Toen de sprinter met de meeste medailles op de 100 meter ooit voor de laatste keer de baan op stapte, zei ze tegen zichzelf dat ze er klaar voor was, dat ze sterk was en dat dit haar wedstrijd zou worden. De volgende seconden zouden de bekroning van haar hele carrière worden.Met groen, geel en zwart haar achter zich aan wapperend en haar gouden nagels voor zich uitgestrekt, schoot <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-celebrates-shelly-ann-fraser-pryce" target="_blank">Shelly-Ann Fraser-Pryce</a>, de zelfverklaarde 'dochter van de aarde' die bij haar allerlaatste finish haar haar in de kleuren van haar land droeg, uit de startblokken tijdens de finale van de wereldkampioenschappen in het tot de nok gevulde Japanse Olympisch Stadion in Tokio. Ze eindigde haar carrière op de 100 meter zoals ze die 18 jaar geleden in Japan was begonnen: met onstuitbare snelheid, kracht en controle. Het was een duidelijk eerbetoon aan Jamaica, het land dat tijdens haar hele twintigjarige topsportcarrière onvoorwaardelijk achter haar had gestaan.In die decennia van dominantie, van het moment dat ze in 2008 als eerste Caraïbische vrouw olympisch goud op de 100 meter won, tot haar terugkeer als wereldkampioen in 2019 na de geboorte van haar zoontje Zyon, was Shelly-Ann het toonbeeld van dualiteit.&nbsp;Ze liet zich langdurig gelden op het kortste en meest intense atletiekonderdeel, straalde vrouwelijkheid en zelfexpressie uit in een fysiek veeleisende sport, en bewees dat het moederschap en sportieve topprestaties naast elkaar kunnen bestaan.Wat atleten in het algemeen, en meisjes in het bijzonder, kunnen leren van Shelly-Ann, is de moed om je eigen wedstrijd te lopen, op jouw voorwaarden. Om erop te vertrouwen dat je niet gedefinieerd wordt door de tegenslagen waarmee je te maken krijgt, maar door de manier waarop je ermee omgaat. En het besef dat zolang je in jezelf gelooft en hard en gedisciplineerd werkt, dat evenwicht mogelijk is. Tussen dromen en familie, carrière en geschiedenis schrijven.Dus voor die boodschap en voor die 276 ongelofelijke wedstrijden en finishes: Shelly-Ann, bedankt.Hieronder vind je een kijkje achter de schermen in Tokio bij de laatste dagen van de carrière van deze G.O.A.T.

Die schoenen. Dat haar. Die finish. Tijdens de wereldkampioenschappen atletiek van 2025 in Tokio sloot Shelly-Ann, vijfvoudig wereldkampioen, haar carrière af op haar eigen manier.

Sofieke van Bilsen (29) is een Nederlandse fotograaf met een passie voor beeldende fotografie. Ze is de vaste fotograaf van het Duitse vrouwenvoetbalteam en was de teamfotograaf voor het Duitse Olympische team in Parijs 2024. Ze werkt nauw samen met Nike atleten als Faith Kipyegon, Eliud Kipchoge en Sifan Hassan.In haar foto's is ze altijd op zoek naar beelden die een duidelijk verhaal vertellen, met de nadruk op de link tussen sport en emotie. Het liefst legt ze de rauwe momenten achter de schermen vast, plus de verhalen die de toeschouwer nooit te zien krijgt en alles daar tussenin. Zo legt ze de essentie van de sport vast.Vanuit haar spontane persoonlijkheid legt ze makkelijk contact met mensen. De atleten met wie ze werkt, zijn dan ook dol op haar. Haar relaxte en spontane karakter vult ze aan met ongelooflijk veel talent en de skills om in een omgeving te werken waarin atleten onder hoge druk staan.

Sofieke van Bilsen

Foto-essay

Icoon Shelly-Ann Fraser-Pryce liep haar laatste 100 meter op haar eigen voorwaarden

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens reizen door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur. LeBrons carrière heeft verschillende tijdperken doorlopen, en zijn vele tours door het land sinds 2005 stonden voor verschillende waarden. Hieronder vind je enkele van zijn meest memorabele momenten in het land.

2005-2009

LeBron begon zijn eerste tour in Peking in augustus 2005. Hij werd uitgenodigd om de prijsuitreiking bij te wonen van het Nike Battlegrounds toernooi, maar toen hij weer vertrok, was hij meer dan een toeschouwer geworden. Vanaf het moment dat hij in China aankwam, dacht hij dat zijn tour een uitwisseling van culturen kon worden die zijn wortels vond in een gedeelde liefde voor basketbal en een missie om de volgende generatie jonge spelers in China te inspireren. "Basketbal is niet alleen een sport, het verbindt mensen", zei hij.&nbsp;"Dit is een uitstekende leerervaring voor ons allemaal. Ik hoop dat ik kan blijven bijdragen aan de groei van de sport wereldwijd en de jeugd in China kan blijven inspireren om hun dromen na te jagen."

LeBrons legacy in China is verwerkt in versies van zijn schoenen die speciaal voor China zijn gemaakt. In 2007 verscheen LeBron James naast Mark Parker, destijds President en CEO van Nike, Inc., om zijn Nike Zoom LeBron V 'China' kleurencombinatie voor het eerst te tonen.

LeBron keerde in 2009, na zijn MVP-seizoen, terug naar Peking en werd er als een held ontvangen. Als deel van zijn reis doneerde hij gear en reikte hij beurzen uit voor de Zhenhua School, een school voor de kinderen van arbeidsmigranten in de voorsteden van Peking.

Om zijn seizoen te vieren kreeg LeBron een exclusief paar van de Nike Air Max LeBron VII. De ene schoen had een design geïnspireerd op Shenyang, 'Loyalty' genaamd, dat was ontworpen door de lokale artiest Ray Lei. De andere schoen had een op Shanghai geïnspireerd design, 'Family', dat was ontworpen door de lokale artiest Sic.

2011-2015

LeBron omarmde zijn rol als wereldwijd ambassadeur van het basketbal en richtte zich op de kans om China's jonge spelers te inspireren. In 2011 duurde zijn tour acht dagen en bezocht hij vier steden, waarbij hij het amateurbasketbal promootte met een reeks clinics en toernooien.

In 2012 had hij net weer een gouden medaille en kampioenschapsring op zak toen LeBron James enthousiast werd onthaald in Peking, waarbij hij een tour van vier dagen aftrapte als onderdeel van de&nbsp;Find Your Greatness campagne. "Grootsheid wordt gedefinieerd door hoeveel moeite je wil doen voor wat je doet", zei LeBron. "Grootsheid hoort bij overwinning. Het hoort ook bij het hoofd bieden aan tegenslag."

Toen LeBron in 2013 in China terugkeerde, had hij veel om te vieren: zijn tweede NBA-kampioenschap op rij en MVP-awards voor zowel het reguliere seizoen als de Finals.

In 2014 was LeBron James de eerste mentor die de selectie aankondigde voor Nike RISE, dat werd opgezet zodat spelers hun competitieve stijl konden verbeteren en hun vaardigheden verder konden ontwikkelen.

In 2015 werd Nike RISE 2015 verder ontwikkeld met led-velden en oefeningen met motion-tracking om de ultieme trainingservaring te creëren, de basisprincipes van basketbal aan te leren en de grenzen van sporttraining te verleggen.

In een emotionele finale werden vier spelers uitgekozen om China te vertegenwoordigen tijdens de World Streetball Championships.

2016-2019

Nadat hij in 2016 nog een NBA-titel pakte, werd LeBron in Guangzhou ontvangen met een grootse kampioenschapsparade, waarbij er tienduizenden fans op straat stonden, veel van hen in Cavs #23-shirts. Dit toonde aan in welke mate James' legacy zijn weg had gevonden in Azië.&nbsp;Zijn More Than an Athlete campagne inspireerde jonge spelers zodat ze basketbal gingen beschouwen als een manier om sociale veranderingen teweeg te brengen.

Na een warme ontvangst door duizenden fans bracht hij het merendeel van zijn tijd in Peking door, waar hij samen trainde met leden van het Chinese basketbalteam voor junioren en de spelers coachte.

Tijdens schoolbezoeken in Peking deelde LeBron zijn eigen basketbalervaringen met jonge atleten en benadrukte hij de rol die hard werken, toewijding en geloof in zichzelf hadden gespeeld in zijn succes.

In 2018 begon de eerste dag van zijn More Than an Athlete tour in Shanghai met een paneldiscussie met studenten van de Shanghai Theatre&nbsp;Academy en eindigde met een potje spelen in een park. Honderden fans kwamen naar het veld om hem te zien spelen, in de hoop een glimp op te vangen van het icoon.

Deze maand vloog LeBron naar China voor zijn Forever King tour, zijn 15e tour in het land die 20 jaar na zijn eerste tour in Azië plaatsvindt. Daar voegde hij zich bij 's werelds meest gepassioneerde basketbalspelers en -fans en liet hij nogmaals weten dat hij wereldwijd iets terug wil doen voor de sport.

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens een reis door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur.

De reis van een icoon: 20 jaar LeBron James in China

Urenlang steile beklimmingen overwinnen en uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist, brandende zon en ijskoude temperaturen in de nacht. Er mentaal vrede mee nemen dat de volgende bevoorradingspost nog ver, heel ver weg is. Ultra trailrunning klinkt als een slopende, onverbiddelijke sport die voorbehouden is voor de avontuurlijkste en meest hardcore atleten onder ons.Volgens onze hardlopers van het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-acg-all-conditions-racing-department" target="_blank">All Conditions Racing Department</a>, waarvan er zes net de ultieme UTMB-wedstrijden in de Franse, Italiaanse en Zwitserse Alpen hebben overwonnen op trails van 15 tot 174 kilometer, met een hoogte/stijging van 1200 tot bijna 10.000 meter, is de grit, het doorzettingsvermogen, plezier en vrijheid van trailrunning het harde werk meer dan waard. Ervaar het zelf.

<h3>ROSS GOLLAN</h3>Wedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 29e

<h3>MARIE NIVET</h3>Wedstrijd: Experience Trail Courmayeur (ETC); 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking bij de vrouwen: 7e

CESARE MAESTRIWedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 2e

<h3>BAPTISTE COATANTIEC</h3>Wedstrijd: Ultra-Trail du Mont-Blanc (UTMB); 174 km met bijna 10.000 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 11e

<h3>ANTHONY COSTALES</h3>Wedstrijd: Courmayeur – Champex – Chamonix (CCC); 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 15e

<h3>DREW HOLMEN</h3>Wedstrijd: CCC; 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 3e

Steile beklimmingen overwinnen. Uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist. Ultra trailrunning is een onverbiddelijke sport. Maar wat het oplevert, is het helemaal waard.

Ultra trailrunning vergt alles wat je in je hebt, maar levert ook veel op

Het Department of Nike Archives (DNA) werd oorspronkelijk uit nood geboren, maar wist door expertise en ambitie dat niveau ver te overstijgen. Inmiddels herbergt het honderdduizenden voorwerpen en oneindig veel verhalen.&nbsp;Het archief ontstond in de jaren 70 en kreeg in 2006 officieel de naam 'DNA'. Deze afdeling dient als cultuurbewaker en vernieuwer van het steeds veranderende en vertakkende verhaal van Nike. "Een besef van wie je bent en wat je doorstaan hebt, kan veel betekenen voor de motivatie, inspiratie en creativiteit. Dat is wat DNA biedt." – Phil Knight

Department of Nike Archives

Dit is, hoe kan het ook anders, een hardloopverhaal.Maar het verhaal van de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-pegasus-42-official-images" target="_blank">Nike Pegasus</a> gaat nog iets verder. Het is een voorbeeld van hoe terughoudendheid, focus en aandacht voor de basis kunnen leiden tot blijvend succes. De Pegasus die werd geïntroduceerd in 1982, groeide uit tot de meest populaire Nike hardloopschoen ooit met een schoenenlijn die de jaren, innovaties en veranderende ideeën over schoenen heeft doorstaan. "Je kunt dit niet op een bescheiden manier zeggen", aldus Sebastian Tesche, Product Line Manager van de Pegasus 35. "De Peg is meest toonaangevende en beste hardloopschoen ter wereld. De schoen overtreft de meeste van de concurrerende modellen."Hij werd niet ontworpen als een icoon. Hij werd gemaakt om een probleem op te lossen.

Aan het eind van de jaren 70 waren de experimenten van Nike met Air units veelbelovend, maar ze liepen aan tegen de grenzen van de technologie. De Tailwind uit 1978 betekende de introductie van Air in de hardloopwereld, maar door de stabiliteitsproblemen zou het bedrijf nog een aantal jaar werken aan een oplossing. Bij de Columbia en Aurora die hierna kwamen, waren sommige problemen verholpen, maar ze voelden stijf aan terwijl hardlopers toen juist op zoek waren naar een soepel gevoel onder de voet. Gelukkig beseften ze bij Nike dat Air een kwestie van de lange adem was.&nbsp;

"Wat we toen altijd geweldig vonden aan Air, en dat is nog steeds zo, is dat de demping na verloop van tijd nauwelijks minder wordt," aldus Howard Banich die in 1982 aan het hoofd stond van de hardloopproducten. "Jeff Johnson, de eerste werknemer van Nike, wilde altijd dat we een reclame zouden maken met iemand die terugkomt naar de winkel met alleen de Air unit van de schoen en dan zegt: 'Ik wil hier graag een nieuwe schoen omheen'. Omdat de Air unit onverwoestbaar was."Maar de vraag was nog steeds: hoe plaats je de Air unit waar je 'm nodig hebt zonder de schoen te duur of te ingewikkeld te maken?Een oplossing kwam vanuit een lopend innovatieproject van voormalig Nike CEO Mark Parker. De Air Wedge Trainer zoals het concept intern werd genoemd zou later uitgroeien tot de Pegasus en &nbsp;maakte gebruik van een Internationalist bovenwerk en buitenzool. De toegevoegde Air unit was ingekapseld door polyurethaan en in de hak geplaatst. Het was eigenlijk een simpelere en goedkopere versie van Air met goede testresultaten.

"Een wedge in de hak bood alle voordelen van Air precies op de juiste plek,&nbsp;onder de hiel bij de landing, maar was goedkoper, omdat hij slechts een derde zo groot was als de volledige Air-Sole die werd gebruikt in de Tailwind", zei Parker.New Balance had net op hetzelfde moment de 990 uitgebracht met een uitdagende slogan: 'Is de 990 met een adviesprijs van 100 dollar te duur of te goedkoop?' De prijs zette de markt op zijn kop en dat inspireerde Nike. Als de concurrent bereid was om een stap hoger te gaan, was dat een kans voor Nike om een schoen te ontwerpen die performance leverde voor een toegankelijkere prijs.De Air Wedge Trainer met zijn goede testresultaten en betaalbare materialen, leek de perfecte kandidaat om hiervoor te gebruiken.

Het ontwerp van een schoen met onze 'best practices'

Met de Air Wedge Trainer als basis werd er aan de ontwikkeling van de Pegasus gewerkt op de Nike locatie in Exeter, New Hampshire. Daar werd het Air wedge concept in de hak verder ontwikkeld tot een complete hardloopschoen. Bill Peterson maakte het ontwerp voor de buitenzool. Bruce Kilgore, die zich bezighield met de ontwikkeling van de Air Force 1, gaf input voor het ontwerp. Parker vertaalde die ideeën naar een simpel en functioneel bovenwerk: grijs met donkerblauwe accenten. Deze look zou later door een verkoopmedewerker in Europa worden omschreven als een 'regenachtige dag'.Nike maakte bovendien een strategische ommezwaai door de streefprijs van 50 dollar te bepalen: de productie werd verplaatst naar de Poon Young fabriek in Korea. Maar heel weinig hardloopschoenen werden in die tijd in Korea geproduceerd. Bepaalde componenten moesten worden geïmporteerd, Air wedges kwamen uit de V.S., nylon uit Duitsland, en Nike ontwikkelaars werkten hard om de technieken te verfijnen. "De Air unit paste eerst niet goed in de schoen," herinnert doorgewinterde schoeneninnovator Steve Roth zich. Tijdens een vakantie in de V.S. bracht hij twee weken door in Saco, Maine, waar hij Air units met de hand op maat maakte zodat ze goed in de middenzool pasten.Het project ging als een trein. In slechts vier maanden had Nike een volledige schoen om de Air unit heen ontworpen met een aantal zorgvuldig geselecteerde eigenschappen. Een nieuw EVA-foam met de naam Tomilite zorgde voor een veerkrachtig gevoel. De buitenzool met wafelpatroon en bewegingsgerichte segmenten zorgden dat hardlopers meer contact met de grond en stabiliteit konden ervaren. Het bovenwerk was eenvoudig, licht en zonder opsmuk.

"De Pegasus was eigenlijk onze 'best practices'-schoen, hierin kwamen onze beste methodes samen," zei Roth. "Hij had Air, maar het draaide vooral om: wat zijn de beste eigenschappen die we in een product kunnen stoppen die aanslaan bij de markt?"Het was niet de meest fancy hardloopschoen ooit, maar dat was ook nooit de bedoeling. Hij was gemaakt voor performance.

Een hardloopinstructie voor iedereen

Het vertrouwen van Nike in de Pegasus kwam terug in elk detail. Het bedrijf was al begonnen met het maken van zogenaamde 'owner manuals' bij een deel van de schoenen om nieuwe technologieën aan hardlopers uit te leggen, en voor de Pegasus werd ook een instructie gemaakt. Hierin stond een uitleg voor consumenten over Air, Tomilite en de geometrie van de schoen. Deze transparante aanpak benadrukte dat de Pegasus een schoen was met focus, praktisch gebruik en vertrouwen als doel.

De naam van de Pegasus

Tegenwoordig denkt iedereen dat de naam Pegasus was bedacht als een knipoog naar het mythische gevleugelde paard om de balans van EVA en Air in de middenzool aan te duiden. Maar het is veel simpeler dan dat.Om de naam te bedenken, mochten medewerkers suggesties in een bak stoppen. Op meerdere papiertjes stond de naam Pegasus, waaronder het papiertje van Mark Parker. Nike was al bezig met verschillende mythologische thema's, zoals Odyssey en Valkyrie, en Pegasus paste daar gewoonweg goed bij. "Namen waren toen nog een stuk makkelijker,", aldus Parker.De naam sloeg aan. En dat was het begin van wat zou uitgroeien tot Nike's meest populaire hardloopschoen.

Direct een succes

Nike introduceerde de Pegasus tijdens de New York City Marathon van 1982. Terwijl Alberto Salazar in een paar Mariahs naar zijn derde opeenvolgende overwinning snelde, werd de Pegasus voor heren in beperkte oplage geïntroduceerd als onderdeel van de technische hardlooplijn van Nike. De schoen werd gelanceerd via geselecteerde dealers en was al gauw een verkoopsucces: bijna 200.000 dollar in minder dan een maand, met zo'n 8000 verkochte items. Rond december stond de teller op meer dan 35.000 paar verkochte schoenen.Toen de Pegasus aan het begin van 1983 breder werd gelanceerd, werd dit onmiddellijk opgepikt. "De eerste reactie op de Pegasus was heel goed,", zei Jim Docherty die in datzelfde jaar was begonnen als Nike EKIN. "Toen de Tailwind op de markt kwam, vonden sommige consumenten dat hij te zacht was omdat de meeste middenzolen toen vrij stevig waren en de Tailwind week daar flink vanaf. De Pegasus met Air in de hak wist het gat tussen de oude EVA-middenzolen en volledige Air te overbruggen."

Voor jonge hardlopers en winkelmedewerkers werd de Pegasus al snel een betrouwbare keuze; een schoen die je altijd kon aanbevelen. In 1983 werkte Tim Slingsby als middelbare scholier in een hardloopwinkel, dit was lang voordat hij een Nike Running veteraan en Pegasus PLM zou worden. "De Pegasus was altijd je eerste verkoopoptie als er iemand binnenkwam," zei hij. "Als middelbare scholier wist je dat hij gewoon goed was én een goede prijs had. Meer heb je niet nodig."Binnen zes maanden had Nike bijna 300.000 paar schoenen verkocht, wat resulteerde in 6,4 miljoen dollar, alleen voor de verkoop van herenschoenen.De formule was succesvol.

De hardloopschoen voor iedereen

Tegen 1985 had de Pegasus cijfers van 2,5 miljoen paar verkochte schoenen bereikt. Nike had zijn koers gevonden...en hoe. Bob Lucas, jarenlang ontwerper voor Nike, trok de vergelijking met stabiele en betrouwbare auto's: "Zoals autofabrikanten een Honda Civic of een Toyota Corolla hebben, zo hebben wij de Pegasus. Het is het soort productlijn waarbij de nadruk ligt op een sterke prijs-kwaliteitverhouding."In de jaren die volgden voerde Nike slechts kleine veranderingen aan de schoen door, zoals stapsgewijze materiaalaanpassingen en seizoenskleuren, maar de kern bleef hetzelfde. Die terughoudendheid werd onderdeel van de identiteit van de Pegasus. "Ik denk dat iedereen altijd voelde dat dit een van die dingen was waar je niets aan wilde veranderen," zei Clare Hamill, werkzaam als Nike Running Leader rond 1985. "Dat was misschien wel de grootste uitdaging; &nbsp;de schoen verbeteren zonder 'm te veranderen."

De basis van de eerste Pegasus was simpel: maak het niet moeilijker dan het is. De middenzool, het bovenwerk en de buitenzool waren allemaal gemaakt volgens het principe dat Hamill beschreef. De kernfilosofie van de Pegasus was; hou het simpel. Geen franje. Geef mensen wat ze nodig hebben en niets meer dan dat."Hardlopers voelden die focus. Tegen het einde van de jaren 80 was de Pegasus een betrouwbare constante geworden in het steeds vollere hardlooplandschap: een simpele schoen waar je op kon bouwen. De Air Pegasus uit 1989 die werd ontwikkeld met de bestaande basis en uitgevoerd met zachte polyamide en een bovenwerk van synthetisch suède, werd later beschouwd als een mijlpaal. "Als je trouwe Pegasus-dragers door de jaren heen naar hun favoriete versie zou vragen, durf ik te wedden dat een heleboel mensen de Peg '89 zouden zeggen," zei voormalig Nike Running Leader Kevin Paulk. "Hij had een zacht bovenwerk en een geweldige pasvorm."

Vanaf het allereerste begin was dat het geheim van de Pegasus: een hardloopschoen die niet was gemaakt om de laatste trends te volgen, maar om vertrouwen te winnen - elke kilometer opnieuw.

De Peg werd niet ontworpen als een icoon. Hij werd gemaakt om een probleem op te lossen. En die oplossing werd 'de allerbeste hardloopschoen ter wereld'.

Nike Pegasus: het verhaal van een werkpaard voor hardlopers

Over Nike – Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Toen de Zuid-Koreaanse shorttrackster Choi Min-jeong zes was, ontving haar familie elke ochtend de dagelijkse krant uit Seoul. Op een dag zag ze, bijna per toeval, een brochure die uit de krant stak. De brochure adverteerde voor een schaatsprogramma in de kerstvakantie, op de ijsbaan van de Universiteit van Korea bij haar in de buurt. Ze ontwikkelde zich van de basis van schaatsen tot de discipline van shorttrackschaatsen. De afstanden waren vergelijkbaar met die van atletiek, helemaal tot de 1500 meter. Maar de wedstrijden zijn bliksemsnel, en in de strakke, ovale begrenzingen van de ijsbaan kan een goede techniek het verschil maken tussen de eerste en de laatste plaats. (Door haar memorabele laatste etappe in de relay van 3000 meter bij de wereldkampioenschappen van 2022 sprintte ze van de derde naar de eerste plaats in de laatste bocht, waardoor ze won met slechts 0,034 seconden minder dan Canada.) Min-jeong is nu 27 en heeft zich ontwikkeld van iemand die schaatsen weleens wilde proberen tijdens haar kerstvakantie tot drievoudig Olympisch kampioen, viermaal wereldkampioen en wereldrecordhouder op de 1500 meter, een record dat ze in Milan zal verdedigen. Hieronder deelt Min-jeong meer over de unieke fysieke uitdagingen van shorttrackschaatsen, hoe je rustig blijft onder alle druk en waarom geluk en veerkracht zich op dezelfde lijn bevinden.&nbsp; Elke keer opnieuw de blik op de toekomst richten is wat bij deze sport echt belangrijk is. Shorttrackschaatsen is ontzettend veeleisend. De atleten strijden op verschillende afstanden, zowel individueel als in relays. De wedstrijden zijn zo dynamisch dat je snel moet herstellen om je voor te bereiden op de volgende ronde. Mentale veerkracht is essentieel. Dingen gaan snel bij shorttrack, dus je kunt het je niet veroorloven om lang bij je fouten stil te staan.&nbsp;Bij de wintersporten kun je niet vaak genoeg benoemen hoe belangrijk het is om te trainen in de juiste omgeving. Mijn thuisstad is Seoul, de hoofdstad van Zuid-Korea. Ik ben midden in het centrum van de stad geboren. Doordat ik opgroeide in de buurt van hele goede schaatsfaciliteiten, was het voor mij logisch om met shorttrackschaatsen te beginnen en er een professionele carrière in te ontwikkelen.&nbsp;

Ik ben in mijn leven wel tien keer verliefd geworden op schaatsen. Ik schaats nu meer dan 20 jaar en het moment dat ik voor het eerst het ijs op stapte, toen ik 6 jaar oud was, heeft me naar dit moment geleid. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik mijn balans zocht op instabiele schaatsen en hoe ik mijn voeten voorzichtig bewoog terwijl ik de koude wind langs me voelde blazen.Door de druk van een evenement zoals de Olympische spelen wordt duidelijk welke mentoren het meeste voor je betekend hebben. De hoofdcoach van ons nationale team heeft in het seizoen van 2018 veel invloed op mij gehad. Op mijn 20e deed ik voor het eerst mee aan de Olympische spelen in mijn thuisland. Ik stond onder enorme druk van de media en verwachtingen van het publiek. Iedereen om me heen bleef maar zeggen dat ik mezelf moest bewijzen, behalve mijn coach. Hij zei me simpelweg van het moment te genieten. Ook al won ik niet, ik had mijn hele carrière nog voor me liggen. Door de druk los te laten om aan de term 'slagen' te voldoen, voelde ik me meer op mijn gemak en kon ik met een kalmere mindset meedoen.&nbsp;Je bepalende momenten geven je een bepaalde kracht waarvan je niet wist dat die in je zat. Tijdens de estafette van het wereldkampioenschap van 2022 lag ons team zo ver achter Canada en Nederland dat we amper op het scherm te zien waren. Toen het mijn beurt was,&nbsp;gebeurde er iets met me wat ik niet kan uitleggen. Ik maakte het af. Toen ik uit de laatste hoek kwam, behaalde ik als eerste de eindstreep. Ik heb op de replay een beeld gezien waar de Canadese en Nederlandse schaatsers vol ongeloof hun handen voor hun gezicht hielden. Die comeback hadden ze nooit zien aankomen. Het onmogelijke werd mogelijk gemaakt.&nbsp;

Ouder worden als atleet houdt je met beide voeten op de grond, onder meer doordat je verplicht wordt om nieuwe doelen te stellen. Het was het wereldtourseizoen van 2024. Veel van mijn Europese en Noord-Amerikaanse concurrenten waren stukken beter geworden sinds ik mijn carrière was begonnen, en ze kenden mijn wedstrijdgedrag. Ik was niet meer een van de jongste atleten van de tour, maar ik werkte hard om fysiek en mentaal concurrerend te blijven. Ik experimenteerde met verschillende wedstrijdtactieken om een stijl te ontwikkelen die me helemaal eigen was. Ik eindigde dat jaar op de vierde plek van de wereldranglijst, maar het voelde alsnog als een soort overwinning.Een deel van de emotionele kracht van sport komt doordat je weet wat voor invloed je hebt op je community's. Ik had in 2022 goud gewonnen in Beijing. Een gedeelte van mijn winst van dat seizoen had ik gedoneerd aan een noodfonds dat slachtoffers van de bosbrand in de provincie Uljin hielp. Ik wilde iets terugdoen, ook al was het iets kleins, voor de mensen die een enorm moeilijke tijd doormaakten. Ik ben er enorm trots op dat ik Zuid-Korea vertegenwoordig. Tijdens belangrijke nationale momenten voel ik me heel verantwoordelijk om als atleet goed te presteren, op welke manier dan ook.&nbsp;Kansen en geluk zijn belangrijk, maar dat is slechts het beginpunt. Toen ik als jonge atlete winst begon te behalen, dacht ik dat het geluk was. Concurrenten begonnen me al snel serieus te nemen en die druk maakte me sterker. Het bracht me een integraal geloof in mijn eigen mogelijkheden en voorbereiding. Voor elke wedstrijd vraag ik mezelf af: "Heb ik me beter voorbereid dan alle anderen die hier zijn? Zo ja, dan hoef ik alleen maar te schaatsen."

Twintig jaar geleden was dit uitzonderlijke talent een jong meisje dat een gunstige opening zag om de sport te gaan beoefenen. Ze heeft niet meer teruggeblikt.

For the win

Minjeong Choi waagde het op shorttrackschaatsen. In Milaan wil ze geschiedenis schrijven.

Als golfspeler Tony Finau een echt doorbijt-moment moet noemen dan was het tijdens de Masters in 2018. Hij had net een hole-in-one geslagen op de par-3-baan op de Augusta National-club. Hij rende enthousiast richting de hole toen hij onverwachts zijn voet verkeerd neerzette en zijn linkerenkel ontwrichtte (een waarschuwing voor iedereen die de beelden wil opzoeken: het ziet er heftig uit). Finau liet zich niet uit het veld slaan en zette zijn enkel terug, met een vertrokken gezicht van de pijn, en speelde vervolgens de hele week verder met een top 10-plek als resultaat. En dat niet alleen, twee maanden later speelde hij in de laatste flight van de US Open. Én hij kwalificeerde zich voor de eerste Ryder Cup. En dat allemaal in een jaar waarin hij nauwelijks druk kon zetten op zijn linkervoet.Helemaal tot het fysieke gaatje gaan is echt kenmerkend voor Finau, die deze maand Jordan Brand komt versterken als het nieuwste lid van de golfselectie. Maar als je naar hem kijkt, zie je niets van al die uitdagingen. De slanke atleet van 1,93 meter beschikt over een van de krachtigste drives op de pro-­tour en sloeg de bal als jongen van 17 al met snelheden van ruim 320 kilometer per uur. Hij werd direct na de middelbare school geselecteerd voor basketbal en komt uit een trotse familie van getalenteerde Tongaanse en Samoaanse atleten, vooral in het American football. Toen hij zijn liefde voor de golfsport niet meer kon negeren, werkte hij zo hard mogelijk om naar de top door te stomen. Hij waagde een gok door auditie te doen voor een reality-golfshow op tv en doorliep vervolgens jarenlang een meedogenloos mini-tourschema dat hem dwong in een razend tempo het hele land door te reizen. Was dat het waard? Jazeker. Hieronder praat Finau over de keerpunten in zijn carrière, momenten van enorm doorzettingsvermogen en zijn oneindige drive.&nbsp; Bepaalde momenten in je carrière laten je inzien wat winnen echt betekent. Een goed voorbeeld is die Masters in 2018. Het was een geweldig moment, die hole-in-one, gevolgd door een van de meest beschamende momenten uit mijn leven op nationale tv. Fast forward naar het einde van het toernooi. Ik scoorde zes birdies op mijn laatste zeven holes. Ik noteerde die zondag 66 slagen. Toen ik wegliep van de 72e hole voelde het echt alsof ik had gewonnen. Ik had het gevoel dat iemand me het groene jasje zou moeten geven. We struikelen in het leven allemaal een stuk vaker dan dat we winnen. Maar betekent dat ook echt dat we verloren hebben? Ik zie dat niet zo.

Er zijn momenten in het leven waarop je moet doorbijten om te zien wat je echt waard bent. Ik werd pro in 2007, maar deed pas mee aan de PGA Tour in 2013. Er was dus een periode van zes jaar waarin ik het mini-tourleven moest doorstaan, en ik leerde hoe ik het spel moest spelen, veel reisde en iedere kleine overwinning moest pakken. Tijdens de mini-tourwedstrijden moet je vechten voor elke cent om je hoofd boven water te houden. Er waren genoeg nachten dat ik in mijn auto sliep en maaltijden oversloeg om de eindjes aan elkaar te knopen. Dat waren de moeilijkste jaren van mijn leven, maar ook de geweldigste, want ik leerde wat ik kan bereiken als ik andere dingen opoffer.&nbsp;Individuele sporten vergen een bijzonder soort passie. In een sport zoals golf zijn er geen teamspelers om op terug te vallen. Het komt allemaal op jou aan. Voor sommige mensen is het moeilijk zonder dat teamgevoel, maar toen ik begon met golfen op jonge leeftijd merkte ik dat ik dat individuele aspect van de sport juist fijn vond. Ik moest het zelf uitvogelen en uitvinden hoe ik kon verbeteren. Als ik de golfbaan opstapte, draaide het allemaal om scherp blijven en leren focussen.Controle heeft niets te maken met je atletische skills maar wel met je atletische levensstijl. Mijn broer en ik deden mee aan The Big Break, een reality-competitie op golf-tv in 2009. Ik was toen 20 jaar. De camera's draaiden non-stop. We werden gefilmd, waar we ook heen gingen. Het was bizar en het duurde even voor ik eraan gewend was, maar ik weet nog dat ik erna tegen mezelf zei: "Je wordt een geweldige golfspeler. Deze media-aandacht krijg je ook als je pro wordt." Meedoen aan dat tv-programma zorgde ervoor dat het me niet meer uitmaakte wie er naar me keek. Ik moest gewoon gefocust blijven en mijn eigen spel spelen.&nbsp;Sport is slechts een onderdeel van mijn familieachtergrond. Mijn moeder hield Polynesische luau-feesten toen ik klein was, dus ik leerde een heleboel verschillende instrumenten bespelen als muzikant tijdens haar show. Een van de eerste instrumenten die ik leerde spelen was de to'ere, een soort Tahitiaanse drum. Ik deed als kind ook aan traditioneel Polynesisch vuurdansen. Muziek en dans hoorden net zo bij mijn identiteit als sport.&nbsp;Het is makkelijk om met een soort aan/uit-knop te leven. Maar grootsheid betekent dat je altijd de allerbeste versie van jezelf moet zijn, niet alleen soms als het uitkomt. Mijn moeder zei altijd: "Hoe je één ding doet, is hoe je alles doet." Golf is daar een voorbeeld van. Uitblinken in een spel dat extreem moeilijk is, een sport die je niet kunt perfectioneren, is geen reden om op te geven. Je blijft proberen om het onderste uit de kan te halen. Ik probeer te streven naar het beste op alle vlakken in mijn leven, of het nou op de baan, als echtgenoot of als vader is. Ik probeer mijn eigen grenzen te verleggen, wat ik ook doe.&nbsp;

Golfspelers zijn vaak bijgelovig. Een van mijn vaste gewoontes is dat ik elke zondag de kleur groen draag. De favoriete kleur van mijn moeder, die is overleden in 2011, was groen. Groene kleding dragen is een soort ode aan haar, het is een manier om te onthouden dat ze altijd bij me is op de baan.&nbsp;Jordan Brand versterken is een nieuwe stap in mijn carrière.Michael staat natuurlijk voor klasse op het hoogste niveau. Het is geweldig om bij Jordan Brand te horen en Michael is een fantastische persoon om te mogen vertegenwoordigen. Ik ontmoette hem voor het eerst toen ik zeventien jaar was, en toen ik speelde op zijn privébaan in Florida, The Grove, zei hij tegen me: "Als je hier in de buurt bent, ben je altijd welkom." Dus in 2024 speelde ik een playoff-wedstrijd. Ik wist dat ik erna in West Palm zou zijn voor een fotoshoot met sponsoren. Mijn zoon was met me mee op reis en ik dacht: "Het zou wel heel erg leuk zijn als ik mijn zoon kon meenemen naar The Grove." Dus ik stuurde Michael een spontaan berichtje. Hij stuurde me 30 seconden later terug: "We zijn eigenlijk dicht dit weekend, maar ik open de baan speciaal voor jou en je zoon. Neem hem mee en we zorgen dat het goedkomt. "We speelden 18 holes die dag en hadden de hele baan voor onszelf, alleen voor mij en mijn zoon. Die ervaring vergeet ik nooit meer. Dat is het effect dat Michael op mensen heeft. Klik<a rel="noopener noreferrer" href="https://media-assets.nike.com/en/pitches/jordan-brand-welcomes-tony-finau-to-its-golf-roster?secret=29e440c91211da0d9af84d3e374afd15" target="_blank">hier</a> om meer afbeeldingen en een bijbehorende film te downloaden waarin de Jordan Family Finau verwelkomt.

De pro-golfer en het nieuwste lid van de Jordan Brand golfselectie is nog nooit een uitdaging uit de weg gegaan.

De mindset van Tony Finau: altijd alles geven

De meeste mensen zijn in hun schooljaren vooral bezig met erbij horen, maar Jane Hedengren herinnert zich een heel ander doel: het schoolrecord breken op de mijl. Op haar twaalfde maakte ze kennis met de atletiekbaan, en ze was al snel vastbesloten om voor het eind van het schooljaar een recordtijd te lopen. Op een koude herfstmiddag nam haar vader John haar mee naar een atletiekbaan voor studenten om te zien wat ze in haar mars had op de 400 meter. Ze deed haar best, maar liep niet zo hard als ze wilde. John is voormalig hardloper van Brigham Young University (BYU), en hij besloot met haar mee te trainen. In de frisse woestijnlucht voerde hij het tempo op, maar hij bleef dicht genoeg bij Jane om haar te stimuleren hem bij te houden. Uiteindelijk haalde ze haar doeltempo en in het voorjaar brak ze het schoolrecord.&nbsp;Jane Hedengren is nu klaar met high school en is uitgegroeid tot een van de meest succesvolle amateur-langeafstandslopers in de Amerikaanse geschiedenis. 2024 was misschien wel haar meest indrukwekkende highschool-jaar, waarin ze maar liefst negen records brak die op naam stonden van zowel mannelijke als vrouwelijke studenten, op afstanden van een mijl tot 5K. Ze geeft aan dat ze dit nooit in haar eentje had kunnen bereiken. &nbsp; Naast de support van haar familie, werkte Jane samen met coaches en hardlopers van het Nike Elite Program. Dit programma nodigt 40 van de beste hardlopers van het land uit om het hele jaar lang te werken met geavanceerde trainingstools van Nike coaches, met als hoogtepunt de deelname aan een aantal van de mooiste wedstrijden in het land tijdens de crosscountry-, indoor- en buitenseizoenen. En Jane domineerde al die seizoenen.Ze vertelt hier in haar eigen woorden hoe dankzij die support haar toekomstdroom als professioneel hardloper vorm kreeg, en hoe ze besloot in de herfst te starten aan de BYU, waar ze ook zal gaan hardlopen.

Tijdens de seizoenen indoor en buiten kun je vaak laten zien wat je kunt. Nike Indoor Nationals was dit jaar heel bijzonder, want ik kon daar voor het eerst de 5K op de atletiekbaan lopen. Ik moest daar alles geven.Een goede coach heeft maar een zin nodig om je te motiveren. Tijdens die Nike Indoor Nationals wedstrijd zei Juli Benson, een van mijn coaches van het Nike Elite Program, tegen me: "Ik weet dat je fit bent. Laten we eens kijken of je superfit bent." Toen dacht ik aan wat mijn vader me had geleerd: je weet het zodra je aan de laatste 2 kilometer van de wedstrijd begint. Het lukte me om sterk te eindigen. Je kunt heel ver komen als je er open ingaat en gewoon alles uit jezelf haalt.&nbsp;Dit jaar heb ik veel nieuwe dingen gedaan. Afgelopen najaar deed ik voor het eerst mee met de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/nike-cross-nationals-2024-official-images" target="null">Nike Cross Nationals</a>. Ik voelde me top op de dag van de wedstrijd, dat was een fantastisch gevoel. De andere deelnemers waren sterk, dus ik wilde rustig blijven. Je weet namelijk nooit wat het weer gaat doen onderweg. Ik liep vanaf het begin heel constant en kon mijn tempo vasthouden. Het is heel bijzonder om over de finishlijn te komen terwijl je niet wist dat je het in je had om op zo'n hoog niveau te presteren.

Ik vind het mooi dat hardlopen bestaat uit verschillende onderdelen. Veldlopen is niet te vergelijken met hardlopen op de atletiekbaan, dat zijn twee heel verschillende dingen. Ik vind het fantastisch dat een crosscountry-wedstrijd plaatsvindt op ruig terrein, over een lange afstand. Daar draait hardlopen om: lekker buiten in de natuur strijden tegen andere hardlopers. Hardlopen op de atletiekbaan vind ik heel leuk. Het is wat sneller en het gaat natuurlijk ook om winnen van je tegenstanders, maar je focust daar echt op het lopen van bepaalde tijden. Je kan ook goed kijken naar je tijden per afstand en zo een beeld krijgen van hoe het met je gaat.&nbsp;Als je wedstrijden loopt, veranderen niet alleen je prestaties. Je gaat ook anders trainen. Krachttraining heeft een belangrijke rol gespeeld bij mijn ontwikkeling. In het begin liep ik zo'n 48 kilometer per week en deed ik wat lichte work-outs met wat crosstraining. In de loop der tijd ben ik vaker en intensiever gaan trainen. Afgelopen seizoen liep ik 88 kilometer per week en deed ik intensievere work-outs, en ik voelde me sterk en goed. Tijdens mijn tweede jaar in high school besefte ik dat ik talent had. Ik had hard en consistent getraind. En ik heb hardlopen altijd heel leuk gevonden, ook als het minder goed ging. Ik vond het gevoel van vrijheid heerlijk. Tijdens het hardlopen kon ik alles even loslaten, mijn hoofd leegmaken. En ik werkte ergens naartoe, waardoor ik veel over mezelf leerde. Dat gevoel had ik meteen toen ik begon met hardlopen. En het is alleen maar sterker geworden toen ik ouder werd en ik serieuzer met de sport bezig was.&nbsp;

Je kunt altijd nieuwe uitdagingen aangaan als je ouder wordt. Ik heb heel veel zin in mijn tijd aan de BYU. Ik wil nieuwe afstanden gaan proberen en het tegen andere tegenstanders opnemen. Ik wil alles proberen. Het is fantastisch dat de universiteit geen momentopname is. Je leert door de tijd heen veel nieuwe dingen. Ik heb straks alle tijd. Ik kan rustig aan mijn ritme en routine werken, mijn teamgenoten leren kennen, en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/women-running-culture-mumbai-india-nike-after-dark-tour" target="null">coach Diljeet Taylor</a> en de rest van het team.&nbsp;Ik wil niet te ver vooruitkijken. Soms vragen mensen me of ik me richt op een olympische medaille of een wereldtitel. Dat zijn natuurlijk prachtige doelen, en ik werk er hard aan om goed genoeg te worden. Maar ik weet helemaal niet hoe mijn wereld er over een paar jaar uit zal zien. Ik focus me op nu, op gezond blijven, genieten van hardlopen en op de liefde van alle mensen om me heen.&nbsp;Ik bekijk alles stap voor stap.&nbsp;

Hedengren heeft in haar highschool-jaren haar talent laten zien tijdens crosscountry-, indoor- en buitenkampioenschappen van Nike. Aan het eind van deze periode was ze een van de meest succesvolle middellange- en langeafstandslopers aller tijden.

How I Got Here

Hardloopster Jane Hedengren schrijft geschiedenis, binnen en buiten

Bij <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/jordan-brand-luka-4-official-images" target="_blank">Luka Dončić</a> denk je waarschijnlijk als eerste aan zijn kenmerkende step-back jumper. De ongelooflijke passes waardoor de bal feilloos in de handen van zijn teamgenoten belandt. De creativiteit onder druk en de opmerkzaamheid op het veld die zijn tegenstanders steeds weer kopzorgen geven.Je kent Luka waarschijnlijk als een felle tegenstander die in elke wedstrijd zijn kenmerkende doorzettingsvermogen laat zien. Een natuurtalent, versterkt door een uitstekend inzicht in het spel. Iemand om rekening mee te houden, die elk balbezit laat tellen en het tempo van de wedstrijd naar zijn hand zet.Maar een uitmuntende basketballer als Luka heeft ook veel interesses buiten het veld. Zo geniet hij van de rust van de oceaan en van het grillen van een goed stuk rundvlees. Hij houdt <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.tiktok.com/@espn/video/7467995779832024362?lang=en" target="null">net zo veel van gamen</a> als van rennen naar de basket voor een Euro step. En als hij niet op het hardhout had gespeeld, had je hem op een American football-veld kunnen vinden. Maar bovenal is hij ongelooflijk trots op zijn eenjarige dochter Gabriela, die hij als zijn grootste inspiratiebron beschouwt.In dit interview vertelt Luka meer over zijn passies buiten het spel en hoe die hem een betere speler maken, het moment waarop hij wist dat hij zijn jeugddroom had waargemaakt en de raakvlakken tussen twee van zijn favoriete bezigheden, vissen en basketbal.Het water op gaan is een van mijn favoriete activiteiten. Als kind had mijn vader een paar kleine boten en we trokken er samen op uit toen ik een jaar of zeven was. Een boot huren doet me daarom denken aan mijn jeugd: ik hou ervan om op de oceaan te varen, te ontspannen, de boot te besturen en wat te zonnen.Ik vind de rust van de oceaan heerlijk. Er is zoveel ruimte en er is niets belangrijker dan genieten van het uitzicht en wat vis vangen. De laatste keer dat ik in Mexico was, ving ik een marlijn. Dat was een geweldig moment. Het coolste dat ik ooit heb gevangen, was waarschijnlijk een kleine haai. Ik had eens een hele grote vis aan mijn lijn waar ik zeven tot tien minuten mee worstelde, maar hij ontsnapte en glipte onder de boot door — een enorme teleurstelling.Vissen verbetert mijn basketbalspel en basketbal verbetert mijn visvaardigheden omdat ze allebei een belangrijke vaardigheid vereisen: geduld. Ik vis vooral om het water op te gaan, te ontspannen en van de zon te genieten. Maar vissen helpt me ook herinneren aan het geduld dat nodig is op het basketbalveld en in het leven. Het is belangrijk om geduld te hebben, wat er ook gebeurt.

Mijn mindset in het normale leven is veel relaxter. Ik denk dat ik buiten het veld rustiger ben; ik breng veel tijd thuis door, geniet van het buitenleven, praat niet zoveel. Op het veld laat ik meer van mezelf horen en ben ik agressief; het draait dan om&nbsp;hard werken en plezier hebben.Ik ben geboren met een grote competitiedrang. Al sinds mijn kindertijd ben ik competitief bij vrijwel alles wat ik doe. Daarom is het belangrijk voor me om er keihard tegenaan te gaan op het veld en me daarna op te laden met andere hobby's en tijd door te brengen met mijn familie en vrienden.Als ik een positie in een andere sport moest kiezen, zou ik graag quarterback zijn. Toen ik jonger was, deed ik veel aan sport. Basketbal was natuurlijk mijn favoriet en ik speelde bijna elke dag buiten na school. Ik ging ook weleens tennissen en voetballen,&nbsp;gewoon buiten zijn vond ik al geweldig. Mijn passie voor American football is sindsdien echt gegroeid, en ik kan hard gooien en heb een scherpe blik, dus ik denk dat ik best een goede quarterback zou zijn.Als ik niet train of wedstrijden speel, vind ik het leuk om buiten te grillen, meestal een goede steak en wat maïs. Normaal kook ik buiten als het zonnig is, wat me helpt om te ontspannen samen met mijn gezin en me op te laden voor mijn training en drukke schema tijdens het seizoen.Ik ben het meest trots op mijn dochter. Zij is mijn grootste supporter in het leven, ook al weet ze dat zelf nog niet. Dat motiveert me elke dag. Ze is 15&nbsp;maanden oud en ik vind het heerlijk om tijd met haar door te brengen en met haar te spelen.Ik herinner me nog het moment waarop ik me realiseerde dat ik mijn jeugddroom had waargemaakt. Ik verliet mijn ouderlijk huis op mijn twaalfde om voor Real Madrid te gaan spelen. Tijdens mijn eerste jaar bij het team moest ik nog wennen, maar in het tweede jaar begon ik mijn draai te vinden. Toen ik voor de beste basketbalclub van Europa speelde, wist ik dat ik mijn dromen aan het verwezenlijken was.Normaal ben ik niet nerveus voor een wedstrijd. Maar als ik wat zenuwen voel, zoals bij mijn eerste thuiswedstrijd met de Lakers, herinner ik mezelf eraan dat ik een goede speler ben. Ik moet gewoon mijn routine volgen en doen waar ik goed in ben.Het beste advies dat ik kan geven is simpel: maak plezier, vooral op het basketbalveld. Als iets niet gaat zoals gepland, denk ik gewoon: je doet dit al je hele leven. Je kunt dit. Ga ervoor en maak plezier.

De guard van de Los Angeles Lakers gaat uitgebreid in op vissen, grillen en zijn geheim om gefocust te blijven op het veld.

Luka Dončić is meer dan een van de beste spelers in de competitie

Na vijf wedstrijden als prof en zijn derde uitwedstrijd was Victor Wembanyama al thuis in de NBA. Hij scoorde 38 punten, pakte 10 rebounds en had aan het einde van de avond twee keer geblokt. Aan het einde van het seizoen had hij gemiddeld bijna vier keer per wedstrijd geblokt en stond hij bovenaan in de competitie.&nbsp;De cijfers van Victor zijn onwerkelijk. Met zijn 2,24 meter&nbsp; dekt hij elke vierkante centimeter van het veld. Aanvallend is hij soepel en mobiel. Verdedigend is hij een eenmansmuur en kan hij dankzij zijn lengte en intense blik snelle uitbraken afstoppen. Rookies in de NBA worden gewoonlijk op hun basisniveau beoordeeld. Wat kan deze speler minimaal presteren? Toen hij de competitie betrad, was de vraag meteen waar zijn bovengrens zou liggen, als hij die al had.&nbsp;Hier beantwoordt Victor vragen over wat je nodig hebt om te winnen, van het verleggen van zijn eigen grenzen tot het verbannen van angst uit zijn leven. Ik wist al heel jong wat voor prof ik wilde worden. Er zijn veel dingen die we als profsporter moeten doen waar andere mensen zich geen zorgen over hoeven te maken, zoals genoeg slapen na een paar wedstrijden achter elkaar en vliegen naar een andere tijdzone. Ik besefte dat ik beter moest slapen. Wanneer ik aan het avondeten begin, heb ik de wekker op mijn telefoon voor de volgende ochtend al ingesteld en kijk ik de rest van de avond niet meer op mijn telefoon.&nbsp;Ik heb het geluk op meerdere plekken te spelen. Het dragen van het shirt van het Franse nationale team is een van de sterkste gevoelens die ik ken. In de NBA ben ik gehecht aan de stad San Antonio. Ik maak er deel van uit. Ze hebben me in de armen gesloten.&nbsp;

Ik ben al mijn hele leven veel langer dan iedereen op het veld. Wanneer coaches me zagen dribbelen tussen de benen door en fadeaways en zo zagen doen, was hun eerste reflex me te zeggen daarmee te stoppen. Mijn hele leven is er die druk om me in een hokje te stoppen. Dat is de zwaarste strijd die ik mijn hele leven heb gevoerd. Nu heb ik meer vrijheid dan ooit, maar ik ben ervan overtuigd dat ik die vrijheid niet zou hebben als ik me niet altijd tegen die stereotypen had verzet.Dit is wat ik zou zeggen tegen een kind dat ergens moeite mee heeft: &nbsp;toen ik 12 jaar was, voelde ik me vaak ontmoedigd. Ik had tijdens wedstrijden moeite met mijn schoten. Ik groeide in die tijd enorm en was nog dunner dan nu. Ik had er moeite mee om met mijn schoten verdedigers consequent te omzeilen. Mijn coach zei me: "Wanneer je prof bent, ga je aan het heden werken. Maar nu werk je aan je toekomst."&nbsp;Het is speciaal als ik een kind mijn jersey zie dragen. Wanneer ik de hoogtepunten van onze wedstrijden bekijk, let ik graag op de reacties op de tribunes en dan zie je uiteraard kids die jouw jersey dragen. Het is niet het eerste waar je aan denkt wanneer je in de NBA gaat spelen, maar je beseft uiteindelijk dat je op de volgende generatie een positieve invloed kunt hebben door iets waar je van houdt. Dat is prachtig.&nbsp;Het maakt me echt triest wanneer ik bij mensen een gebrek aan ambitie zie. Meestal komt dat doordat mensen bang zijn en denken 'Ik ben niet goed genoeg'. Aannemen dat dingen te groot of te ambitieus zijn, is een denkwijze waarvan ik afscheid heb genomen.Uiteindelijk bepaal jij wat jouw doelen in het leven zijn en wat je wil worden. Winnen is die dingen bereiken die voor jou het belangrijkst zijn.&nbsp;

Ik wil helpen het Franse basketbal opnieuw een dominante positie te geven. Daarvoor moet je de sport promoten en voor de jeugd in het land populairder maken. Voor het profbasketbal in Frankrijk denk ik dat de investeringen achterblijven bij ons potentieel. Hoe kunnen we onze faciliteiten verbeteren? Hoe kunnen we de beste coaches opleiden? We moeten onze investeringen en ons potentieel op één lijn brengen en ons al bestaande talent koesteren. Van alle landen in de wereld heeft Frankrijk de mooiste basketbaltoekomst.Iemand vroeg me hoe ik voorkom dat mijn naam groter wordt dan de organisatie van de Spurs. Dat gaat nooit gebeuren. Het team wil dat ik succes heb en zo goed mogelijk word. Ze hebben veel voor me opgeofferd. Ik wil dat de hele organisatie weet dat ik heel goed besef wat ze allemaal voor me hebben gedaan. Soms is het iets kleins, zoals een berichtje sturen of een nieuw iemand bij de organisatie welkom heten. Ik probeer mensen te laten merken hoe waardevol alles wat ze doen is. Ik ben er niet bang voor groter te worden dan zij omdat ik de Spurs zo groot mogelijk wil maken als ik kan. Ik wil ze zoveel mogelijk teruggeven.&nbsp;Ik denk niet dat er iemand is die hogere verwachtingen van me heeft dan ikzelf. Daarom schrik ik er niet van wanneer ik mensen hoor zeggen dat er in elke generatie maar één iemand is zoals ik. De enigen aan wie ik iets moet bewijzen, zijn mijn coach en mijn team. Zelfs mijn ouders hebben geen verwachtingen van me, ze willen gewoon dat ik gelukkig ben. Wanneer ik al die druk niet wil voelen, zet ik mijn telefoon uit. Moeilijker is het niet. Er is echt geen sprake van druk of verwachtingen. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik de wereld iets verschuldigd was. Ik basketbal gewoon.

Het 20-jarige fenomeen heeft het over het verleggen van zijn eigen grenzen, het verbannen van angst uit zijn leven, het uitzetten van zijn telefoon en nog veel meer.

De legende van Victor Wembanyama wordt steeds sterker

De favorieten van de redacteur

Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Verhalenhoek

Alle record- en conventiebrekende&nbsp;schoenen van Nike begonnen ooit als prototype. En veel zagen er hetzelfde uit: gehuld in het zwart.De Amerikaanse marathonloper Conner Mantz weet nog dat hij het eerste prototype van de Vomero Premium kreeg, in december 2023. Het bovenwerk was zwart gemaakt. De Air Zoom unit die tussen het foam van de middenzool zit, is het meest herkenbare kenmerk en was bedekt met tape.&nbsp;Hij houdt het prototype omhoog en wijst naar een lichte buitenlijn die over de middenzool loopt. "Je ziet de tapelijnen nog zitten", zegt hij. "Dat was om ervoor te zorgen dat mensen de Air Zoom units niet zouden zien als ik lange runs liep."Deze stap in het prototypeproces heet 'blinding' en is een van de vele manieren waarop Nike onderzoekers en sportwetenschappers de basis leggen om atleten nieuwe schoenen te laten testen. Dit gebeurt deels om de schoen zo lang mogelijk geheim te houden. Wetenschappers bedekken de opvallende kenmerken van een schoen, zoals het profiel van de middenzool of het bovenwerk, als de schoen op een openbare plek wordt getest. Maar het prototype blijft ook voor de atleet mysterieus. Bij het ontwikkelen van de testonderzoeken is het doel om zo min mogelijk nieuwe factoren te onthullen die invloed kunnen hebben op de prestaties van de atleet. De atleet mag dus geen twijfels krijgen over hoe gek, apart of extreem het prototype eruitziet. Onderzoekers werken bij het gebruik van een nieuwe technologie hard om de fysieke reactie van een atleet te isoleren. Ze willen niet dat een kenmerk van de schoen de feedback van een atleet voortijdig beïnvloedt. De atleet kan zich daardoor bij het dragen van de schoen volledig richten op de ervaring, en krijgt een voorproefje van hoe deze mysterieuze nieuwe tech kan zorgen voor een competitieve touch.

De eerste prototypes van de Vomero Premium zorgden op het eerste gezicht voor heel wat verbaasde reacties, net als het uiteindelijke ontwerp. Het design valt bijna onder een categorie maximalistische schoenen op zichzelf. En tot op zekere hoogte is dat ook waar hij thuishoort. De Vomero Premium komt niet in aanmerking voor de wereldkampioenschappen atletiek, dankzij de stackhoogte in de hiel van 55 mm, een voetbed van volledig ZoomX foam en twee zichtbare Zoom units in de voorvoet en de hiel op basis van de Nike atletiekspikes.&nbsp;Mantz stond op een beslissend punt in zijn wedstrijdseizoen. Hij had botletsel opgelopen in zijn bovenbeen, maar de Amerikaanse kwalificatiewedstrijden voor de olympische marathon van 2024 lagen in het verschiet. Het resultaat ervan zou bepalen wie later die zomer naar Parijs zou afreizen om mee te dingen naar een medaille. Trainen was soms pijnlijk. Hij kreeg de kilometers die hij nodig had niet voor elkaar. Bij zijn terugkeer naar hardlopen op straat had hij een flinke oppepper nodig om zijn conditie weer op peil te krijgen. Hij kreeg een gedurfd, nieuw prototype om uit te proberen. Maar de overgang van de presentatie van een prototype naar het gebruik ervan is makkelijker gezegd dan uitgevoerd."Mijn trainingsschoenen moesten me iets geven waardoor ik mijn zelfvertrouwen weer terugkreeg", zegt Mantz. "Mijn team gaf me dit nieuwe Nike prototype en ik had nog nooit zoiets gezien. Het was intens. Je ziet 'm, en je denkt: het is zo onhandig om daarin te hardlopen."

Voor het testen van innovatieve prototypes met nieuwe dempingssystemen zoals die van de Vomero Premium is een grondig proces nodig. Het bestaat uit uren aan communicatie tussen atleten, ontwerpers en wetenschappers over welke elementen van de schoen meer naar voren moeten komen en welke juist minder. Er is nog een andere taak, die net zo belangrijk is in het proces: een positieve overtuiging uitdragen voor een product dat misschien anders voelt en eruitziet als wat een atleet gewend is.Soms krijgt een prototype te maken met een ouderwetse opvatting, als de schoen een technologie bevat die niet bij een bepaalde sport 'hoort'. Neem de Nike Maxfly sprint spike. De spike werd in 2021 in Tokio geïntroduceerd en was de eerste schoen die de Air Zoom naar de 100 meter bracht. De zichtbare, uitgesproken Air unit in de voorvoet was nieuw, vooral voor een evenement waarbij de visie op schoenen het credo 'minder is meer' handhaaft. Waren eenvoudigere, minimalistischere spikes niet beter? Dat bleek niet zo te zijn. Atleten droegen in Tokio de Maxfly en wonnen op zowel de 100 meter voor mannen als voor vrouwen medailles, net als op de 200 meter, 400 meter, 800 meter en voor de estafettes.&nbsp;Het design met een airbag en plaat werd ingezet voor biomechanische belasting bij het sprinten. Zo werd een duidelijk precedent geschept door zowel het gebruik van de schoen tijdens de race als de behaalde resultaten.Hoe overtuig je atleten ervan dat &nbsp;dit&nbsp; prototype dat ze in hun handen hebben iets nieuws kan brengen als de schoen die ze momenteel dragen al werkt?"We richten ons vooral op vertrouwen", zegt Tobie Hatfield, Nike Senior Director, Athlete* Innovation. "Als atleten niet weten dat je het beste met ze voor hebt als persoon, dan gaan ze nooit vertrouwen hebben in het product dat je voor ze maakt. Alles wat we doen, doen we om hun vertrouwen te winnen."Een atleet aanmoedigen om een nieuwe schoen aan te trekken, is afhankelijk van dat vertrouwen. Emotioneel, psychologisch en, in het geval van een schoen, biomechanisch.

Als je bij elke schoen terug gaat naar het prototype, zie je dat de meeste ontwerpen bewust gemaakt zijn als visueel ingetogen versies van het uiteindelijke design. Zo kan onderzoek gecontroleerd uitgevoerd worden. Hoe simpeler de schoen eruitziet, des te kleiner is de kans dat een atleet er een bevooroordeelde mening over heeft. Emily Farina, Sr. Principal, Running Footwear Research in de NSRL, herinnert zich de vroege testfases van de Vaporfly 4% in het midden van de jaren 2010 nog. Ze vertelt dat het eerste veldonderzoek relatief onopvallend verliep, voor een groot deel dankzij de anonieme look van het prototype. Het vroege design zou het beginpunt worden van de baanbrekende Vaporfly 4% Elite, die Eliud Kipchoge droeg bij Breaking 2. "Als je het vroege prototype in 2015 zag, wist je niet echt waar je nu eigenlijk naar keek", zegt Farina. Ze verwijst hiermee naar de stackhoogte en rocker-vorm, twee bijzondere onderdelen die de standaard zijn geworden in een nieuw tijdperk van hardloopschoenen met demping. "De validatie was afhankelijk van hoe je je voelde en hoe je presteerde, niet van het uiterlijk van de schoen. Nike bracht het prototype naar Eliuds trainingskamp in Kenia. Het was voor veel hardlopers moeilijk te begrijpen hoe het ontwerp ervoor kon zorgen dat ze sneller zouden gaan. Totdat ze de schoenen aantrokken voor een temporun, op hun horloge keken en zich realiseerden dat ze met dezelfde inspanning 30 seconden of meer sneller waren."

Een van de eenvoudigste manieren om biomechanische efficiëntie te meten, is met een stopwatch. Kun je sneller hardlopen met dezelfde inspanning? Als het antwoord ja is, dan wordt het een stuk makkelijker om een atleet ervan te overtuigen een nieuw prototype te testen, hoe extreem de schoen er ook uitziet. Soms realiseert de atleet zich in een soort openbaring dat die beter presteert, zoals in het geval dat Farina beschrijft. De hardloper bereikt iets wat die niet had verwacht en voelt zich geweldig. Bij Conner Mantz gebeurde dit tijdens een lange run in Utah, waar hij het Vomero Premium prototype droeg voor een run van 22 mijl met zijn trainingspartners. Vanwege zijn blessure was hij zijn basisconditie nog aan het opbouwen. Hij rende vier mijl met een tempo van 4:30. Mantz stond er versteld van hoe goed hij zich voelde."Toen begon ik te denken: misschien heb ik wel wat aan deze schoen", zegt Mantz lachend. Het verhulde design maakte zijn teamgenoten gek. "Waarom kon ik niet gewoon vertellen wat voor nieuwe schoen het was? Ik zei: dat komt nog wel."Andere atleten hebben meer informatie nodig voordat ze vertrouwen hebben in een prototype. Daarom test Nike de reacties van atleten op een reeks stimuli, die 'signalen' worden genoemd. In onderzoek op het gebied van schoenen zijn signalen verschillende manieren om het effect van de schoen op de prestatie te meten.Toen wereldkampioen Faith Kipyegon in september 2024 de NRSL bezocht, voerde ze een aantal tests uit. Nike wetenschappers konden aan de hand van de resultaten een kwantitatief plan maken om Faith te helpen bij de voorbereidingen op haar poging om in het jaar erna de mijl onder de vier minuten te lopen. Ze deed een VO2max-test om haar eigen capaciteit te ontdekken. De submax VO2-test is een ander signaal dat doorgaans wordt getest als elite hardlopers naar NSRL komen. Hierbij lopen atleten in verschillende schoenen op een loopband terwijl ze een zuurstofmasker dragen. De testresultaten meten het zuurstofgebruik van het lichaam dat nodig is om een taak uit te voeren. Bij een vergelijking tussen twee schoenen vormen fysiologische statistieken vervolgens het bewijs van een betere prestatie.

Naast het ontwikkelen van Faiths unieke atletiekspike gaf Nike haar een hele rits Nike gear om haar te ondersteunen bij haar training voor Breaking4, waaronder de nog niet uitgebrachte Vomero Premium voor haar herstelruns.

"De Vomero Premium was een belangrijk onderdeel van mijn trainingstraject", zegt Faith. "De schoen is zo zacht, comfortabel en vol demping dat hij helpt om zwaarder te trainen met minder impact, zodat ik sneller kan herstellen en mijn doel nooit uit het oog verlies."

Een nieuwe weg voor Breaking4

Nieuw is niet altijd hetzelfde als perfect. In het geval van de poging van Faith, luisterden designers naar elk stukje cruciale feedback om het prototype van de Victory Elite FK precies goed te krijgen, zoals het verbreden van de voorvoet of het toevoegen van spikes voor betere grip bij de afzet. De beoordelingen van de Vomero Premium prototypes van Mantz waren net zo eerlijk. Voor het eerste protoype was een steviger bovenwerk nodig, liet hij de Nike ontwerpers en ontwikkelaars weten. Na een paar weken had hij een nieuwe versie aan zijn voeten. Het tweede prototype voelde minder als een herstelschoen en meer als een snelle schoen die aan de Alphafly deed denken. Hij gaf zijn feedback door aan de designteams. Een andere nieuwe versie was zelfs bijna iets te ver gegaan met demping. Mantz vond hem te zacht. De teams pasten de middenzool aan om een gulden middenweg te vinden tussen te zacht en te veel op snelheid gericht."Conner gaf ons altijd duidelijke en eerlijke feedback, wat voor het proces van essentieel belang is", zegt Rachel Nichols, Lead Developer, Nike Running. Er zijn verschillende teamgenoten in de feedbackloop betrokken bij productdesign die samen aan de slag gaan om Mantz' gedetailleerde beoordeling van elk prototype te verwerken.En het gesprek zette zich voort, tot een vijfde versie van het prototype. En die was helemaal goed. Hij trainde weer meer dan 120 mijl per week en, nog belangrijker, hij had weer vertrouwen in zichzelf. Dat was mede te danken aan een trainingsschoen die zijn lichaam bij alle kilometers ondersteunde.

We weten allemaal hoe het verhaal verdergaat. Mantz won de Amerikaanse kwalificatiewedstrijd voor de Olympische marathon en veroverde een plekje voor Parijs. Hij eindigde op de achtste plaats. Nu zet Mantz elke tool uit zijn arsenaal in, waaronder de Vomero Premium, om bij de marathon van Chicago in 2025 een nieuwe persoonlijke mijlpaal te halen: het Amerikaanse record van 2:05:38.&nbsp;"De Vomero Premium werd een ongelooflijk belangrijke schoen in mijn carrière. Door in deze schoenen te trainen, voelde ik me weer mezelf", zegt Mantz. "Ik vind het echt leuk dat mensen ze ook kunnen gaan ervaren. Het betekende veel voor me om het testproces van de vroege prototypes te doorlopen en te helpen om de uiteindelijke schoen zo goed mogelijk te maken."

De ongezouten feedback van atleten maakt alle producten beter. Als een prototype enige kans heeft om niet te slagen, dan moeten onvoltooide versies uit elkaar gehaald en opnieuw ontwikkeld worden. Het vertrouwen van atleten wordt niet alleen gewonnen door behaalde successen, zegt Hatfield. Vertrouwen wordt gewekt juist door fouten, wanneer het nodig is om te erkennen dat een product niet aan de verwachtingen voldoet. Schoenen worden nooit getest in een technologisch vacuüm. Spreadsheets met positieve gegevens, zuurstofmaskers en verhulde middenzolen maken allemaal deel uit van de magie. Maar vertrouwen in een nieuw prototype begint en eindigt bij het simpele, relationele idee dat je moet luisteren naar wat een atleet nodig heeft."We willen nooit dat een schoen een oplossing is voor een niet-bestaand probleem", zegt Hatfield. "Dat is verkeerd om. Een schoen moet beginnen bij een probleem waarvoor een oplossing nodig is. Door te luisteren naar atleten wordt duidelijk wat ze nodig hebben, en op basis daarvan ontstaat vertrouwen."

Davis Jones is de senior editor van about.nike.com.Zijn interesses zijn sportwetenschap, performance-productdesign en sportgeschiedenis.&nbsp;&nbsp;&nbsp;David groeide op in Oregon en studeerde aan de University of San Diego. Na zijn studie ging hij aan de slag als stagiair-redacteur voor Farrar, Straus and Giroux. Daarna werkte hij enige tijd als schrijver en redacteur bij het tijdschriftSurfer, tot hij in 2018 terugging naar het noordwesten van de VS om bij Nike zijn carrière te vervolgen.&nbsp;

Davis Jones

Conner Mantz Feature Loop

Hoe overtuig je atleten ervan dat het prototype dat ze in hun handen hebben iets nieuws kan brengen als de schoen die ze momenteel dragen al werkt?

Uitgelicht

Hoe we met atleten samenwerken aan nieuwe prototypes

Tekst: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/department-of-nike-archives" target="_blank" class="ql-size-small">Department of Nike Archives</a> In 1971 was Watergate nog gewoon een hotel, NASA bereidde de Apollo 15-missie voor en een klein bedrijf uit Oregon had zojuist zijn eerste paar schoenen verkocht.De schoen, een voetbalschoen genaamd de 'Nike', werd verkocht voor $ 16,95. Het belangrijkste kenmerk was de streep in de vorm van een vinkje, ontworpen door een student aan de Portland State University voor $ 35. De schoen zelf is niet blijven hangen maar het logo des te meer.Op dat moment was Nike nog niet het wereldwijde sportmerk dat het later zou worden. Phil Knight en Bill Bowerman werkten nog onder de naam Blue Ribbon Sports, een klein bedrijf waarmee ze Japanse hardloopschoenen verkochten. Maar de contracten met hun leverancier liepen af en Knight wist dat ze voor de toekomst van het bedrijf meer nodig hadden dan alleen het product van een ander. Hiervoor had BRS een eigen schoen nodig, en daarmee een eigen identiteit.In februari datzelfde jaar liet Knight een zwarte voetbalschoen met witte zool produceren in een fabriek in Mexico. Hij had een merkteken nodig om de schoen te onderscheiden van de Onitsuka Tiger-modellen. Hij benaderde Carolyn Davidson, een designstudent die hij had ontmoet terwijl hij boekhoudkunde doceerde aan Portland State.Twee jaar daarvoor had hij Davidson tegen een klasgenoot horen zeggen dat ze geen geld had voor een cursus olieverfschilderen. Knight bood haar $ 2 per uur om grafieken en graphics te maken voor zijn kleine bedrijf. Uiteindelijk ging ze ook advertenties, brochures en catalogi ontwerpen. Nu gaf hij haar een grotere opdracht: een streep voor op de zijkant van een schoen.

Davidson schetste een stuk of zes ontwerpen. Knight vroeg in een Tigard-kantoor de mening van twee werknemers, waaronder Jeff Johnson, de eerste fulltime-medewerker van Nike. Geen van de designs maakte echt indruk. "Het kwam erop neer dat we moesten kiezen welk design we het minst slecht vonden", herinnert Johnson zich.Ze kozen voor het gebogen vinkje van Davidson. Ze vond dat het beweging uitbeeldde. Knight had zijn twijfels. "Ik ben er niet weg van", zei hij tegen haar. "Maar ik zal er vast aan wennen."De streep, die toen nog niet Swoosh werd genoemd, werd meteen naar Mexico gestuurd zodat de productie kon beginnen. Davidson stuurde Knight een factuur voor $ 35.

Het waren die eerste schoenen waarop het nieuwe merkteken de wereld in werd gestuurd, maar het zag er op elk model weer anders uit. Op sommige schoenen was de streep lang uitgerekt. Op andere was het logo meer in elkaar gedrukt. Een hardloper maakte de grap dat de meer gebogen versie deed denken aan een 'dode vis'. De fabrieken stikten het logo allemaal op hun eigen manier en de designers pasten de hoek aan op basis van de vorm van de schoen.

Toch werd de streep al gezien op de juiste plekken. Tijdens de marathon van Boston in 1972 kwamen twee van de snelste Amerikaanse lopers over de finish in schoenen met het design van Davidson erop. Dit was het debuut van de Swoosh in een grote race. Het bedrijf gebruikte deze mijlpaal het jaar daarop in de marketing.Kleding bleek een andere uitdaging. Op shirts en tassen zag het asymmetrische logo er vreemd uit. Johnson experimenteerde met meerdere Swooshes in een uitwaaierende cirkel, later ook wel bekend als het 'Sunburst' of 'Pinwheel' logo. Het was geïnspireerd op het ontwerp van de Olympische Spelen van 1972, wat Nike een opvallend logo gaf voor op warming-up- en teamkleding.

Geoff Hollister, de derde werknemer van Nike, &nbsp;die later de eerste marketingactiviteiten van het bedrijf aanstuurde,&nbsp;drukte de Sunburst op singlets en trainingspakken. Hij bedacht ook originele manieren om de Swoosh losstaand te gebruiken. In 1974 bezocht Steve Prefontaine een bijeenkomst in Tacoma in een trainingspak met een losse, omgekeerde Swoosh over de borst. Dat was de eerste keer dat het logo losstaand te zien was op kleding.In die eerste jaren was het design niet bepaald consistent. Sommigen noemden het de 'stripe'. Anderen vonden het er raar uitzien, een beetje uit balans zelfs. Maar bij de grote marathons, olympische kwalificaties en op de borst van de beroemdste hardloper van Amerika, deed het logo al wat het moest doen: het bleef hangen.Wat begon als een aarzelende keuze (de schets van een student, die halsoverkop naar een fabriek werd gestuurd), was uitgegroeid tot het symbool van Nike's eerste overwinningen. De Swoosh was nog niet het wereldwijde icoon dat het later zou worden, maar bleek al indruk te maken.

In de decennia na die eerste voetbalschoen heeft de Swoosh talloze vormen aangenomen. De Swoosh werd in de jaren '70 gedrukt in opvallend Helvetica, aan miljoenen getoond in de Americanfootball-reclame van Dennis Hopper in 1993, geëtaleerd op de muren van Niketown Portland en gezien op petten tijdens Wimbledon. Het logo is vergroot, verkleind, vermenigvuldigd, en soms zelfs te veel gebruikt. Het wordt bewaakt door de 'merkpolitie' van Nike, met trots gedragen door atleten en op de hak genomen door critici.Bij al die verschuivingen was er één constante: de Swoosh. Wat begon als een snelle schets door een student, is uitgegroeid tot een van de meest herkenbare symbolen ter wereld. Het is meer dan een streep. Het staat symbool voor snelheid, innovatie en mogelijkheden.

Voordat Nike een wereldwijd sportmerk was, was het een jong bedrijf op zoek naar een opvallende visuele identiteit. Lees hier het echte verhaal achter de Swoosh.

Geschiedenis

Het Nike Swoosh logo: van een bescheiden begin naar een wereldwijd icoon

Op 29 mei 1975 kwam Steve Prefontaine voor de laatste keer in zijn professionele carrière over de finishlijn. Hij werd de winnaar op de 5000 meter en kwam daarbij net anderhalve seconde tekort om zijn eigen Amerikaanse record te breken. Pre droeg daarbij de schoenen die later zijn 'signature' spikes genoemd zouden worden omdat ze voor Pre gemaakt waren met behulp van zijn zorgvuldige productfeedback: de Pre Montreal. De inspiratie voor de naam kwam van de zomerspelen die het jaar daarop in Canada zouden plaatsvinden en waar Pre zou meedingen voor de 5000 meter.&nbsp;Volgens de geruchten liep <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/how-steve-prefontaine-set-the-pace-for-nike" target="_blank">Steve Prefontaine</a> vóór de Pre Montreal liever niet in Nike atletiekschoenen omdat hij geen paar kon vinden dat precies goed zat. Zelfs niet de prototypes die Bill Bowerman voor hem had ontworpen. De Pre Montreal was dus misschien wel de eerste Nike schoen die Pre met plezier droeg en de geschiedenis van die schoenen wordt net zozeer gevormd door hoe innovatief ze waren als door het trieste lot van hun naamgever.&nbsp;

Zo is de schoen gemaakt

De Pre Montreal was de eerste competitieve wedstrijdspike met een neus zonder naden of stiksels. De productie ging van start in 1973 maar de schoenen waren pas een jaar later verkrijgbaar voor het grote publiek.In 1971, tijdens een bezoek aan Japan met Phil Knight om nieuwe Nike samples te bestellen, ging Jeff Johnson, een van Nike's eerste en meest fundamentele medewerkers, aan de slag met spikeplaten die hij bij een distributeur in Duitsland had gevonden.

De ontwikkeling was pas klaar in 1973, maar Johnson wilde een plaat met zes spikes onder de neus combineren met een naadloos bovenwerk bij de neus. Daarvoor gebruikte Johnson omgekeerd leer aan de voorkant van de schoenen, een standaard schoenennaad voor de achterkant en verbond die met elkaar met twee stukken nylon."Ik wilde die naad wegwerken om het risico op blaren te verkleinen, want soms hebben mensen een lange grote teen en soms hebben ze een lange tweede teen", zei Johnson tegen Nike DNA. "Je weet dus nooit waar de teen tegen de stiksels en overlay gaat schuren."

Zo deed de schoen het

Prefontaine had nog geen enkel paar Nike spikes gevonden dat hij comfortabel genoeg vond voor wedstrijden. Ook niet Bowermans nieuwe prototypes."Ze waren behoorlijk ruw en inconsistent vanwege het gebruik van oude machines," zei Johnson. De schoenen die Bowerman met de hand maakte tijdens de carrière van Pre waren wat ouderwets. Het waren nog steeds goede schoenen, maar niet de allernieuwste spikes op de baan. Johnson stelde het als volgt: "Je droeg ze uit respect voor Bowerman."&nbsp;Maar de tijden veranderden. In 1973 studeerde Pre af van de University of Oregon en ondertekende al snel een contract bij Blue Ribbon Sports als de zelfverklaarde National Director of Public Affairs van het bedrijf. Hij liet zelfs zijn eigen visitekaartjes maken. Pre's manier van Nike schoenen promoten hield vaak in dat hij een paar schoenen en een handgeschreven aanbeveling naar een jonge hardloper stuurde. Dat werd in de jaren die volgden een hoeksteen van Nike's marketingstrategie.Pre was niet bang om input te geven aan Johnson over zijn schoenen. Die laatste maakte gebruik van Pre's feedback om zo tot de Pre Montreal te komen. Prefontaine vertelde aan Johnson dat een naadloze teen comfort zou bieden voor de voeten van hardlopers."Pre hoorde bij Nike, maar we hadden niets specifieks voor hem", zei Johnson. "Dit was een heel interessante schoen, dus ik zei: 'Waarom geven we die niet aan Pre?' En welke naam geven we aan een schoen als we die naar Pre willen vernoemen? Pre Montreal!"Het definitieve design van de spikes kreeg de goedkeuring van Prefontaine. Volgens de regelgeving van de Amateur Athletic Union mochten atleten zich destijds niet officieel verbinden aan producten want dan zouden ze hun status als amateur kunnen verliezen. Toch kon de hardloper niet los worden gezien van deze kleurrijke nieuwe spikes. Niemand kon Pre tegenhouden en Pre was overal. Van 1973 tot die laatste wedstrijd in mei 1975 liep Pre zijn wedstrijden op de Pre Montreal spikes.&nbsp;

Hoe nu verder?

De legacy van de Pre Montreal zet zich voort met het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-international-running-pack-official-images" target="_blank">Nike International Running pack</a>. De Vaporfly 4 uit deze collectie, de meest recente evolutie van Nike's oorspronkelijke superschoen, brengt een ode aan de Pre Montreal spikes met de memorabele kleurencombinatie van rood en blauw en een visuele afwerking die is geïnspireerd op de combinatie van nylon en suède van het bovenwerk.

De Pre Montreal uit 1973 was een innovatieve wedstrijdspike die rijzende ster Steve Prefontaine op het lijf was geschreven.

Icons

De geschiedenis achter Steve Prefontaines 'Signature' atletiekspikes

Als je haar vraagt naar de race waarin ze besefte dat ze thuishoorde tussen de beste halve-mijl-lopers ter wereld, denkt Keely Hodgkinson terug aan haar overwinning tijdens het Britse kampioenschap in 2021. Ze was negentien jaar, noemde zichzelf een outsider en stond tegenover enkele van de beste langeafstandslopers van haar land. Ze had als jonge sporter altijd met bewondering naar hun loopbaan gekeken. Nu, op haar 23ste, heeft de Nike atleet diezelfde status van nationale held bereikt. Ondanks een jaar vol blessures heeft ze momenteel de snelste tijd op de 800 meter, namelijk 1:54,74, en behoort ze tot de kanshebbers voor een gouden medaille in Tokio.&nbsp;&nbsp;Keely verkeert in goed gezelschap. Het is moeilijk een land te vinden dat zo competitief is op de 800 meter voor vrouwen als het Verenigd Koninkrijk. In 2024 stonden drie van de vijf snelste 800 meter‑tijden voor vrouwen op naam van Britse atletes. Alle drie kwamen ze uit dezelfde race in juli in het Olympisch Stadion van Londen, toen Keely het Britse record vestigde. Die trots op Manchester is een bron van inspiratie die Keely nauw aan het hart ligt, tot en met haar keuze voor trainingsclub M11. Deze is gevestigd in Manchester en is de nieuwste locatie onder de Nike Swoosh TC vlag, met leden zoals Georgia Hunter Bell, Sarah Healy en Erin Wallace. Zoals Keely hieronder vertelt, schuilt er kracht in het herontdekken van je eigen kracht via de plekken die jou gevormd hebben.&nbsp; Opgroeien in een klein stadje kan je belangrijke kansen geven als je talent en doorzettingsvermogen hebt. Ik ben opgegroeid in een klein plaatsje net buiten Manchester. Voor mij was het een echte plek om op te groeien. Ik kreeg op school zoveel steun. Mensen zagen iets in mij en moedigden me aan om crosscountry te gaan lopen, waar ik voor het eerst mijn liefde voor de sport ontdekte. Ik weet niet of iemand dacht dat ik uiteindelijk het wereldtoneel zou bereiken, maar als je een jong kind bent en opgemerkt wordt door leden van een kleine gemeenschap, krijg je de kans om een passie te ontdekken die je anders misschien nooit zou vinden.Als ik denk aan wie ik vertegenwoordig als hardloopster, denk ik eerst aan mijn geboorteplaats. Ik ben er best trots op dat ik uit Manchester kom. Het is een van de beste steden ter wereld. En als het aankomt op sport doen we het echt fantastisch. We hebben twee van 's werelds grootste voetbalclubs in één stad. Er komen allerlei topsporters uit Manchester. Ik ben heel blij met wat de stad me heeft geleerd. Een van onze motto's bij M11 is dat we bezige bijen zijn, wat het arbeidsethos van onze stad weerspiegelt.&nbsp;

De eerste plaats halen, is geweldig, maar je moet ook de kleine overwinningen achter de schermen bijhouden die niemand ziet. Als ik terugdenk aan vorig jaar, had ik een paar verschillende doelen: het winnen van de wereldkampioenschappen indoor, het winnen van het EK en ongeslagen blijven. Geen van die doelen werd gehaald, omdat ik maar last bleef houden van mijn hamstringblessure. Plotseling moest ik me richten op kleinere doelen. De spikes aan. En hardlopen maar. Op een tempo die hoort bij de 1500 meter. Nu 800 meter. Dat waren belangrijke kleine overwinningen voor me. Het was niet wat ik wilde, maar soms moet je een stap terug doen en de kleine overwinningen meenemen om bij de grote te komen.&nbsp;Je coaches kunnen je tot rust maken wanneer je met tegenslagen te maken krijgt. Dit jaar raakte ik vaak gefrustreerd door de blessures. Coach Trevor [Painter] en coach Jenny [Meadows] zijn om veel redenen geweldig, onder andere vanwege hun steun. We hebben zo'n vertrouwensband dat we eerlijke gesprekken kunnen voeren. Het was dit jaar een uitdaging om uit te zoeken wat er aan de hand was met de blessures, vooral na een gouden jaar in Parijs, maar zij geloofden voor de volle honderd procent in mij. Ze raken niet in paniek. Ik dacht bij mezelf: in sommige opzichten zouden we nu toch echt in paniek moeten zijn? Maar zij hebben volledig vertrouwen in mijn kunnen, mijn talent en mijn gedrevenheid. Ze weten dat ze zich geen zorgen hoeven te maken zo lang ik mijn best doe.&nbsp;Onze teamdynamiek binnen M11 is ontzettend sterk. We kunnen het allemaal goed met elkaar vinden, steunen elkaar, hebben veel ambitie en dagen elkaar uit om het beste uit elkaar te halen. Tijdens het herstel van mijn blessure is het geweldig om teamgenoten zoals Georgia te hebben. Ze presteert fantastisch op de baan. We spelen allemaal in op elkaars sterke en zwakke punten tijdens de verschillende trainingen. Dit jaar zijn er een paar jongens bij ons team gekomen, en ik denk dat ze veel aan ons hebben, als meiden met veel ervaring die op het wereldtoneel hebben gepresteerd. Ik had me geen betere groep mensen kunnen wensen om dag in dag uit mee de baan op te gaan.&nbsp;

Sommige races hebben het potentieel voor bijzondere tijden. Die race in Londen in 2024, waarin ik het nationale record vestigde, was er één van. Het Olympisch Stadion is een droom om in te lopen. Elke atleet, of je nu Brits bent of niet, houdt van dat publiek, omdat ze weten dat ze er energie en sfeer uit kunnen putten terwijl ze het laatste rechte stuk afleggen. Ik wist dat ik in heel goede vorm was. Dit was de kans om echt alles te geven voor eigen publiek. De nummer 1, 2 en 3 waren Brits. Georgia liep een geweldige race en Erin hielp ons als tempomaker om daar te komen. Het is een race waar ik met trots op terugkijk, zowel voor mij persoonlijk als voor mijn land.&nbsp;Er waren momenten waarop ik niet eens dacht te kunnen meedoen om de medailles op het WK. Het is een gevecht geweest. Zelfs als ik weer de baan op zou gaan, dacht ik niet dat ik genoeg tijd zou hebben om me voor te bereiden. Daarom ben ik zo dankbaar voor deze reis. Het zou veel voor me betekenen om te winnen in hetzelfde stadion in Tokio waar mijn carrière vier jaar geleden een vlucht nam. Dat ik vier jaar later nog steeds voor de medailles ga, is bijna niet te bevatten. Het laat zien wat voor geweldig team we thuis hebben.

De olympisch kampioene op de 800 meter van vorig jaar heeft na een jaar vol blessures haar kampioensvorm teruggevonden. Essentieel voor haar comeback zijn de mensen en plekken die haar dierbaar zijn.

Om terug te kunnen keren naar Tokio, vond Keely Hodgkinson eerst de weg terug naar huis

Tekst: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/department-of-nike-archives" target="_blank" class="ql-size-small">Department of Nike Archives</a>Niet elke doorbraak in de sportwetenschap begint in een lab.Bij Nike's iconische zool met wafelpatroon – een van de meest baanbrekende innovaties in de hardloopwereld – begon het allemaal in de keuken.Het was 1971 en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/bill-bowerman-nike-s-original-innovator" target="_blank">Bill Bowerman</a> worstelde met een probleem dat al door zijn gedachten maalde sinds er twee jaar daarvoor een harde, gladde nieuwe atletiekbaan van urethaan was geplaatst bij de University of Oregon, waardoor zijn hardlopers geblesseerd raakten. Bowerman moest erkennen dat hij het verkeerde oppervlak voor de atletiekbaan had gekozen, en hij moest een oplossing verzinnen. Hoe konden zijn hardlopers meer grip krijgen? Spikes gingen er te diep in; platte schoenen boden geen houvast.Op een ochtend viel zijn oog op het wafelijzer van zijn vrouw Barbara. Het was een Model 251 van Bersted Manufacturing Company dat de Bowermans als huwelijkscadeau hadden gekregen in 1936. Het rasterpatroon trok zijn aandacht. De geometrie van de verhoogde vierkantjes zou weleens de juiste mate van grip kunnen bieden waarnaar hij op zoek was.Hij goot vloeiend urethaan zo in het wafelijzer van zijn vrouw, dat vervolgens direct dicht smolt en voorgoed verpest was. Hij liet zich niet uit het veld slaan en ging direct op pad om meer tweedehands wafelijzers te kopen en de experimenten te vervolgen. Die eerste afdrukken kwamen er omgekeerd uit met holle uitstulpingen, maar ze vormden de inspiratie voor het idee dat uiteindelijk na veel experimenten met mallen en materialen zou leiden tot een werkbaar prototype.

Het resultaat was de eerste versie van de Nike Moon Shoe: een design dat nog jarenlang zijn sporen zou nalaten in de hardloopwereld."De zool met wafelpatroon was een gamechanger", zegt Nike Running Historian Rick Lower. "Het liet hardlopers niet alleen anders kijken naar grip en demping, maar het toonde ook aan waar Nike voor stond: problemen oplossen op een nieuwe manier."

Het begin van de toekomst

In 1971, voordat Nike wereldwijd bekendheid zou krijgen om zijn toonaangevende innovaties, heette Nike nog Blue Ribbon Sports en richtte het zich op de Amerikaanse import van Japanse hardloopschoenen. Het jonge bedrijf probeerde voet aan de grond te krijgen en Bowerman – mede-oprichter, coach en onvermoeibare doe-het-zelver – was daar de drijvende kracht achter. Hij zag in elke ondergrond een probleem dat opgelost moest worden.&nbsp;Dat gold ook voor het nieuwe Astroturf dat gelegd was in Autzen Stadium, waar de American-footballspelers van de Oregon Ducks worstelden met de grip. Bij natte omstandigheden verruilden spelers vaak hun normale schoenen voor basketbalschoenen met een visgraatprofiel dat meer grip bood. Bowerman en teamgenoot Jeff Johnson verdiepten zich in verschillende profielen voor zowel American football als atletiek. Die ideeën leidden uiteindelijk tot de Astrograbber, een schoen waarvan het eerste prototype in 1972 uitkwam en die <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-bode-rec-astrograbber-official-images" target="_blank">tientallen jaren later opnieuw is uitgebracht</a>."Er was al jarenlang geen echte innovatie geweest op het gebied van buitenzolen", zegt Nike Running Historian Rick Lower. "Hardloopschoenen hadden niet meer dan een dun laagje rubber om je voeten te beschermen tegen de straat, en grip en demping speelden geen rol van betekenis. Bowerman nam daar geen genoegen mee."Geïnspireerd door het moment in zijn keuken ging Bowerman aan de slag om de mallen en materialen te verbeteren met behulp van een heel netwerk aan experts, van bandenwinkels tot machinisten en schoenmakers. De eerste prototypes vielen al na een paar minuten hardlopen uit elkaar. Bij andere versies haalden atleten hun enkels open aan het ijzerdraad dat in het rubber was verwerkt voor meer grip. Maar elke mislukking bracht het idee dichter bij de eindstreep.

In november 1971 werden vroege versies van de zool met wafelpatroon voor het eerst gedragen tijdens een wedstrijd door leden van het Oregon cross-countryteam in de strijd om de NCAA-titel. In de winter en lente van 1972 werden ze getest door meer atleten van universiteitsteams en&nbsp;de middelbare school in South&nbsp;Eugene. De zomer daarna maakten Bowerman en Geoff Hollister met de hand een klein aantal prototypes voor een groter podium: de olympische kwalificatiewedstrijden in Eugene.Ze waren niet perfect, zeker niet voor een marathon. "Het was eigenlijk gewoon een bovenwerk dat aan een dunne wafel was genaaid", zegt Lower. "Het was zo minimaal dat het bijna leek alsof je op blote voeten liep." Toch wilden een aantal dappere hardlopers het wel proberen. Sommigen vonden dat de voetafdrukken door het wafelpatroon iets weg hadden van de voetafdrukken van astronauten op de maan, wat de prototypes hun inmiddels iconische bijnaam 'Moon Shoes' gaf.Voor het snelgroeiende bedrijf was het een keerpunt. Ook al was de schoen nog niet klaar voor massaproductie, het bewees wel dat het idee werkte en dat dit kleine bedrijf uit Oregon in staat was om hardloopschoenen een nieuwe richting op te sturen.

Brug naar een hardloopbeweging

De Moon Shoe zelf is nooit op de markt gebracht, al wordt er gezegd dat er een aantal paar is verkocht in Nike's winkel in Eugene, dus je had er een kunnen bemachtigen als je op het juiste moment op de juiste plek was. Maar het concept van de schoen werd snel doorontwikkeld. In 1973 bracht Nike de Oregon Waffle uit. Twee jaar later was het de beurt aan de Waffle Trainer, het eerste commerciële succes van Nike.De Waffle Trainer was ontworpen door Bill Bowerman en Geoff Hollister, samen met Bowermans beroemde partners Stan James (orthopedisch chirurg) en Dennis Vixie (podotherapeut). Het werd Nike's populairste hardloopschoen. Hij was ontworpen op verzoek van hardloper Jon Anderson, die een betere schoen voor trainingen wilde, maar Anderson was niet de enige die er blij mee was. Het werd de bestverkopende trainingsschoen in het land. Tegen 1975 waren er meer dan 100.000 paar verkocht, en daarmee werd het blauwe bovenwerk met een gele Swoosh een van de bekendste designs uit Nike's beginjaren. Tot op de dag van vandaag staat het synoniem aan Nike in de jaren 70.

Deze belangrijke schoen gaf hardlopers niet alleen betere grip. De uitlopende zool en ongekende demping verlegden de lat voor wat je van een hardloopschoen mocht verwachten."Die schoen vormde als het ware een brug", vertelt Lower. "Van het experiment van de Moon Shoe tot een wereldwijd succesvol product. Vanaf dat moment was Nike's reputatie als innovator een feit."Maar dat was nog niet het einde voor de Moon Shoe. Afgelopen januari maakte de schoen opnieuw zijn opwachting op de catwalk van Nike partner en Franse designer Jacquemus. Het iconische design is volledig vernieuwd voor een nieuwe generatie. De nieuwe sneaker, die binnenkort verkrijgbaar is, is gestroomlijnd en vooruitstrevend en slaat een brug tussen de geschiedenis van performanceschoenen en stijl door snelheid centraal te stellen. Het design straalt diezelfde onverzettelijke drive uit als de allereerste uitvoering. Nike's wedstrijdschoen van toen is nu weer klaar voor de toekomst.

Ode aan experimenteerdrift en innovatie

Het verhaal van het wafelijzer was misschien afgedaan als een mythe, tot een ontdekking decennia later het nieuw leven in blies. Toen Bowermans zoon Tom het gezinshuis in Coburg, Oregon ging verbouwen, stuitte hij op de vergeten afvalkuil naast de carport. In de kuil lagen afgedankte prototypes, mallen en de verroeste buitenkant van het wafelijzer dat Barbara Bowerman had weggegooid nadat Bill het dicht had laten smelten.Nu bevindt het wafelijzer zich in het Department of Nike Archives in het Nike World Headquarters in Beaverton, Oregon. Het is een blijvende herinnering aan het geknutsel in de keuken dat symbool kwam te staan voor de succesvolle aanpak van Nike: begin met een gewaagd experiment, verbeter het resultaat steeds opnieuw, en blijf altijd streven naar beter.

Het unieke design van de Nike Moon Shoe, ontstaan uit de experimenteerdrift en inventiviteit van Nike's mede-oprichter Bill Bowerman, heeft jarenlang zijn sporen nagelaten in de hardloopwereld.

Van het wafelijzer tot het wereldpodium: het waargebeurde verhaal van de Nike Moon Shoe

Het is de vijftiende keer dat LeBron en Nike samen naar China gaan en een ding is niet veranderd: met basketbal brengen ze spelers van over de hele wereld samen in een multiculturele uitwisseling. Tijdens het laatste onderdeel van de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/lebron-james-forever-king-tour" target="_blank">Forever King tour</a> keek LeBron naar meerdere teams die vanuit alle hoeken van de wereld naar Chengdu waren gekomen: de jongens- en meisjesteams van China Rise, de EYBL Cal Stars (meisjes) en de Veritas Academy (jongens) uit Los Angeles. Hoewel hun liefde voor het spel op hele verschillende plekken in de wereld is ontstaan heeft<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/lebron-james-china-tour-archives" target="_blank">LeBron</a>, die ze kwam aanmoedigen tijdens hun strijd, voor iedereen altijd een heel belangrijke rol in hun leven gespeeld.

— Fotobijdrage van <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.instagram.com/zhengyibb/" target="_blank">ZhengYi</a>

Jeugdteams van China's Rise Academy, de Cal Stars uit LA en de Veritas Academy namen het tegen elkaar op tijdens LeBrons tour in China. En wie was er om ze aan te moedigen? Niemand minder dan de King zelf.

Samen naar de top

Melissa Jefferson-Wooden komt in Tokio uit voor de Amerikaanse vrouwensprintploeg op zowel de 100 als de 200 meter. Maar zeggen dat ze het simpelweg heeft verdiend om voor haar land uit te komen, doet geen recht aan het geweldige seizoen, van begin tot eind, van de atleet uit South Carolina. Ze is dit jaar onoverwinnelijk op de 100 meter. Tijdens haar voorronde bij de Amerikaanse kampioenschappen klokte ze 10,65, waarmee ze de op vijf na snelste vrouw uit de Amerikaanse geschiedenis werd. Ze gaat voor de legendarische dubbelslag in Tokio en als het haar lukt om beide onderdelen te winnen, zou ze de eerste vrouw zijn met dat resultaat in 22 jaar. Hier praat MWJ over haar onoverwinnelijke seizoen, haar toegenomen zelfvertrouwen sinds afgelopen zomer in Parijs en haar voorbereiding voor Tokio waar ze geschiedenis hoopt te schrijven.Opmerking van de editor: op 14 september maakte MWJ haar perfecte seizoen af door goud te winnen in Tokio met een tijd van 10,61 op de 100 meter; goed voor een kampioenstitel en de vierde snelste tijd ooit op dit evenement. Een winnaarsmentaliteit begint met het nemen van verantwoordelijkheid voor alles waar je invloed op hebt, en niet voor de rest. Toen ik opgroeide had ik niet per se de beste omstandigheden. Maar op mijn weg naar succes en mijn doelen op de baan kon ik me niet laten weerhouden door tegenslagen. Ik heb geleerd om niet te klagen over wat ik niet heb, maar me te richten op alles waar ik wél invloed op heb en me te laten inspireren door die dingen.Het grootste verschil dat ik dit seizoen bij mezelf opmerkte, was dat ik de strijd aanging met mezelf, niet met anderen. Ik focus niet op wat andere sporters kunnen, of op de mindere kanten. In plaats daarvan richt ik me op de dingen waardoor ik het beste uit mezelf kan halen, zoals mijn techniek of mijn coaching cues. Ik verlies niet uit het oog hoe ik de strijd kan aangaan met de beste versie van mezelf. Dat vraagt om een geheel unieke discipline. Als ik aan de startlijn sta, sta ik er voor mijn mensen. Dat is mijn familie, maar ook mijn team dat onderdeel is van mijn pad, zoals mijn coaches of mijn trainingspartners. Ik heb zo hard gewerkt om dit te bereiken, maar de werkelijkheid is dat al die mensen ook heel veel hebben gegeven zodat ik hier kan staan. Ik ga de strijd aan voor hen, niet alleen voor mezelf.&nbsp;

Het gevoel van de overwinning maakt de cirkel rond. Ik weet nog hoe goed het voelde toen ik de finishlijn over kwam op de 200 meter tijdens de kwalificaties, om de tijd te zien en de bevestiging te krijgen voor mijn harde werk en alle moeilijke momenten waar ik doorheen was gegaan. Hoe uitgeput je ook bent, als je de finishlijn bereikt voel je die rust en blijdschap over je heen komen. De finishlijn als eerste over gaan is uiteraard waar ik aan denk als ik denk aan winnen, maar ook dat gevoel van rust als je weet dat al je harde werk het waard was.Die dubbele wedstrijden zeggen een heleboel over je conditieniveau. Ik had dit jaar enkele fantastische mogelijkheden om dubbele wedstrijden te lopen in Kingston, Miami en Philadelphia. Tijdens die wedstrijden hadden we het voordeel dat de 100 meter en de 200 meter op verschillende dagen vielen, dus je kan ze een voor een tackelen. Je kan je tactisch gezien focussen op een doel per keer. Maar tijdens de kwalificaties kan het zijn dat je twee keer de 200 meter op een dag moet doen. Het duurde even voordat ik de knop kon omzetten voor de meer traditionele dubbel, maar al snel zei ik tegen mezelf, Melissa, stop met malen. Je bent in vorm, je bent er klaar voor. Je geest vertellen dat je lichaam klaar is voor de uitdaging: dat is waar het om draait. Ga ervoor en doe iets wat je nog nooit eerder hebt gedaan.&nbsp;

Gelukkig had ik een geweldig seizoen, maar de buit is nog niet binnen. Na Brussel zei ik in een interview dat ik nog steeds voel dat ik de overwinning moet najagen. En dat is de waarheid. Ik heb dit jaar de snelste tijd op de 100 meter ter wereld, en ik sta in de top vijf op de 200 meter, maar ik heb nog geen individuele titels of medailles. Ik laat me niet afleiden door iedereen die zegt dat ik de te kloppen atleet ben. Want dat klopt niet. Ik moet nog steeds iedereen te snel af zijn op die baan voordat ik kan zeggen dat ik aan de top sta.Elke performance, van mijn medaille in Parijs tot wat er ook gaat gebeuren in Tokio, begint met mijn stapsgewijze wedstrijduitvoering.Je kunt je makkelijk laten meeslepen door welke medailles of titels meer waard zijn. Maar als ik mijn wedstrijd niet uitvoer zoals het moet, kan ik niet eens denken aan de beloning. Laten we eerst de startlijn halen, de wedstrijd lopen, de stappen uitvoeren, en dan zien we wel wat er gebeurt.&nbsp;

Op 14 september maakte MWJ haar perfecte seizoen af door goud te winnen in Tokio met een tijd van 10,61 op de 100 meter; goed voor een kampioenstitel en de vierde snelste tijd ooit op dit evenement.

Voor Melissa Jefferson-Wooden telt alleen de eerste plaats

Rai Benjamin begeeft zich al zijn hele leven in verschillende werelden. Op de atletiekbaan is hij een van de snelste hordelopers op de 400 meter ooit, maar ook samen met zijn estafetteteam op de 4x400 meter heeft hij een aantal van de meest memorabele prestaties in de Amerikaanse geschiedenis neergezet. (Een recent voorbeeld: tijdens de estafetteloop in Parijs vorige jaar zette hij een inspirerende tijd van 43,13 neer in de laatste ronde, waarmee hij verhinderde dat Botswana zich kon terugvechten in de wedstrijd.) Hij draagt met trots het 'USA'-logo op zijn borst, maar hij is ook de trotse zoon van immigranten uit Antigua die een leven hebben opgebouwd in de New Yorkse wijk de Bronx. In Tokio komt Rai uit op de 400 meter horden voor zijn eerste wereldtitel. Zijn kwaliteiten als atleet zijn onlosmakelijk verbonden met zijn identiteiten als individu en als teamlid, en als Amerikaanse ster en zoon van Caribische ouders. Hieronder vertelt Rai over zijn identiteiten als atleet, zijn openbaring tijdens het seizoen dat hij ongeslagen bleef in 2024 en waarom hij zijn team boven alles verkiest. Van jongs af aan begreep ik wat atletiek zo bijzonder maakt als zowel een individuele als collectieve sport. Toen ik oud genoeg was om mee te doen aan internationale wedstrijden, mocht ik uitkomen voor Antigua op de wereldkampioenschappen voor junioren in Oekraïne. Het was een geweldige ervaring, maar nu besef ik dat ik een gevoel van saamhorigheid miste in mijn team. Als ik naar Team USA keek, zag ik dat iedereen het leuk had samen en dat ze hun eigen ding deden. Dat miste ik bij mijn team. Ik was toen 15 jaar oud en zat alleen op mijn hotelkamer in een vreemd land. Als je voor het eerst op een groot toernooi bent, is het belangrijk om teamgenoten te hebben die hetzelfde doormaken, ook als je individueel meedoet.Het was dat gevoel van saamhorigheid dat me uiteindelijk deed besluiten om me aan te melden voor Team USA. Al mijn vrienden kwamen ook uit voor de VS, en daar wilde ik bij horen. Het wisselen van sportnationaliteit was een lang proces. Er gingen twee volledige wedstrijdseizoenen voorbij voordat het was goedgekeurd. Ik weet nog precies waar ik was toen ik het nieuws kreeg. Ik had Spaanse les om 8.00 uur 's ochtends. Vreselijk. Iedereen zat weg te dommelen. Ineens kreeg ik een e-mail dat mijn overstap was goedgekeurd. Uitkomen voor zowel Antigua als de Verenigde Staten hoort bij mijn verhaal. Toen ik het herkomstland van mijn familie mocht vertegenwoordigen, begon ik aan een reis die mijn kijk op het leven voorgoed heeft veranderd, als atleet en als persoon.&nbsp;Voor mijn studie verhuisde ik van New York naar Los Angeles. Het leken wel twee verschillende werelden. Toen ik de luchthaven LAX verliet, zag ik voor het eerst in mijn leven een zesbaans-snelweg. De zon schijnt er altijd, nog geen wolkje aan de lucht, en overal waar je kijkt is een In-N-Out-burgertent. Dit was het leven dat je altijd op tv zag. En dan op de atletiekbaan. Ze liepen daar 400 meter in 45 seconden, en een estafette in 3 minuut 15. Ik dacht Wow, dit is wel even een ander niveau. Ik zeg met trots dat ik van de Oostkust kom, maar ik was ook klaar voor de cultuursomslag toen ik eerst op UCLA kwam en later USC, want ik wist dat ik er een betere atleet van zou worden.&nbsp;Sporters mogen blij zijn als ze een seizoen uitblinken in hun carrière. Het is nog zeldzamer om dat twee keer mee te maken. 2024 was voor mij een speciaal seizoen. Ik was ongeslagen op de horden, ik zette twee keer een wereldtijd neer, en de 4x400 meter estafette in Parijs was een van de meest bizarre wedstrijden die ik ooit heb meegemaakt. Maar 2018 op USC was pas echt magisch. Mijn tijden op de buitenbaan waren snel, en de estafetteploeg voor de 4x400 [Michael Norman, Ricky Morgan en Zach Shinnick] was van de buitencategorie. Maar uiteindelijk waren de zes jaar tussen die seizoenen in de jaren die mij hebben gevormd als atleet. Het waren de zwaarste jaren van mijn carrière omdat ik vaak geblesseerd was. Er moest iets veranderen. Ik ging naar mijn coach, Joanna Hayes, voorafgaand aan het seizoen van 2024 en zei "Luister, ik wil dit jaar gewoon weer plezier hebben in wat ik doe. Ik wil niet teveel nadenken. Ik wil gewoon lopen, gezond blijven en weer plezier hebben in de wedstrijd." Ze is een fantastische coach en samen met mijn trainer maakte ze een plan voor het seizoen. Het was alsof er een knop omging, en ik voelde me weer mijzelf.

Ik begon weer meer te genieten van mijn tijd op de baan toen ik me eenmaal overgaf aan de dingen waar ik geen invloed op had. Je kunt je maar tot een bepaald punt voorbereiden. Je kunt alleen maar trainen, in het moment leven en accepteren wanneer je genoeg hebt gedaan. Ik zeg vaak dat 2024 mijn seizoen van overgave was.&nbsp;Weten wanneer je 'nee' moet zeggen is een van de belangrijkste kwaliteiten voor elke atleet. Ik heb twee van dat soort heldere momenten gehad in mijn leven. Een daarvan was toen ik ervoor koos om niet mee te doen aan de Pre Classic in 2024. Ik had een blessure aan mijn dijbeen die steeds weer terugkwam. Ik weet nog goed dat ik tegen mijn coaches en manager zei dat ik de rest van mijn seizoen zou verpesten als ik naar Pre zou gaan. Ik had mijn zinnen gezet op Parijs later die zomer. Ik wist dat ik een medaille in Parijs op het spel zou zetten als ik door de pijn heen zou lopen in Eugene. Gelukkig stond iedereen in mijn team achter me. Mijn been kon genezen. Tijdens de wedstrijd in juli in Monaco wist ik dat het de juiste beslissing was geweest. Die overwinning gaf me alle vertrouwen die ik nodig had voor Parijs.&nbsp;Pas als je een estafette hebt gelopen, weet je hoe speciaal het is om alles te geven voor je teamgenoten. De medaille op de 4x400 meter in Parijs betekent meer voor me dan de gouden medailles die ik alleen heb behaald. Alle vier hebben we het gedaan voor elkaar. We hebben het gedaan voor ons land. Ik heb mijn hele leven nog nooit zoveel geluid gehoord als die dag in het stadion toen ik dat stokje in de laatste ronde in handen kreeg. Op het laatste stuk zat ik er volledig doorheen, ik was kapot. Ik dacht alleen maar, 'God, help me alsjeblieft de finish over!'&nbsp;Ik weet nog dat ik de finish overkwam met een uitzinnig gevoel. De jongens waren superblij, mensen waren door het dolle heen. Het was een van de moeilijkste dingen die ik ooit heb gedaan.Het mentale aspect van de competitie gaat me nu beter af dan ooit. Mijn overwinning op de nationale kampioenschappen in de VS is een geweldig voorbeeld van hoe ik ben gegroeid als hardloper. Caleb Dean begon op de buitenbaan en ging explosief van start, alsof hij uit een kanon kwam. Maar ik heb het al zo vaak tegen deze jongens opgenomen. Ik weet precies hoe ze zo'n wedstrijd aanvliegen. Ik wist dat Caleb de eerste zes horden voluit zou gaan. Ik weet meestal rond horde zeven of iemand zo'n tempo kan volhouden, en ik wist dat ik hem eruit kon lopen. Dat is pure ervaring. Ik vertrouw op mijn kennis en mijn wedstrijdplanning, zodat ik niet van mijn stuk wordt gebracht door wat een concurrent doet. Ik twijfel niet meer aan mijn tactiek, wat ik vroeger als jonge hardloper soms wel deed.&nbsp;

De Amerikaanse hordeloper gaat op voor zijn eerste individuele goud op de wereldkampioenschappen in Tokio. Zijn succes wordt gevormd door zijn verschillende identiteiten, als individu, als teamlid, als zoon van Caribische immigranten en als trotse Amerikaan.

De wereld van Rai Benjamin

Tekst en afbeeldingen: <a rel="noopener noreferrer" href="https://admin.about.nike.com/company/people/curtis-rowser-contributing-writer" target="_blank" class="ql-size-small">Curtis Rowser</a>Het is eind juli, maar in het zuiden van de Verenigde Staten begint de zomer pas net. Jonge basketballers dromen van dit exacte moment, en voor de beste spelers van het land is dat jaarlijkse moment weer aangebroken. In het Riverview Park Activities Center in Augusta, South Carolina, gonst het van de belangrijke mensen in de basketbalwereld. NBA-scouts zijn in groten getale in de zaal aanwezig, coaches als John Calipari, Tom Izzo en Dan Hurley sieren de zijlijn en met nog duizenden andere toeschouwers zit de ruimte tot de nok vol. Iedereen is hier met dezelfde reden: zien hoe de volgende lichting sterren invulling geven aan de sport. Peach Jam is het kroonjuweel van het jeugdbasketbal en het hoogtepunt van de Nike Elite Youth Basketball League (EYBL), een zomercompetitie waarin de beloften van over de hele VS uitkomen. Dit platform is een uitgelezen kans om zich te meten met de top van hun leeftijdsgroep, onder de aandacht van scouts te komen en met de beste resources te kunnen werken.

Peach Jam is ook een belangrijk onderdeel van een groter ecosysteem dat Nike in de afgelopen decennia zorgvuldig heeft vormgegeven. De Swoosh wil een grotere rol in het basketbal gaan spelen, die veel verder gaat dan in juli en augustus prijzen uitreiken voor de grootste talenten. Voor elk sportmerk is het belangrijk om grote namen in je stal te hebben. Maar waar het voor Nike echt om draait, is om de beste junioren langdurig een platform, een community en de middelen te bieden om het basketbal van morgen vorm te geven.

Die inzet valt op in een basketbalcultuur die op bijna dagelijkse basis op talloze manieren lijkt te veranderen. Vroeger inspireerden alleen de echte supersterren als Kevin Durant, LeBron James, A'Ja Wilson en Sabrina Ionescu de volgende generatie basketballers. Nu zie je scrollend op Instagram of TikTok de hoogtepunten in overvolle gymzalen op middelbare scholen die viral gaan in huiskamers over de hele wereld. Jongeren discussiëren net zo fel over de beste middelbare schooltalenten Tyran Stokes en Brandon McCoy als de generatie voor hen sprak over Russ en CP3. Middelbare schoolhelden, en zelfs de wonderkinderen die in de lagere klassen zitten, worden onderdeel van het culturele gesprek en zijn vroeger dan ooit bekende spelers. Beroemd worden is niet langer de eindstreep, maar het startpunt.

Nike's basketbalstrategie voor amateurspelers begint bij het zo vroeg mogelijk ontdekken van de beste atleten. Zij krijgen vervolgens <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/kevin-durant-interview-nike-eybl-grassroots-basketball" target="_blank">de beste middelen, waardoor Nike een klasse apart is</a>. Karie Conner, Nike's VP/GM van Basketball en Kobe, omschrijft het als volgt: "We focussen ons op dat ene talent dat eruit springt, de absolute top van het basketbal, de beste 1 procent van de beste 1 procent." "Vanuit onze kennis en ervaring weten we dat dat de atleten zijn die het echt kunnen gaan maken en waar andere spelers tegen opkijken. Die de spelmakers van de toekomst kunnen worden."

Dit inzicht komt voort uit een scherpe focus, waardoor Nike goed weet wat atleten nodig hebben, volgens Conner. "Het gaat niet alleen om het product en de gear. Het gaat er ook om dat we ze geven wat ze nodig hebben, ze het juiste podium bieden en dat we met ze samenwerken." Peach Jam biedt dat podium overduidelijk. Je ziet LA Clippers-sterspeler Bradley Beal de overwinning vieren met zijn Bradley Beal Elite Squad, die hij zojuist voor de eerste keer ooit naar het kampioenschap van het programma heeft gecoacht. Ze werden begeleid door een MVP-prestatie van JJ Andrews, een van de beste en gescoute spelers voor Arkansas. Zijn naam wordt genoemd naast die van Jayson Tatum, Cade Cunningham, AJ Dybantsa en andere grootheden die hun legacy hebben bewezen op dit veld, wat zo moeilijk te trotseren is. BBE heeft het de hele week moeten doen met een onvolledig team. Soms waren er maar zes spelers beschikbaar. Maar in elke minuut en bij elk bezit van de bal toonde het team het mantra dat op alle banners in de zaal te vinden is: No excuses. Just banners. En inderdaad, deze week in Augusta gaat de geschiedenisboeken in.

NY vs. NY

Na Peach Jam gaat Nike door naar het noorden, waar een nieuw strijdtoneel alweer klaarstaat: Victory Park in New York City, thuisfront van Nike's NY vs. NY finale. Het is half augustus en de zomer is in volle gang. De grootste talenten van New York City, jongens en meiden, vertegenwoordigen hun 'borough' tijdens een zomertoernooi dat verspreid plaatsvindt op de meest iconische velden van het basketbal: West 4th, Dyckman en Rucker Park Peach Jam, en de EYBL wereld in het algemeen, zijn verfijnd en zorgvuldig georganiseerd, terwijl NY vs. NY vibreert van de rauwe, ongefilterde energie met wat ruwere randjes. Dat is standaard, en voor Nike nog een manier om de missie uit te breiden. "We mogen de community's niet vergeten", vertelt Connor. "We moeten zorgen dat deze manieren van verbinding verder ontwikkeld worden, zodat niets op zichzelf staat."&nbsp;&nbsp;&nbsp; Dit is het zevende seizoen dat Nike NY vs. NY organiseert, en het wordt alleen maar groter. Tijdens de zomer hebben NBA-supersterren, zoals Luka Dončić, Ja Morant en Jalen Brunson, hun weg naar de wedstrijden gevonden. Er zijn andere belangen dan tijdens de periode van live recruitment, maar dat betekent niet dat ze minder waard zijn. NY vs. NY is persoonlijker. Hier gaat het om de trots van de wijk. En de spelers vergeten nooit dat ze persoonlijk uitgekozen zijn om de Swoosh te vertegenwoordigen. "Dat Nike naar je kijkt is echt een zegen", zegt Jermel Thomas, four-star point guard en gescoute speler van Saint Louis University, voordat de NY vs. NY kampioenschap van start gaat. "Je ziet de beste spelers in de NBA met Nike, zoals Kevin Durant en Giannis. Daar onderdeel van uitmaken, en hun support ontvangen... Meer heb je niet nodig." Jermel draagt de Bronx op de achterkant van zijn shirt en is een van de meest bijzondere spelers van het land, waaraan hij zijn bijnaam Magic Mel te danken heeft. Hij is de belichaming van die 'beste speler' waar Karie Conner het over heeft. De jongeren volgen elke stap die hij in Victory Park zet. Met zijn beroemde hi-top kapsel en 1,90 meter is hij niet te missen. Ruim 1000 fans zitten schouder aan schouder om het veld heen en buiten het park kijken meer toeschouwers vanaf een hogere plek mee. Magic Mel maakt er in de halve finale tegen Gersh, het team uit Brooklyn, een echte show van. Hij behaalt met zijn Dyckman-team de winst met twee punten verschil en verovert een plek in de kampioenschappen.&nbsp; Helaas was de laatste wedstrijd niet zijn beste moment. Jemel & co. hebben die uiteindelijk verloren. Hij is teleurgesteld, maar houdt zijn hoofd hoog en zijn zelfvertrouwen lijkt onaangedaan. Hij weet dat winst en verlies slechts de context zijn van een groter geheel.

In de tussentijd vieren de meiden van West 4th hun overwinning van het kampioenschap. Het team speelde onder leiding van hun beste en gescoute speler voor Maryland, Jordyn Jackson. Deze oorspronkelijke inwoonster van D.C. is een van de weinige spelers die niet uit New York City komt, maar door Nike is uitgenodigd om in de NY vs. NY mee te spelen. En ze kwam niet om zich aan te passen. Jordyn trok veel van de aandacht naar zich toe, met het volste recht. De manier waarop ze zichzelf presenteert, hoe de bal haar handen lijkt te vinden, hoe het zelfvertrouwen van haar teamleden groter lijkt te worden als ze met hen op het veld staat... Het is duidelijk dat Jordyn hiervoor is gemaakt.&nbsp;&nbsp; Door haar teamgenote Ava Thomas weet je weer dat de beste atleten van Nike geen monolieten zijn. Ava is een van de beste guards van New York City. Een echte killer, maar wel met een volledig andere aanpak. "Veel mensen richten zich op het scoren", zegt ze. "Dat is zeker belangrijk, maar het is net zo belangrijk om je op de kleine dingen te richten, zoals de verdediging, praten met je teamgenoten en de energie erin houden. En natuurlijk buiten het veld een geweldige student zijn."

Ava werd recentelijk ontdekt door de Naismith Foundation als een van de beste student-atleten van het land. Mede dankzij haar spel in de Nike zomerwedstrijden is ze gescout door Quinnipiac University, nadat ze van Dartmouth, Lafayette, American en een aantal andere universiteiten een aanbod had ontvangen. "Het is op je zeventiende een geweldig gevoel dat je werk misschien wel resultaat oplevert. Ik werk hard, en het is ontzettend bijzonder om op deze leeftijd door Nike ontdekt te worden", zegt ze. Voor Ava is haar ontdekking door Nike als opvallende speler tussen haar leeftijdsgenoten meer dan een blijk van waardering. Het is de rode draad van haar verhaal. Haar eerste levendige herinnering aan Nike is gekoppeld aan een van de meest hartverscheurende dagen in het basketbal. Op dezelfde dag dat de wereld Kobe Bryant verloor, trok Ava haar eerste paar Kobe schoenen aan. Wat een gelukkig moment had moeten zijn, werd iets diepers en heftigers, een herinnering aan hoe grootsheid zelfs in afwezigheid voor inspiratie kan zorgen.

Mamba League Invitational

Wat ons naar Los Angeles brengt. Een paar weken na NY vs. NY zien we Kobe's legacy in volle glorie bij de Mamba League Invitational. Nike heeft hier een <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.instagram.com/reel/DNweIH7QgEn/?utm_source=ig_web_copy_link" target="">opvallend</a> geïmproviseerd basketbalveld in de open lucht gemaakt, bij LA Live en recht tegenover Crypto Arena. Voor het derde jaar op rij heeft het merk de beste jongens en meiden uit het land uitgenodigd om de wereld te laten zien waarom zij de nieuwe basketballers zijn die de wereld gaan inspireren zoals Kobe dat nog steeds doet. De jongeren komen aan in L.A. en de zon schijnt vol, met temperaturen van boven de 30 graden. Het veld staat bomvol fans met alle leeftijden en achtergronden. Vanessa Bryant en Rob Pelinka zitten aan de zijlijn, hun ogen strak gericht op het talent dat op het veld Mamba's legacy voortzet.

Kobe's aura hangt in de lucht. NY vs. NY voelt als een ode aan de essentie van de sport, maar Mamba League voelt als een eerbetoon aan de verantwoordelijkheid die erbij komt kijken als je zo'n geweldige speler bent, of wat het eigenlijk betekent om de Kobe standaard voort te zetten.&nbsp; Dat gevoel daalt in naarmate de winnaars van de Mamba League Invitational hun trofeeën in de lucht houden op het midden van het veld, aan hen overhandigd door Vanessa Bryant. De jongeren zijn uitgelaten, maken selfies, nemen Reels op, allemaal met de trofeeën hoog in de lucht, en de andere boodschap is duidelijk: dit gaat om meer dan hardware of sneakers.

Eén ding dat via deze <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/paige-bueckers-exclusive-interview" target="_blank">platformen voor amateurspelers</a> duidelijk wordt, of het nu het vurige NY vs. NY, het grootse Peach Jam of de eerbiedige Mamba League is, is dat de jonge atleten van nu alweer iets anders nodig hebben dan die van een paar jaar geleden. De sport heeft zich ontwikkeld, en de druk, mogelijkheden en vraag die daarbij komen kijken ook.&nbsp; "Ze hebben support nodig tijdens hun hele traject", zegt Connor. "Ze worden niet alleen de beste van het veld doordat ze de beste gear krijgen. Het gaat erom dat we ze supporten bij hun spelontwikkeling, &nbsp;dat we ze helpen met mentorschap. We kunnen zoveel van onze [NBA en WNBA] atleten inzetten. Zij willen graag een mentor zijn en in de jongeren investeren. We hebben de mogelijkheid om ze alles te geven wat ze nodig hebben voor succes in de sport." Daarom zie je Chris Paul en Bradley Beal op de bank zitten met hun coachpolo aan. En daarom zie je Ja Morant praten met zijn EYBL Jr. Twelve Time programma na een pittig verlies. En daarom heeft Nike een moderne herstelsuite geregeld bij het hotel van het team in Augusta. Geen middel wordt onbeproefd gelaten.

Nike blijft een wereldwijde leider in de ontwikkeling van infrastructuur, in het creëren van kansen en vormgeven van cultuur, maar bij die inzet is voor zelfingenomenheid geen plaats. "We staan misschien wel aan de top, maar we moeten blijven opletten. De toekomst van de sport is nu, en we moeten blijven nadenken over de gebieden waar we de sport kunnen laten groeien, en naar de jongere generatie kunnen uitbreiden. Zodat zij ook groeien en de sport op de juiste manieren leren", zegt Connor. "We moeten ons ook richten op het vrouwenbasketbal en daarin investeren, het verbeteren en het uitbreiden. Daar zijn we mee bezig." Bij LA Live is het tijd om het veld te ruimen. De tribune is leeg, het publiek verlaat langzaam het terrein en de geluiden van het spel vervagen. Net buiten de hekken staat het bronzen beeld van Kobe, schitterend onder de sterrenhemel, als een herinnering dat grootsheid nooit verleden tijd is. De zomer met Nike Basketball is dan misschien voorbij, maar in de woorden van wijlen Black Mamba: het werk is nog niet af.

Curtis&nbsp;Rowser III is een journalist uit Atlanta die zich richt op basketbal, rap, cultuur, reizen en lifestyle. Zijn teksten en foto's zijn onder meer verschenen in&nbsp;SLAM,&nbsp;BET,&nbsp;TimeOut,&nbsp;Epicenter-NYC,&nbsp;Brooklyn Magazine en&nbsp;AmNY. Ooit basketbalde hij in de Division I, waarna hij een Master in Sports Industry Management van de universiteit van Georgetown haalde en een Master Journalistiek van de New York-universiteit.

Curtis Rowser

Echte support voor jonge basketbalspelers gaat om meer dan het beschikbaar stellen van gear. Om spelers en de sport vooruit te helpen, heeft Nike een uitgebreid netwerk opgezet van platformen, mentoren en kansen. En de beste manier om het effect hiervan in actie te zien, is het jeugdtoernooi van afgelopen zomer.

Achter de schermen: hoe Nike de volgende generatie van de beste bastketballers klaarstoomt

Nadat hij vol ongeloof zijn handen in de lucht gooide toen hij het lint van de U.S. Nationals doorbrak, wist Cooper Lutkenhaus precies waar hij moest kijken. Zijn hele gezin stond verspreid langs het Hayward Field van de University of Oregon, op strategisch gekozen plekken. En dat allemaal om hem aan te moedigen tijdens de finale van de 800 meter. Zijn moeder Tricia filmde de wedstrijd zoals ze al zo vaak had gedaan en stond een paar rijen boven de startlijn. Zijn middelste broer Andrew bevond zich ter hoogte van de 200 meter, zijn oudste broer George Jr. bij de 300 meter en zijn vader George Sr. stond bij het laatste stuk van 100 meter. Ze hadden net gezien hoe Cooper een tijd van 1:42,27 had gelopen: de op drie na snelste tijd voor een Amerikaan en een van de indrukwekkendste prestaties van een middelbare scholier ooit.&nbsp;Na die prestatie staat Lutkenhaus veel te wachten. Deze maand doet hij mee aan de wedstrijd in Tokio. Hij is de jongste Amerikaan in de geschiedenis die deelneemt aan de Wereldkampioenschappen atletiek. De samenwerking met Nike is eind augustus ondertekend en hij draagt voor de eerste keer de Swoosh als professionele Nike atleet. Door dit contract krijgt Cooper, net een paar weken begonnen met zijn derde schooljaar, de kans om tijdens de rest van zijn middelbare schoolcarrière de strijd aan te gaan met grootheden. Buiten Tokio is hij een leider voor zijn leeftijdsgenoten, vooral tijdens de periode dat hij naar Northwest High in Texas ging. Het is een verantwoordelijkheid die hij serieuzer begon te nemen nadat hij begon bij het Nike Elite programma, waar hij als eerstejaars binnenkwam. Cooper deelt hier zijn mening over leiderschap, mentorschap en wat het betekent om hard te lopen voor je gezin. Ik ben de jongste, en dat houdt je met beide benen op de grond als je eenmaal een bepaald niveau van succes hebt gehaald. Tijdens mijn jeugd probeerden mijn broers en ik altijd de beste te zijn. Wie kon het snelste hardlopen? Wie kon de hoogste cijfers halen? Doordat ik de jongste van het gezin ben, won ik niet veel van deze wedstrijdjes, maar het gaf me wel de drive om elke dag de strijd aan te gaan.Ik heb geluk, want het is niet altijd zo dat broers elkaars grootste fans zijn. George zwemt op de universiteit en Andrew loopt hard op de universiteit. We willen allemaal het beste voor elkaar. Zij waren mijn grootste supporters toen ik meedeed aan de U.S. Nationals. Dat zij altijd voor me klaarstonden, is zo belangrijk geweest voor mijn ontwikkeling in de afgelopen paar jaar.&nbsp;Als je omringd wordt door mensen van een bepaald niveau, groei je vanzelf als leider. Het Nike Elite programma leverde mij een enorme groei op. Ik kwam erbij aan het einde van mijn eerste jaar, in 2023, en ik ben op twee groepsreizen geweest, waar we met alle 40 atleten samen trainden. Ik was de jongste dat eerste jaar. Ik zei niet veel. Toen ik er in mijn tweede jaar heenging, praatte ik een stuk meer. Ik denk dat veel mensen vinden dat ik het afgelopen jaar sterk ben gegroeid. Dat is voor een groot deel dankzij de mensen om me heen. Ondanks dat we allemaal een andere leeftijd hebben en aan verschillende wedstrijden meedoen, kunnen we van elkaar en van onze coaches leren.

Je ziet het in de ogen van een hardloper als die er niet alleen voor zichzelf staat. Je ziet een bepaald leiderschap bij degenen van ons die na het Elite programma thuis weer wedstrijden gaan lopen, en dat nemen ze mee naar de wedstrijden op hun middelbare school. Je ziet het in hun ogen als ze aan het lopen zijn. Het is bijna een soort verantwoordelijkheid. Volgens mij zie je dat bij elke Nike atleet. Donavan Brazier bij USA, bijvoorbeeld. Toen hij over de eindstreep kwam, zag je het in zijn gezicht nadat hij had gewonnen. Een atleet zijn voor Nike en een leider zijn bij Nike gaan hand in hand. Ik heb het gevoel dat ik een sterkere leider ben nu ik aan het Nike Elite programma heb deelgenomen en terug ben op school.Leiderschap laat je zien met woorden en acties. Ik heb flink meer vertrouwen gekregen in het aanvoeren van mijn leeftijdsgenoten op Northwest. Ik vond het altijd al belangrijk om te leiden door te doen, maar ik denk dat ik me door het Elite programma meer uitspreek. Ik deed meer mijn best en probeerde mijn teamgenoten in het jaar onder mij zoveel mogelijk te helpen. In mijn seizoen als tweedejaars, vorig jaar, kwam er een eerstejaars bij die ik onder mijn hoede nam. Hij doet het de laatste tijd heel erg goed. Ik probeerde alles in me op te nemen wat ik interessant vond op die reizen met Elite, en dat vervolgens toe te passen in het programma van mijn middelbare school.&nbsp;Op dit moment bepaal ik mijn doelen per dag. Ik heb heel erg zin in de wereldkampioenschappen. Ik wil zien hoe ver ik in de voorrondes kan komen. En dan, als ik de finale haal... Je weet maar nooit. Vooral bij een evenement als de wereldkampioenschappen weet je nooit wat er gaat gebeuren.&nbsp;Ik sta er net zo goed voor Northwest High School als voor Team USA. Maar wat er ook gebeurt, ik sta er altijd voor mijn gezin. Ze hebben zoveel opgegeven voor mij, om te komen waar ik nu ben. Ik wil dat ze trots kunnen zijn.&nbsp;

De 16-jarige hardloper van de halve mijl gaat in Tokio meedoen als de jongste deelnemer van Team USA ooit, maar zijn positie als leider zat er al lang aan te komen.