De geboorte van ACG: de summit die geschiedenis schreef
- 2-2-2026
- Tekst:
Aan de voet van de K2, ’s werelds op één na hoogste berg, zaten twee Amerikaanse klimmers tussen hun uitrusting, terwijl besneeuwde bergkammen achter ze omhoog rezen. Hun gezichten waren mager na 68 dagen op de berg. Allebei droegen ze de gele Nike Long Distance Vectors (LDV), destijds een van de beste hardloopschoenen van Nike voor lange afstanden, die er net zo gehavend uitzagen als de klimmers zelf. Er moest een foto worden gemaakt om het moment vast te leggen; een van de mannen stak een duim op naar de camera. De foto, in 1978 genomen door bergfotografe Dianne Roberts, groeide uit tot een van de meest onverwachte oorsprongsverhalen van Nike.
In 1978 legde fotografe Dianne Roberts Rick Ridgeway en John Roskelley vast bij het K2-basiskamp, een beeld dat essentieel werd voor het verhaal van de All Conditions Gear (ACG) van Nike.
Maanden eerder had Nike de expeditie stilletjes voorzien van die lichte schoenen, een lastminute cadeau bedoeld voor de tocht van 175 kilometer naar het basiskamp. "Een groot deel van de route liep off-trail," herinnert Rick Ridgeway, een van de klimmers in de foto en een van de bekendste Amerikaanse alpinisten uit die tijd, zich. "Je kunt je voorstellen dat ze behoorlijk gehavend waren tegen de tijd dat we er aankwamen."
In die jaren vertrouwden de meeste klimmers op stijve leren bergschoenen uit Europa. De LDV’s waren het tegenovergestelde: zacht, ademend en snel. "Ze waren gewoon flexibeler en comfortabeler," zei Ridgeway. "Het mooie aan die LDV’s was dat je op rotsen moest springen. Het was een ruige hike, dus je kon boulderen. Ze ademden beter. Functioneel waren ze superieur aan de stijvere traditionele trekkingschoen."
"Het mooie aan die LDV’s was dat je op rotsen moest springen. Het was een ruige hike, dus je kon boulderen. Ze ademden beter. Functioneel waren ze superieur aan de stijvere traditionele trekkingschoen."
Rick Ridgeway, klimmer en belangrijkste Amerikaanse alpinist uit die tijd
De LDV was ontwikkeld uit de Nike LD-1000 als een lichte, stabiele hardloopschoen met rechte leest, ontworpen door Bill Bowerman en Eugene-orthopedist Dennis Vixie.
Intern werd het model Long Distance Vixie genoemd, naar Dennis Vixie die de leest maakte. Extern stond hij bekend als Long Distance Vector.
Destijds was Nike nog niet actief op outdoor-gebied; de schoenen waren een blijk van goede wil richting de expeditie. Niemand had kunnen voorspellen dat ze de basis zouden leggen voor een nieuwe categorie.
Een van de beste schoenen van Nike voor langeafstandlopen in die tijd, was de LDV, gemaakt voor snelheid en comfort, niet voor bergbeklimmen.
Tegen de tijd dat het team afdaalde, waren de stoffen sneakers bijna uit elkaar gevallen. Ridgeway en Roskelley hielden ze samen met tape en lijm voor de lange terugtocht. "Zo lang zo hoog zitten zonder zuurstof was zwaar," herinnerde Ridgeway zich. "Maar we hebben het gehaald. En op de terugweg begonnen we te praten over hoe de schoen aangepast kon worden tot een bruikbare trekkingschoen."
Eenmaal thuis stuurden de klimmers hun gehavende LDV’s naar Nike, met een korte lijst van verbeterpunten: een stevigere zool en een robuuster bovenwerk, maar de schoen moest licht en flexibel blijven. Die feedback legde de basis voor de eerste outdoor schoenenlijn van Nike en uiteindelijk de categorie die All Conditions Gear (ACG) werd.
Intern werd het model Long Distance Vixie genoemd, naar Dennis Vixie die de leest maakte. Extern stond hij bekend als Long Distance Vector.
Het ontwerpteam van Nike nam het advies van de klimmers ter harte. De versleten LDV’s bewezen dat lichtere schoenen konden presteren waar ooit alleen zware boots de dienst uitmaakten. Het idee dat licht goed is, drong door tot het merk.
Dit resulteerde in 1981 tot drie schoenen die het beste van de hardloopschoenen van Nike combineerden met stevigheid voor ruw terrein: de Lava Dome, de Approach en de Magma. De Approach was de eerste schoen van Nike met GORE-TEX voering, een ontwerpkeuze die later ook invloed had op de eerste ideeën voor de Air Force 1. "Het werd al snel duidelijk dat topatleten gingen voor lichtgewicht," herinnerde productmanager Monte Mayko zich, die het project leidde vanuit de Nike fabriek in Exeter, New Hampshire. "Het was logisch."
Voor ACG’s officiële lancering in 1989 was de Lava Dome al een van Nike’s eerste lichte wandelschoenen.
"Een trainingsschoen omvormen tot trekkingschoen. Niemand had dat eerder gedaan. Het was best revolutionair."
Rick Ridgeway
Het ontwerp van Trip Allen en Monte Mayko combineerde stijl en lichtgewicht functionaliteit.
De schoen was geïnspireerd door klimmers Rick Ridgeway en John Roskelley. Hun K2-tocht in de LDV’s leidde tot het eerste outdoor-denken van Nike.
Dit model werd gemaakt in Maine en droeg bij aan de productlijn die later ACG voortbracht.
Het team van Nike was geïnspireerd door de K2-foto en de ervaringen uit eerste hand van de klimmers en kreeg een nieuwe kijk op het concept wandelschoen. Het resultaat was een verschuiving van de categorie richting functioneel minimalisme. "Het hele idee dat licht beter is, dat minder meer is en dat functioneel minimalisme centraal staat, dat zit bij klimmers echt ingebakken," legde Kirk Richardson uit, een levenslange bergbeklimmer die later leiding ging geven aan ACG. "Het team van Nike begreep dat intuïtief. Bowerman en Knight hadden gewoon gelijk."
De nieuwe designs, ontwikkeld in Maine, hadden lichte bovenwerken, zolen met wafelpatroon en duurzame tussenzolen die rechtstreeks voortkwamen uit de hardloopgeschiedenis van Nike. Voor klimmers en trailrunners voelden ze revolutionair aan: snel, flexibel en beschermend genoeg om rotsen en puin te trotseren. "Een trainingsschoen omvormen tot trekkingschoen. Dat had niemand nog gedaan," zei Ridgeway later. "Het was best revolutionair."
De Nike Approach werd voor het eerst uitgebracht in 1982 en maakte deel uit van het trio vroege wandelschoenen dat Nike langzaam richting een outdoorcategorie bewoog.
De Approach werd gemaakt in de Saco-fabriek in New Hampshire. Hij had een buitenzool met wafelpatroon en een Cordura bovenwerk met leer, en was de eerste schoen van Nike met een GORE-TEX voering.
Terwijl die vroege designs op de markt kwamen, bleef Ridgeway prototypes testen en contact houden met de designers van Nike. "Ze stuurden me een prototype van de schoenen om uit te proberen, zodat ik ze in het echt kon testen," herinnerde hij zich. Een van die vroege advertenties, de eerste printcampagne voor Nike Outdoor, gebruikte de K2-foto van Roberts van Ridgeway en Roskelley. Het bijschrift was: "Niet iedereen wilde wachten op onze wandelschoenen."
Het ontwerp van de Approach beïnvloedde later de Air Force 1, waardoor het een belangrijke stap werd op weg naar ACG.
Midden jaren 80 waren de outdoor-experimenten van Nike uitgegroeid tot een echte ontwerpfilosofie. Maar zonder een duidelijke categorie hingen ze overal tussenin: een mix van wandelschoenen, trailrunners en kleine kledingexperimenten zonder naam of doel.
Dat begon te veranderen in 1987, toen een klein intern team gevraagd werd om de outdoor-inspanningen van Nike te formaliseren. Volgens Tom Clarke, destijds vice-president productmarketing, sprak Nike al geruime tijd over een entree in de outdoormarkt en had het een team van enthousiaste outdoor-specialisten rond productmanagement.
"Because It's Not There" printadvertentie met K2, 1978
Het team zag een gat in een markt, die werd gedomineerd door Europese merken die nog zware, stijve uitrustingen maakten voor gespecialiseerde klimmers. Een kans om atletische gear te creëren voor beweging onder alle omstandigheden.
Clarke, Richardson en een klein team in Beaverton en Exeter begonnen een strategie uit te werken. Schoenen en kleding zouden in één collectie komen, geleid door vier principes: hoge prestaties, stevigheid, veelzijdigheid en functionele uitmuntendheid. Het was het begin van een belangrijke verschuiving in performance outdoor-schoenen en later ook kleding.
Het idee kreeg snel vorm. Binnen twee jaar was een volledig outdoor-businessplan klaar.
Nadat eerdere testexemplaren meteen lof kregen van lopers, markeerde de Escape, ontworpen door Mark Parker, in 1984 de formele entree van Nike in trailrunning.
Het outdoor-plan van Nike nam vorm aan, maar een passende naam ontbrak. Rond dezelfde tijd gebruikte Nike Running al de term All Conditions Gear voor een kleine lijn all-season kleding die ontworpen was voor alle weertypen. De filosofie sloot aan bij het Outdoor-team. Toen Clarke’s team de term ontdekte, namen ze die over om de nieuwe collectie te definiëren. Een naam die de toewijding van Nike liet zien aan prestaties, ongeacht terrein of weer, en dezelfde spirit had als Ridgeway en Roskelley tien jaar eerder op K2.
Het team wilde in die begindagen dat het merk serieus werd genomen door hardcore outdoor-atleten. Dat leidde tot ambitieuze shoots, zoals een foto van klimmers bij Castleton Towers in Utah.
"We lieten deze mannen de rots beklimmen en gingen zelf een helikopter in. Het was net zonsondergang en ik zat op de rand, terwijl ik de fotograaf vasthield die uit de helikopter hing. De rots was prachtig en de mannen leken kleine stipjes bovenop. Het was fenomenaal."
Ron Dumas, Nike Art Director, over het maakproces van de omslag van de ACG catalogus
In 1989 werd het officieel. Onder Richardsons leiding lanceerde ACG een volledig geïntegreerde lijn schoenen en kleding, ontworpen voor hardlopers, hikers, klimmers en outdoor-liefhebbers.
Nike zorgde dat de lancering authentiek aanvoelde. De eerste shoot was bij Castleton Tower in Utah, een beroemde rotsformatie onder klimmers. "We wilden het positioneren als een echt merk," zei artdirector Ron Dumas. "We lieten deze mannen de rots beklimmen en gingen zelf een helikopter in. Het was net zonsondergang en ik zat op de rand, terwijl ik de fotograaf vasthield die uit de helikopter hing. De rots was prachtig en de mannen leken kleine stipjes bovenop. Het was fenomenaal."
Toen in de herfst de eerste ACG collectie werd uitgebracht, met de Air Wildwood, Lava High en een serie Gore-Tex- en fleecebuitenkleding, had Nike officieel een plek in de outdoormarkt veroverd.
De Air Wildwood ACG, die in 1989 werd gelanceerd als onderdeel van ACG, ontwikkelde zich vanuit de Escape en Pegasus en liet zien dat prestaties onder alle weersomstandigheden geen ingetogen ontwerp vereisten.
De schoen combineerde robuuste details met accentkleuren en had een micro-geperforeerd synthetisch bovenwerk, een zaagtand-buitenzool met wafelpatroon, een vetersysteem met verstelbare breedte en een PU-voetbed.
Een laag-profiel tussenzool van polyurethaan met Air-Sole demping in de hak maakte de ACG-uitvoering van de Wildwood compleet.
De foto van twee klimmers aan de voet van de K2 was uitgegroeid tot iets groters: de vonk die een hele nieuwe dimensie voor Nike aanwakkerde.