Diversiteit, gelijkheid en inclusie (Diversity, Equity and Inclusion): we geven ons huidige team en het talent van de toekomst de juiste tools.

De toekomst van jeugdsport: kids overal helpen om de kracht van sport en beweging te ontdekken.

Duurzaamheid: innovatieve oplossingen op grote schaal ontwikkelen om onze ecologische impact te verminderen.

Een verantwoorde toeleveringsketen: een veerkrachtigere internationale toeleveringsketen versterken.

From The Record

Krijg een rondleiding over de internationale campus van NIKE, Inc. in Beaverton (Oregon, VS): een plek die niet alleen indruk maakt vanwege de omvang, maar ook door alles wat er gebeurt.Dit is niet gewoon een bedrijvenpark of een corporate hoofdkantoor. Het is een wereld op zich. En die wereld is gebouwd rondom sport, waar beweging, het landschap en het dagelijks leven op een allesomvattende manier samenkomen.De campus heeft een oppervlak van meer dan 160 hectare met gebouwen die zijn vernoemd naar legendarische atleten. De hardlooppaden voeren er langs voetbalvelden, een meer en baanbrekende innovatielabs waar de toekomst van sport wordt gewerkt. Het is een goed doordachte en groots opgezette omgeving.Afgelopen najaar kreeg deze stad-in-een-stad met duizenden werknemers een nieuwe naam: de Philip H. Knight Campus, als eerbetoon aan de medeoprichter en visionair met een eindeloos geloof in atleten en innovatie, die het bedrijf liet uitgroeien van een start-up tot een speler van wereldformaat.Maar lang voordat deze campus er was, vóór de omvangrijke atletiekbaan, het 11-baans zwembad, de klimwand van bijna 10 meter hoog, de vele atleetgebouwen of het wereldberoemde <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/topics/next-level" target="_blank">Nike Sport Research Lab</a>, had Nike helemaal geen hoofdkantoor. In 1964 heette het bedrijf nog Blue Ribbon Sports en was de setting een stuk eenvoudiger.

Voordat er een campus was

In april 1964 werd een lading van 300 paar schoenen afgeleverd bij het huis van Bill en Lota Knight in Portland. Hun 26-jarige zoon Phil Knight, bij vrienden beter bekend als 'Buck', was net begonnen met zijn schoenenbedrijfje en hij stapelde de schoenendozen op in de wasruimte in de kelder.Deze ruimte was dus het eerste kantoor van het bedrijf."Ik weet niet meer of ik gevraagd had of het mocht", zei Phill later in een interview met Department of Nike Archives. "Ik zette de schoenen er gewoon neer."

Vanaf daar laadde Knight de schoenen in in zijn Plymouth Valiant om vervolgens naar highschools in Portland rijden, om de waar direct aan hardlopers te verkopen. Soms hadden de atleten geen geld bij de hand en dan kwamen ze later langs bij het huis om een paar te kopen."Het was best wel bijzonder dat ze het konden vinden", zei Knight. "We zaten precies in een kleine straat waar je niet makkelijk kwam."Toen Knights bedrijf, Blue Ribbon Sports, langzaamaan begon te groeien, verhuisden ze uit de kelder van zijn ouders, maar echte stabiliteit liet nog jaren op zich wachten.Het eerste echte kantoor werd in 1967 geopend, in een klein gebouw op de hoek van de SE 50th en Powel Boulevard in Portland. De huur was maar 50 dollar per maand."Het was goedkoop," zegt Knight. "Goedkoop en beschikbaar."Binnen was een kleine ruimte die dienstdeed als huis, kantoor, opslagruimte, verkoopkantoor en winkel. Bestellingen werden achterin ingepakt, facturen werden opgesteld aan het bureau voorin en verzendingen werden handmatig verstuurd."Als we een bestelling binnenkregen, dan liepen we naar achteren om de schoenen in een doos te stoppen," herinnert Bob Woodell zich, een van de eerste medewerkers en de eerste chief operating officer van het bedrijf. "Daarna gingen we naar voren om de factuur te typen, het adres op te schrijven en de enveloppe te frankeren. Dan deden we het pakketje op de post. In die dagen waren we in de zevende hemel als we een bestelling van tien paar schoenen binnenkregen." Het was niet echt een rustige kantooromgeving. Om precies vier uur 's middags ging de jukebox bij de buren van Pink Bucket Tavern aan en dreunde de muziek door de muur heen."Je kon de klok erop gelijk zetten", weet Woodell nog. "Boem, boem. Dan wist je dat het vier uur was."Het Powell-kantoor was de eerste halte van de nomadische weg die het jonge schoenenbedrijf zou afleggen.De tien jaar erna zou Blue Ribbon Sports meerdere malen verhuizen, van de eerste kantoren in het zuidoosten van Portland, naar het Horace Mann-gebouw in Tigard, vervolgens naar Beaverton en weer terug naar Tigard, vlak bij Nimbus Drive, voordat het bedrijf opnieuw terugkeerde naar Beaverton, waar het opereerde vanuit twee kantoren aan Murray Boulevard die intern bekendstonden als 'Murray I' en 'Murray II'. Intussen opende het bedrijf aan Burnside in Portland ook het eerste aparte productmagazijn, los van de kantoorruimtes. Rond diezelfde tijd had het bedrijf ook een nieuwe naam aangenomen: &nbsp;Nike, naar de Griekse godin van de overwinning.In de vroege jaren 80 waren Nike medewerkers verspreid over meer dan 20 kantoren in heel Portland. Het bedrijf groeide snel, maar het had nog geen echte thuisbasis.

Een plek om als team samen te komen

Nike wist dat ze iedereen op één locatie moesten samenbrengen."We werkten vanuit gebouwen verspreid over heel Washington County", zegt Knight. "Als we naar een centrale plek konden verhuizen, dachten we dat we de communicatie tussen verschillende afdelingen konden verbeteren."Er speelde ook een perceptieprobleem. Het bedrijf groeide uit tot een grote wereldspeler, maar dat was nog niet zichtbaar voor de buitenwereld.

"We begonnen voet aan de grond te krijgen, maar we hadden nog geen echte aanwezigheid", vertelt Jim Robison die zich in 1979 aansloot bij het bedrijf en later zou meehelpen bij het leiden van het campusproject. "Mensen reisden vanuit Azië en Europa en kwamen aan bij een gebouw van iets meer dan 3500 vierkante meter tegenover de K-Mart. Dan moesten ze weer terug in de auto om ergens anders heen te gaan voor een meeting, en na die afspraak, moesten ze weer in de auto stappen om terug te gaan."Nike had meer nodig dan ruimte alleen. Het had een omgeving nodig die hun weg naar succes zou reflecteren.

In 1984 vond het bedrijf die fysieke plek ten noorden van hun bestaande kantoren in Beaverton. Nike kocht de grond voor 5,5 miljoen dollar in contanten, waarmee het bedrijf de locatie veiligstelde voor de toekomstige permanente wereldcampus.Maar de bouw begon niet meteen."We besloten nog niet met de bouw van het hoofdkantoor te beginnen tot we echt begrepen waar ons merk voor stond", zegt Knight.Dat inzicht kwam in 1987, toen Nike<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/full-court-press-how-nike-found-its-footing-in-college-basketball" target="_blank">de kernidentiteit van het bedrijf vaststelde</a>&nbsp;."Tegen 1987 besloten we dat we ons wilden richten op performance", zegt Knight. "We gingen terug naar onze roots, dat was onze focus."En met de beantwoording van de ene vraag werd meteen een nieuwe vraag gesteld: als Nike een wereldwijd bedrijf ging worden, hoe zou dan het hoofdkantoor eruit moeten zien?

Naar een plek met een identiteit

Toen de bouw begon, was het doel niet alleen om mensen samen te brengen. Het doel was om een plek te creëren die compleet anders zou voelen dan de kantoren waar het bedrijf uitgegroeid waren."We wilden een campussfeer, want uiteindelijk is iedereen van binnen een student", zegt Knight. "We wilden een plek waar je je werk gedaan kon krijgen, maar ook een plek waar je echt wilde zijn." Dat idee werd de basis voor alles wat er zou volgen.

Het nieuwe hoofdkantoor zou geen hoogbouwproject worden, maar een verzameling gebouwen rondom gedeelde ruimtes waardoor het meer het gevoel van een universiteit dan een bedrijvenpark moest oproepen. Er zou ruimte zijn om te bewegen, samen te komen en na te denken.&nbsp;De eerste gebouwen werden ontworpen met plekken om te eten, elkaar te ontmoeten en tot rust te komen. Het Joan Benoit Samuelson-gebouw werd bijvoorbeeld als een studentencomplex ontworpen, met een kantine, kleine winkeltjes en informele ontmoetingsruimtes waar medewerkers gedurende de dag konden komen. Wekelijkse bijeenkomsten zoals de 'Thirst Thursday' zomer-biergarten dienden als een plek waar medewerkers met verschillende functies en rangen konden samenkomen, om de grenzen tussen afdelingen te laten vervagen.

"Iedereen, van nieuwe medewerkers tot senior managers, kwam bij elkaar en dronk een biertje", vertelt Nike historicus Scott Reames. "Er heerste een ontspannen sfeer waardoor medewerkers stoom konden afblazen en Nike collega's van andere afdelingen konden ontmoeten."Verderop staat het Bo Jackson Fitness Center; bedoeld als recreatieruimte van de campus met fitnessfaciliteiten en sportvelden voor interne competities."Het idee was dat medewerkers elke werkdag de hele tijd samen zijn: in hun kantoor, tijdens de lunch, in de sportschool en op de hardlooppaden. Deze nabijheid zorgde voor spontane interacties, samenwerkingen en een gevoel van community", zegt Reames.

De integratie van natuurlijke elementen

De natuur moest niet verdwijnen maar echt onderdeel zijn van het design. Sterker nog, het was het middelpunt van de campusIn het hart van de campus werd een meer aangelegd, met de gebouwen eromheen. Het water en het landschap werden niet gezien als obstakels, maar als elementen om mee te werken. De campus werd dus om de omgeving aangelegd, zonder dat de bestaande natuur moest worden aangepast.

De aarde die was uitgegraven voor het meer, werd gebruikt als berm om de campus heen, een stille buffer van bomen die het bedrijf afscheidde van de buitenwereld, waardoor tegelijkertijd hardlooppaden ontstonden die de hele campus over liepen.Het resultaat was een goed doordachte omgeving. Knight was geïnspireerd door het contrast tussen het dichtbevolkte stadsleven en de serene interieurs die hij in Japan had gezien, en stelde zich een plek voor die rust moest bieden na de intensiteit van zakelijke reizen."Je gaat naar buiten om te strijden", zegt hij, "en als je thuiskomt wil je een plek die vredig aanvoelt."

Ook de gebouwen zelf gaven dat gevoel. De gebouwen bleven in het begin relatief laag en lagen redelijk ver uit elkaar in het landschap, om optimaal gebruik te maken van licht, ruimte en de omgeving. Toen er meer grond beschikbaar kwam, besloten Knight en het managementteam dat ze liever extra gebouwen van maximaal vier verdiepingen wilden neerzetten, dan de lucht in wilden gaan met hoge torens. Binnen lag de nadruk in het ontwerp op openheid en beweging, met elementen zoals extra brede trappenhuizen voor meer daglicht, ook als dat ten koste ging van kantoorruimte.Vanaf het begin was de campus niet slechts gebouwd als bedrijfsruimte. De campus moest de identiteit uitstralen van een bedrijf dat werd gevormd door atleten en de omgeving waarin ze zich bewegen.

Gebouwd rond atleten

De campus kreeg steeds meer vorm en zelfs de namen van de gebouwen waren in lijn met de bedrijfswaarden.In de eerste plannen werden de gebouwen aangemerkt als A, B of C, maar dit werd al gauw vervangen door een systeem dat beter aansloot bij de sportcultuur bij Nike."Ik zei, 'als je onze gebouwen zo wilt noemen, wordt dat nog wel een dingetje'", herinnerde projectleider Howard Slusher zich. "Het past niet bij wie we zijn. Waarom geven we ze niet de namen van onze atleten?"Dat idee gaf het plan een nieuwe richting. Gebouwen werden vernoemd naar atleten die uitblonken in hun sport; Hall of Famers, mensen die met kop en schouders boven de rest uitstaken.De eerste gebouwen kregen de namen van iconen zoals Steve Prefontaine, Joan Benoit Samuelson en Michael Jordan, een aanpak die werd voortgezet toen de campus verder uitbreidde.

De originele campus werd in twee jaar gebouwd: in 1990 werd begonnen met gebouwen zoals het Mike Schmidt- en Michael Jordan-gebouw, en in 1992 was het Nolan Ryan-gebouw het slotstuk.Voor de allereerste keer had het bedrijf een plek die was ontworpen voor hun manier van werken, die bovendien paste bij hun toekomstbeeld.Het was niet slechts een hoofdkantoor. Het was het fundament."Door de Footwear Design en Apparel Design teams samen te brengen ontstond er plotseling een geweldige synergie", aldus voormalig Design Director Wilson Smith, die meer dan veertig jaar voor het bedrijf werkte. "Er zat alleen een brug tussen de twee verschillende zijden van het gebouw...Ik geloof niet dat het toeval is dat de jaren 90 onze gouden periode van productdesign waren."

Uitbreiding en vernieuwing

De groei kwam al snel. In golfbewegingen.Tegen het einde van de jaren 80 ging de bouw gelijktijdig op met de groei van het bedrijf en nieuwe gebouwen werden aan de campus toegevoegd zodra de vraag toenam. Nike nam het hoofdkantoor in 1990 officieel in gebruik, waardoor medewerkers die jarenlang verspreid over de regio hadden gewerkt voor het eerst op één locatie terechtkwamen.Het momentum hield aan. Binnen tien jaar breidde Nike de campus aanzienlijk uit en verdubbelde de omvang, terwijl het bedrijf in de jaren 90 bleef groeien. Gebouwen werden nog steeds naar atleten vernoemd, met nieuwe gebouwen zoals het Ken Griffey, Jr.-, Mia Hamm- en het Jerry Rice-gebouw, waardoor de band tussen het bedrijf en zijn sporters werd versterkt.

De volgende fase ging niet alleen over omvang maar ook over mogelijkheden.Eind jaren negentig en begin jaren 2000 ontwikkelde de campus zich mee met een bedrijf dat niet langer bouwde vanuit voorzichtigheid, maar vanuit vertrouwen in de eigen koers."De originele campus was zo gebouw dat als Nike in zwaar weer terechtkwam, en dat was een angst in 1980, een of meer van de gebouwen verkocht of verhuurd konden worden aan een ander bedrijf", legt Reames uit. "Maar door de explosieve groei in de jaren 90 ontstond het idee dat er voor de tweede uitbreiding van de campus geen backup-plan nodig was en het ontwerp van de nieuwe gebouwen weerspiegelt dat gevoel van vertrouwen."De nieuwe faciliteiten waren groter en ontworpen om een snel groeiend werknemersaantal te ondersteunen en de toenemende complexe behoeften van een wereldwijd merk. Toevoegingen zoals het Tiger Woods Center uit 2001 zorgden voor een plek voor grootschalige bijeenkomsten, van sales-meetings tot productlanceringen, waar voorheen externe ruimtes voor gebruikt werden. Elk gebouw betekende niet alleen een uitbreiding van de ruimte die Nike had, maar ook een uitbreiding van de mogelijkheden.

Die evolutie mondde uit in een grootschalige, moderne uitbreiding die de campus opnieuw vormgaf.Eind jaren 2010 begon Nike met een enorm ontwikkelingsproject waarbij drie grote nieuwe gebouwen op honderden hectares werden gebouwd, met meer dan 100.000 vierkante meter aan nieuwe ruimte. De uitbreiding had een andere architectuurstijl; donkere tinten, meer minimalistische structuren en ontworpen met duurzaamheid, performance en samenwerking als sleutelelementen. Onderzoek, design en productcreatie kwamen dichter bij elkaar dan ooit."Het management van Nike wilde architectuur van wereldklasse die de ethos van het merk en de leiderspositie van Nike zou uitstralen", zegt Gene Sandoval, partner, ZGF Architects, die verantwoordelijk was voor het ontwerpproces van het Sebastian Coe-gebouw dat geopend werd in 2018. "Seb Coe werd ontworpen als weerspiegeling van beweging, dynamiek en als creatieve kantoorruimte vol inspiratie in het midden van het North Wood Forest."Nike had een duidelijk beeld voor ogen. Toen Sandoval de plannen aan Knight en Howard Slusher liet zien, zeiden ze 'het mag groter'." De filosofie van Knight was simpel: als Nike dit ging doen, gingen ze het groots doen. Sandoval zegt dat het hem steeds weer opviel hoe serieus er werd omgegaan met het idee dat de architectuur de cultuur en waarden van het merk moest uitdragen.Die visie was doorslaggevend voor ieder detail van het Seb Coe-gebouw. Het gebouw midden in het North Wood Forest, waar het eerst ook naar vernoemd was, werd ontworpen met behoud van de omgeving. Ze moesten zoveel mogelijk bomen laten staan en de binnenkant moest voelen alsof je één bent met de omliggende bossen. Dit komt sterk naar voren in de kantine met ramen die van vloer tot plafond reiken met uitzicht op het bos. Het gebouw moest voelen alsof het geworteld was in Oregon.De zwevende constructie aan de voorzijde, met een waterelement ervoor, behoort tot het meest opvallende deel van het gebouw. De oorspronkelijke ontwerpen gingen uit van een zwevende constructie van ongeveer 18 meter. Maar toen Sandoval de plannen aan Mark Parker liet zien, wilde hij meer. Uiteindelijk kwamen ze uit op het dubbele. Met een hoogte van ruim 36 meter is het een technisch meesterwerk; uniek in Oregon.Het toppunt van de architectonische transformatie was het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/inside-the-nike-sports-research-lab-lebron-james-innovation-center" target="_blank">LeBron James Innovation Center</a>, dat werd geopend in 2021 en dat symbool staat voor de verandering van productontwikkeling bij Nike. Het middelpunt was het baanbrekende Nike Sport Research Lab (NSRL), een innovatief lab van wereldklasse dat gebouwd is om atleten in beweging te onderzoeken. Met de honderden camera's met bewegingssensor, duizenden krachtplaten en geavanceerde testruimtes kunnen onderzoekers, ontwerpers en ingenieurs in het laboratorium de performance in real-time onderzoeken en de uitkomsten direct vertalen naar innovatieve oplossingen."Het NSRL is het epicentrum waar we samenwerken met atleten van verschillende disciplines, achtergronden, vaardigheden en sporten", zegt Matthew Nurse, Chief Science Officer bij Nike.Het LeBron-gebouw staat voor een sprong voorwaarts in de sportwetenschap, maar het Serena Williams-gebouw<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/inside-the-serena-williams-building" target="_blank"> is een weerspiegeling van de ambitieuze investering in creativiteit.

Het gebouw, dat in 2022 werd geopend, is met meer dan 93.000 vierkante meter het grootste op de campus en een van Nike's belangrijkste designprojecten. Teams uit productontwikkeling, insights en merchandising komen er samen in een omgeving die ontworpen is om samenwerking te stimuleren en ideeën sneller van concept naar uitvoering te brengen. Speciale labs, immersieve omgevingen en enorme showrooms geven de teams de mogelijkheid om ideeën te testen, visualiseren en op schaal te verfijnen."Het hele gebouw laat je versteld staan", zegt Serena Williams over het gebouw dat haar naam draagt. "Elk element, waar je ook heengaat, is een inspiratiebron."De meest recente toevoegingen vormden het begin van een nieuwe fase voor de campus, een fase die niet zozeer wordt gekenmerkt door groei maar door integratie. Wetenschap en creativiteit, onderzoek en ontwerp, allemaal naast elkaar.

Een bijzondere werkplek

Uiteindelijk hebben tientallen jaren van doordachte beslissingen geleid tot iets heel bijzonders op de Philip H. Knight Campus: een plek waar op wereldwijde schaal wordt gewerkt, maar die tegelijkertijd aanvoelt als een persoonlijke thuisbasis voor alle teamleden.Voor bezoekers die er voor het eerst komen, is het meteen voelbaar. Wie over de campus loopt, merkt hoe open velden en met bomen omgeven paden je gevoel voor afstand veranderen. Van de ene kant naar de andere kan wandelen kan 15 minuten duren en de omgeving verandert voortdurend, van open vlaktes tot prachtige plekjes die verborgen zijn in het landschap. Zoals voor elke bijzondere plek geldt: de mensen zorgen voor de energie. Teamleden komen elkaar tegen tussen afspraken door en midden in een gesprek of al wandelend ontstaan momenten die meer doen denken aan een universiteitscampus dan aan een kantooromgeving, terwijl bekenden gedurende de dag in het voorbijgaan naar elkaar zwaaien.

Het is het soort gebouw dat Phil Knight al in het beginstadium voor ogen had. Ergens waar je terugkomt om op te laden zodat je er weer op uit kunt gaan."Ik heb dertig jaar voor Nike gewerkt en heb het bedrijf vervolgens 17 jaar grondig bestudeerd als bedrijfshistoricus en ik geloof echt dat de creatie van wat nu de Philip H. Knight Campus is, heeft gezorgd voor een ongekende periode van creativiteit en innovatie", aldus Reames.&nbsp; Als Nike de kern is, dan zijn de medewerkers de elektronen, die door hun samenkomst energie, licht en ideeën creëren."

Een nieuwe naam, een blijvende legacy

Al meer dan drie decennia staat de campus bekend als Nike World Headquarters, het hart van een bedrijf dat vanuit een kelder is uitgegroeid tot een wereldspeler.In 2025 werd het hoofdkantoor omgedoopt tot Philip H. Knight Campus om de band met de mede-oprichter te benadrukken."Dit is meer dan slechts een naamwijziging", schreef <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/elliott-hill-ceo-of-sport-interview" target="_blank">Elliott Hill, President en CEO van NIKE, Inc.</a>, in een brief aan Nike medewerkers. "Het is een eerbetoon aan de man die met zijn visie een internationale beweging in gang zette. En het is een reminder voor iedereen die in deze gangen en over deze velden loopt aan wat er mogelijk is als overtuiging en actie samenkomen."De nieuwe naam wordt officieel doorgevoerd op 21 mei 2026, een moment waarop de Nike community zich schaart achter het verleden en de toekomst van een plek die het bedrijf al meer dan 35 jaar heeft gevormd.In die zin is de naamswijziging niet zozeer een nieuw hoofdstuk, maar eerder een vervolg op het verhaal dat Nike al zo'n tijd aan het schrijven is. Van de wasruimte in de kelder tot een wereldwijd hoofdkantoor van honderden hectare; maar een ding is niet veranderd: het geloof in atleten en innovatie en het vertrouwen dat het beste nog moet komen.

We zijn van de wasruimte in de kelder naar een wereldwijd hoofdkantoor van ruim honderd hectare gegaan, maar één ding is niet veranderd: het geloof in atleten en innovatie en het vertrouwen dat het beste nog moet komen.

Uitgelicht

Het complete verhaal achter de wereldcampus van Nike

Het is 2015. Kobe Bryant loopt rond op Nike's wereldwijde hoofdcampus in Beaverton, Oregon. De basketbalgrootheid van 1,98 meter is niet alleen een uitzonderlijk talent op het veld, maar ook oprecht nieuwsgierig naar waar zijn sportmerkpartner aan werkt op het gebied van productinnovatie. De bedenker van de Mamba Mentality wandelt langs Nike medewerkers die midden in hun werk zitten en stelt een eenvoudige vraag: "zijn jullie iets episch aan het maken?"Die zin van Kobe is uitgegroeid tot <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-new-innovation-engine-announcement" target="_blank">de leidraad</a> voor Phil McCartney, EVP en Chief Innovation, Design en Product Officer bij Nike. Het is een oproep tot actie, en het verwoordt een missie die voor hem net zo belangrijk is als het mandaat van <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/bill-bowerman-nike-s-original-innovator" target="_blank">Bill Bowerman</a> dat het bedrijf atleten* beter moet maken. "We hebben de authenticiteit van Bowerman in de haarvaten van het bedrijf, plus de eigenzinnigheid van atleten zoals Kobe, dus als je dat samenbrengt, wordt de standaard uitmuntend”, zegt McCartney. Het is hoe hij producten beoordeelt: is het episch? Maakt het atleten beter? "Is dat niet het geval, dan moeten we het niet doen."

Voordat McCartney in juni 2025 deze functie kreeg, had Nike geen gebrek aan ideeën of wetenschappelijk sportonderzoek. Wat Nike nodig had, was focus, het spiergeheugen om de inzichten van atleten, wetenschappelijk onderbouwde data en ideeën op het gebied van design en product om te zetten in doelgerichte, scherpere en meer epische stappen. Een beetje lef kon ook geen kwaad. "Ik wilde dat we onze swag terug zouden krijgen, dat we responsiever zouden zijn, een competitieve geest zouden hebben en een atletenmentaliteit zouden meenemen in ons werk", zegt McCartney.Een duidelijke strategie, meedogenloos prioriteiten stellen en de ruimte om te dromen volgden al snel. Afgelopen september organiseerde het Innovation team zich als IDP, een acroniem voor Innovation, Design, Product. Volgens McCartney moet zijn team voordat het ook maar iets doet, eerst innoveren,&nbsp;daarna&nbsp;ontwerpen, en is het product het eindresultaat. Tegelijkertijd lanceerde het bedrijf <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/amy-montagne-the-force-returning-nike-to-sport" target="_blank">Sport Offense</a>, waarbij teams organisatiebreed werden ingericht per sport om de atleet beter te kunnen bedienen. De twee directe doelen in zijn rol: <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/meet-the-nike-mind-team" target="_blank">producten opnieuw verbinden met wetenschap</a>, waarbij hij gebruikmaakt van het vermogen van het bedrijf om te analyseren en te onderzoeken, en dat versterken met de kunst van atletisch vermogen. En een diepere, holistische benadering van innovatie opbouwen die teams binnen NIKE, Inc. beter met elkaar verbindt, zodat er één motor ontstaat die de productontwikkeling versnelt.

McCartney zegt dat hij het gelukkigst is in creatieve ruimtes op de campus, de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/inside-the-serena-williams-building" target="_blank">Serena Williams Building</a>, de Michael Jordan Building, het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/inside-the-nike-sports-research-lab-lebron-james-innovation-center" target="_blank">LeBron James Innovation Center</a> en de Converse ruimtes, en het Bowerman Footwear Lab, waar teams elke dag magie creëren. Deze ruimte van ruim 8000 vierkante meter ligt verscholen in de Mia Hamm Building op de campus en is een verbeeldingsmachine voor het creëren van sneakers. Tussen stapels kleurrijke rollen stof en schoenleesten voelt McCartney zich als een kind in een snoepwinkel, glimlachend om de technologische mogelijkheden die het bedrijf binnen handbereik heeft. "Dit schoenenlab verandert hoe mensen denken over het maken van producten en ontwerpen, &nbsp;het is waar we experimenteren", legt McCartney uit, waarbij hij benadrukt dat &nbsp;dit&nbsp; de ruimte is waar je eraan wordt herinnerd dat Nike een productbedrijf is dat atleten bedient met nieuwe oplossingen. Een van de spannendste onderdelen van de ruimte voor McCartney is de mogelijkheid tot realtime prototyping. Het kunnen sleutelen aan een productidee voor een atleet die<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/how-nike-built-its-world-headquarters" target="_blank"> de campus bezoekt</a> en dat prototype vervolgens direct aanpassen op basis van hun feedback.Die innovatie-mindset gaat hand in hand met een andere echte Nike strategie: meng je in de community's en leer de mensen kennen. "Ik wil dat we weer teruggaan naar de basis, dat we een hyperlokaal model hanteren en zo verbonden zijn met atleten dat we kunnen voorspellen waar ze hierna behoefte aan hebben", zegt McCartney. In zijn kantoor op de vijfde verdieping in de Sebastian Coe Building pakt hij zijn computer en toont een presentatie die diep ingaat op de drie belangrijkste productfocusgebieden van zijn innovatieteams voor Nike’s volgende boekjaar. "Je kunt zien," legt hij uit, "hoe deze drie productconstructen kunnen worden aangepast per regio, per sport en per atleet." De strakke ordening was er niet vanaf het begin, voegt hij toe. Het terugbrengen van de meest innovatieve producten tot deze drie concepten kostte maanden van het afschieten van goede ideeën ten gunste van geweldige alternatieven, en het versterken daarvan tot epische proportie.Een stap om dit werkelijkheid te laten worden, zegt McCartney, is om belangrijke partners mee te nemen. Hij komt net terug van een reis naar Azië van twee weken, waar hij direct heeft samengewerkt met fabriekseigenaren die hij al twintig jaar kent. "We hebben de stappen doorlopen om de ideeën van mijn teams sneller en efficiënter van concept naar eindproduct te brengen", zegt hij. "Dit is een essentieel onderdeel van het opvoeren van onze innovatiemotor en uitdagingen oplossen in realtime."

Zoals iedereen die hij kende toen hij opgroeide, wilde McCartney voetballer worden. De sport was de levensader van Newcastle, de stad in Engeland waar hij opgroeide. Voetbal was ook een uitweg om weg te komen uit deze stad met veel arbeidersklasse. Een plek waar de meeste mensen met 16 jaar van school gingen om geld te gaan verdienen. Studeren was iets voor andere mensen en kansen op andere plekken, zoals de VS, leken net zo ver weg als de maan. Dus ging McCartney, net als alle jongens die hij kende, bij het schoolvoetbalteam, dromend van een carrière in de grote leagues.Na de eerste niet zo succesvolle wedstrijden, stelde zijn vader voor om iets anders te proberen. Dit was de eerste les voor de jonge Phil in aanpassen en prioriteiten stellen. Een idee dat oké is, inruilen voor een beter idee. McCartney probeerde een hardloopclub, opgezet door ouders uit de buurt om te voorkomen dat hun kinderen in de narigheid terecht zouden komen. De families hadden een klein budget,&nbsp;zijn vader plaatste gipswanden en zijn moeder was jeugdwerker. De regel binnen de club was dat je schoenen die te klein geworden waren, doorgaf aan een jonger kind. McCartney had al snel een paar feloranje-rode sneakers met een gele Swoosh die wel een bliksemschicht leek. "Stel je dat voor, als elfjarig jongetje", zegt hij. Hij vond ze zo mooi, dat hij ze ook in bed aanhield. "Ik had geen idee wat Nike was, wist niet dat het Amerikaans was en had nog nooit van Oregon gehoord." Maar hij wist wat voor gevoel de schoenen hem gaven: onoverwinnelijk, sterk, snel en in staat tot alles.&nbsp;De eerste wedstrijd die hij ooit won, 1500 meter op de baan, was op Nikes.Hij benadrukt dit verhaal door op een ochtend in januari in Glo's Café, op de begane grond van de LeBron James Innovation Building op Nike’s <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/how-nike-built-its-world-headquarters" target="_blank">Philip H. Knight Campus</a>, een paar van precies die Nike Flame spikes tevoorschijn te halen. (Dit zijn niet dezelfde schoenen als die hij als kind had, maar een paar dat hij later heeft opgespoord.) Ze zijn meer dan alleen leer en suède: de schoenen zijn een herinnering aan zijn dualiteit, aan wie hij is en wie hij is geweest, en aan wat hem blijft motiveren. De jongen die uren schetsen maakte van sneakers; de tiener die in de detailhandel ging werken om het gezin te ondersteunen; de jonge man die solliciteerde naar zijn droombaan bij Nike en Nike EKIN werd (want deze experts moeten de producten van het merk door en door kennen); hij is nu de leider die de strategie bepaalt voor innovatie, design en product.McCartney weet dat doorzettingsvermogen, intelligentie en hard werken hem hebben gebracht waar hij nu is. Toch zegt hij dat hij jarenlang niet kon voorkomen dat hij zich een bedrieger voelde. Dat hij dacht dat hij nog steeds die arbeidersjongen uit een uithoek in Engeland was die deed alsof hij net zo ontwikkeld was als iedereen om hem heen. Zelfs nu nog, zegt hij, kan dit gevoel hem bekruipen. "Ik ben trots op waar ik vandaan kom, maar er is zo'n groot verschil tussen waar ik was en waar ik nu ben", zegt McCartney. Dat feit maakt het alleen maar belangrijker om zijn team te laten zien dat ze helemaal zichzelf kunnen zijn, voegt hij toe. "Ik wil dat onze mensen met al hun achtergronden zich hier goed voelen", zegt hij, en voegt daaraan toe: "het is lastig om creatief te zijn als je tegelijkertijd probeert iemand anders te zijn."McCartney schrijft een deel van deze managementaanpak toe aan Vincent Coates, Senior Director en Footwear Product Development Lead voor Global Football, die hem leerde dat een goede leider een omgeving creëert waarin mensen zich empowered voelen. En Coates bevestigt dat McCartney dat ook heeft verdiend: "Ik zou voor Phil door het vuur gaan", zegt hij, en noemt hem een leider die zich net zo goed thuis voelt in het leiden van een offsite om schoenen te bespreken als in het brengen van luchtigheid om de dagelijkse druk te verlichten. Zoals toen hij zich in een Elvis-outfit hees en Suspicious Minds zong om de teamsfeer te verbeteren (dat verhaal is fact-checked en bevestigd). Coates zegt dat de terugkeer van het bedrijf als speler op de wereldwijde voetbalmarkt voortkwam uit strategieën zoals McCartneys aandringen om teams die in silo’s werkten bij elkaar te brengen. Voordat hij deze rol kreeg was Innovation nog gescheiden van de Product en Marketing teams. Nu zijn ze met elkaar verbonden en werken ze samen toe naar dezelfde doelen. "Phil heeft een sterker team gecreëerd en een cultuur van verbondenheid, inclusiviteit en plezier", zegt Coates. "We hebben ook uitdagingen. Maar nu we samen alles uitvogelen, is het fijn werken. Dat is de impact die hij op mensen heeft. Hij zorgt ervoor dat je er helemaal voor gaat."

Sinds zijn jeugd heeft sport voor belangrijke keerpunten in het leven van McCartney gezorgd. Wedstrijden gaven hem zijn eerste ervaring met het verkennen van verschillende delen van zijn eigen land en hij leerde omgaan met verschillende mensen. Met sport wordt de wereld steeds groter, zegt hij. En door zijn langdurige toewijding aan hardlopen brengt hij een bijzondere empathie mee in zijn werk en voor de positie van de atleet. Hij weet hoe het is om jezelf verder te pushen dan je ooit voor mogelijk hield. Om met jezelf te concurreren en om 5 uur 's ochtends op te staan voor een hardloopsessie. Omdat hij zijn lichaam en geest op die manier heeft getraind. Het is een perspectief dat hij in zijn werk koestert, en atleten ook. McCartney en de legendarische marathonloper en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/eliud-kipchoge-radical-airflow-new-york-city-marathon" target="_blank">Nike atleet Eliud Kipchoge</a> zijn al meer dan tien jaar bevriend, en de recordbrekende hardloper zegt dat hij en McCartney over alles praten: innovatie, trailschoenen, blaren, hun families en de toekomst van het bedrijf. Kipchoge houdt ervan dat te doen tijdens een run. "Het voelt goed voor mij om te praten met iemand die zelf een atleet is geweest, die bij Nike werkt en&nbsp;tot de besluitvormers behoort", zegt Kipchoge.Naar atleten luisteren is volgens McCartney niet alleen een van de meest inspirerende en motiverende onderdelen van het werk, maar ook belangrijk om alles te laten werken. "Het belangrijkste in innovatie is om een risico te nemen met de atleten en met welke ideeën ze ook maar hebben", zegt hij, <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/six-reasons-why-breaking2-goes-beyond-26-2-miles" target="_blank">verwijzend naar Breaking2</a>, het project uit 2017 dat Kipchoge uiteindelijk hielp om <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/10-greatest-nike-air-sports-moments" target="_blank">een marathon in minder dan twee uur te lopen</a>. "Het leidt tot enorme vooruitgang in sport, menselijk potentieel en technologie en we hebben die momenten nodig om anders en groter te denken."

Net als Nike atleten wil McCartney dat zijn team innovatie en creativiteit gedurfd benaderen. Hij weet ook dat de basis zijn leiderschap is: "Ik houd altijd de balans tussen zorg en prestatiegerichtheid", zegt hij. "We moeten winnen. Dus hoe zorg je voor de omstandigheden die dat waarmaken?" Zijn rol is niet alleen maar uitvoeren of delegeren, hij wil ook de juiste voorwaarden scheppen zodat mensen hun beste werk kunnen leveren. "We willen mensen niet vertellen wat ze moeten doen. We hebben heel veel talent", zegt hij. "Wat ze nodig hebben is duiding, vertrouwen en de ruimte om iets groots neer te zetten."Hoewel McCartney nog steeds een beetje verbaasd is dat hij Newcastle heeft verlaten, praat hij wanneer hij terug naar huis gaat graag met lokale kinderen over zijn eigen reis: dat je kunt uitgroeien van een jonge hardloper die wordt gemotiveerd door het potentieel in zijn zolen tot de executive die de productie ervan begeleidt. En het is niet alleen de sportwetenschap die hielp ze te creëren, maar ook de look, het gevoel en de hype&nbsp;die ervoor zorgen dat een nieuwe generatie kinderen die schoenen 's nachts in bed draagt.Dat is de standaard die het bedrijf weer omarmt sinds de komst van McCartney: in het lab, in gesprekken met atleten, in het prototype, in het bijstellen, in het eindproduct. Niets minder dan episch.

* Iedereen die een lichaam heeft, is een atleet.

Chief Innovation, Design en Product Officer Phil McCartney weet waar de lat ligt als het gaat om innovatie bij de Swoosh. Zo zorgt hij ervoor dat Nike producten daar telkens weer overheen gaan.

From The Record

Het complete verhaal achter de wereldcampus van Nike

Wat episch betekent bij Nike