net iets te verhogen, passen je lichaamsposities zich daar automatisch ook op aan. Je gaat bijvoorbeeld minder vooruit leunen of de positie van je voetlanding verandert zodat je voet meer onder het zwaartepunt van je lichaam landt. Dat kan dan leiden tot een efficiënter looppatroon. Met enkele kleine aanpassingen kan een hardloper meer afstand afleggen en toch minder energie verbruiken.&nbsp;

Het mooie aan een zelf-ontwikkelde tool als Form is dat je het kan toepassen op de beweging van mensen in zijn geheel en niet alleen op hardlopen, zegt Williams. De tips die een hardloper krijgt om efficiënter te lopen, kunnen ook nuttig zijn voor een basketbalspeler of voetballer om efficiënter te worden.Sommige aanbevelingen die NSRL Form doet kunnen een enorme impact hebben op hoe een hardloper beweegt, zoals de mate waarin je naar voren leunt. Andere factoren in het looppatroon van een hardloper maken dan weer deel uit van hun biomechanische DNA, zoals hun beenlengte. Maar er valt hoe dan ook altijd wat te winnen als je je huidige vorm leert begrijpen, zegt Williams, ongeacht de vorm van je lichaam, de activiteit die je uitvoert of de schoenen die je aantrekt.&nbsp;"Dankzij ons kunnen atleten op basis van informatie beslissingen nemen over hoe ze bewegen, ongeacht de schoenen die ze dragen of zelfs de sport die ze beoefenen."

Volgens onze expert kan dat eenvoudig door na te gaan hoe efficiënt je loopt.

Vraag het een sportwetenschapper

Hoe word ik een betere hardloper?

Alle record- en conventiebrekende&nbsp;schoenen van Nike begonnen ooit als prototype. En veel zagen er hetzelfde uit: gehuld in het zwart.De Amerikaanse marathonloper Conner Mantz weet nog dat hij het eerste prototype van de Vomero Premium kreeg, in december 2023. Het bovenwerk was zwart gemaakt. De Air Zoom unit die tussen het foam van de middenzool zit, is het meest herkenbare kenmerk en was bedekt met tape.&nbsp;Hij houdt het prototype omhoog en wijst naar een lichte buitenlijn die over de middenzool loopt. "Je ziet de tapelijnen nog zitten", zegt hij. "Dat was om ervoor te zorgen dat mensen de Air Zoom units niet zouden zien als ik lange runs liep."Deze stap in het prototypeproces heet 'blinding' en is een van de vele manieren waarop Nike onderzoekers en sportwetenschappers de basis leggen om atleten nieuwe schoenen te laten testen. Dit gebeurt deels om de schoen zo lang mogelijk geheim te houden. Wetenschappers bedekken de opvallende kenmerken van een schoen, zoals het profiel van de middenzool of het bovenwerk, als de schoen op een openbare plek wordt getest. Maar het prototype blijft ook voor de atleet mysterieus. Bij het ontwikkelen van de testonderzoeken is het doel om zo min mogelijk nieuwe factoren te onthullen die invloed kunnen hebben op de prestaties van de atleet. De atleet mag dus geen twijfels krijgen over hoe gek, apart of extreem het prototype eruitziet. Onderzoekers werken bij het gebruik van een nieuwe technologie hard om de fysieke reactie van een atleet te isoleren. Ze willen niet dat een kenmerk van de schoen de feedback van een atleet voortijdig beïnvloedt. De atleet kan zich daardoor bij het dragen van de schoen volledig richten op de ervaring, en krijgt een voorproefje van hoe deze mysterieuze nieuwe tech kan zorgen voor een competitieve touch.

De eerste prototypes van de Vomero Premium zorgden op het eerste gezicht voor heel wat verbaasde reacties, net als het uiteindelijke ontwerp. Het design valt bijna onder een categorie maximalistische schoenen op zichzelf. En tot op zekere hoogte is dat ook waar hij thuishoort. De Vomero Premium komt niet in aanmerking voor de wereldkampioenschappen atletiek, dankzij de stackhoogte in de hiel van 55 mm, een voetbed van volledig ZoomX foam en twee zichtbare Zoom units in de voorvoet en de hiel op basis van de Nike atletiekspikes.&nbsp;Mantz stond op een beslissend punt in zijn wedstrijdseizoen. Hij had botletsel opgelopen in zijn bovenbeen, maar de Amerikaanse kwalificatiewedstrijden voor de olympische marathon van 2024 lagen in het verschiet. Het resultaat ervan zou bepalen wie later die zomer naar Parijs zou afreizen om mee te dingen naar een medaille. Trainen was soms pijnlijk. Hij kreeg de kilometers die hij nodig had niet voor elkaar. Bij zijn terugkeer naar hardlopen op straat had hij een flinke oppepper nodig om zijn conditie weer op peil te krijgen. Hij kreeg een gedurfd, nieuw prototype om uit te proberen. Maar de overgang van de presentatie van een prototype naar het gebruik ervan is makkelijker gezegd dan uitgevoerd."Mijn trainingsschoenen moesten me iets geven waardoor ik mijn zelfvertrouwen weer terugkreeg", zegt Mantz. "Mijn team gaf me dit nieuwe Nike prototype en ik had nog nooit zoiets gezien. Het was intens. Je ziet 'm, en je denkt: het is zo onhandig om daarin te hardlopen."

Voor het testen van innovatieve prototypes met nieuwe dempingssystemen zoals die van de Vomero Premium is een grondig proces nodig. Het bestaat uit uren aan communicatie tussen atleten, ontwerpers en wetenschappers over welke elementen van de schoen meer naar voren moeten komen en welke juist minder. Er is nog een andere taak, die net zo belangrijk is in het proces: een positieve overtuiging uitdragen voor een product dat misschien anders voelt en eruitziet als wat een atleet gewend is.Soms krijgt een prototype te maken met een ouderwetse opvatting, als de schoen een technologie bevat die niet bij een bepaalde sport 'hoort'. Neem de Nike Maxfly sprint spike. De spike werd in 2021 in Tokio geïntroduceerd en was de eerste schoen die de Air Zoom naar de 100 meter bracht. De zichtbare, uitgesproken Air unit in de voorvoet was nieuw, vooral voor een evenement waarbij de visie op schoenen het credo 'minder is meer' handhaaft. Waren eenvoudigere, minimalistischere spikes niet beter? Dat bleek niet zo te zijn. Atleten droegen in Tokio de Maxfly en wonnen op zowel de 100 meter voor mannen als voor vrouwen medailles, net als op de 200 meter, 400 meter, 800 meter en voor de estafettes.&nbsp;Het design met een airbag en plaat werd ingezet voor biomechanische belasting bij het sprinten. Zo werd een duidelijk precedent geschept door zowel het gebruik van de schoen tijdens de race als de behaalde resultaten.Hoe overtuig je atleten ervan dat &nbsp;dit&nbsp; prototype dat ze in hun handen hebben iets nieuws kan brengen als de schoen die ze momenteel dragen al werkt?"We richten ons vooral op vertrouwen", zegt Tobie Hatfield, Nike Senior Director, Athlete* Innovation. "Als atleten niet weten dat je het beste met ze voor hebt als persoon, dan gaan ze nooit vertrouwen hebben in het product dat je voor ze maakt. Alles wat we doen, doen we om hun vertrouwen te winnen."Een atleet aanmoedigen om een nieuwe schoen aan te trekken, is afhankelijk van dat vertrouwen. Emotioneel, psychologisch en, in het geval van een schoen, biomechanisch.

Als je bij elke schoen terug gaat naar het prototype, zie je dat de meeste ontwerpen bewust gemaakt zijn als visueel ingetogen versies van het uiteindelijke design. Zo kan onderzoek gecontroleerd uitgevoerd worden. Hoe simpeler de schoen eruitziet, des te kleiner is de kans dat een atleet er een bevooroordeelde mening over heeft. Emily Farina, Sr. Principal, Running Footwear Research in de NSRL, herinnert zich de vroege testfases van de Vaporfly 4% in het midden van de jaren 2010 nog. Ze vertelt dat het eerste veldonderzoek relatief onopvallend verliep, voor een groot deel dankzij de anonieme look van het prototype. Het vroege design zou het beginpunt worden van de baanbrekende Vaporfly 4% Elite, die Eliud Kipchoge droeg bij Breaking 2. "Als je het vroege prototype in 2015 zag, wist je niet echt waar je nu eigenlijk naar keek", zegt Farina. Ze verwijst hiermee naar de stackhoogte en rocker-vorm, twee bijzondere onderdelen die de standaard zijn geworden in een nieuw tijdperk van hardloopschoenen met demping. "De validatie was afhankelijk van hoe je je voelde en hoe je presteerde, niet van het uiterlijk van de schoen. Nike bracht het prototype naar Eliuds trainingskamp in Kenia. Het was voor veel hardlopers moeilijk te begrijpen hoe het ontwerp ervoor kon zorgen dat ze sneller zouden gaan. Totdat ze de schoenen aantrokken voor een temporun, op hun horloge keken en zich realiseerden dat ze met dezelfde inspanning 30 seconden of meer sneller waren."

Een van de eenvoudigste manieren om biomechanische efficiëntie te meten, is met een stopwatch. Kun je sneller hardlopen met dezelfde inspanning? Als het antwoord ja is, dan wordt het een stuk makkelijker om een atleet ervan te overtuigen een nieuw prototype te testen, hoe extreem de schoen er ook uitziet. Soms realiseert de atleet zich in een soort openbaring dat die beter presteert, zoals in het geval dat Farina beschrijft. De hardloper bereikt iets wat die niet had verwacht en voelt zich geweldig. Bij Conner Mantz gebeurde dit tijdens een lange run in Utah, waar hij het Vomero Premium prototype droeg voor een run van 22 mijl met zijn trainingspartners. Vanwege zijn blessure was hij zijn basisconditie nog aan het opbouwen. Hij rende vier mijl met een tempo van 4:30. Mantz stond er versteld van hoe goed hij zich voelde."Toen begon ik te denken: misschien heb ik wel wat aan deze schoen", zegt Mantz lachend. Het verhulde design maakte zijn teamgenoten gek. "Waarom kon ik niet gewoon vertellen wat voor nieuwe schoen het was? Ik zei: dat komt nog wel."Andere atleten hebben meer informatie nodig voordat ze vertrouwen hebben in een prototype. Daarom test Nike de reacties van atleten op een reeks stimuli, die 'signalen' worden genoemd. In onderzoek op het gebied van schoenen zijn signalen verschillende manieren om het effect van de schoen op de prestatie te meten.Toen wereldkampioen Faith Kipyegon in september 2024 de NRSL bezocht, voerde ze een aantal tests uit. Nike wetenschappers konden aan de hand van de resultaten een kwantitatief plan maken om Faith te helpen bij de voorbereidingen op haar poging om in het jaar erna de mijl onder de vier minuten te lopen. Ze deed een VO2max-test om haar eigen capaciteit te ontdekken. De submax VO2-test is een ander signaal dat doorgaans wordt getest als elite hardlopers naar NSRL komen. Hierbij lopen atleten in verschillende schoenen op een loopband terwijl ze een zuurstofmasker dragen. De testresultaten meten het zuurstofgebruik van het lichaam dat nodig is om een taak uit te voeren. Bij een vergelijking tussen twee schoenen vormen fysiologische statistieken vervolgens het bewijs van een betere prestatie.

Naast het ontwikkelen van Faiths unieke atletiekspike gaf Nike haar een hele rits Nike gear om haar te ondersteunen bij haar training voor Breaking4, waaronder de nog niet uitgebrachte Vomero Premium voor haar herstelruns.

"De Vomero Premium was een belangrijk onderdeel van mijn trainingstraject", zegt Faith. "De schoen is zo zacht, comfortabel en vol demping dat hij helpt om zwaarder te trainen met minder impact, zodat ik sneller kan herstellen en mijn doel nooit uit het oog verlies."

Een nieuwe weg voor Breaking4

Nieuw is niet altijd hetzelfde als perfect. In het geval van de poging van Faith, luisterden designers naar elk stukje cruciale feedback om het prototype van de Victory Elite FK precies goed te krijgen, zoals het verbreden van de voorvoet of het toevoegen van spikes voor betere grip bij de afzet. De beoordelingen van de Vomero Premium prototypes van Mantz waren net zo eerlijk. Voor het eerste protoype was een steviger bovenwerk nodig, liet hij de Nike ontwerpers en ontwikkelaars weten. Na een paar weken had hij een nieuwe versie aan zijn voeten. Het tweede prototype voelde minder als een herstelschoen en meer als een snelle schoen die aan de Alphafly deed denken. Hij gaf zijn feedback door aan de designteams. Een andere nieuwe versie was zelfs bijna iets te ver gegaan met demping. Mantz vond hem te zacht. De teams pasten de middenzool aan om een gulden middenweg te vinden tussen te zacht en te veel op snelheid gericht."Conner gaf ons altijd duidelijke en eerlijke feedback, wat voor het proces van essentieel belang is", zegt Rachel Nichols, Lead Developer, Nike Running. Er zijn verschillende teamgenoten in de feedbackloop betrokken bij productdesign die samen aan de slag gaan om Mantz' gedetailleerde beoordeling van elk prototype te verwerken.En het gesprek zette zich voort, tot een vijfde versie van het prototype. En die was helemaal goed. Hij trainde weer meer dan 120 mijl per week en, nog belangrijker, hij had weer vertrouwen in zichzelf. Dat was mede te danken aan een trainingsschoen die zijn lichaam bij alle kilometers ondersteunde.

We weten allemaal hoe het verhaal verdergaat. Mantz won de Amerikaanse kwalificatiewedstrijd voor de Olympische marathon en veroverde een plekje voor Parijs. Hij eindigde op de achtste plaats. Nu zet Mantz elke tool uit zijn arsenaal in, waaronder de Vomero Premium, om bij de marathon van Chicago in 2025 een nieuwe persoonlijke mijlpaal te halen: het Amerikaanse record van 2:05:38.&nbsp;"De Vomero Premium werd een ongelooflijk belangrijke schoen in mijn carrière. Door in deze schoenen te trainen, voelde ik me weer mezelf", zegt Mantz. "Ik vind het echt leuk dat mensen ze ook kunnen gaan ervaren. Het betekende veel voor me om het testproces van de vroege prototypes te doorlopen en te helpen om de uiteindelijke schoen zo goed mogelijk te maken."

De ongezouten feedback van atleten maakt alle producten beter. Als een prototype enige kans heeft om niet te slagen, dan moeten onvoltooide versies uit elkaar gehaald en opnieuw ontwikkeld worden. Het vertrouwen van atleten wordt niet alleen gewonnen door behaalde successen, zegt Hatfield. Vertrouwen wordt gewekt juist door fouten, wanneer het nodig is om te erkennen dat een product niet aan de verwachtingen voldoet. Schoenen worden nooit getest in een technologisch vacuüm. Spreadsheets met positieve gegevens, zuurstofmaskers en verhulde middenzolen maken allemaal deel uit van de magie. Maar vertrouwen in een nieuw prototype begint en eindigt bij het simpele, relationele idee dat je moet luisteren naar wat een atleet nodig heeft."We willen nooit dat een schoen een oplossing is voor een niet-bestaand probleem", zegt Hatfield. "Dat is verkeerd om. Een schoen moet beginnen bij een probleem waarvoor een oplossing nodig is. Door te luisteren naar atleten wordt duidelijk wat ze nodig hebben, en op basis daarvan ontstaat vertrouwen."

Davis Jones is de senior editor van about.nike.com.Zijn interesses zijn sportwetenschap, performance-productdesign en sportgeschiedenis.&nbsp;&nbsp;&nbsp;David groeide op in Oregon en studeerde aan de University of San Diego. Na zijn studie ging hij aan de slag als stagiair-redacteur voor Farrar, Straus and Giroux. Daarna werkte hij enige tijd als schrijver en redacteur bij het tijdschriftSurfer, tot hij in 2018 terugging naar het noordwesten van de VS om bij Nike zijn carrière te vervolgen.&nbsp;

Davis Jones

Conner Mantz Feature Loop

Hoe overtuig je atleten ervan dat het prototype dat ze in hun handen hebben iets nieuws kan brengen als de schoen die ze momenteel dragen al werkt?

Hoe we met atleten samenwerken aan nieuwe prototypes

Tekst: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/department-of-nike-archives" target="_blank" class="ql-size-small">Department of Nike Archives</a> In 1971 was Watergate nog gewoon een hotel, NASA bereidde de Apollo 15-missie voor en een klein bedrijf uit Oregon had zojuist zijn eerste paar schoenen verkocht.De schoen, een voetbalschoen genaamd de 'Nike', werd verkocht voor $ 16,95. Het belangrijkste kenmerk was de streep in de vorm van een vinkje, ontworpen door een student aan de Portland State University voor $ 35. De schoen zelf is niet blijven hangen maar het logo des te meer.Op dat moment was Nike nog niet het wereldwijde sportmerk dat het later zou worden. Phil Knight en Bill Bowerman werkten nog onder de naam Blue Ribbon Sports, een klein bedrijf waarmee ze Japanse hardloopschoenen verkochten. Maar de contracten met hun leverancier liepen af en Knight wist dat ze voor de toekomst van het bedrijf meer nodig hadden dan alleen het product van een ander. Hiervoor had BRS een eigen schoen nodig, en daarmee een eigen identiteit.In februari datzelfde jaar liet Knight een zwarte voetbalschoen met witte zool produceren in een fabriek in Mexico. Hij had een merkteken nodig om de schoen te onderscheiden van de Onitsuka Tiger-modellen. Hij benaderde Carolyn Davidson, een designstudent die hij had ontmoet terwijl hij boekhoudkunde doceerde aan Portland State.Twee jaar daarvoor had hij Davidson tegen een klasgenoot horen zeggen dat ze geen geld had voor een cursus olieverfschilderen. Knight bood haar $ 2 per uur om grafieken en graphics te maken voor zijn kleine bedrijf. Uiteindelijk ging ze ook advertenties, brochures en catalogi ontwerpen. Nu gaf hij haar een grotere opdracht: een streep voor op de zijkant van een schoen.

Davidson schetste een stuk of zes ontwerpen. Knight vroeg in een Tigard-kantoor de mening van twee werknemers, waaronder Jeff Johnson, de eerste fulltime-medewerker van Nike. Geen van de designs maakte echt indruk. "Het kwam erop neer dat we moesten kiezen welk design we het minst slecht vonden", herinnert Johnson zich.Ze kozen voor het gebogen vinkje van Davidson. Ze vond dat het beweging uitbeeldde. Knight had zijn twijfels. "Ik ben er niet weg van", zei hij tegen haar. "Maar ik zal er vast aan wennen."De streep, die toen nog niet Swoosh werd genoemd, werd meteen naar Mexico gestuurd zodat de productie kon beginnen. Davidson stuurde Knight een factuur voor $ 35.

Het waren die eerste schoenen waarop het nieuwe merkteken de wereld in werd gestuurd, maar het zag er op elk model weer anders uit. Op sommige schoenen was de streep lang uitgerekt. Op andere was het logo meer in elkaar gedrukt. Een hardloper maakte de grap dat de meer gebogen versie deed denken aan een 'dode vis'. De fabrieken stikten het logo allemaal op hun eigen manier en de designers pasten de hoek aan op basis van de vorm van de schoen.

Toch werd de streep al gezien op de juiste plekken. Tijdens de marathon van Boston in 1972 kwamen twee van de snelste Amerikaanse lopers over de finish in schoenen met het design van Davidson erop. Dit was het debuut van de Swoosh in een grote race. Het bedrijf gebruikte deze mijlpaal het jaar daarop in de marketing.Kleding bleek een andere uitdaging. Op shirts en tassen zag het asymmetrische logo er vreemd uit. Johnson experimenteerde met meerdere Swooshes in een uitwaaierende cirkel, later ook wel bekend als het 'Sunburst' of 'Pinwheel' logo. Het was geïnspireerd op het ontwerp van de Olympische Spelen van 1972, wat Nike een opvallend logo gaf voor op warming-up- en teamkleding.

Geoff Hollister, de derde werknemer van Nike, &nbsp;die later de eerste marketingactiviteiten van het bedrijf aanstuurde,&nbsp;drukte de Sunburst op singlets en trainingspakken. Hij bedacht ook originele manieren om de Swoosh losstaand te gebruiken. In 1974 bezocht Steve Prefontaine een bijeenkomst in Tacoma in een trainingspak met een losse, omgekeerde Swoosh over de borst. Dat was de eerste keer dat het logo losstaand te zien was op kleding.In die eerste jaren was het design niet bepaald consistent. Sommigen noemden het de 'stripe'. Anderen vonden het er raar uitzien, een beetje uit balans zelfs. Maar bij de grote marathons, olympische kwalificaties en op de borst van de beroemdste hardloper van Amerika, deed het logo al wat het moest doen: het bleef hangen.Wat begon als een aarzelende keuze (de schets van een student, die halsoverkop naar een fabriek werd gestuurd), was uitgegroeid tot het symbool van Nike's eerste overwinningen. De Swoosh was nog niet het wereldwijde icoon dat het later zou worden, maar bleek al indruk te maken.

In de decennia na die eerste voetbalschoen heeft de Swoosh talloze vormen aangenomen. De Swoosh werd in de jaren '70 gedrukt in opvallend Helvetica, aan miljoenen getoond in de Americanfootball-reclame van Dennis Hopper in 1993, geëtaleerd op de muren van Niketown Portland en gezien op petten tijdens Wimbledon. Het logo is vergroot, verkleind, vermenigvuldigd, en soms zelfs te veel gebruikt. Het wordt bewaakt door de 'merkpolitie' van Nike, met trots gedragen door atleten en op de hak genomen door critici.Bij al die verschuivingen was er één constante: de Swoosh. Wat begon als een snelle schets door een student, is uitgegroeid tot een van de meest herkenbare symbolen ter wereld. Het is meer dan een streep. Het staat symbool voor snelheid, innovatie en mogelijkheden.

Voordat Nike een wereldwijd sportmerk was, was het een jong bedrijf op zoek naar een opvallende visuele identiteit. Lees hier het echte verhaal achter de Swoosh.

Het Nike Swoosh logo: van een bescheiden begin naar een wereldwijd icoon

Op 29 mei 1975 kwam Steve Prefontaine voor de laatste keer in zijn professionele carrière over de finishlijn. Hij werd de winnaar op de 5000 meter en kwam daarbij net anderhalve seconde tekort om zijn eigen Amerikaanse record te breken. Pre droeg daarbij de schoenen die later zijn 'signature' spikes genoemd zouden worden omdat ze voor Pre gemaakt waren met behulp van zijn zorgvuldige productfeedback: de Pre Montreal. De inspiratie voor de naam kwam van de zomerspelen die het jaar daarop in Canada zouden plaatsvinden en waar Pre zou meedingen voor de 5000 meter.&nbsp;Volgens de geruchten liep <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/how-steve-prefontaine-set-the-pace-for-nike" target="_blank">Steve Prefontaine</a> vóór de Pre Montreal liever niet in Nike atletiekschoenen omdat hij geen paar kon vinden dat precies goed zat. Zelfs niet de prototypes die Bill Bowerman voor hem had ontworpen. De Pre Montreal was dus misschien wel de eerste Nike schoen die Pre met plezier droeg en de geschiedenis van die schoenen wordt net zozeer gevormd door hoe innovatief ze waren als door het trieste lot van hun naamgever.&nbsp;

Zo is de schoen gemaakt

De Pre Montreal was de eerste competitieve wedstrijdspike met een neus zonder naden of stiksels. De productie ging van start in 1973 maar de schoenen waren pas een jaar later verkrijgbaar voor het grote publiek.In 1971, tijdens een bezoek aan Japan met Phil Knight om nieuwe Nike samples te bestellen, ging Jeff Johnson, een van Nike's eerste en meest fundamentele medewerkers, aan de slag met spikeplaten die hij bij een distributeur in Duitsland had gevonden.

De ontwikkeling was pas klaar in 1973, maar Johnson wilde een plaat met zes spikes onder de neus combineren met een naadloos bovenwerk bij de neus. Daarvoor gebruikte Johnson omgekeerd leer aan de voorkant van de schoenen, een standaard schoenennaad voor de achterkant en verbond die met elkaar met twee stukken nylon."Ik wilde die naad wegwerken om het risico op blaren te verkleinen, want soms hebben mensen een lange grote teen en soms hebben ze een lange tweede teen", zei Johnson tegen Nike DNA. "Je weet dus nooit waar de teen tegen de stiksels en overlay gaat schuren."

Zo deed de schoen het

Prefontaine had nog geen enkel paar Nike spikes gevonden dat hij comfortabel genoeg vond voor wedstrijden. Ook niet Bowermans nieuwe prototypes."Ze waren behoorlijk ruw en inconsistent vanwege het gebruik van oude machines," zei Johnson. De schoenen die Bowerman met de hand maakte tijdens de carrière van Pre waren wat ouderwets. Het waren nog steeds goede schoenen, maar niet de allernieuwste spikes op de baan. Johnson stelde het als volgt: "Je droeg ze uit respect voor Bowerman."&nbsp;Maar de tijden veranderden. In 1973 studeerde Pre af van de University of Oregon en ondertekende al snel een contract bij Blue Ribbon Sports als de zelfverklaarde National Director of Public Affairs van het bedrijf. Hij liet zelfs zijn eigen visitekaartjes maken. Pre's manier van Nike schoenen promoten hield vaak in dat hij een paar schoenen en een handgeschreven aanbeveling naar een jonge hardloper stuurde. Dat werd in de jaren die volgden een hoeksteen van Nike's marketingstrategie.Pre was niet bang om input te geven aan Johnson over zijn schoenen. Die laatste maakte gebruik van Pre's feedback om zo tot de Pre Montreal te komen. Prefontaine vertelde aan Johnson dat een naadloze teen comfort zou bieden voor de voeten van hardlopers."Pre hoorde bij Nike, maar we hadden niets specifieks voor hem", zei Johnson. "Dit was een heel interessante schoen, dus ik zei: 'Waarom geven we die niet aan Pre?' En welke naam geven we aan een schoen als we die naar Pre willen vernoemen? Pre Montreal!"Het definitieve design van de spikes kreeg de goedkeuring van Prefontaine. Volgens de regelgeving van de Amateur Athletic Union mochten atleten zich destijds niet officieel verbinden aan producten want dan zouden ze hun status als amateur kunnen verliezen. Toch kon de hardloper niet los worden gezien van deze kleurrijke nieuwe spikes. Niemand kon Pre tegenhouden en Pre was overal. Van 1973 tot die laatste wedstrijd in mei 1975 liep Pre zijn wedstrijden op de Pre Montreal spikes.&nbsp;

Hoe nu verder?

De legacy van de Pre Montreal zet zich voort met het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-international-running-pack-official-images" target="_blank">Nike International Running pack</a>. De Vaporfly 4 uit deze collectie, de meest recente evolutie van Nike's oorspronkelijke superschoen, brengt een ode aan de Pre Montreal spikes met de memorabele kleurencombinatie van rood en blauw en een visuele afwerking die is geïnspireerd op de combinatie van nylon en suède van het bovenwerk.

De Pre Montreal uit 1973 was een innovatieve wedstrijdspike die rijzende ster Steve Prefontaine op het lijf was geschreven.

Icons

De geschiedenis achter Steve Prefontaines 'Signature' atletiekspikes

Als je haar vraagt naar de race waarin ze besefte dat ze thuishoorde tussen de beste halve-mijl-lopers ter wereld, denkt Keely Hodgkinson terug aan haar overwinning tijdens het Britse kampioenschap in 2021. Ze was negentien jaar, noemde zichzelf een outsider en stond tegenover enkele van de beste langeafstandslopers van haar land. Ze had als jonge sporter altijd met bewondering naar hun loopbaan gekeken. Nu, op haar 23ste, heeft de Nike atleet diezelfde status van nationale held bereikt. Ondanks een jaar vol blessures heeft ze momenteel de snelste tijd op de 800 meter, namelijk 1:54,74, en behoort ze tot de kanshebbers voor een gouden medaille in Tokio.&nbsp;&nbsp;Keely verkeert in goed gezelschap. Het is moeilijk een land te vinden dat zo competitief is op de 800 meter voor vrouwen als het Verenigd Koninkrijk. In 2024 stonden drie van de vijf snelste 800 meter‑tijden voor vrouwen op naam van Britse atletes. Alle drie kwamen ze uit dezelfde race in juli in het Olympisch Stadion van Londen, toen Keely het Britse record vestigde. Die trots op Manchester is een bron van inspiratie die Keely nauw aan het hart ligt, tot en met haar keuze voor trainingsclub M11. Deze is gevestigd in Manchester en is de nieuwste locatie onder de Nike Swoosh TC vlag, met leden zoals Georgia Hunter Bell, Sarah Healy en Erin Wallace. Zoals Keely hieronder vertelt, schuilt er kracht in het herontdekken van je eigen kracht via de plekken die jou gevormd hebben.&nbsp; Opgroeien in een klein stadje kan je belangrijke kansen geven als je talent en doorzettingsvermogen hebt. Ik ben opgegroeid in een klein plaatsje net buiten Manchester. Voor mij was het een echte plek om op te groeien. Ik kreeg op school zoveel steun. Mensen zagen iets in mij en moedigden me aan om crosscountry te gaan lopen, waar ik voor het eerst mijn liefde voor de sport ontdekte. Ik weet niet of iemand dacht dat ik uiteindelijk het wereldtoneel zou bereiken, maar als je een jong kind bent en opgemerkt wordt door leden van een kleine gemeenschap, krijg je de kans om een passie te ontdekken die je anders misschien nooit zou vinden.Als ik denk aan wie ik vertegenwoordig als hardloopster, denk ik eerst aan mijn geboorteplaats. Ik ben er best trots op dat ik uit Manchester kom. Het is een van de beste steden ter wereld. En als het aankomt op sport doen we het echt fantastisch. We hebben twee van 's werelds grootste voetbalclubs in één stad. Er komen allerlei topsporters uit Manchester. Ik ben heel blij met wat de stad me heeft geleerd. Een van onze motto's bij M11 is dat we bezige bijen zijn, wat het arbeidsethos van onze stad weerspiegelt.&nbsp;

De eerste plaats halen, is geweldig, maar je moet ook de kleine overwinningen achter de schermen bijhouden die niemand ziet. Als ik terugdenk aan vorig jaar, had ik een paar verschillende doelen: het winnen van de wereldkampioenschappen indoor, het winnen van het EK en ongeslagen blijven. Geen van die doelen werd gehaald, omdat ik maar last bleef houden van mijn hamstringblessure. Plotseling moest ik me richten op kleinere doelen. De spikes aan. En hardlopen maar. Op een tempo die hoort bij de 1500 meter. Nu 800 meter. Dat waren belangrijke kleine overwinningen voor me. Het was niet wat ik wilde, maar soms moet je een stap terug doen en de kleine overwinningen meenemen om bij de grote te komen.&nbsp;Je coaches kunnen je tot rust maken wanneer je met tegenslagen te maken krijgt. Dit jaar raakte ik vaak gefrustreerd door de blessures. Coach Trevor [Painter] en coach Jenny [Meadows] zijn om veel redenen geweldig, onder andere vanwege hun steun. We hebben zo'n vertrouwensband dat we eerlijke gesprekken kunnen voeren. Het was dit jaar een uitdaging om uit te zoeken wat er aan de hand was met de blessures, vooral na een gouden jaar in Parijs, maar zij geloofden voor de volle honderd procent in mij. Ze raken niet in paniek. Ik dacht bij mezelf: in sommige opzichten zouden we nu toch echt in paniek moeten zijn? Maar zij hebben volledig vertrouwen in mijn kunnen, mijn talent en mijn gedrevenheid. Ze weten dat ze zich geen zorgen hoeven te maken zo lang ik mijn best doe.&nbsp;Onze teamdynamiek binnen M11 is ontzettend sterk. We kunnen het allemaal goed met elkaar vinden, steunen elkaar, hebben veel ambitie en dagen elkaar uit om het beste uit elkaar te halen. Tijdens het herstel van mijn blessure is het geweldig om teamgenoten zoals Georgia te hebben. Ze presteert fantastisch op de baan. We spelen allemaal in op elkaars sterke en zwakke punten tijdens de verschillende trainingen. Dit jaar zijn er een paar jongens bij ons team gekomen, en ik denk dat ze veel aan ons hebben, als meiden met veel ervaring die op het wereldtoneel hebben gepresteerd. Ik had me geen betere groep mensen kunnen wensen om dag in dag uit mee de baan op te gaan.&nbsp;

Sommige races hebben het potentieel voor bijzondere tijden. Die race in Londen in 2024, waarin ik het nationale record vestigde, was er één van. Het Olympisch Stadion is een droom om in te lopen. Elke atleet, of je nu Brits bent of niet, houdt van dat publiek, omdat ze weten dat ze er energie en sfeer uit kunnen putten terwijl ze het laatste rechte stuk afleggen. Ik wist dat ik in heel goede vorm was. Dit was de kans om echt alles te geven voor eigen publiek. De nummer 1, 2 en 3 waren Brits. Georgia liep een geweldige race en Erin hielp ons als tempomaker om daar te komen. Het is een race waar ik met trots op terugkijk, zowel voor mij persoonlijk als voor mijn land.&nbsp;Er waren momenten waarop ik niet eens dacht te kunnen meedoen om de medailles op het WK. Het is een gevecht geweest. Zelfs als ik weer de baan op zou gaan, dacht ik niet dat ik genoeg tijd zou hebben om me voor te bereiden. Daarom ben ik zo dankbaar voor deze reis. Het zou veel voor me betekenen om te winnen in hetzelfde stadion in Tokio waar mijn carrière vier jaar geleden een vlucht nam. Dat ik vier jaar later nog steeds voor de medailles ga, is bijna niet te bevatten. Het laat zien wat voor geweldig team we thuis hebben.

De olympisch kampioene op de 800 meter van vorig jaar heeft na een jaar vol blessures haar kampioensvorm teruggevonden. Essentieel voor haar comeback zijn de mensen en plekken die haar dierbaar zijn.

Om terug te kunnen keren naar Tokio, vond Keely Hodgkinson eerst de weg terug naar huis

Tekst: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/department-of-nike-archives" target="_blank" class="ql-size-small">Department of Nike Archives</a>Niet elke doorbraak in de sportwetenschap begint in een lab.Bij Nike's iconische zool met wafelpatroon – een van de meest baanbrekende innovaties in de hardloopwereld – begon het allemaal in de keuken.Het was 1971 en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/bill-bowerman-nike-s-original-innovator" target="_blank">Bill Bowerman</a> worstelde met een probleem dat al door zijn gedachten maalde sinds er twee jaar daarvoor een harde, gladde nieuwe atletiekbaan van urethaan was geplaatst bij de University of Oregon, waardoor zijn hardlopers geblesseerd raakten. Bowerman moest erkennen dat hij het verkeerde oppervlak voor de atletiekbaan had gekozen, en hij moest een oplossing verzinnen. Hoe konden zijn hardlopers meer grip krijgen? Spikes gingen er te diep in; platte schoenen boden geen houvast.Op een ochtend viel zijn oog op het wafelijzer van zijn vrouw Barbara. Het was een Model 251 van Bersted Manufacturing Company dat de Bowermans als huwelijkscadeau hadden gekregen in 1936. Het rasterpatroon trok zijn aandacht. De geometrie van de verhoogde vierkantjes zou weleens de juiste mate van grip kunnen bieden waarnaar hij op zoek was.Hij goot vloeiend urethaan zo in het wafelijzer van zijn vrouw, dat vervolgens direct dicht smolt en voorgoed verpest was. Hij liet zich niet uit het veld slaan en ging direct op pad om meer tweedehands wafelijzers te kopen en de experimenten te vervolgen. Die eerste afdrukken kwamen er omgekeerd uit met holle uitstulpingen, maar ze vormden de inspiratie voor het idee dat uiteindelijk na veel experimenten met mallen en materialen zou leiden tot een werkbaar prototype.

Het resultaat was de eerste versie van de Nike Moon Shoe: een design dat nog jarenlang zijn sporen zou nalaten in de hardloopwereld."De zool met wafelpatroon was een gamechanger", zegt Nike Running Historian Rick Lower. "Het liet hardlopers niet alleen anders kijken naar grip en demping, maar het toonde ook aan waar Nike voor stond: problemen oplossen op een nieuwe manier."

Het begin van de toekomst

In 1971, voordat Nike wereldwijd bekendheid zou krijgen om zijn toonaangevende innovaties, heette Nike nog Blue Ribbon Sports en richtte het zich op de Amerikaanse import van Japanse hardloopschoenen. Het jonge bedrijf probeerde voet aan de grond te krijgen en Bowerman – mede-oprichter, coach en onvermoeibare doe-het-zelver – was daar de drijvende kracht achter. Hij zag in elke ondergrond een probleem dat opgelost moest worden.&nbsp;Dat gold ook voor het nieuwe Astroturf dat gelegd was in Autzen Stadium, waar de American-footballspelers van de Oregon Ducks worstelden met de grip. Bij natte omstandigheden verruilden spelers vaak hun normale schoenen voor basketbalschoenen met een visgraatprofiel dat meer grip bood. Bowerman en teamgenoot Jeff Johnson verdiepten zich in verschillende profielen voor zowel American football als atletiek. Die ideeën leidden uiteindelijk tot de Astrograbber, een schoen waarvan het eerste prototype in 1972 uitkwam en die <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-bode-rec-astrograbber-official-images" target="_blank">tientallen jaren later opnieuw is uitgebracht</a>."Er was al jarenlang geen echte innovatie geweest op het gebied van buitenzolen", zegt Nike Running Historian Rick Lower. "Hardloopschoenen hadden niet meer dan een dun laagje rubber om je voeten te beschermen tegen de straat, en grip en demping speelden geen rol van betekenis. Bowerman nam daar geen genoegen mee."Geïnspireerd door het moment in zijn keuken ging Bowerman aan de slag om de mallen en materialen te verbeteren met behulp van een heel netwerk aan experts, van bandenwinkels tot machinisten en schoenmakers. De eerste prototypes vielen al na een paar minuten hardlopen uit elkaar. Bij andere versies haalden atleten hun enkels open aan het ijzerdraad dat in het rubber was verwerkt voor meer grip. Maar elke mislukking bracht het idee dichter bij de eindstreep.

In november 1971 werden vroege versies van de zool met wafelpatroon voor het eerst gedragen tijdens een wedstrijd door leden van het Oregon cross-countryteam in de strijd om de NCAA-titel. In de winter en lente van 1972 werden ze getest door meer atleten van universiteitsteams en&nbsp;de middelbare school in South&nbsp;Eugene. De zomer daarna maakten Bowerman en Geoff Hollister met de hand een klein aantal prototypes voor een groter podium: de olympische kwalificatiewedstrijden in Eugene.Ze waren niet perfect, zeker niet voor een marathon. "Het was eigenlijk gewoon een bovenwerk dat aan een dunne wafel was genaaid", zegt Lower. "Het was zo minimaal dat het bijna leek alsof je op blote voeten liep." Toch wilden een aantal dappere hardlopers het wel proberen. Sommigen vonden dat de voetafdrukken door het wafelpatroon iets weg hadden van de voetafdrukken van astronauten op de maan, wat de prototypes hun inmiddels iconische bijnaam 'Moon Shoes' gaf.Voor het snelgroeiende bedrijf was het een keerpunt. Ook al was de schoen nog niet klaar voor massaproductie, het bewees wel dat het idee werkte en dat dit kleine bedrijf uit Oregon in staat was om hardloopschoenen een nieuwe richting op te sturen.

Brug naar een hardloopbeweging

De Moon Shoe zelf is nooit op de markt gebracht, al wordt er gezegd dat er een aantal paar is verkocht in Nike's winkel in Eugene, dus je had er een kunnen bemachtigen als je op het juiste moment op de juiste plek was. Maar het concept van de schoen werd snel doorontwikkeld. In 1973 bracht Nike de Oregon Waffle uit. Twee jaar later was het de beurt aan de Waffle Trainer, het eerste commerciële succes van Nike.De Waffle Trainer was ontworpen door Bill Bowerman en Geoff Hollister, samen met Bowermans beroemde partners Stan James (orthopedisch chirurg) en Dennis Vixie (podotherapeut). Het werd Nike's populairste hardloopschoen. Hij was ontworpen op verzoek van hardloper Jon Anderson, die een betere schoen voor trainingen wilde, maar Anderson was niet de enige die er blij mee was. Het werd de bestverkopende trainingsschoen in het land. Tegen 1975 waren er meer dan 100.000 paar verkocht, en daarmee werd het blauwe bovenwerk met een gele Swoosh een van de bekendste designs uit Nike's beginjaren. Tot op de dag van vandaag staat het synoniem aan Nike in de jaren 70.

Deze belangrijke schoen gaf hardlopers niet alleen betere grip. De uitlopende zool en ongekende demping verlegden de lat voor wat je van een hardloopschoen mocht verwachten."Die schoen vormde als het ware een brug", vertelt Lower. "Van het experiment van de Moon Shoe tot een wereldwijd succesvol product. Vanaf dat moment was Nike's reputatie als innovator een feit."Maar dat was nog niet het einde voor de Moon Shoe. Afgelopen januari maakte de schoen opnieuw zijn opwachting op de catwalk van Nike partner en Franse designer Jacquemus. Het iconische design is volledig vernieuwd voor een nieuwe generatie. De nieuwe sneaker, die binnenkort verkrijgbaar is, is gestroomlijnd en vooruitstrevend en slaat een brug tussen de geschiedenis van performanceschoenen en stijl door snelheid centraal te stellen. Het design straalt diezelfde onverzettelijke drive uit als de allereerste uitvoering. Nike's wedstrijdschoen van toen is nu weer klaar voor de toekomst.

Ode aan experimenteerdrift en innovatie

Het verhaal van het wafelijzer was misschien afgedaan als een mythe, tot een ontdekking decennia later het nieuw leven in blies. Toen Bowermans zoon Tom het gezinshuis in Coburg, Oregon ging verbouwen, stuitte hij op de vergeten afvalkuil naast de carport. In de kuil lagen afgedankte prototypes, mallen en de verroeste buitenkant van het wafelijzer dat Barbara Bowerman had weggegooid nadat Bill het dicht had laten smelten.Nu bevindt het wafelijzer zich in het Department of Nike Archives in het Nike World Headquarters in Beaverton, Oregon. Het is een blijvende herinnering aan het geknutsel in de keuken dat symbool kwam te staan voor de succesvolle aanpak van Nike: begin met een gewaagd experiment, verbeter het resultaat steeds opnieuw, en blijf altijd streven naar beter.

Het unieke design van de Nike Moon Shoe, ontstaan uit de experimenteerdrift en inventiviteit van Nike's mede-oprichter Bill Bowerman, heeft jarenlang zijn sporen nagelaten in de hardloopwereld.