Toen de sprinter met de meeste medailles op de 100 meter ooit voor de laatste keer de baan op stapte, zei ze tegen zichzelf dat ze er klaar voor was, dat ze sterk was en dat dit haar wedstrijd zou worden. De volgende seconden zouden de bekroning van haar hele carrière worden.Met groen, geel en zwart haar achter zich aan wapperend en haar gouden nagels voor zich uitgestrekt, schoot <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-celebrates-shelly-ann-fraser-pryce" target="_blank">Shelly-Ann Fraser-Pryce</a>, de zelfverklaarde 'dochter van de aarde' die bij haar allerlaatste finish haar haar in de kleuren van haar land droeg, uit de startblokken tijdens de finale van de wereldkampioenschappen in het tot de nok gevulde Japanse Olympisch Stadion in Tokio. Ze eindigde haar carrière op de 100 meter zoals ze die 18 jaar geleden in Japan was begonnen: met onstuitbare snelheid, kracht en controle. Het was een duidelijk eerbetoon aan Jamaica, het land dat tijdens haar hele twintigjarige topsportcarrière onvoorwaardelijk achter haar had gestaan.In die decennia van dominantie, van het moment dat ze in 2008 als eerste Caraïbische vrouw olympisch goud op de 100 meter won, tot haar terugkeer als wereldkampioen in 2019 na de geboorte van haar zoontje Zyon, was Shelly-Ann het toonbeeld van dualiteit.&nbsp;Ze liet zich langdurig gelden op het kortste en meest intense atletiekonderdeel, straalde vrouwelijkheid en zelfexpressie uit in een fysiek veeleisende sport, en bewees dat het moederschap en sportieve topprestaties naast elkaar kunnen bestaan.Wat atleten in het algemeen, en meisjes in het bijzonder, kunnen leren van Shelly-Ann, is de moed om je eigen wedstrijd te lopen, op jouw voorwaarden. Om erop te vertrouwen dat je niet gedefinieerd wordt door de tegenslagen waarmee je te maken krijgt, maar door de manier waarop je ermee omgaat. En het besef dat zolang je in jezelf gelooft en hard en gedisciplineerd werkt, dat evenwicht mogelijk is. Tussen dromen en familie, carrière en geschiedenis schrijven.Dus voor die boodschap en voor die 276 ongelofelijke wedstrijden en finishes: Shelly-Ann, bedankt.Hieronder vind je een kijkje achter de schermen in Tokio bij de laatste dagen van de carrière van deze G.O.A.T.

Die schoenen. Dat haar. Die finish. Tijdens de wereldkampioenschappen atletiek van 2025 in Tokio sloot Shelly-Ann, vijfvoudig wereldkampioen, haar carrière af op haar eigen manier.

Sofieke van Bilsen (29) is een Nederlandse fotograaf met een passie voor beeldende fotografie. Ze is de vaste fotograaf van het Duitse vrouwenvoetbalteam en was de teamfotograaf voor het Duitse Olympische team in Parijs 2024. Ze werkt nauw samen met Nike atleten als Faith Kipyegon, Eliud Kipchoge en Sifan Hassan.In haar foto's is ze altijd op zoek naar beelden die een duidelijk verhaal vertellen, met de nadruk op de link tussen sport en emotie. Het liefst legt ze de rauwe momenten achter de schermen vast, plus de verhalen die de toeschouwer nooit te zien krijgt en alles daar tussenin. Zo legt ze de essentie van de sport vast.Vanuit haar spontane persoonlijkheid legt ze makkelijk contact met mensen. De atleten met wie ze werkt, zijn dan ook dol op haar. Haar relaxte en spontane karakter vult ze aan met ongelooflijk veel talent en de skills om in een omgeving te werken waarin atleten onder hoge druk staan.

Sofieke van Bilsen

Foto-essay

Icoon Shelly-Ann Fraser-Pryce liep haar laatste 100 meter op haar eigen voorwaarden

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens reizen door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur. LeBrons carrière heeft verschillende tijdperken doorlopen, en zijn vele tours door het land sinds 2005 stonden voor verschillende waarden. Hieronder vind je enkele van zijn meest memorabele momenten in het land.

2005-2009

LeBron begon zijn eerste tour in Peking in augustus 2005. Hij werd uitgenodigd om de prijsuitreiking bij te wonen van het Nike Battlegrounds toernooi, maar toen hij weer vertrok, was hij meer dan een toeschouwer geworden. Vanaf het moment dat hij in China aankwam, dacht hij dat zijn tour een uitwisseling van culturen kon worden die zijn wortels vond in een gedeelde liefde voor basketbal en een missie om de volgende generatie jonge spelers in China te inspireren. "Basketbal is niet alleen een sport, het verbindt mensen", zei hij.&nbsp;"Dit is een uitstekende leerervaring voor ons allemaal. Ik hoop dat ik kan blijven bijdragen aan de groei van de sport wereldwijd en de jeugd in China kan blijven inspireren om hun dromen na te jagen."

LeBrons legacy in China is verwerkt in versies van zijn schoenen die speciaal voor China zijn gemaakt. In 2007 verscheen LeBron James naast Mark Parker, destijds President en CEO van Nike, Inc., om zijn Nike Zoom LeBron V 'China' kleurencombinatie voor het eerst te tonen.

LeBron keerde in 2009, na zijn MVP-seizoen, terug naar Peking en werd er als een held ontvangen. Als deel van zijn reis doneerde hij gear en reikte hij beurzen uit voor de Zhenhua School, een school voor de kinderen van arbeidsmigranten in de voorsteden van Peking.

Om zijn seizoen te vieren kreeg LeBron een exclusief paar van de Nike Air Max LeBron VII. De ene schoen had een design geïnspireerd op Shenyang, 'Loyalty' genaamd, dat was ontworpen door de lokale artiest Ray Lei. De andere schoen had een op Shanghai geïnspireerd design, 'Family', dat was ontworpen door de lokale artiest Sic.

2011-2015

LeBron omarmde zijn rol als wereldwijd ambassadeur van het basketbal en richtte zich op de kans om China's jonge spelers te inspireren. In 2011 duurde zijn tour acht dagen en bezocht hij vier steden, waarbij hij het amateurbasketbal promootte met een reeks clinics en toernooien.

In 2012 had hij net weer een gouden medaille en kampioenschapsring op zak toen LeBron James enthousiast werd onthaald in Peking, waarbij hij een tour van vier dagen aftrapte als onderdeel van de&nbsp;Find Your Greatness campagne. "Grootsheid wordt gedefinieerd door hoeveel moeite je wil doen voor wat je doet", zei LeBron. "Grootsheid hoort bij overwinning. Het hoort ook bij het hoofd bieden aan tegenslag."

Toen LeBron in 2013 in China terugkeerde, had hij veel om te vieren: zijn tweede NBA-kampioenschap op rij en MVP-awards voor zowel het reguliere seizoen als de Finals.

In 2014 was LeBron James de eerste mentor die de selectie aankondigde voor Nike RISE, dat werd opgezet zodat spelers hun competitieve stijl konden verbeteren en hun vaardigheden verder konden ontwikkelen.

In 2015 werd Nike RISE 2015 verder ontwikkeld met led-velden en oefeningen met motion-tracking om de ultieme trainingservaring te creëren, de basisprincipes van basketbal aan te leren en de grenzen van sporttraining te verleggen.

In een emotionele finale werden vier spelers uitgekozen om China te vertegenwoordigen tijdens de World Streetball Championships.

2016-2019

Nadat hij in 2016 nog een NBA-titel pakte, werd LeBron in Guangzhou ontvangen met een grootse kampioenschapsparade, waarbij er tienduizenden fans op straat stonden, veel van hen in Cavs #23-shirts. Dit toonde aan in welke mate James' legacy zijn weg had gevonden in Azië.&nbsp;Zijn More Than an Athlete campagne inspireerde jonge spelers zodat ze basketbal gingen beschouwen als een manier om sociale veranderingen teweeg te brengen.

Na een warme ontvangst door duizenden fans bracht hij het merendeel van zijn tijd in Peking door, waar hij samen trainde met leden van het Chinese basketbalteam voor junioren en de spelers coachte.

Tijdens schoolbezoeken in Peking deelde LeBron zijn eigen basketbalervaringen met jonge atleten en benadrukte hij de rol die hard werken, toewijding en geloof in zichzelf hadden gespeeld in zijn succes.

In 2018 begon de eerste dag van zijn More Than an Athlete tour in Shanghai met een paneldiscussie met studenten van de Shanghai Theatre&nbsp;Academy en eindigde met een potje spelen in een park. Honderden fans kwamen naar het veld om hem te zien spelen, in de hoop een glimp op te vangen van het icoon.

Deze maand vloog LeBron naar China voor zijn Forever King tour, zijn 15e tour in het land die 20 jaar na zijn eerste tour in Azië plaatsvindt. Daar voegde hij zich bij 's werelds meest gepassioneerde basketbalspelers en -fans en liet hij nogmaals weten dat hij wereldwijd iets terug wil doen voor de sport.

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens een reis door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur.

De reis van een icoon: 20 jaar LeBron James in China

Urenlang steile beklimmingen overwinnen en uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist, brandende zon en ijskoude temperaturen in de nacht. Er mentaal vrede mee nemen dat de volgende bevoorradingspost nog ver, heel ver weg is. Ultra trailrunning klinkt als een slopende, onverbiddelijke sport die voorbehouden is voor de avontuurlijkste en meest hardcore atleten onder ons.Volgens onze hardlopers van het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-acg-all-conditions-racing-department" target="_blank">All Conditions Racing Department</a>, waarvan er zes net de ultieme UTMB-wedstrijden in de Franse, Italiaanse en Zwitserse Alpen hebben overwonnen op trails van 15 tot 174 kilometer, met een hoogte/stijging van 1200 tot bijna 10.000 meter, is de grit, het doorzettingsvermogen, plezier en vrijheid van trailrunning het harde werk meer dan waard. Ervaar het zelf.

<h3>ROSS GOLLAN</h3>Wedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 29e

<h3>MARIE NIVET</h3>Wedstrijd: Experience Trail Courmayeur (ETC); 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking bij de vrouwen: 7e

CESARE MAESTRIWedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 2e

<h3>BAPTISTE COATANTIEC</h3>Wedstrijd: Ultra-Trail du Mont-Blanc (UTMB); 174 km met bijna 10.000 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 11e

<h3>ANTHONY COSTALES</h3>Wedstrijd: Courmayeur – Champex – Chamonix (CCC); 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 15e

<h3>DREW HOLMEN</h3>Wedstrijd: CCC; 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 3e

Steile beklimmingen overwinnen. Uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist. Ultra trailrunning is een onverbiddelijke sport. Maar wat het oplevert, is het helemaal waard.

Ultra trailrunning vergt alles wat je in je hebt, maar levert ook veel op

Over Nike – Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Als golfspeler Tony Finau een echt doorbijt-moment moet noemen dan was het tijdens de Masters in 2018. Hij had net een hole-in-one geslagen op de par-3-baan op de Augusta National-club. Hij rende enthousiast richting de hole toen hij onverwachts zijn voet verkeerd neerzette en zijn linkerenkel ontwrichtte (een waarschuwing voor iedereen die de beelden wil opzoeken: het ziet er heftig uit). Finau liet zich niet uit het veld slaan en zette zijn enkel terug, met een vertrokken gezicht van de pijn, en speelde vervolgens de hele week verder met een top 10-plek als resultaat. En dat niet alleen, twee maanden later speelde hij in de laatste flight van de US Open. Én hij kwalificeerde zich voor de eerste Ryder Cup. En dat allemaal in een jaar waarin hij nauwelijks druk kon zetten op zijn linkervoet.Helemaal tot het fysieke gaatje gaan is echt kenmerkend voor Finau, die deze maand Jordan Brand komt versterken als het nieuwste lid van de golfselectie. Maar als je naar hem kijkt, zie je niets van al die uitdagingen. De slanke atleet van 1,93 meter beschikt over een van de krachtigste drives op de pro-­tour en sloeg de bal als jongen van 17 al met snelheden van ruim 320 kilometer per uur. Hij werd direct na de middelbare school geselecteerd voor basketbal en komt uit een trotse familie van getalenteerde Tongaanse en Samoaanse atleten, vooral in het American football. Toen hij zijn liefde voor de golfsport niet meer kon negeren, werkte hij zo hard mogelijk om naar de top door te stomen. Hij waagde een gok door auditie te doen voor een reality-golfshow op tv en doorliep vervolgens jarenlang een meedogenloos mini-tourschema dat hem dwong in een razend tempo het hele land door te reizen. Was dat het waard? Jazeker. Hieronder praat Finau over de keerpunten in zijn carrière, momenten van enorm doorzettingsvermogen en zijn oneindige drive.&nbsp; Bepaalde momenten in je carrière laten je inzien wat winnen echt betekent. Een goed voorbeeld is die Masters in 2018. Het was een geweldig moment, die hole-in-one, gevolgd door een van de meest beschamende momenten uit mijn leven op nationale tv. Fast forward naar het einde van het toernooi. Ik scoorde zes birdies op mijn laatste zeven holes. Ik noteerde die zondag 66 slagen. Toen ik wegliep van de 72e hole voelde het echt alsof ik had gewonnen. Ik had het gevoel dat iemand me het groene jasje zou moeten geven. We struikelen in het leven allemaal een stuk vaker dan dat we winnen. Maar betekent dat ook echt dat we verloren hebben? Ik zie dat niet zo.

Er zijn momenten in het leven waarop je moet doorbijten om te zien wat je echt waard bent. Ik werd pro in 2007, maar deed pas mee aan de PGA Tour in 2013. Er was dus een periode van zes jaar waarin ik het mini-tourleven moest doorstaan, en ik leerde hoe ik het spel moest spelen, veel reisde en iedere kleine overwinning moest pakken. Tijdens de mini-tourwedstrijden moet je vechten voor elke cent om je hoofd boven water te houden. Er waren genoeg nachten dat ik in mijn auto sliep en maaltijden oversloeg om de eindjes aan elkaar te knopen. Dat waren de moeilijkste jaren van mijn leven, maar ook de geweldigste, want ik leerde wat ik kan bereiken als ik andere dingen opoffer.&nbsp;Individuele sporten vergen een bijzonder soort passie. In een sport zoals golf zijn er geen teamspelers om op terug te vallen. Het komt allemaal op jou aan. Voor sommige mensen is het moeilijk zonder dat teamgevoel, maar toen ik begon met golfen op jonge leeftijd merkte ik dat ik dat individuele aspect van de sport juist fijn vond. Ik moest het zelf uitvogelen en uitvinden hoe ik kon verbeteren. Als ik de golfbaan opstapte, draaide het allemaal om scherp blijven en leren focussen.Controle heeft niets te maken met je atletische skills maar wel met je atletische levensstijl. Mijn broer en ik deden mee aan The Big Break, een reality-competitie op golf-tv in 2009. Ik was toen 20 jaar. De camera's draaiden non-stop. We werden gefilmd, waar we ook heen gingen. Het was bizar en het duurde even voor ik eraan gewend was, maar ik weet nog dat ik erna tegen mezelf zei: "Je wordt een geweldige golfspeler. Deze media-aandacht krijg je ook als je pro wordt." Meedoen aan dat tv-programma zorgde ervoor dat het me niet meer uitmaakte wie er naar me keek. Ik moest gewoon gefocust blijven en mijn eigen spel spelen.&nbsp;Sport is slechts een onderdeel van mijn familieachtergrond. Mijn moeder hield Polynesische luau-feesten toen ik klein was, dus ik leerde een heleboel verschillende instrumenten bespelen als muzikant tijdens haar show. Een van de eerste instrumenten die ik leerde spelen was de to'ere, een soort Tahitiaanse drum. Ik deed als kind ook aan traditioneel Polynesisch vuurdansen. Muziek en dans hoorden net zo bij mijn identiteit als sport.&nbsp;Het is makkelijk om met een soort aan/uit-knop te leven. Maar grootsheid betekent dat je altijd de allerbeste versie van jezelf moet zijn, niet alleen soms als het uitkomt. Mijn moeder zei altijd: "Hoe je één ding doet, is hoe je alles doet." Golf is daar een voorbeeld van. Uitblinken in een spel dat extreem moeilijk is, een sport die je niet kunt perfectioneren, is geen reden om op te geven. Je blijft proberen om het onderste uit de kan te halen. Ik probeer te streven naar het beste op alle vlakken in mijn leven, of het nou op de baan, als echtgenoot of als vader is. Ik probeer mijn eigen grenzen te verleggen, wat ik ook doe.&nbsp;

Golfspelers zijn vaak bijgelovig. Een van mijn vaste gewoontes is dat ik elke zondag de kleur groen draag. De favoriete kleur van mijn moeder, die is overleden in 2011, was groen. Groene kleding dragen is een soort ode aan haar, het is een manier om te onthouden dat ze altijd bij me is op de baan.&nbsp;Jordan Brand versterken is een nieuwe stap in mijn carrière.Michael staat natuurlijk voor klasse op het hoogste niveau. Het is geweldig om bij Jordan Brand te horen en Michael is een fantastische persoon om te mogen vertegenwoordigen. Ik ontmoette hem voor het eerst toen ik zeventien jaar was, en toen ik speelde op zijn privébaan in Florida, The Grove, zei hij tegen me: "Als je hier in de buurt bent, ben je altijd welkom." Dus in 2024 speelde ik een playoff-wedstrijd. Ik wist dat ik erna in West Palm zou zijn voor een fotoshoot met sponsoren. Mijn zoon was met me mee op reis en ik dacht: "Het zou wel heel erg leuk zijn als ik mijn zoon kon meenemen naar The Grove." Dus ik stuurde Michael een spontaan berichtje. Hij stuurde me 30 seconden later terug: "We zijn eigenlijk dicht dit weekend, maar ik open de baan speciaal voor jou en je zoon. Neem hem mee en we zorgen dat het goedkomt. "We speelden 18 holes die dag en hadden de hele baan voor onszelf, alleen voor mij en mijn zoon. Die ervaring vergeet ik nooit meer. Dat is het effect dat Michael op mensen heeft. Klik<a rel="noopener noreferrer" href="https://media-assets.nike.com/en/pitches/jordan-brand-welcomes-tony-finau-to-its-golf-roster?secret=29e440c91211da0d9af84d3e374afd15" target="_blank">hier</a> om meer afbeeldingen en een bijbehorende film te downloaden waarin de Jordan Family Finau verwelkomt.

De pro-golfer en het nieuwste lid van de Jordan Brand golfselectie is nog nooit een uitdaging uit de weg gegaan.

For the win

De mindset van Tony Finau: altijd alles geven

De meeste mensen zijn in hun schooljaren vooral bezig met erbij horen, maar Jane Hedengren herinnert zich een heel ander doel: het schoolrecord breken op de mijl. Op haar twaalfde maakte ze kennis met de atletiekbaan, en ze was al snel vastbesloten om voor het eind van het schooljaar een recordtijd te lopen. Op een koude herfstmiddag nam haar vader John haar mee naar een atletiekbaan voor studenten om te zien wat ze in haar mars had op de 400 meter. Ze deed haar best, maar liep niet zo hard als ze wilde. John is voormalig hardloper van Brigham Young University (BYU), en hij besloot met haar mee te trainen. In de frisse woestijnlucht voerde hij het tempo op, maar hij bleef dicht genoeg bij Jane om haar te stimuleren hem bij te houden. Uiteindelijk haalde ze haar doeltempo en in het voorjaar brak ze het schoolrecord.&nbsp;Jane Hedengren is nu klaar met high school en is uitgegroeid tot een van de meest succesvolle amateur-langeafstandslopers in de Amerikaanse geschiedenis. 2024 was misschien wel haar meest indrukwekkende highschool-jaar, waarin ze maar liefst negen records brak die op naam stonden van zowel mannelijke als vrouwelijke studenten, op afstanden van een mijl tot 5K. Ze geeft aan dat ze dit nooit in haar eentje had kunnen bereiken. &nbsp; Naast de support van haar familie, werkte Jane samen met coaches en hardlopers van het Nike Elite Program. Dit programma nodigt 40 van de beste hardlopers van het land uit om het hele jaar lang te werken met geavanceerde trainingstools van Nike coaches, met als hoogtepunt de deelname aan een aantal van de mooiste wedstrijden in het land tijdens de crosscountry-, indoor- en buitenseizoenen. En Jane domineerde al die seizoenen.Ze vertelt hier in haar eigen woorden hoe dankzij die support haar toekomstdroom als professioneel hardloper vorm kreeg, en hoe ze besloot in de herfst te starten aan de BYU, waar ze ook zal gaan hardlopen.

Tijdens de seizoenen indoor en buiten kun je vaak laten zien wat je kunt. Nike Indoor Nationals was dit jaar heel bijzonder, want ik kon daar voor het eerst de 5K op de atletiekbaan lopen. Ik moest daar alles geven.Een goede coach heeft maar een zin nodig om je te motiveren. Tijdens die Nike Indoor Nationals wedstrijd zei Juli Benson, een van mijn coaches van het Nike Elite Program, tegen me: "Ik weet dat je fit bent. Laten we eens kijken of je superfit bent." Toen dacht ik aan wat mijn vader me had geleerd: je weet het zodra je aan de laatste 2 kilometer van de wedstrijd begint. Het lukte me om sterk te eindigen. Je kunt heel ver komen als je er open ingaat en gewoon alles uit jezelf haalt.&nbsp;Dit jaar heb ik veel nieuwe dingen gedaan. Afgelopen najaar deed ik voor het eerst mee met de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/nike-cross-nationals-2024-official-images" target="null">Nike Cross Nationals</a>. Ik voelde me top op de dag van de wedstrijd, dat was een fantastisch gevoel. De andere deelnemers waren sterk, dus ik wilde rustig blijven. Je weet namelijk nooit wat het weer gaat doen onderweg. Ik liep vanaf het begin heel constant en kon mijn tempo vasthouden. Het is heel bijzonder om over de finishlijn te komen terwijl je niet wist dat je het in je had om op zo'n hoog niveau te presteren.

Ik vind het mooi dat hardlopen bestaat uit verschillende onderdelen. Veldlopen is niet te vergelijken met hardlopen op de atletiekbaan, dat zijn twee heel verschillende dingen. Ik vind het fantastisch dat een crosscountry-wedstrijd plaatsvindt op ruig terrein, over een lange afstand. Daar draait hardlopen om: lekker buiten in de natuur strijden tegen andere hardlopers. Hardlopen op de atletiekbaan vind ik heel leuk. Het is wat sneller en het gaat natuurlijk ook om winnen van je tegenstanders, maar je focust daar echt op het lopen van bepaalde tijden. Je kan ook goed kijken naar je tijden per afstand en zo een beeld krijgen van hoe het met je gaat.&nbsp;Als je wedstrijden loopt, veranderen niet alleen je prestaties. Je gaat ook anders trainen. Krachttraining heeft een belangrijke rol gespeeld bij mijn ontwikkeling. In het begin liep ik zo'n 48 kilometer per week en deed ik wat lichte work-outs met wat crosstraining. In de loop der tijd ben ik vaker en intensiever gaan trainen. Afgelopen seizoen liep ik 88 kilometer per week en deed ik intensievere work-outs, en ik voelde me sterk en goed. Tijdens mijn tweede jaar in high school besefte ik dat ik talent had. Ik had hard en consistent getraind. En ik heb hardlopen altijd heel leuk gevonden, ook als het minder goed ging. Ik vond het gevoel van vrijheid heerlijk. Tijdens het hardlopen kon ik alles even loslaten, mijn hoofd leegmaken. En ik werkte ergens naartoe, waardoor ik veel over mezelf leerde. Dat gevoel had ik meteen toen ik begon met hardlopen. En het is alleen maar sterker geworden toen ik ouder werd en ik serieuzer met de sport bezig was.&nbsp;

Je kunt altijd nieuwe uitdagingen aangaan als je ouder wordt. Ik heb heel veel zin in mijn tijd aan de BYU. Ik wil nieuwe afstanden gaan proberen en het tegen andere tegenstanders opnemen. Ik wil alles proberen. Het is fantastisch dat de universiteit geen momentopname is. Je leert door de tijd heen veel nieuwe dingen. Ik heb straks alle tijd. Ik kan rustig aan mijn ritme en routine werken, mijn teamgenoten leren kennen, en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/women-running-culture-mumbai-india-nike-after-dark-tour" target="null">coach Diljeet Taylor</a> en de rest van het team.&nbsp;Ik wil niet te ver vooruitkijken. Soms vragen mensen me of ik me richt op een olympische medaille of een wereldtitel. Dat zijn natuurlijk prachtige doelen, en ik werk er hard aan om goed genoeg te worden. Maar ik weet helemaal niet hoe mijn wereld er over een paar jaar uit zal zien. Ik focus me op nu, op gezond blijven, genieten van hardlopen en op de liefde van alle mensen om me heen.&nbsp;Ik bekijk alles stap voor stap.&nbsp;

Hedengren heeft in haar highschool-jaren haar talent laten zien tijdens crosscountry-, indoor- en buitenkampioenschappen van Nike. Aan het eind van deze periode was ze een van de meest succesvolle middellange- en langeafstandslopers aller tijden.

How I Got Here

Hardloopster Jane Hedengren schrijft geschiedenis, binnen en buiten

Bij <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/jordan-brand-luka-4-official-images" target="_blank">Luka Dončić</a> denk je waarschijnlijk als eerste aan zijn kenmerkende step-back jumper. De ongelooflijke passes waardoor de bal feilloos in de handen van zijn teamgenoten belandt. De creativiteit onder druk en de opmerkzaamheid op het veld die zijn tegenstanders steeds weer kopzorgen geven.Je kent Luka waarschijnlijk als een felle tegenstander die in elke wedstrijd zijn kenmerkende doorzettingsvermogen laat zien. Een natuurtalent, versterkt door een uitstekend inzicht in het spel. Iemand om rekening mee te houden, die elk balbezit laat tellen en het tempo van de wedstrijd naar zijn hand zet.Maar een uitmuntende basketballer als Luka heeft ook veel interesses buiten het veld. Zo geniet hij van de rust van de oceaan en van het grillen van een goed stuk rundvlees. Hij houdt <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.tiktok.com/@espn/video/7467995779832024362?lang=en" target="null">net zo veel van gamen</a> als van rennen naar de basket voor een Euro step. En als hij niet op het hardhout had gespeeld, had je hem op een American football-veld kunnen vinden. Maar bovenal is hij ongelooflijk trots op zijn eenjarige dochter Gabriela, die hij als zijn grootste inspiratiebron beschouwt.In dit interview vertelt Luka meer over zijn passies buiten het spel en hoe die hem een betere speler maken, het moment waarop hij wist dat hij zijn jeugddroom had waargemaakt en de raakvlakken tussen twee van zijn favoriete bezigheden, vissen en basketbal.Het water op gaan is een van mijn favoriete activiteiten. Als kind had mijn vader een paar kleine boten en we trokken er samen op uit toen ik een jaar of zeven was. Een boot huren doet me daarom denken aan mijn jeugd: ik hou ervan om op de oceaan te varen, te ontspannen, de boot te besturen en wat te zonnen.Ik vind de rust van de oceaan heerlijk. Er is zoveel ruimte en er is niets belangrijker dan genieten van het uitzicht en wat vis vangen. De laatste keer dat ik in Mexico was, ving ik een marlijn. Dat was een geweldig moment. Het coolste dat ik ooit heb gevangen, was waarschijnlijk een kleine haai. Ik had eens een hele grote vis aan mijn lijn waar ik zeven tot tien minuten mee worstelde, maar hij ontsnapte en glipte onder de boot door — een enorme teleurstelling.Vissen verbetert mijn basketbalspel en basketbal verbetert mijn visvaardigheden omdat ze allebei een belangrijke vaardigheid vereisen: geduld. Ik vis vooral om het water op te gaan, te ontspannen en van de zon te genieten. Maar vissen helpt me ook herinneren aan het geduld dat nodig is op het basketbalveld en in het leven. Het is belangrijk om geduld te hebben, wat er ook gebeurt.

Mijn mindset in het normale leven is veel relaxter. Ik denk dat ik buiten het veld rustiger ben; ik breng veel tijd thuis door, geniet van het buitenleven, praat niet zoveel. Op het veld laat ik meer van mezelf horen en ben ik agressief; het draait dan om&nbsp;hard werken en plezier hebben.Ik ben geboren met een grote competitiedrang. Al sinds mijn kindertijd ben ik competitief bij vrijwel alles wat ik doe. Daarom is het belangrijk voor me om er keihard tegenaan te gaan op het veld en me daarna op te laden met andere hobby's en tijd door te brengen met mijn familie en vrienden.Als ik een positie in een andere sport moest kiezen, zou ik graag quarterback zijn. Toen ik jonger was, deed ik veel aan sport. Basketbal was natuurlijk mijn favoriet en ik speelde bijna elke dag buiten na school. Ik ging ook weleens tennissen en voetballen,&nbsp;gewoon buiten zijn vond ik al geweldig. Mijn passie voor American football is sindsdien echt gegroeid, en ik kan hard gooien en heb een scherpe blik, dus ik denk dat ik best een goede quarterback zou zijn.Als ik niet train of wedstrijden speel, vind ik het leuk om buiten te grillen, meestal een goede steak en wat maïs. Normaal kook ik buiten als het zonnig is, wat me helpt om te ontspannen samen met mijn gezin en me op te laden voor mijn training en drukke schema tijdens het seizoen.Ik ben het meest trots op mijn dochter. Zij is mijn grootste supporter in het leven, ook al weet ze dat zelf nog niet. Dat motiveert me elke dag. Ze is 15&nbsp;maanden oud en ik vind het heerlijk om tijd met haar door te brengen en met haar te spelen.Ik herinner me nog het moment waarop ik me realiseerde dat ik mijn jeugddroom had waargemaakt. Ik verliet mijn ouderlijk huis op mijn twaalfde om voor Real Madrid te gaan spelen. Tijdens mijn eerste jaar bij het team moest ik nog wennen, maar in het tweede jaar begon ik mijn draai te vinden. Toen ik voor de beste basketbalclub van Europa speelde, wist ik dat ik mijn dromen aan het verwezenlijken was.Normaal ben ik niet nerveus voor een wedstrijd. Maar als ik wat zenuwen voel, zoals bij mijn eerste thuiswedstrijd met de Lakers, herinner ik mezelf eraan dat ik een goede speler ben. Ik moet gewoon mijn routine volgen en doen waar ik goed in ben.Het beste advies dat ik kan geven is simpel: maak plezier, vooral op het basketbalveld. Als iets niet gaat zoals gepland, denk ik gewoon: je doet dit al je hele leven. Je kunt dit. Ga ervoor en maak plezier.

De guard van de Los Angeles Lakers gaat uitgebreid in op vissen, grillen en zijn geheim om gefocust te blijven op het veld.

Luka Dončić is meer dan een van de beste spelers in de competitie

Na vijf wedstrijden als prof en zijn derde uitwedstrijd was Victor Wembanyama al thuis in de NBA. Hij scoorde 38 punten, pakte 10 rebounds en had aan het einde van de avond twee keer geblokt. Aan het einde van het seizoen had hij gemiddeld bijna vier keer per wedstrijd geblokt en stond hij bovenaan in de competitie.&nbsp;De cijfers van Victor zijn onwerkelijk. Met zijn 2,24 meter&nbsp; dekt hij elke vierkante centimeter van het veld. Aanvallend is hij soepel en mobiel. Verdedigend is hij een eenmansmuur en kan hij dankzij zijn lengte en intense blik snelle uitbraken afstoppen. Rookies in de NBA worden gewoonlijk op hun basisniveau beoordeeld. Wat kan deze speler minimaal presteren? Toen hij de competitie betrad, was de vraag meteen waar zijn bovengrens zou liggen, als hij die al had.&nbsp;Hier beantwoordt Victor vragen over wat je nodig hebt om te winnen, van het verleggen van zijn eigen grenzen tot het verbannen van angst uit zijn leven. Ik wist al heel jong wat voor prof ik wilde worden. Er zijn veel dingen die we als profsporter moeten doen waar andere mensen zich geen zorgen over hoeven te maken, zoals genoeg slapen na een paar wedstrijden achter elkaar en vliegen naar een andere tijdzone. Ik besefte dat ik beter moest slapen. Wanneer ik aan het avondeten begin, heb ik de wekker op mijn telefoon voor de volgende ochtend al ingesteld en kijk ik de rest van de avond niet meer op mijn telefoon.&nbsp;Ik heb het geluk op meerdere plekken te spelen. Het dragen van het shirt van het Franse nationale team is een van de sterkste gevoelens die ik ken. In de NBA ben ik gehecht aan de stad San Antonio. Ik maak er deel van uit. Ze hebben me in de armen gesloten.&nbsp;

Ik ben al mijn hele leven veel langer dan iedereen op het veld. Wanneer coaches me zagen dribbelen tussen de benen door en fadeaways en zo zagen doen, was hun eerste reflex me te zeggen daarmee te stoppen. Mijn hele leven is er die druk om me in een hokje te stoppen. Dat is de zwaarste strijd die ik mijn hele leven heb gevoerd. Nu heb ik meer vrijheid dan ooit, maar ik ben ervan overtuigd dat ik die vrijheid niet zou hebben als ik me niet altijd tegen die stereotypen had verzet.Dit is wat ik zou zeggen tegen een kind dat ergens moeite mee heeft: &nbsp;toen ik 12 jaar was, voelde ik me vaak ontmoedigd. Ik had tijdens wedstrijden moeite met mijn schoten. Ik groeide in die tijd enorm en was nog dunner dan nu. Ik had er moeite mee om met mijn schoten verdedigers consequent te omzeilen. Mijn coach zei me: "Wanneer je prof bent, ga je aan het heden werken. Maar nu werk je aan je toekomst."&nbsp;Het is speciaal als ik een kind mijn jersey zie dragen. Wanneer ik de hoogtepunten van onze wedstrijden bekijk, let ik graag op de reacties op de tribunes en dan zie je uiteraard kids die jouw jersey dragen. Het is niet het eerste waar je aan denkt wanneer je in de NBA gaat spelen, maar je beseft uiteindelijk dat je op de volgende generatie een positieve invloed kunt hebben door iets waar je van houdt. Dat is prachtig.&nbsp;Het maakt me echt triest wanneer ik bij mensen een gebrek aan ambitie zie. Meestal komt dat doordat mensen bang zijn en denken 'Ik ben niet goed genoeg'. Aannemen dat dingen te groot of te ambitieus zijn, is een denkwijze waarvan ik afscheid heb genomen.Uiteindelijk bepaal jij wat jouw doelen in het leven zijn en wat je wil worden. Winnen is die dingen bereiken die voor jou het belangrijkst zijn.&nbsp;

Ik wil helpen het Franse basketbal opnieuw een dominante positie te geven. Daarvoor moet je de sport promoten en voor de jeugd in het land populairder maken. Voor het profbasketbal in Frankrijk denk ik dat de investeringen achterblijven bij ons potentieel. Hoe kunnen we onze faciliteiten verbeteren? Hoe kunnen we de beste coaches opleiden? We moeten onze investeringen en ons potentieel op één lijn brengen en ons al bestaande talent koesteren. Van alle landen in de wereld heeft Frankrijk de mooiste basketbaltoekomst.Iemand vroeg me hoe ik voorkom dat mijn naam groter wordt dan de organisatie van de Spurs. Dat gaat nooit gebeuren. Het team wil dat ik succes heb en zo goed mogelijk word. Ze hebben veel voor me opgeofferd. Ik wil dat de hele organisatie weet dat ik heel goed besef wat ze allemaal voor me hebben gedaan. Soms is het iets kleins, zoals een berichtje sturen of een nieuw iemand bij de organisatie welkom heten. Ik probeer mensen te laten merken hoe waardevol alles wat ze doen is. Ik ben er niet bang voor groter te worden dan zij omdat ik de Spurs zo groot mogelijk wil maken als ik kan. Ik wil ze zoveel mogelijk teruggeven.&nbsp;Ik denk niet dat er iemand is die hogere verwachtingen van me heeft dan ikzelf. Daarom schrik ik er niet van wanneer ik mensen hoor zeggen dat er in elke generatie maar één iemand is zoals ik. De enigen aan wie ik iets moet bewijzen, zijn mijn coach en mijn team. Zelfs mijn ouders hebben geen verwachtingen van me, ze willen gewoon dat ik gelukkig ben. Wanneer ik al die druk niet wil voelen, zet ik mijn telefoon uit. Moeilijker is het niet. Er is echt geen sprake van druk of verwachtingen. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik de wereld iets verschuldigd was. Ik basketbal gewoon.

Het 20-jarige fenomeen heeft het over het verleggen van zijn eigen grenzen, het verbannen van angst uit zijn leven, het uitzetten van zijn telefoon en nog veel meer.

De legende van Victor Wembanyama wordt steeds sterker

De favorieten van de redacteur

Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Verhalenhoek

<h3>Praat je over vrouwen in golf, dan kun je niet om Michelle Wie West heen. Michelle, die al vanaf haar vierde met golfclubs in de weer was, is een waar fenomeen en een krachtige verschijning op de green. Op haar dertiende was ze de jongste speler ooit die deel mocht nemen aan de US Women's Open. Ze tekende op haar vijftiende bij Nike. En als tiener vocht ze voor de gelijkheid van vrouwen in de sport om samen met mannen op het PGA-circuit te spelen. Ze debuteerde op een open toernooi in 2004 met een tweede ronde van 68; nog altijd het record voor de laagste PGA-ronde door een vrouw.</h3><h3></h3>Michelle won vervolgens de US Women's Open en nog vijf andere evenementen op de LPGA tour. Vorig jaar stopte ze met haar professionele golfcarrière en kreeg ze een staande ovatie toen ze haar putt sloeg op de 18e hole van Pebble Beach. Ze had haar zinnen gezet op een nieuw doel: gezinsuitbreiding. Michelle en haar man, Jonnie West, kregen in 2020 dochter Makenna en wilden graag een tweede kind. Het stel liep echter tegen hartverscheurende obstakels aan, waaronder een miskraam en een zwaar IVF-traject.<h3>Kracht vinden om door moeilijke momenten heen te komen heeft Michelle als atleet altijd ingezet. Het zijn diezelfde atleeteigenschappen — haar doorzettingsvermogen, toewijding, passie — die ze wil overbrengen op haar dochter en sinds afgelopen oktober ook op haar nieuwe zoontje, Jagger Jerry YooJun West.</h3><h3>Michelle vertelt hier hoe overwinningen er nu voor haar uitzien, hoe leuk ze het vindt om met Nike samen te werken aan producten voor vrouwen en moeders, en wat haar volgende stap in de sport is. </h3>

Om IVF te doorstaan, putte ik uit mijn ervaring met ontberingen en tegenslagen als professioneel atleet. Met name de fysieke aspecten. Als professioneel golfer heb ik geleerd hoe ik mijn conditie op peil hield en mijn lichaam sterk kon houden, en dat heeft me geholpen om sterk te blijven gedurende de injecties en de blauwe plekken. Natuurlijk gaat de vergelijking niet volledig op, maar ik ontdekte veel raakvlakken met sport. Je kunt je te hard inzetten, gefrustreerd raken, en voelen of je vastzit. Ik heb in beide gevallen geleerd dat je soms het proces op zijn beloop moet laten.Nu zie ik zwangerschap op dezelfde manier als trainen voor een grote wedstrijd. Toen ik zwanger was van mijn eerste kind, was dat gedurende corona, en het verliep zo makkelijk dat ik er niet over na hoefde te denken. De tweede zwangerschap was een heel ander verhaal. Het ging niet zo makkelijk. Ik moest mijn lichaam beter voorbereiden op de geboorte. Samen met een voedingsdeskundige werkte ik aan een eetschema. Ik kon niet echt veel sporten, maar ik zorgde wel voor beweging, zoals wandelen. En ik bewaakte mijn energieniveau beter, net als mijn emoties.

Als moeder zet ik zeker de mentale training in die ik als golfer heb ontwikkeld. Als ik moe ben, als mijn peuter huilt, dan adem ik eerst diep in en zorg ik ervoor dat ik niet meteen reageer. Net als wanneer ik een slechte slag sla op de green en me daar overheen moet zetten. En net als bij sport is het van levensbelang dat je op anderen kunt rekenen. Ervoor zorgen dat ik mijn partner erbij betrek en niet alles zelf proberen te doen, niet proberen die supermoeder te zijn of mezelf dat schuldgevoel aanpraten. En soms app ik mijn man en zeg ik: "Ik ga mijn nagels laten doen. Kijk maar hoe je het oplost."

Deelnemen aan de <a href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-athlete-think-tank-second-cohort" rel="noopener noreferrer">Nike Athlete Think Tank</a> [een collectief van vrouwelijke atleten die het merk adviseren] was een fantastische ervaring. Ik voel me dankbaar en prijs mezelf gelukkig dat ik onderdeel van deze community mocht uitmaken, en ik heb veel goede vrienden eraan overgehouden: van jonge tienermeiden tot andere moeders. Wat interessant was om te zien, is dat we ondanks onze verschillende sportachtergronden met veelal dezelfde problemen hebben geworsteld. Verder was het leuk en waardevol om input te leveren voor <a href="https://about.nike.com/en/stories/all-movement-all-moments-our-next-era-of-designing-for-women" rel="noopener noreferrer">Nike's producten voor dames</a> die op de markt zijn verschenen, zoals de <a href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-leak-protection-period-innovation" rel="noopener noreferrer">menstruatieshorts met bescherming tegen doorlekken</a>, en om te zien hoe Nike onze suggesties ter harte neemt. Onderdeel van mijn werkzaamheden met Athlete Think Tank was inzichten delen over de <a href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-s-new-wearable-pump-compatible-sports-bra-and-easyon-shoe-give-mothers-more-support" rel="noopener noreferrer">nieuwe Nike Swoosh (M) bh</a>. Dankzij deze bh voor voeden en kolven kunnen vrouwen in beweging blijven terwijl ze melk geven of kolven, en ik wil hem graag uitproberen. Tijdens mijn vorige zwangerschap was de technologie nog in ontwikkeling, dus deze keer wil ik zeker weten een hands-free kolf. Deze bh is wat mij betreft <a href="https://about.nike.com/en/stories/we-knew-women-needed-this-bra-yesterday" rel="noopener noreferrer">baanbrekend voor vrouwen</a>. Als je gebonden bent aan een vaste plek om te kolven, zit je vast. Om te kunnen kolven wanneer je bijvoorbeeld op een band loopt, of gewoon iets voor jezelf doet, dat is geweldig. Nadat ik mijn dochter kreeg, weet ik nog dat ik de golfbaan af moest om tussen slagen in te kolven. Dan moest ik een pauze nemen. Met deze bh zou ik op de golfkar kunnen kolven! Het is fysiek, mentaal en emotioneel bevrijdend om niet elke twee en een half uur weggestopt in een hoek van een afgesloten ruimte te zitten kolven. En ik denk dat producten als deze kunnen bijdragen aan langer borstvoeding kunnen geven. Het is mooi om de zwangerschapslijn van Nike uitgebreid te zien worden, om er verschillende items uit te proberen. Ik heb ook inzichten gedeeld over de Nike (M) kleding, waarvan mensen denken dat het alleen voor de zwangerschap en erna is, maar het kan ook geschikt zijn voor tijdens een IVF-traject. Je raakt opgeblazen en niets past meer, en dat doet flink wat met je psychische gesteldheid op het moment dat je je al down voelt. Mijn zwangerschapsstijl bestond deze keer uit strakkere geribde knit jurkjes, tweedelige sets. Ik durfde te experimenteren. Ik droeg een <a href="https://www.instagram.com/p/C-Vqi9eyJ0-/?hl=en&img_index=1" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Nike Swim two-piece tijdens mijn derde trimester</a>, maar dan een maatje groter. Daarvan had ik de triangelbikini, en die hield maar net alles bij elkaar. Wat ik graag nog meer zou zien is dat mensen vrouwen steunen bij een miskraam. Dat er meer over wordt gepraat, en dat je net zo gesteund mag worden bij verlies als bij een zwangerschap. Nike heeft, samen met ons allemaal, echt ruimte weten te maken voor <a href="https://about.nike.com/en/stories/this-is-a-product-that-can-change-people-s-lives" rel="noopener noreferrer">het praten over ongesteldheid en de maandelijkse cyclus</a>, om producten te ontwikkelen die op die momenten kunnen ondersteunen, maar er is voor mij nog zoveel meer dat hoort bij de weg richting moederschap.

Verstelbare cups van de Nike (M) Swoosh bh bieden plaats voor draagbare borstkolven; door zelf ontwikkelde hardware op de bandjes kunnen ze afzonderlijk van elkaar worden losgemaakt om borstvoeding te geven. De binnenvoering bevat Nike Leak Protection: Breast Milk, een speciaal vochtwerend materiaal dat zichtbare vlekken door moedermelk helpt voorkomen.

Ongesteldheid kan een obstakel vormen bij sport en beweging voor tieners en volwassenen, zowel fysiek en mentaal als emotioneel. Nike weet dit en heeft daarom Leak Protection: Period, een ultradunne, absorberende voering die helpt beschermen tegen menstrueel bloedverlies voor extra comfort en vertrouwen. Het maakte zijn debuut in de Nike One Leak Protection: menstruatieshorts.

Nike heeft de Nike (M) collectie uitgebreid, met een nieuwe jurk en vernieuwde tanktops, tops, shorts en leggings.

Nike breidt uit met producten voor en na de bevalling

Wat me als professioneel golfer stimuleerde was die gedrevenheid om beter te worden, om te zien hoe ver ik kon gaan. Dat gaf me steun tijdens het oefenen en trainen en op moeilijke momenten. Als ik niet zo gefocust kon denken, had ik denk ik niet alles uit mezelf kunnen halen. En op het moment dat ik mezelf zo uitdaagde, had ik er lol in. Er was niets leukers dan goed golfen, weten dat elke slag een goede is, en dat je putts raak zijn. Natuurlijk volgden ook moeilijke momenten, maar gebeurt zoiets, dan val je terug op die positieve slagen. Gedurende mijn carrière hield dat me staande, een onverzadigbaar verlangen om weer zulke momenten te ervaren. Intussen heb ik een stukje van die ambitie omgezet naar mijn gezin. Mijn dochter, Makenna, is vier jaar. En ik vond het fantastisch om de positieve impact te ervaren die ik op haar kan hebben en op hoe ze de wereld ziet. Als ze wat jonger zijn, weet je niet echt wat je aan het doen bent, je probeert ze gewoon in leven te houden. Nu zie ik dat ze mij probeert na te doen en ik probeer het voorbeeld te zijn dat ik wil zijn, iemand met een sterke werkethiek, die zichzelf kan motiveren, en ik geef haar de kracht van vriendelijkheid en empathie mee. Gedurende mijn golfcarrière heb ik dappere keuzes geprobeerd te maken, en niet bang te zijn om te falen of mezelf voor schut te zetten. Dat zijn de waarden die ik aan mijn dochter en mijn baby door wil geven. Dat is een leuke ervaring. Makenna begint net te sporten, en ik ben haar wegwijs aan het maken in golf, maar ik laat haar ook kennismaken met voetbal, zwemmen, en sinds kort is ze bezig met tennis. Ik ben momenteel vooral haar taxichauffeur. Bij Makenna stond ik 10 dagen na haar geboorte weer op de baan. Dat doe ik deze keer anders. Ik wil zeker <a href="https://about.nike.com/en/stories/six-instant-benefits-of-running" rel="noopener noreferrer">terug in de running</a> komen, en Pilates en krachttraining doen en me weer sterk voelen in mijn lichaam. En ik golf nog steeds graag! Maar momenteel ben ik vooral van het tennissen. Ik kijk ernaar uit om te zien hoe goed ik daarin kan worden, en dat ik dit samen met mijn dochter kan doen.

De golfkampioene vertelt over haar uitdagingen met IVF en zwangerschap, en wat voor voorbeeld ze wil zijn voor haar dochter en haar jongste kind.

Michelle Wie West blijft grenzen verleggen

Are you debating whether to run today? Whether to work out? Whether to set a new, challenging goal that might scare you? Championship coach Dawn Staley has words for you. Take a listen, and make your move.

Dawn Staley was featured in <a href="https://www.instagram.com/citizenmagazine/?hl=en" rel="noopener noreferrer" target="_blank" class="ql-size-small">Citizen Issue 004</a>, themed "Strange World." The issue explores the new and the unknown, the strange moments, and the strange ideas we've encountered, all through the lens of Black women, including actress and cover star Ayo Ediberi, who was photographed in Nike's The Suit.

Dawn Staley portrait by <a href="https://www.justin-french.com/" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Justin French</a>

Follow the voice of NCAA championship coach and three-time Olympic gold medalist Dawn Staley for the motivation you need to train, to focus, to meet your next big goal.

Het startpunt voor fans

The 2-Minute Pep Talk You Need to Get Moving Right Now

<h3>In 2011 liep Faith Kipyegon over het terrein van Unhuru Gardens in Nairobi, Kenia, terwijl de wind het lange gras op haar pad deed wapperen. Ze was zestien jaar en nam deel aan de juniorenwedstrijd van de Kenyan National Cross Country Championships, erkend als een van de meest competitieve wedstrijden ter wereld, met een sprint van zes kilometer over ruig, heuvelachtig terrein door de Grote Slenk van Kenia. Na een ontspannen wandeling over het parcours, beschouwde Faith het gras onder haar voeten de belangrijkste variabele voor de race. "Ik keek naar de textuur van het gras, hoe zacht het was en ik zei tegen mijn coach: 'Ik ga vandaag niet mijn spikes dragen. Ik ga op blote voeten winnen'", zegt ze. En dat deed ze.</h3><h3>In zekere zin beschrijft Faith Kipyegon, nu 30&nbsp;jaar oud, zichzelf nog steeds als diezelfde jonge hardloper op blote voeten die geloofde dat ze de race kon winnen. Haar prestatie in Parijs deze zomer bevestigde haar unieke plek in de atletiekgeschiedenis als de enige hardloper, man of vrouw, die drie keer achter elkaar goud won op de 1500&nbsp;meter. Haar wedstrijdreeks in 2023, waarbij ze wereldrecords brak op de 1500&nbsp;meter, de mijl en de 5000&nbsp;meter, wordt beschouwd als een van de grootste individuele seizoenen in de geschiedenis van de atletiek. Ook op andere manieren is haar identiteit als hardloper fundamenteel veranderd, vooral sinds de toevoeging van haar buitengewoon jonge trainingspartner, haar dochter Alyn, in 2018&nbsp;</h3><h3>. Lees verder om meer te weten te komen over Faiths dominante carrière, de combinatie van het moederschap en haar hardloopidentiteit, dat ene belangrijke ding dat Alyn van haar moeder nodig heeft na een overwinning, en meer.&nbsp;</h3> Hardlopen op blote voeten heeft voor mij altijd al comfortabel gevoeld. Toen ik op mijn veertiende competitief begon te hardlopen, droeg ik voor het eerst spikes. Ik was blij dat ik ze kreeg, maar het duurde lang voordat ik me net zo comfortabel begon te voelen met spikes als op blote voeten. Ik heb zelfs een aantal keer geweigerd spikes te dragen. Ik kan nu nog steeds niet geloven dat ik met de snelste spikes ter wereld loop.Hardlopen is een gedeelde jeugdervaring in Kenia. Ik groeide op in een dorpje genaamd Ndababit, in de Nakuru-regio, ongeveer 225&nbsp;kilometer ten westen van Nairobi. Vanaf de tijd dat ik op de kleuterschool zat, renden we elke dag vier kilometer naar school, dan weer terug naar huis voor de lunch en dan weer naar school. Daarna renden we weer vier kilometer naar huis, elke dag totdat we veertien jaar waren.Wanneer jonge hardlopers van de aankomende generatie me tijdens wedstrijden zien, wil ik dat ze vrijheid zien — de vrijheid om jezelf op nieuwe manieren uit te dagen. Mijn seizoen in 2024 was fantastisch. Ik was dankbaar dat ik mocht deelnemen aan de 5000&nbsp;meter in Parijs, en de 1500&nbsp;meter, die een paar dagen later plaatsvond. Maar toen ik de zilveren medaille van de 5000&nbsp;meter vasthield, dacht ik bij mezelf: "Ik kan deze ervaring niet mijn dromen voor de 1500 laten verstoren". Dus ik legde die zilveren medaille weg. Ik moest mentaal sterk zijn om mijn doel op de 1500&nbsp;meter te bereiken.Het moederschap motiveert mij als hardloper. Ik krijg extra energie van moeder zijn van Alyn. Ze ziet hoe toegewijd ik ben, hoe hard ik werk. Tijdens het seizoen begrijpt ze dat ik van maandag tot en met zaterdag naar het trainingskamp ga en daarna pas weer naar huis, om zo maar één dag met haar door te brengen. Het is echt niet gemakkelijk, maar ze begrijpt de offers die ik breng. Ze motiveert me om zo hard mogelijk te werken.Ik praat vóór elke race met mijn dochter. Ze zegt meestal hetzelfde tegen me: ze wenst me het allerbeste toe en vraagt me om chocolade mee naar huis te nemen — en de gouden medaille.

Het moederschap kan van invloed zijn op hoe je je hardloopcarrière ziet. Mijn benadering van Rio, Tokio en Parijs was totaal verschillend. Tijdens mijn eerste gouden medaille in Rio was ik nog zo jong, ik was 22. Hardlopen deed ik nog voor mezelf. Tijdens Tokio had ik mijn dochter bij me, maar ze was pas drie jaar en ze begreep nog niet volledig wat ik aan het doen was. Ze keek naar me en zei: "Mama is aan het hardlopen", niet "Mama rent voor een gouden medaille".&nbsp;In Parijs leerde ze hoe het voelt als ik win, maar ze leerde ook hoe het voelt als ik verlies. Na de 5000&nbsp;meter in Parijs belde ze me en ze vroeg: "Mama, waarom stond je deze keer op de tweede plaats? Wat is er gebeurd?" Het is heel moeilijk om een kind uit te leggen wat er gebeurde in een race en om tegelijkertijd een rolmodel voor haar te zijn. Het was heel anders dan in Rio. Vandaag de dag hardloop ik om mijn dochter en andere jonge meisjes zoals zij te inspireren.Alle atleten kennen iets dat buiten hun comfortzone ligt. Voor mij is dat zwemmen. Ik herinner me nog 2011, toen ik in Punta Umbria was voor de internationale crosscountry-jeugdkampioenschappen. Ik kwam met mijn team samen bij een van de lokale meren om de kampioenschappen te vieren. Ik keek naar het water en dacht dat het een ondiepe plas was. Ik sprong erin. Vervolgens kwam het water tot aan mijn oren en kon ik niets meer horen. Zwemmen is het enige waar ik graag beter in zou willen zijn.Wanneer ik aan het einde van mijn carrière kom, wil ik bekend staan om het empoweren van alle vrouwen, en vooral nieuwe moeders. Het is echt mogelijk om moeder te worden, met zwangerschapsverlof te gaan en sterker terug te komen dan ooit tevoren. Moeder worden is niet het einde van je carrière. Het is het begin van een nieuw hoofdstuk.

De middenafstandskampioen over haar dominante carrière, de combinatie van het moederschap en haar hardloopidentiteit, en meer.

Hoe Faith Kipyegon zichzelf — en alle vrouwelijke hardlopers — kracht geeft

Mark Smith blaast een grafisch beeld nieuw leven in. De kracht van foto's brengt de gepensioneerde VP van Special Projects in Nike Innovation en voormalig Jordan medewerker terug naar 2005, toen hij kennismaakte met een belangrijke mijlpaal in de kenmerkende Jordan reeks: de Air Jordan XX, een schoen die alles uit de kast zou halen om de 20 jaar na het debuut van de AJ I te eren. Het belangrijkste kenmerk van de schoen zouden de bandjes bij de middenvoet zijn, waarin met een laser een ongekende collage van afbeeldingen uit MJ's carrière was gegraveerd. Smith zou deze details later beschrijven als een levend tapijt, een doelbewust ontworpen mozaïek van beelden. De afbeelding moest op de een of andere manier een heel levensverhaal omvatten, weergegeven met de precisie die slechts één hulpmiddel toen kon bieden."Toen we de AJ XX ontwierpen, kon ik niet geloven hoeveel detail we konden bereiken met lasergraveren", zegt Smith. "Ik bekeek enkele pulsen met de laser en vergeleek de precisie met wat ik kon doen met de punt van mijn pen. Met de lasergereedschappen konden we meer dan met onze eigen handen."

Het verhaal in het bandje

De opmerkelijk gedetailleerde, met laser gegraveerde graphics van Smith hielpen bij het produceren van enkele van de meest mijlpaalwaardige schoenreleases, van de originele Nike laserlancering in 2003 en samenwerkingen als de AJ IV Laser, de 'getatoeëerde' Air Force 1 en natuurlijk de AJ XX.Deze keer staat het nieuwe design bol van betekenis ter gelegenheid van <a href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/doernbecher-freestyle-20-collection" rel="noopener noreferrer">het 20-jarige bestaan van Doernbecher Freestyle</a>: een limited-edition AJ XX met nieuw gecreëerde iconografie op de bandjes bij de middenvoet ter ere van de 122 patiënt-ontwerpers die sinds het begin aan het programma hebben deelgenomen.

Smith was al bekend met Freestyle, waarbij zes patiënt-ontwerpers uit kinderziekenhuis OHSU Doernbecher in Portland, Oregon, de kans kregen om hun eigen Nike schoenen te ontwerpen. In 2006 werkte hij samen met andere collega's bij Nike om de visie van patiënt-ontwerper Lance Dillon voor een op tatoeages geïnspireerde Nike Dunk Low te verwezenlijken. Bij Dillon, een verlegen 17-jarige, was leukemie vastgesteld. ("De eerste keer dat ik Lance ontmoette, hield ik mezelf de hele vergadering groot", zegt Smith. "Toen ik daarna naar huis ging, kwamen de tranen. Dit was het coolste en belangrijkste waar ik bij betrokken kon zijn.") Smith ontwierp een speciale Air Max 90 voor het 5-jarige bestaan van Freestyle in 2008 en nog twee andere door patiënten ontworpen sneakers, naast een speciale AJ XII ter herdenking in 2015."Sneakers waren voor mij altijd verbonden aan verhalen", vertelde Smith. "Maar toen het tot me doordrong dat Freestyle het leven van een kind een positieve draai zou kunnen geven, raakte ik ook emotioneel betrokken."

Air Jordans, en Smith zelf, spelen al lange tijd een rol bij het herdenken van mijlpalen in de relatie tussen Nike en OHSU Doernbecher Freestyle. In 2015 maakte Smith ter ere van het 12e jaar van het programma een dozijn exclusieve Jordan XII's voor het Doernbecher Freestyle evenement.

Elk paar was voorzien van Smiths persoonlijke uitvoering van de originele schetsen van de schoen.

De 12 paren werden vervolgens geveild als onderdeel van de OHSU Doernbecher Freestyle onthulling van dat jaar, waarbij alle opbrengsten ten goede kwamen aan het ziekenhuis.

Eerbetoon met een design

Mark werd benaderd door vrienden van de OHSU Foundation (OHSUF) om opnieuw bij te dragen tijdens het 20-jarig jubileum van Doernbecher Freestyle. Deze gesprekken brachten herinneringen boven aan een ander magisch design met het getal 20. Dit werd het begin van een samenwerking tussen Mark, de OHSUF en NIKE, Inc. om de verhalen uit de decennialange geschiedenis van Freestyle om te zetten in één verbluffende visual.Vaststellen welke graphics, afbeeldingen en emblemen te gebruiken op de twee bandjes was de eerste uitdaging, zegt Smith. Hij brainstormde via videogesprekken met sleutelfiguren van het programma, zoals Freestyle oprichter en bestuurslid van Doernbecher Philanthropy Michael Doherty, zijn zoon Connor, die hielp bij het bedenken van het programma, bestuursvoorzitter OHSUF Kelly Schrader, en hoofdarts van kinderziekenhuis OHSU Doernbecher Dana Braner. Ze bespraken eerst details zoals voornamen, achternamen, dokters, data en meer. Maar design moet werken binnen bepaalde grenzen, en er was niet genoeg ruimte om al die elementen zo exact weer te geven. Smith moest daarom overstappen op een andere, meer flexibele aanpak.&nbsp;"Ik viel terug op de originele graphic van de AJ XX", vertelt Smith. "Met de levendige collage voor MJ wilden we dat de verzameling bijna aanvoelde als een droom, waarbij je geen gevoel hebt voor chronologische volgorde maar langs een pad van belangrijke herinneringen wordt gevoerd. Er is geen begin of einde. Je doorloopt het op een eigen manier."

De Air Jordan XX, een sneaker met een verhaal dat oorspronkelijk het leven en de carrière van MJ weergaf, keert terug met een unieke twist voor het 20-jarige bestaan van Doernbecher Freestyle.

De symbolen op het bandje bij de middenvoet, ontworpen door Smith, vertegenwoordigen de geschiedenis van Doernbecher Freestyle en de 122 patiënten en hun families die aan het programma hebben deelgenomen.

Elk van de 20 paar schoenen wordt geleverd in een limited-edition doos waarvan het design een afspiegeling is van de met laser uitgesneden collage op het bandje.

De unieke graphic is doorgevoerd in de hele schoen, inclusief de kraag en de hak.

Een blik op de Air Jordan XX Doernbecher Freestyle

De enige constante waren de initialen van elk kind die op de bandjes werden gegraveerd. Al snel kwamen daar nog meer onmisbare graphics bij: de namen van twee therapiehonden van OHSU, Davis en Casey. IJsjes, een van de weinige voedingsmiddelen die kinderen na een operatie kunnen eten. De beroemde kabelbaan over de Willamette-rivier met uitzicht op het ziekenhuis. Dit waren slechts enkele graphics die een plekje kregen.Als perfectionist in hart en nieren hield Smith eerdere proefmodellen in het achterhoofd. Hij maakte een groot aantal versies met verschillende lay-outs, lettertypes en formaten. De verantwoordelijkheid die gepaard gaat met het project, namelijk om de visie van elke patiënt-ontwerper voldoende ruimte te geven binnen een constellatie van andere persoonlijke verhalen vol hoop en triomf, geeft Smith energie en herinnert hem eraan waarom hij houdt van wat hij doet."Wanneer ik werk aan deze levendige collages, doe ik dat voor de mensen van wie ik de verhalen visualiseer. Of het nu patiënten van Doernbecher zijn, atleten of beroemdheden, de verantwoordelijkheid blijft hetzelfde: ik sta in dienst van hun verhalen", zegt Smith. "Ik moet hun verhalen horen en vanuit een soort helikopterpositie de beelden eruit halen die zowel essentieel zijn voor het onderwerp als herkenbaar voor een breder publiek. Die balans vinden is voor mij heel belangrijk. Uiteindelijk gaat het helemaal niet om mij."

De Air Jordan XX Doernbecher Freestyle

Het eindresultaat, een verbluffende collage gegraveerd op de bandjes van de middenvoet, verschijnt op elk van de 20 paar AJ XX's die worden geveild op de website van Sotheby's. Elk paar wordt geleverd met kleding en een bijpassende houten doos met lasergravures, allemaal met dezelfde Doernbecher afbeeldingen als op de schoenen. De veilingen zijn van 21 oktober, 9.00 uur PT tot 30 oktober om 9.00 uur PT. En het beste van alles? Alle opbrengsten komen ten goede aan kinderziekenhuis OHSU Doernbecher.En toch, los van het hoge bedrag dat elk paar waarschijnlijk op gaat leveren, is het voor Nike medewerkers die vrijwillig hun tijd en talenten hebben ingezet niet te matchen met hoe waardevol dit programma is."Dankzij Freestyle krijgen schoenen een extra dimensie", aldus Smith. "Ik weet niet hoe ik het kan omschrijven. Op het moment dat een kind een visie heeft en daaruit een tastbare schoen ontstaat, haalt het hen uit hun onzekere realiteit naar een stukje heling door middel van creativiteit." Hij pauzeert even. "Het is geen toeval dat [zool en ziel qua betekenis zo dicht bij elkaar liggen]; het is de basis van de schoen die in contact komt met de aarde."Ga voor meer informatie naar <a href="https://www.sothebys.com/en/buy/auction/2024/the-air-jordan-xx-doernbecher-freestyle?locale=en&lotFilter=AllLots" rel="noopener noreferrer" target="_blank">sothebys.com/DB20</a>

De Air Jordan XX wordt extra in het zonnetje gezet voor het 20-jarige bestaan van Doernbecher Freestyle, ontworpen door de legendarische designer Mark Smith.

Zo maak je het

Een onvergetelijk canvas: het ontwerpen van de Air Jordan XX Doernbecher Freestyle

In Chicago, you never run alone. A robust, diverse running community keeps the city flush with activity, from its picturesque parks and neighborhood routes to its miles of paved waterfront paths. You’ll see run clubs and solo striders, elite athletes and first-time racers, dawn patrollers and run-to-coffee regulars.

We know this because we spent a week with <a href="https://about.nike.com/en/stories/chicago-run-team-windrunners" rel="noopener noreferrer" target="_blank">the Windrunners</a>, a local run team powered by Nike that’s working to break down barriers for the next generation of female runners, fostering community one mile at a time. As Chicago’s first all-female, sub-elite racing team, they know a tip or two about how to best run their city. Here are their seven must-see spots.

This <a href="https://www.chicagoparkdistrict.com/parks-facilities/lakefront-trail" rel="noopener noreferrer" target="_blank">impressive path</a> hugs the shore of Lake Michigan for 18.5 miles, making it a top choice for long runs, sightseeing and, if you’re lucky, a tailwind heading back toward downtown.

Lakefront Trail

Recharge like a local:

After checking out this famous footpath, Windrunners athlete Amanda Zubricki recommends indulging in another Chicago staple: the city’s famous deep-dish pizza.“After a long run or race, I love to treat myself to some pizza,” she says. “As we all know, Chicago has the best pizza in the United States. You’ll hear a lot of passionate debates over who has the best deep dish, but I can settle that easily: it’s <a href="https://pequodspizza.com/" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Pequod’s Pizza</a>.”

This bustling neighborhood on Chicago’s Lower West Side is steeped in Latino culture, recognized for its public art and lauded among Windrunners as a top running destination.&nbsp;

Pilsen

Alejandra Ruales, who lives in the neighborhood, still finds herself running a 5K route she created last year as part of a fundraiser she organized to collect winter clothing for migrants arriving in the city. "The route is meant to be savored," she says. "It can be a recovery run for both beginners and seasoned runners alike, inviting everyone to immerse themselves in the captivating artistry of Pilsen.”

Ruales favors her local <a href="https://mandalacafeil.com/" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Mandala Café</a> for a post-run pitstop. “I usually order their cafe de olla latte and a pandebono [type of Colombian bread] as a post-workout treat,” she says. “Both are to die for!”

Channel your inner whimsy while lapping this city park, named for the late L. Frank Baum, a onetime Chicago resident who wrote the famed children’s book, “The Wonderful Wizard of Oz.”“For short runs, I love running around Oz Park,” Zubricki says. “See if you can find all of the Wizard of Oz statues throughout, from Dorthy and Toto to the Cowardly Lion. The park also features a large hill if you need that training.”

Oz Park

One of the Windrunners’ favorite running shops, <a href="https://heartbreak.run/pages/chicago?srsltid=AfmBOorTECK00RKW3ddy7l8OoCvfqz4yECf5YU2OQo-P-9SI0yFsDq54" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Heartbreak Hill Running Company</a>, sits a block away from Oz Park, and is a go-to gear spot for Zubricki. "Heartbreak is great because they offer free community runs, such as&nbsp;speed runs on Thursday and long runs on Saturday, that are open to the public," she says. "During the summer, they also have a water station on the lakefront path where you can snag a drink, electrolytes and Swedish fish!" Inside the Heartbreak store, Zubricki also recommends trying Nike Form to get a running profile with the Nike Sport Research Lab. “You run on a treadmill for two minutes and after analyzing your form, they send you personalized Nike Training Club exercises and footwear suggestions.”

For a scenic 5K or tempo workout, you can’t beat The <a href="https://www.the606.org/" rel="noopener noreferrer" target="_blank">606</a>, an old rail line transformed into an elevated, 2.7-mile path featuring gentle turns and elevation changes, along with distance markers every tenth of a mile. A bonus: You'll find a water fountain and public restroom along the path. (“A runner’s dream!” as one Windrunner put it.)With an out-and-back approaching 6 miles, multiple Windrunners also use The 606 for 10K workouts. “The miles seriously fly by on this beautiful path,” Zubricki says.

The 606

Take home a taste of Chicago by stopping by a <a href="https://www.darkmattercoffee.com/pages/locations-mobile-ordering" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Dark Matter Coffee</a> location for a bag of local beans or grounds, Zubricki suggests. “My favorite spot for coffee before a run is in my apartment, as sleep is a very important source of recovery,” she says. “I try to give myself all the extra time to sleep before going out for a run, so I make my pre-run coffee at home with Dark Matter Coffee beans.”

The city’s largest park is best seen on foot, with miles of trails introducing runners to spectacular views, sculptures, green spaces and… zebras? The Windrunners recommend timing your outing to the Lincoln Park Zoo’s operating hours, allowing you to pass through the zoo and score a peek of its resident striped equines. Just make sure to study your route ahead of time to avoid navigational hiccups. “Lincoln Park is a great place for a 10K route,” Ruales says. “You can truly find it all and get lost around its paths, see beautiful city views and trails and even get some great views of the zebras at the zoo.”

Lincoln Park

While Chicago is a top-tier running destination, it’s also an amazing city to explore on two wheels. Channel some cycling inspiration from a Windrunner favorite: <a href="https://www.heritagebikesandcoffee.com/" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Heritage Bikes & Coffee</a>, where Susannah McCloskey goes for pre- and post-run joe. “They have tasty food and lattes, and it’s a more intimate space, so it’s great for a smaller group," she says.

While Navy Pier demands inclusion in any Chicago first-timer’s itinerary, runners intent on soaking in the city’s lakefront should look to the iconic pier’s less-touristy brethren. The Windrunners recommend the <a href="https://www.chicagoparkdistrict.com/parks-facilities/north-avenue-beach" rel="noopener noreferrer" target="_blank">North Avenue</a> and <a href="https://www.chicagoparkdistrict.com/parks-facilities/montrose-beach" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Montrose</a> piers, which allow you to savor sprawling Lake Michigan panoramas as you set your pace — either speeding up, with the water as inspiration, or slowing down to soak in the scenery.

North Avenue and Montrose Piers

From the North Avenue pier, head due west to <a href="https://coreysbagels.com/" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Corey’s NYC Bagel Deli,</a> which, despite its name, even local LaLonde says is the best bagel in town, touting it as “fast, carb-packed and forever friendly.”

Chicago is comprised of unique, diverse neighborhoods, and to get the full vibe, venture outside of the city’s central core. This South Side gem, the site of World's Columbian Exposition, more commonly known as the Chicago World's Fair, has miles of historic streets and trails to explore.

Jackson Park

Cool down with a visit to <a href="https://www.sipofhope.com/locations" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Sip of Hope Coffee’s Hyde Park Café</a>, where all proceeds support mental health education. “Drink delicious coffee and try tasty pastries while supporting an amazing cause,” Zubricki says. Iedereen wint.

Photos by <a href="https://www.instagram.com/thatskmac/?hl=en" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Kelcey McKinney</a> and <a href="https://www.instagram.com/ladyist/?hl=en" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Ashley Armitage</a>.

Chicago’s running scene offers parks, paths and neighborhoods that beg to be explored on foot. We asked the Windrunners, a local run team, to highlight their seven must-see spots.

A Local’s Guide to Running Chicago

A Local's Guide for Where to Run in Chicago

It’s the weekend before the 2024 Chicago Marathon and in the city’s Little Italy neighborhood you can already feel the energy in the air. At 6:30 a.m. on a Saturday morning, the sun has just begun peaking above the horizon and the light breeze and 60-degree weather are perfect for the nearly 200 runners who have gathered to take on a familiar route: the last nine miles of the Chicago Marathon course, whether they’re running the actual race or not. Leading the pack are the <a href="https://www.youtube.com/watch?v=hmDd-lWGdMA" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Windrunners,</a> the city’s first all-women, sub-elite racing team. Their mission: To inspire the next generation of female runners to find their place in the sport.Led by Head Coach Robyn LaLonde and Coach/General Manager Kelcey McKinney, the Windrunners are a collective of 14 women, three of whom are running this year’s Chicago Marathon. The group is Chicagoan through and through; <a href="about.nike.com/en/stories/where-to-run-in-chicago" rel="noopener noreferrer">if anyone knows how to run this city, it’s them</a>. Their infectious passion and heart for running, plus their hella speed, has drawn people from run clubs and crews across the city to meet up today.

The Windrunner Magic

To deliver on their mission of inspiring more women to run in Chicago, and around the world, the team lives by three equally important pillars: competition, coaching and community. While there are time standards Windrunner hopefuls must meet –– like running a 5:39 mile or a 3:09:30 marathon — there’s much more to making the team. Windrunners must also empower and inspire other runners.

“We don't always have great representation of what we can become,” says LaLonde. “Every member of the Windrunners works a full-time job, we have many moms and people who do things on top of being an elite runner. Je kunt het, 💪 Having an awesome team makes it easier, but this could be you and that is the whole point.”

The Windrunners are named after Nike’s iconic Windrunner Track Suit, which is designed to protect runners from the elements, including the infamous Chicago winds.

The pack runs through Pilsen on their way to Chinatown with Windrunner and photographer Kelcey McKinney, at left, capturing images along the way.

Robyn LaLonde is a Windrunners coach and owner of Edge Athlete Lounge, home to the Windrunners.

The crew crosses the south branch of the Chicago River on the Cermak Bridge.

Member Susannah McCloskey brings the positive vibes to Windrunner runs.

The runners of Chicago value camaraderie over competition and many runners are members of multiple run clubs.

For LaLonde and McKinney, what makes the Windrunners special is the team’s focus on giving back and showing up. They support myriad community initiatives, including International Women’s Day this past spring, when they collaborated with local Latino run crew Chingonas to host more than 150 women on a group run. They also craft programs like “Find Your Fast,” in which 37 women followed a six-week training journey to run their fastest mile. And they look for new members who are driven to do the same.“We want individuals who are going to show up for their teammates in the dark, give someone a ride on the way to practice,” LaLonde says. “It's that athlete who’s going to show up for their city.”

A Chicago For All Runners

At the intersection of Taylor and Halsted, near the University of Illinois Chicago, as the crowd of runners prepare to take off, LaLonde and McKinney offer running tips, warm-up moves, stories. It’s a grassroots event –– the bag check is LaLonde’s car –– and the community pride is evident in the T-shirts and hats repping run clubs and crews across Chicago. There’s healthy competition too: the Windrunners are fast and they’re pacing the pack.

Afterward, everyone hangs out, chats and refuels near the Chicago Marathon finish line, talking about the week — and race — to come. The conversation loops back to the city and what it has to offer runners. The beauty of Chicago, the Windrunners say, is that one moment you can be running through a vibrant neighborhood where music’s blaring and the next you’re by the placid shores of Lake Michigan or dwarfed by architecture that’s second to none.

The city’s running community, too, lures you in. “You can go to any event and everybody has a genuine support and love for each other,” says McKinney. “They'll hop to different groups and it's not a weird thing. They might go for one run club Monday, another one Tuesday, the next Wednesday, Thursday, and then back to the one they went to on Monday that weekend.”

It’s this Chicago running spirit that the Windrunners want to bring –– welcoming newcomers to feel part of the team, led by the power of women. “There is a culture for everyone,” McKinney says. “Community helps to level you up. You might do well by yourself, but you're 1,000 percent going to do better if you have folks alongside you that are like-minded and helping you get through.”

Follow the Windrunners on Instagram at <a href="https://www.instagram.com/windrunnerschi/" rel="noopener noreferrer" target="_blank">@windrunnerschi</a>.Photos by <a href="https://www.instagram.com/thatskmac/?hl=en" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Kelcey McKinney</a> and <a href="https://www.instagram.com/ladyist/?hl=en" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Ashley Armitage</a>.

Meet the Windrunners, the city's first all-women sub-elite racing team.

Uitgelicht

A Chicago Run Team That Makes Everyone Want To Run

Wanneer Eliud Kipchoge voorbijvliegt op zijn marathonsnelheid van 4.34, krijg je slechts een glimp te zien van hoe hij als beste ooit zijn performance verder verbetert. Het grootste deel van zijn hardloopcarrière draait om de ondankbare, niet zo spectaculaire maar wel essentiële trainingen waarmee hij zijn reserve opbouwt om records te kunnen verbreken. De Keniaanse marathonloper is synoniem met de Vaporfly en de Alphafly, de hoogtepunten van Nike's wedstrijdproducten. In de praktijk gebruikt Kipchoge tijdens de training veel verschillende schoenen voor verschillende trainingen, zowel de lange als de makkelijke runs, fartleks, heuvels en meer. Een superschoen is niet genoeg. Hij moet een supertrainingschoen hebben.&nbsp;Een schoen met traditionele componenten uit de wedstrijdschoenen, zoals koolstofvezelplaten en unieke geometrische middenzolen. Zo wordt er vervolgens een stevigere schoen gemaakt waarin het hele jaar door getraind kan worden.&nbsp;<a href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/zoom-fly-6-official-images" rel="noopener noreferrer">De Zoom Fly&nbsp;6</a> is Eliuds nieuwste aanwinst voor zijn trainingsarsenaal, voor de dagen dat hij het tempo moet opvoeren. Het design staat ook symbool voor Eliuds toewijding aan het testen, verbeteren en valideren van de volledige lijn wedstrijdschoenen van Nike Running. Volgens Elliott Heath, Sr. Expert of Running Footwear bij Nike, heeft Eliud bijna net zoveel productkennis als de professionals.&nbsp;

"Op de werkvloer zijn we Eliud onze productlijnmanager gaan noemen", zegt Heath. "Hij maakt schetsen en uitgebreide notities over onze prototypes, dat is zijn standaard. De afgelopen jaren ging hij nog een stap verder met zijn feedbackformulieren en deelde ze uit aan zijn teamgenoten, zodat die vanuit het hardloopkamp ook mee konden denken. <a href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-and-eliud-kipchoge-celebrate-20-years" rel="noopener noreferrer">Hij is de beste marathonloper ter wereld</a>, maar het voelt net of hij een collega is binnen het productteam."In het verleden heeft Eliud de Zoom Fly in zijn roulatie opgenomen, met name de 5. Dit is het perfecte paar voor zijn rustige runs op maandagen. Hij stapt dan de deur uit voor een ronde van 20 tot 30&nbsp;kilometer. Toen hij de 6 testte, viel hem meteen het lichtere gewicht en het comfortabelere bovenwerk op, iets wat hij op zijn zachtaardige, methodische manier aan Heath doorgaf. Hij is ook bereid om constructieve feedback te geven, maar altijd op een vriendelijke manier. Bijvoorbeeld toen hij adviseerde om een iets steviger materiaal te gebruiken voor de buitenzool, zodat de schoen beter bestand zou zijn tegen een rigoureus trainingsschema. "Het is het overwegen waard", krabbelde hij als notitie.

Andere aanwijzingen van Eliud, vertelt Heath, zijn minder voor de hand liggend maar net zo veelzeggend. Een lange nadenkstilte tussen twee zinnen in. Knikken als er een functie wordt besproken die werkt. En het opvallendst nog, wat gebeurde bij de Zoom Fly&nbsp;6, is wanneer hij met een glimlach de schoen vastpakt en van alle kanten bekijkt.

Heath en zijn team vinden het inspirerend om te zien hoe enthousiast Eliud elke schoen in het Nike assortiment beoordeelt. De opmerkingen van Eliud zorgen ervoor dat elk Nike design een duidelijk doel dient. Als er iemand in staat is om die precieze, afgestemde feedback te geven, dan is het wel de allerbeste marathonloper ooit."De toewijding die Eliud heeft voor het testen van onze schoenen spreekt boekdelen over hoe we altijd samenwerken met atleten, en niet alleen voor de dag van de wedstrijd", zegt Heath. "Een wedstrijd telt voor 5% van je hardlooptraject. Wie marathons loopt, traint 95% van de tijd in andere schoenen, waarbij ze de tanden op elkaar zetten voor zowel de makkelijke als de zware, minder spectaculaire kilometers. Wanneer een hardloper wil dat wij deel uitmaken van hun 95% en ook de 5% op de wedstrijddag, dan hebben we echt het potentieel om ze beter van dienst te zijn."

Hoe gebruikt Nike feedback van atleten? Zie en hoor de uitgebreide tips van marathonlegende Eliud Kipchoge die je adviseert over je volgende beste trainingsschoen.

Dit heeft onze ultieme schoenentester te zeggen over de nieuwe Zoom Fly 6

In her wheelchair, Italian fencer Bebe Vio lunges forward toward her opponent, pivoting from her hips to gain leverage, her prosthetic forearm slicing her steel fencing foil across space and finding a target smaller than a penny. For Bebe, this symbiosis between her body and her equipment had been a perfect pairing. But a plaguing pain in her arm was growing so unbearable, after competitions, Bebe would commonly need to take two-week breaks to recover before returning to training. Doctors told her she might need to stop fencing altogether otherwise she could inflict permanent damage to her body.

The world champion fencer had visited Nike during a 2022 cohort gathering for <a href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-athlete-think-tank-second-cohort" rel="noopener noreferrer">Athlete Think Tank</a>, an annual summit of the world’s top female athletes to talk about how Nike can serve women more completely. An offhand conversation between her and Tobie Hatfield, Sr. Director for Nike’s NXT Space innovation team, was the trusted space where Bebe opened up about the mysterious problem. Hatfield knew his team was uniquely suited to help.“Whenever Bill Bowerman designed something for his athletes, he liked to quote the proverb, ‘Necessity is the mother of invention,’” says Hatfield. “At Nike, we’ve added to that phrase: ‘Ultimate necessity is the mother of invention.’” In addition to creating solutions that benefit everyday athletes at a large scale, Nike also fulfills this mission by solving for the most specific, one-to-one needs for its athletes, he explains. “Even if a product doesn’t go to market, the insights we learn inevitably serve all athletes. And we saw a tremendous opportunity with Bebe to serve an ultimate need to continue her storied career."The first goal was to understand the root of Bebe’s pain. Hatfield and his team in the <a href="https://lebronjamesinnovationcenter.nike.com/" rel="noopener noreferrer" target="_blank">LeBron James Innovation Center</a>, which included Nike Lead Mechanical Engineer Lucie Browning, studied Bebe’s competition footage intensively to hypothesize where the pain was coming from. Though fencing is a picture of grace and precision, it is also a collision sport. In Bebe's chosen discipline of foil fencing, vibrations that were generated by foil on foil contact during competition and in training were shooting up Bebe’s prosthetic and into her arm, causing sharp, acute pain. What was happening? Maybe it was the result of a long career of repetitive motion, starting to break her body down with the accumulation of all those foil vibrations. Or maybe it was the blunt force of those repeated strikes. Maybe it was both.

Bebe's physiology was a unique transistor to that pain. At 11 years old, Bebe contracted a rare form of meningitis, leaving doctors a small window to amputate both forearms and both legs below the knee to save her life. The nerve endings at those amputated regions are, many years later, still highly sensitive. The effects of the meningitis also left her with low bone density and extra sensitive skin. Her tough-as-nails constitution is even more impressive, given how she withstood this chronic pain for years of elite competition and training. Whatever solution the Nike innovation team created had to find a harmonious balance between Bebe’s unique anatomy and the demands of her sport.In the summer of 2023, Browning and her team visited Bebe at her training facility in Rome to better understand the problem. They asked Bebe to show them the different types of moves she performs to strike an opponent or defend herself, to see all the ways her fencing foil might be contacted and relaying vibrations through her arm and body. The team outfitted Bebe’s foil and her prosthetic with special sensors, and then measured her foil strikes. The engineers learned that Bebe’s pain issue wasn’t a matter of just one specific vibration frequency, but of all the resonant frequencies of the system. If you’ve ever hit a foul ball off a baseball pitch where the ball hits the knob of the bat, you know the feeling. It's the shiver that runs up your hand, your entire arm, and through your shoulder. That’s similar to what Bebe was feeling over and over again as her fencing foil connected with her opponent’s.Now that the problem was clear, the next goal was specific: reduce the foil vibrations reaching Bebe.“When we began problem-solving, we didn’t set out to make a completely new prosthetic,” says Browning. “It was important to adapt whatever we made to work with Bebe’s existing equipment, so she didn’t need to make too many changes all at once.” Browning explains that Bebe’s foil blade is regulated by her fencing federation, so it couldn’t be changed. Behind the hilt of the foil, however, where there would usually be a handle, Bebe was allowed a custom connector to join her fencing prosthesis directly to her foil. That customization is what enables her to fence without a hand. In fact, Bebe is the only athlete in the world who fences with a forearm prosthesis. It was Bebe’s father — an engineer himself — who created her original system that enabled Bebe to continue fencing after her meningitis. Bebe is now so familiar with her fencing prosthesis and her control of the fencing foil, it feels like she’s using her own hand. “The weight of the new prosthetic we built, its composition, the way it travels throughout space — it had to match what Bebe was used to,” Browning says.

To accurately measure vibrations, the Nike team mounted accelerometers near the base of Bebe’s foil blade and at the elbow-end of her prosthetic. Fixed positions for those sensors ensured the vibrations could be registered in a repeatable way — critical for comparing different sets of data. Next, the team asked Bebe to perform a series of foil strikes to collect data to compare the signals. The larger the amplitude of vibration, the more it registed on the accelerometer. And the greater the difference between the incoming vibrations (what came in through her foil) versus the outgoing vibrations (what transferred through her prostethic to her arm), the smaller the impact to Bebe’s body. “Ultimately, the goal was to create a significantly smaller vibration signal — ideally zero — at the elbow-end of her prosthetic,” Browning says. “This would mean the team had successfully limited the vibrations reaching Bebe.”The team considered two solutions: Dampen the vibration energy shooting from the foil up to Bebe’s arm, or, isolate her foil from her prosthetic — essentially separating her from the painful vibrations.With those options in mind, the engineers set out to modify Bebe’s prosthetic. But with only the original device to work from, they’d need to build replicas for testing. They took a CT scan of Bebe’s prosthetic using specialized equipment in the <a href="https://lebronjamesinnovationcenter.nike.com/" rel="noopener noreferrer" target="_blank">LeBron James Innovation Center</a>, allowing the team to precisely match the internal geometry of her prosthetic. This gave the team confidence that Bebe would be able to connect to and wear the Nike prototypes immediately, in the exact way as her original, but with less pain.

At left, Bebe's original prosthetic with accelerometers mounted at both ends to measure the vibrations coming in through the foil and going out into Bebe's upper arm. Those vibrations are represented in the graph at right.

A CT scan of Bebe's original prosthetic, revealing to the Nike team more about how the vibrations were reaching Bebe.

Cross-sectional images of the CT scan showing the internal surface of Bebe's prosthetic, which the team would need to replicate in their prototypes.

Over nearly two years and five different prototypes, the Nike innovation team homed in on the ideal solution — a combination of dampening and isolating technologies. Using 3D-printed nylon as a base material for prototyping unlocked an ability to build, test and iterate quickly. The engineers also brought a new approach to the overall architecture of the prosthetic-foil interface. By splitting the prosthetic up — separating the end which joins to the foil, from the end which joins to Bebe’s body — the team could test many more dampening interventions than if the prosthetic was a single object.The prosthetic’s final design, which the group presented to Bebe in early 2024, was the team’s most effective solution at both dampening vibration energy and maintaining Bebe’s control of her foil. The Nike team had added silicone and silicone-based material at every place where the parts of the prosthetic connected together — the locations through which vibrations had to pass in order to reach Bebe. The new dampening material helped reduce the vibrations reaching Bebe. A newly added clamp at the connection point between the prosthetic and the foil created a more controllable system, helping Bebe to translate her movements more efficiently and precisely.

A cross-sectional view of the Nike team's first successful prototype; the blue highlighted areas are the elastomers the team added to dampen the vibrations's energy.

The graph at top shows the vibrations generated with Bebe's original prosthetic and the graph at bottom shows the vibrations from Nike's final prototype. The result: at least a 50 percent reduction.

Lead Mechanical Engineer Lucie Browning explains how the team added a lightweight but rigid sheath to the final Nike product to create a smooth surface that wouldn't cause a competitors foil to lodge in the prosthetic.

And the results were looking good. The new prosthetic surpassed Bebe’s original prosthetic in every objective measurement test. Most important, the vibration transmission was significantly reduced. In the new prosthetic, Bebe received at least 50% fewer of the vibrations passing through her foil and new prosthetic as compared to her old set up.

Of course, the ultimate verdict had to come from Bebe herself. She donned the prototype and took it through its paces. “Bebe was interested enough in that new design that she wanted to take the prosthetic back home to Italy and start training with it to see how her exposure to vibration would be different over an extended period of use,” says Browing. “The good news was that she found it did reduce her pain during and after training.” That prosthetic is essentially the same version Bebe’s used this summer, with a few tweaks and improvements as she’s given the Nike team feedback.

The new prosthetic has transformed into an essential piece of Bebe’s athletic identity. Part of that identity is being at the top of her game for as long as possible, which harks back to the core need that started the Nike design process two years prior, when the pain shooting down her arm threatened her career altogether. Bebe didn't just need her new prosthetic for the here and now. She needed it for the long haul, a tool that could keep up with her tireless aspirations to keep training, competing, and winning.That challenge to find personal solutions for the most audacious of problems, says Hatfield, is where all good product design begins.“When we listen to our athletes and innovate for their ultimate needs, desires and aspirations, that's when we do our best work."

When a mysterious pain in the Italian fencer's arm was becoming unbearable, doctors told her she might need to stop competing altogether. That's when Nike stepped in to help.

Matching Bebe Vio to Her Ultimate Fencing Tool

Jian Zihao, of Uzi, zoals de wereld hem kent, was een e-sports-legende die op 23-jarige leeftijd een kampioenencarrière van 10 jaar had opgebouwd. Maar in 2021 moest Uzi noodgedwongen stoppen vanwege gezondheidsproblemen: hij leed aan diabetes, hartritmestoornissen en obesitas. Toen Uzi in 2022 bij de Nike familie kwam, vroeg de Swoosh hem of hij er zin in had om te trainen voor een hardloopchallenge van 10 km. Uzi zei nee. Als hij zijn gezondheid, zijn leven ging veranderen, zou hij er vol voor gaan, vertelde hij Nike. "Het woord waar het om draait voor mij is uitdaging", zegt hij. "Als ik ga hardlopen, dan wordt het een hele marathon." Neem een kijkje achter de schermen naar de reis van Uzi met Nike hoe hij tijdens de zomer vol sport in Parijs een marathon liep.

Voormalig professioneel e-sporter en Nike atleet Uzi daagde zichzelf uit om zijn eerste 42,2 te lopen, en veranderde gaandeweg zijn gezondheid en zijn leven.

Hoe een marathon een leven kan veranderen

Nike atleet Tatyana McFadden is een van de succesvolste baanatleten ter wereld. In evenementen variërend van de 100&nbsp;meter tot de marathon won ze vier marathons in New York en 20 Paralympische medailles.Gedurende haar leven kwam ze altijd al op voor meer toegankelijkheid tot sport voor iedereen, en haar vermogen om uitdagingen aan te gaan voelt als een aangeboren talent.In dit audiofragment uit onze Nike On Air aflevering met <a href="https://www.youtube.com/watch?v=BuWV5E_PQ_g&t=71s" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Womanica</a> deelt Tatyana haar verhaal dat begon in een Russisch weeshuis, vertelt ze over haar vastberadenheid om een overlever te zijn, en nog veel meer.

Om het volledige interview met Tatyana te horen&nbsp;—&nbsp;en meer te leren over hoe ze een van de grootste kampioenen op atletiekgebied is geworden en sport toegankelijker maakte voor iedereen — luister je naar haar Womanica-podcast op&nbsp;<a href="https://podcasts.apple.com/us/podcast/nike-on-air-the-fastest-woman-in-the-world/id1464524725?i=1000661301698" rel="noopener noreferrer" target="_blank" class="ql-size-small">Apple</a>,&nbsp;<a href="https://open.spotify.com/episode/6TzjBFTVrvYV8TrWrqv5bV" rel="noopener noreferrer" target="_blank" class="ql-size-small">Spotify</a>, <a href="https://www.youtube.com/watch?v=BuWV5E_PQ_g&t=71s" rel="noopener noreferrer" target="_blank" class="ql-size-small">YouTube</a> of waar je ook maar je podcasts beluistert.

De snelste vrouw ter wereld had altijd al een ijzersterk doorzettingsvermogen in zich. Luister hoe ze dit zelf omschrijft.

Nike bestaat om complete atleten te dienen en deelt hun winnaarsmentaliteit. Als supporter van atleten en sport gaan we partnerschappen aan met atleten die net als wij geloven dat sport barrières kan doorbreken, grenzen kan verleggen, voor verandering kan zorgen en de wereld vooruit kan helpen.

Het merk van atleten

Vastberaden geboren: hoe Tatyana McFadden de kampioen werd die ze nu is

It was September 2021 in Tokyo, Japan and the rain was coming down in sheets, the air thick with humidity. Powering her wheelchair through the final meters of the Women's T54 Marathon, Nike athlete and six-time Paralympian Tatyana McFadden crossed the finish line in fifth place — an incredible race on the international stage, but still a dip for one of the world's most decorated track and field athletes, who'd finished second in the Rio Olympics and had 20 Paralympic medals to her name in events ranging from the 100-meter to the marathon.While endless factors play into the outcome of any race, Tatyana trusted the Nike team with a problem she'd been facing: The rubber gloves she wore to push the rubber wheel of her wheelchair — gloves in which she'd glued strips of sandpaper to improve their traction in the wet conditions — kept slipping and holding her back. To achieve her highest athletic potential, she knew she needed a better solution.Engineers and designers on the Nike innovation team knew they could help.

In 2022, Nike designers met with Tatyana at the company’s World Headquarters in Beaverton, Ore. to create the best possible traction glove ahead of her events in the 2024 Paris Games.The first step in creating a better solution was understanding the problem, says Eunice Lee, Ph.D., Nike Principal Materials Innovator, who helped lead the push-glove project. "Before this project, we didn't know the extent to which wheelchair athletes were using these kind of handmade glove contraptions," she says. "This was an unmet need in Tatyana's racing set-up, and we knew that we had the capabilities to help create something far better." Tatyana was born with spina bifida, a congenital disorder that paralyzed her from the waist down. Growing up, she took on a variety of sports to strengthen her muscles, and began racing at the age of eight. Competing in the wheelchair division on both the track and roads, Tatyana’s connection with and use of her chair is critical to her success in training and on race day. The strength and power she brings to the range of her events is unparalleled, and is predominantly seen in her hands’ connection to her wheels to propel her forward. At the Nike Sports Research Lab (NSRL) in Beaverton, Nike engineers and designers conducted several traction and motion studies with Tatyana to better understand her position and the forces she puts into her push gloves — how she positions her hands to push, pull, pivot and release from the rim of the wheel, a motion she did countless times, again and again, during the course of a race. The tests also tracked her hand and wrist’s weight distribution, so the team could create a push glove that was durable and comfortable, a key improvement from her current grips.Tatyana told the team that, often times when she would start her push, her grips would slip off her hands and her hands and arm would connect with the wheel, leading to chafing and bruises."We knew we needed better traction from her hand to her glove and also for the pad of the glove to the rim of the wheel, so that it didn’t slip," Lee says. "Then the whole thing needed to weigh less and be in a customized shape for the best-possible comfort."

While Tatyana continued training and racing, the Nike innovation team&nbsp;created a test robot to conduct&nbsp;two years of testing and rapid&nbsp;prototyping of various patterns, weights, stiffness and material competitions to find the optimal solution custom to Tatyana’s needs, while replicating wet and humid race day conditions where traction is priority.

"In testing, we had to give her wheelchair wheel some resistance, to mimic wheeling over the ground, so we created a smaller wheel that added resistance to her wheelchair wheel — which was its own whole project," says Eunice Lee, Ph.D., Nike Principal Materials Innovator.

The team had to quantify how much better the different material and traction combinations were compared to Tatyana's old rubber glove, calculating “slippage” for each combination.

From materials like TPU, nylon and yoga mat foam that were hard, soft, cushy, and sticky, the team tested hundreds of different combinations to find the best combination of material and surface traction.

"We used the exact wheel that Tatyana used, and with our robot, tested hundreds of computational designs with traction patterns inspired by nature and Nike rubber outsoles, in wet and dry conditions," Lee says. The team was searching for the ideal combination of material and traction that would provide the most comfort and durability for Tatyana throughout a race — but it had to be just the right amount of traction, not too tacky, for example, that Tatyana couldn't release the wheel at the end of her push.

In May 2023, the Nike team met Tatyana in New York City's Central Park for trials of the new push glove prototypes. The team had narrowed their test prototypes down to a dozen combinations, and Tatyana could tell right away which were the best traction patterns. "She picked her three favorite designs and that was our starting point to finalize the design based on her feedback," says Lee. "Listening to her athlete feedback in real-time was paramount to arriving at the best solution."

The Nike team arrived at a material for the glove's pads made of galvanized wire, providing grippy traction that could perform through wet, humid conditions.

"We happened upon this wire material made by a small company in Italy —  manufacturers use the wire to create fleece by scratching fabric's surface with this wire, and it's also used for horse brushes," says Eunice Lee. "We worked with the company for 10 months to find the right length, density and angle to create a push-glove grip surface that met Tatyana’s needs."

After two and a half years, hundreds of tests and dozens of prototypes, the final product that the Nike team sent to Tatyana for Paris offered 40 percent better traction than her old gloves.

The Nike innovation team hopes this project's insights will lead to solutions for wheelchair athletes playing tennis, basketball and other sports. The reward right now is the outcome for this iconic athlete. Tatyana is competing in five events in Paris — the Women's T54 100 Meter, 4x100 Meter, 400 Meter, 800 Meter, 1500 Meter and the Marathon — and if she medals, she'll become the most winning American track and field athlete of all time, Olympian or Paralympian. "This is why we love the work, to create innovation with a clear and immediate benefit," says Lee. "Our team is proud to have the resources to create unique solutions like this glove, which embodies our belief to always do the right thing for athletes. Working with Tatyana and delivering the final glove to her&nbsp;really is a full-circle Nike moment, something you can only do here." As for the track and field legend herself? After receiving her final push gloves, she wrote this note to the Nike innovation team: "I'm soooo excited to have a working pair of gloves! I just keep remembering in Tokyo where it rained every single day, and I had such trouble with my grip, and didn't medal in those events. Now I can have peace of mind knowing that when it rains or has high humidity, I can be competitive. Thank you, thank you! Ready to rewrite my story!"—Tatyana

An upgrade to one key product could be the unlock for the legendary track and field athlete to achieve her highest potential.

Tatyana McFadden Is the Fastest Woman Alive — the Nike Sport Research Lab Wanted to Help Her Get Faster

Interview door ﻿<a href="https://alessandracodinha.com/" rel="noopener noreferrer" target="_blank" class="ql-size-small">ALESSANDRA CODINHA</a>Het succes van de relatie tussen trainer en atleet draait, zoals bij de meeste relaties eigenlijk, om hard werken en een beetje chemie. Of in het geval van Kirsty Godso, Nike Well Collective trainer, en model en actrice Kaia Gerber, hard werken en een flinke dosis chemie. Na meer dan drie jaar samen vijf dagen per week getraind te hebben (dat zijn tienduizenden reps, voor het geval er iemand aan het tellen is), is Kirsty nog steeds de persoon met wie Kaia het liefst tijd doorbrengt, zelfs op dagen waarop trainen het laatste is waar ze zin in heeft. En voor Kirsty is dat gevoel volledig wederzijds.&nbsp;Naarmate Kaia sterker werd — met de hulp van Kirsty, dankzij wie haar atletische vermogen ontdekte waarvan ze nooit had durven dromen dat ze het had — is ook hun band sterker geworden. Alessandra Codinha gaat in gesprek met deze twin flames om te praten over het belang van verantwoordelijkheid nemen, het mooie aan het stellen van willekeurige persoonlijke fitnessdoelen en de magie van onverwachte synergieën.

﻿ALESSANDRA CODINHA Hoe hebben jullie elkaar voor het eerst ontmoet en hoe zijn jullie begonnen met trainen?KIRSTY GODSO Kaia en ik hebben elkaar leren kennen tijdens een Pilatesles in 2021. Op een dag zei ze: "Ik wil graag samen met jou gaan trainen." Vanaf toen begonnen we vijf keer per week samen te trainen en de rest is geschiedenis.﻿ALESSANDRA Wat waarderen jullie het meest aan elkaar sinds jullie samen trainen?KAIA GERBER O wauw. Begin maar met de makkelijke onderwerpen.KIRSTY Ik denk onze humor en onze loyaliteit. We hebben altijd zoveel plezier in de sportschool. Soms is het echt moeilijk om een personal trainer te zijn. Je bent moe, je geeft je energie altijd aan iemand anders en hebt soms zelf niet meer genoeg tijd om te trainen. Wat ik zo fijn vind aan Kaia is dat het met haar nooit zo voelt. Het voelt altijd wederzijds. Ze is zo'n geweldige vriendin voor mij. Jij bent mijn allergrootste cheerleader. En ik heb het gevoel dat ik die van jou ben. Wanneer mensen ons samen zien trainen, zeggen ze: jullie lachen altijd, jullie hebben altijd plezier. Zelfs op dagen waarop iemand van ons zich niet zo voelt, voelen we ons beter als we samen een trainingssessie afronden.KAIA Er zijn zoveel onderdelen in mijn leven waarin ik me moet presenteren als een bepaald persoon, of een bepaald idee van een persoon. Bij KG kan ik precies zijn wie ik op dat moment ben. Ze weet alles van me en ik hou ervan dat ik haar niets hoef uit te leggen. We staan echt voor elkaar klaar en moedigen elkaar aan om voor onszelf op te komen. Ze geeft me zoveel kracht. Ze is de beste vriendin die ik heb.KIRSTY Ik moet bijna huilen. We gaan trouwen.KAIA Ik weet het, dit zijn de geloften.

﻿ALESSANDRA Wat was je fitnessachtergrond toen jullie samen begonnen te werken?KAIA Eerlijk gezegd heb ik mezelf nooit echt als atletisch beschouwd en in de gymles werd mij gezegd dat ik de minst atletische persoon was die ze ooit hadden gehad. Toen mensen me vertelden dat trainen goed was voor je mentale gezondheid, dacht ik: dat is niet waar. Bizar, toch? Nu ben ik een van die mensen die denkt: weet je wat goed zou helpen voor je mentale gezondheid?Sterk zijn gaat veel meer over hoe je je vanbinnen voelt dan hoe je eruitziet.﻿ALESSANDRA Dat zijn de voordelen van dit holistische bewegingsgerichte fitnessprogramma, of niet? Omdat het fysiek is. En het is mentaal. Het geeft je ook die emotionele feedback.KAIA Ja, absoluut. Op sommige dagen is dat het enige uur van mijn dag waarin ik iets voor mezelf doe. Het is soms ook het enige uur van de dag waarop je niet met je telefoon bezig bent. Het dwingt je echt om volledig aanwezig en in contact met jezelf te zijn.KIRSTY Ik voel me vaak overweldigd als persoon en ik sta niet eens in de schijnwerpers. Ik kan me dan ook niet voorstellen hoe overweldigend het moet zijn als je geen routine hebt om op terug te vallen en je terug te brengen bij jezelf.KAIA Dat is waarom ik zo van beweging hou en van wat KG en ik samen doen, omdat je lichaam niet tegen je kan liegen. Het is zo makkelijk om door het leven te gaan en onze gevoelens opzij te schuiven en ons te concentreren op werk of dingen die lijken te moeten, maar die eigenlijk helemaal niet hoeven. Je lichaam kan letterlijk niet tegen je liegen. Dus als je iets doet dat actief is en echt even een moment neemt om contact te maken met je lichaam, is dat zo'n waardevolle indicator van waar je op dat moment mentaal en fysiek staat. Dat kun je niet faken. Het is ook belangrijk om geduld en acceptatie met jezelf te oefenen. Daar hou ik van. Het dwingt je echt tot een eerlijke verbinding met jezelf.

﻿ALESSANDRA Vertel me eens hoe een trainingssessie eruitziet. Hoe is de sfeer?&nbsp;KIRSTY Nou... Het begint altijd met veel cafeïne en enthousiasme. Dan activeren we het lichaam met foam rolling. Vervolgens doet zij een indrukwekkende cardio-warming-up die alleen voor de allersterksten is. We doen van alles. We doen krachttraining. We doen Pilates-gerelateerde oefeningen. We gaan hardlopen, we doen high-intensity en conditietraining, we stretchen. Herstellen gaat veel beter wanneer je een gebalanceerd trainingsschema hebt. Maar ik denk dat het belangrijkste is dat onze trainingssessies erg gefocust zijn omdat Kaia zo ijverig is. Ik hoef haar maar één keer iets te zeggen en dan weet ze het. Daardoor kunnen we zoveel werk verzetten, gewoon omdat ze zo aanwezig is tijdens dat uur. Dat stelt ons in staat om de tijd die we hebben maximaal te benutten en alles op alles te zetten voor wat ze nodig heeft tijdens de sessie.KAIA Ik heb gemerkt dat het werk dat ik met KG doe, van toepassing is op zoveel verschillende onderdelen van mijn leven. Ik zie de voordelen op diverse gebieden.KIRSTY Dat is interessant. Ik denk dat we mentaal ook hetzelfde in elkaar zitten. We hebben dezelfde drive. We zijn allebei slecht in het stellen van grenzen en met verschillende andere dingen.KAIA We geven allebei te veel. Maar ik denk ook dat ik, weet je, van jongs af aan in een industrie heb gezeten die heel erg gericht is op uiterlijk. En dus heeft werken met KG mijn relatie tot lichamelijke activiteit en kracht veranderd. Misschien heb je een specifiek idee van hoe je eruit zou willen zien, maar dat is niet de manier waarop je je het beste voelt. Soms stellen we standaarden voor onszelf die eigenlijk niet gezond zijn.KIRSTY Toen we elkaar voor het eerst ontmoetten, was een van de eerste dingen die je tegen me zei: "Ik wil me sterk voelen." En dat vond ik echt heel gaaf, omdat je toen 20 was. Niet veel 20-jarigen zouden dat zeggen. Mensen zeggen vaak: "Ik wil er zo uitzien."KAIA Ik heb zoveel jaren gedacht dat ik er op een bepaalde manier uit wilde zien, dat ik tegen de tijd dat we elkaar ontmoetten, klaar was om me gewoon goed te voelen. Eigenlijk zoals dat ik me nu zou willen voelen. [lacht] Ik voel me graag gezond.KIRSTY Dat is het ook met fitness in het algemeen. Je hoort mensen er altijd over praten: "Hoe wil je eruitzien?" Ik vraag altijd aan mensen: "Hoe voel je je vandaag?" Want als je me vertelt hoe je je voelt, dan is dat een betere graadmeter. Ik zeg altijd tegen mensen, je lichaam kan in de beste vorm van je leven zijn. Maar als je het niet zo ziet en je je niet verbonden voelt met jezelf, dan maakt het niet uit, dan is het voor niets.

De twee praten samen over het belang van verantwoordelijkheid nemen, het mooie aan het stellen van willekeurige persoonlijke fitnessdoelen en de magie van onverwachte synergieën.