Minjeong Choi waagde het op shorttrackschaatsen. In Milaan wil ze geschiedenis schrijven.
- 10-2-2026
Toen de Zuid-Koreaanse shorttrackster Choi Min-jeong zes was, ontving haar familie elke ochtend de dagelijkse krant uit Seoul. Op een dag zag ze, bijna per toeval, een brochure die uit de krant stak. De brochure adverteerde voor een schaatsprogramma in de kerstvakantie, op de ijsbaan van de Universiteit van Korea bij haar in de buurt. Ze ontwikkelde zich van de basis van schaatsen tot de discipline van shorttrackschaatsen. De afstanden waren vergelijkbaar met die van atletiek, helemaal tot de 1500 meter. Maar de wedstrijden zijn bliksemsnel, en in de strakke, ovale begrenzingen van de ijsbaan kan een goede techniek het verschil maken tussen de eerste en de laatste plaats. (Door haar memorabele laatste etappe in de relay van 3000 meter bij de wereldkampioenschappen van 2022 sprintte ze van de derde naar de eerste plaats in de laatste bocht, waardoor ze won met slechts 0,034 seconden minder dan Canada.) Min-jeong is nu 27 en heeft zich ontwikkeld van iemand die schaatsen weleens wilde proberen tijdens haar kerstvakantie tot drievoudig Olympisch kampioen, viermaal wereldkampioen en wereldrecordhouder op de 1500 meter, een record dat ze in Milan zal verdedigen. Hieronder deelt Min-jeong meer over de unieke fysieke uitdagingen van shorttrackschaatsen, hoe je rustig blijft onder alle druk en waarom geluk en veerkracht zich op dezelfde lijn bevinden.
Elke keer opnieuw de blik op de toekomst richten is wat bij deze sport echt belangrijk is. Shorttrackschaatsen is ontzettend veeleisend. De atleten strijden op verschillende afstanden, zowel individueel als in relays. De wedstrijden zijn zo dynamisch dat je snel moet herstellen om je voor te bereiden op de volgende ronde. Mentale veerkracht is essentieel. Dingen gaan snel bij shorttrack, dus je kunt het je niet veroorloven om lang bij je fouten stil te staan.
Bij de wintersporten kun je niet vaak genoeg benoemen hoe belangrijk het is om te trainen in de juiste omgeving. Mijn thuisstad is Seoul, de hoofdstad van Zuid-Korea. Ik ben midden in het centrum van de stad geboren. Doordat ik opgroeide in de buurt van hele goede schaatsfaciliteiten, was het voor mij logisch om met shorttrackschaatsen te beginnen en er een professionele carrière in te ontwikkelen.
"Ik ben in mijn leven wel tien keer verliefd geworden op schaatsen. Ik schaats nu meer dan 20 jaar en het moment dat ik voor het eerst het ijs op stapte, toen ik 6 jaar oud was, heeft me naar dit moment geleid."
Choi Min-jeong
Ik ben in mijn leven wel tien keer verliefd geworden op schaatsen. Ik schaats nu meer dan 20 jaar en het moment dat ik voor het eerst het ijs op stapte, toen ik 6 jaar oud was, heeft me naar dit moment geleid. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik mijn balans zocht op instabiele schaatsen en hoe ik mijn voeten voorzichtig bewoog terwijl ik de koude wind langs me voelde blazen.
Door de druk van een evenement zoals de Olympische spelen wordt duidelijk welke mentoren het meeste voor je betekend hebben. De hoofdcoach van ons nationale team heeft in het seizoen van 2018 veel invloed op mij gehad. Op mijn 20e deed ik voor het eerst mee aan de Olympische spelen in mijn thuisland. Ik stond onder enorme druk van de media en verwachtingen van het publiek. Iedereen om me heen bleef maar zeggen dat ik mezelf moest bewijzen, behalve mijn coach. Hij zei me simpelweg van het moment te genieten. Ook al won ik niet, ik had mijn hele carrière nog voor me liggen. Door de druk los te laten om aan de term 'slagen' te voldoen, voelde ik me meer op mijn gemak en kon ik met een kalmere mindset meedoen.
Je bepalende momenten geven je een bepaalde kracht waarvan je niet wist dat die in je zat. Tijdens de estafette van het wereldkampioenschap van 2022 lag ons team zo ver achter Canada en Nederland dat we amper op het scherm te zien waren. Toen het mijn beurt was, gebeurde er iets met me wat ik niet kan uitleggen. Ik maakte het af. Toen ik uit de laatste hoek kwam, behaalde ik als eerste de eindstreep. Ik heb op de replay een beeld gezien waar de Canadese en Nederlandse schaatsers vol ongeloof hun handen voor hun gezicht hielden. Die comeback hadden ze nooit zien aankomen. Het onmogelijke werd mogelijk gemaakt.
Min-jeong is een van de meest talentvolle shorttracksters van haar generatie. Ze won haar eerste wereldtitel in 2015, toen ze pas 16 jaar oud was.
Ouder worden als atleet houdt je met beide voeten op de grond, onder meer doordat je verplicht wordt om nieuwe doelen te stellen. Het was het wereldtourseizoen van 2024. Veel van mijn Europese en Noord-Amerikaanse concurrenten waren stukken beter geworden sinds ik mijn carrière was begonnen, en ze kenden mijn wedstrijdgedrag. Ik was niet meer een van de jongste atleten van de tour, maar ik werkte hard om fysiek en mentaal concurrerend te blijven. Ik experimenteerde met verschillende wedstrijdtactieken om een stijl te ontwikkelen die me helemaal eigen was. Ik eindigde dat jaar op de vierde plek van de wereldranglijst, maar het voelde alsnog als een soort overwinning.
Een deel van de emotionele kracht van sport komt doordat je weet wat voor invloed je hebt op je community's. Ik had in 2022 goud gewonnen in Beijing. Een gedeelte van mijn winst van dat seizoen had ik gedoneerd aan een noodfonds dat slachtoffers van de bosbrand in de provincie Uljin hielp. Ik wilde iets terugdoen, ook al was het iets kleins, voor de mensen die een enorm moeilijke tijd doormaakten. Ik ben er enorm trots op dat ik Zuid-Korea vertegenwoordig. Tijdens belangrijke nationale momenten voel ik me heel verantwoordelijk om als atleet goed te presteren, op welke manier dan ook.
Kansen en geluk zijn belangrijk, maar dat is slechts het beginpunt. Toen ik als jonge atlete winst begon te behalen, dacht ik dat het geluk was. Concurrenten begonnen me al snel serieus te nemen en die druk maakte me sterker. Het bracht me een integraal geloof in mijn eigen mogelijkheden en voorbereiding. Voor elke wedstrijd vraag ik mezelf af: "Heb ik me beter voorbereid dan alle anderen die hier zijn? Zo ja, dan hoef ik alleen maar te schaatsen."