Toen de sprinter met de meeste medailles op de 100 meter ooit voor de laatste keer de baan op stapte, zei ze tegen zichzelf dat ze er klaar voor was, dat ze sterk was en dat dit haar wedstrijd zou worden. De volgende seconden zouden de bekroning van haar hele carrière worden.Met groen, geel en zwart haar achter zich aan wapperend en haar gouden nagels voor zich uitgestrekt, schoot <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-celebrates-shelly-ann-fraser-pryce" target="_blank">Shelly-Ann Fraser-Pryce</a>, de zelfverklaarde 'dochter van de aarde' die bij haar allerlaatste finish haar haar in de kleuren van haar land droeg, uit de startblokken tijdens de finale van de wereldkampioenschappen in het tot de nok gevulde Japanse Olympisch Stadion in Tokio. Ze eindigde haar carrière op de 100 meter zoals ze die 18 jaar geleden in Japan was begonnen: met onstuitbare snelheid, kracht en controle. Het was een duidelijk eerbetoon aan Jamaica, het land dat tijdens haar hele twintigjarige topsportcarrière onvoorwaardelijk achter haar had gestaan.In die decennia van dominantie, van het moment dat ze in 2008 als eerste Caraïbische vrouw olympisch goud op de 100 meter won, tot haar terugkeer als wereldkampioen in 2019 na de geboorte van haar zoontje Zyon, was Shelly-Ann het toonbeeld van dualiteit.&nbsp;Ze liet zich langdurig gelden op het kortste en meest intense atletiekonderdeel, straalde vrouwelijkheid en zelfexpressie uit in een fysiek veeleisende sport, en bewees dat het moederschap en sportieve topprestaties naast elkaar kunnen bestaan.Wat atleten in het algemeen, en meisjes in het bijzonder, kunnen leren van Shelly-Ann, is de moed om je eigen wedstrijd te lopen, op jouw voorwaarden. Om erop te vertrouwen dat je niet gedefinieerd wordt door de tegenslagen waarmee je te maken krijgt, maar door de manier waarop je ermee omgaat. En het besef dat zolang je in jezelf gelooft en hard en gedisciplineerd werkt, dat evenwicht mogelijk is. Tussen dromen en familie, carrière en geschiedenis schrijven.Dus voor die boodschap en voor die 276 ongelofelijke wedstrijden en finishes: Shelly-Ann, bedankt.Hieronder vind je een kijkje achter de schermen in Tokio bij de laatste dagen van de carrière van deze G.O.A.T.

Die schoenen. Dat haar. Die finish. Tijdens de wereldkampioenschappen atletiek van 2025 in Tokio sloot Shelly-Ann, vijfvoudig wereldkampioen, haar carrière af op haar eigen manier.

Sofieke van Bilsen (29) is een Nederlandse fotograaf met een passie voor beeldende fotografie. Ze is de vaste fotograaf van het Duitse vrouwenvoetbalteam en was de teamfotograaf voor het Duitse Olympische team in Parijs 2024. Ze werkt nauw samen met Nike atleten als Faith Kipyegon, Eliud Kipchoge en Sifan Hassan.In haar foto's is ze altijd op zoek naar beelden die een duidelijk verhaal vertellen, met de nadruk op de link tussen sport en emotie. Het liefst legt ze de rauwe momenten achter de schermen vast, plus de verhalen die de toeschouwer nooit te zien krijgt en alles daar tussenin. Zo legt ze de essentie van de sport vast.Vanuit haar spontane persoonlijkheid legt ze makkelijk contact met mensen. De atleten met wie ze werkt, zijn dan ook dol op haar. Haar relaxte en spontane karakter vult ze aan met ongelooflijk veel talent en de skills om in een omgeving te werken waarin atleten onder hoge druk staan.

Sofieke van Bilsen

Foto-essay

Icoon Shelly-Ann Fraser-Pryce liep haar laatste 100 meter op haar eigen voorwaarden

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens reizen door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur. LeBrons carrière heeft verschillende tijdperken doorlopen, en zijn vele tours door het land sinds 2005 stonden voor verschillende waarden. Hieronder vind je enkele van zijn meest memorabele momenten in het land.

2005-2009

LeBron begon zijn eerste tour in Peking in augustus 2005. Hij werd uitgenodigd om de prijsuitreiking bij te wonen van het Nike Battlegrounds toernooi, maar toen hij weer vertrok, was hij meer dan een toeschouwer geworden. Vanaf het moment dat hij in China aankwam, dacht hij dat zijn tour een uitwisseling van culturen kon worden die zijn wortels vond in een gedeelde liefde voor basketbal en een missie om de volgende generatie jonge spelers in China te inspireren. "Basketbal is niet alleen een sport, het verbindt mensen", zei hij.&nbsp;"Dit is een uitstekende leerervaring voor ons allemaal. Ik hoop dat ik kan blijven bijdragen aan de groei van de sport wereldwijd en de jeugd in China kan blijven inspireren om hun dromen na te jagen."

LeBrons legacy in China is verwerkt in versies van zijn schoenen die speciaal voor China zijn gemaakt. In 2007 verscheen LeBron James naast Mark Parker, destijds President en CEO van Nike, Inc., om zijn Nike Zoom LeBron V 'China' kleurencombinatie voor het eerst te tonen.

LeBron keerde in 2009, na zijn MVP-seizoen, terug naar Peking en werd er als een held ontvangen. Als deel van zijn reis doneerde hij gear en reikte hij beurzen uit voor de Zhenhua School, een school voor de kinderen van arbeidsmigranten in de voorsteden van Peking.

Om zijn seizoen te vieren kreeg LeBron een exclusief paar van de Nike Air Max LeBron VII. De ene schoen had een design geïnspireerd op Shenyang, 'Loyalty' genaamd, dat was ontworpen door de lokale artiest Ray Lei. De andere schoen had een op Shanghai geïnspireerd design, 'Family', dat was ontworpen door de lokale artiest Sic.

2011-2015

LeBron omarmde zijn rol als wereldwijd ambassadeur van het basketbal en richtte zich op de kans om China's jonge spelers te inspireren. In 2011 duurde zijn tour acht dagen en bezocht hij vier steden, waarbij hij het amateurbasketbal promootte met een reeks clinics en toernooien.

In 2012 had hij net weer een gouden medaille en kampioenschapsring op zak toen LeBron James enthousiast werd onthaald in Peking, waarbij hij een tour van vier dagen aftrapte als onderdeel van de&nbsp;Find Your Greatness campagne. "Grootsheid wordt gedefinieerd door hoeveel moeite je wil doen voor wat je doet", zei LeBron. "Grootsheid hoort bij overwinning. Het hoort ook bij het hoofd bieden aan tegenslag."

Toen LeBron in 2013 in China terugkeerde, had hij veel om te vieren: zijn tweede NBA-kampioenschap op rij en MVP-awards voor zowel het reguliere seizoen als de Finals.

In 2014 was LeBron James de eerste mentor die de selectie aankondigde voor Nike RISE, dat werd opgezet zodat spelers hun competitieve stijl konden verbeteren en hun vaardigheden verder konden ontwikkelen.

In 2015 werd Nike RISE 2015 verder ontwikkeld met led-velden en oefeningen met motion-tracking om de ultieme trainingservaring te creëren, de basisprincipes van basketbal aan te leren en de grenzen van sporttraining te verleggen.

In een emotionele finale werden vier spelers uitgekozen om China te vertegenwoordigen tijdens de World Streetball Championships.

2016-2019

Nadat hij in 2016 nog een NBA-titel pakte, werd LeBron in Guangzhou ontvangen met een grootse kampioenschapsparade, waarbij er tienduizenden fans op straat stonden, veel van hen in Cavs #23-shirts. Dit toonde aan in welke mate James' legacy zijn weg had gevonden in Azië.&nbsp;Zijn More Than an Athlete campagne inspireerde jonge spelers zodat ze basketbal gingen beschouwen als een manier om sociale veranderingen teweeg te brengen.

Na een warme ontvangst door duizenden fans bracht hij het merendeel van zijn tijd in Peking door, waar hij samen trainde met leden van het Chinese basketbalteam voor junioren en de spelers coachte.

Tijdens schoolbezoeken in Peking deelde LeBron zijn eigen basketbalervaringen met jonge atleten en benadrukte hij de rol die hard werken, toewijding en geloof in zichzelf hadden gespeeld in zijn succes.

In 2018 begon de eerste dag van zijn More Than an Athlete tour in Shanghai met een paneldiscussie met studenten van de Shanghai Theatre&nbsp;Academy en eindigde met een potje spelen in een park. Honderden fans kwamen naar het veld om hem te zien spelen, in de hoop een glimp op te vangen van het icoon.

Deze maand vloog LeBron naar China voor zijn Forever King tour, zijn 15e tour in het land die 20 jaar na zijn eerste tour in Azië plaatsvindt. Daar voegde hij zich bij 's werelds meest gepassioneerde basketbalspelers en -fans en liet hij nogmaals weten dat hij wereldwijd iets terug wil doen voor de sport.

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens een reis door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur.

De reis van een icoon: 20 jaar LeBron James in China

Urenlang steile beklimmingen overwinnen en uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist, brandende zon en ijskoude temperaturen in de nacht. Er mentaal vrede mee nemen dat de volgende bevoorradingspost nog ver, heel ver weg is. Ultra trailrunning klinkt als een slopende, onverbiddelijke sport die voorbehouden is voor de avontuurlijkste en meest hardcore atleten onder ons.Volgens onze hardlopers van het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-acg-all-conditions-racing-department" target="_blank">All Conditions Racing Department</a>, waarvan er zes net de ultieme UTMB-wedstrijden in de Franse, Italiaanse en Zwitserse Alpen hebben overwonnen op trails van 15 tot 174 kilometer, met een hoogte/stijging van 1200 tot bijna 10.000 meter, is de grit, het doorzettingsvermogen, plezier en vrijheid van trailrunning het harde werk meer dan waard. Ervaar het zelf.

<h3>ROSS GOLLAN</h3>Wedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 29e

<h3>MARIE NIVET</h3>Wedstrijd: Experience Trail Courmayeur (ETC); 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking bij de vrouwen: 7e

CESARE MAESTRIWedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 2e

<h3>BAPTISTE COATANTIEC</h3>Wedstrijd: Ultra-Trail du Mont-Blanc (UTMB); 174 km met bijna 10.000 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 11e

<h3>ANTHONY COSTALES</h3>Wedstrijd: Courmayeur – Champex – Chamonix (CCC); 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 15e

<h3>DREW HOLMEN</h3>Wedstrijd: CCC; 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 3e

Steile beklimmingen overwinnen. Uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist. Ultra trailrunning is een onverbiddelijke sport. Maar wat het oplevert, is het helemaal waard.

Ultra trailrunning vergt alles wat je in je hebt, maar levert ook veel op

Het Department of Nike Archives (DNA) werd oorspronkelijk uit nood geboren, maar wist door expertise en ambitie dat niveau ver te overstijgen. Inmiddels herbergt het honderdduizenden voorwerpen en oneindig veel verhalen.&nbsp;Het archief ontstond in de jaren 70 en kreeg in 2006 officieel de naam 'DNA'. Deze afdeling dient als cultuurbewaker en vernieuwer van het steeds veranderende en vertakkende verhaal van Nike. "Een besef van wie je bent en wat je doorstaan hebt, kan veel betekenen voor de motivatie, inspiratie en creativiteit. Dat is wat DNA biedt." – Phil Knight

Department of Nike Archives

Dit is, hoe kan het ook anders, een hardloopverhaal.Maar het verhaal van de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-pegasus-42-official-images" target="_blank">Nike Pegasus</a> gaat nog iets verder. Het is een voorbeeld van hoe terughoudendheid, focus en aandacht voor de basis kunnen leiden tot blijvend succes. De Pegasus die werd geïntroduceerd in 1982, groeide uit tot de meest populaire Nike hardloopschoen ooit met een schoenenlijn die de jaren, innovaties en veranderende ideeën over schoenen heeft doorstaan. "Je kunt dit niet op een bescheiden manier zeggen", aldus Sebastian Tesche, Product Line Manager van de Pegasus 35. "De Peg is meest toonaangevende en beste hardloopschoen ter wereld. De schoen overtreft de meeste van de concurrerende modellen."Hij werd niet ontworpen als een icoon. Hij werd gemaakt om een probleem op te lossen.

Aan het eind van de jaren 70 waren de experimenten van Nike met Air units veelbelovend, maar ze liepen aan tegen de grenzen van de technologie. De Tailwind uit 1978 betekende de introductie van Air in de hardloopwereld, maar door de stabiliteitsproblemen zou het bedrijf nog een aantal jaar werken aan een oplossing. Bij de Columbia en Aurora die hierna kwamen, waren sommige problemen verholpen, maar ze voelden stijf aan terwijl hardlopers toen juist op zoek waren naar een soepel gevoel onder de voet. Gelukkig beseften ze bij Nike dat Air een kwestie van de lange adem was.&nbsp;

"Wat we toen altijd geweldig vonden aan Air, en dat is nog steeds zo, is dat de demping na verloop van tijd nauwelijks minder wordt," aldus Howard Banich die in 1982 aan het hoofd stond van de hardloopproducten. "Jeff Johnson, de eerste werknemer van Nike, wilde altijd dat we een reclame zouden maken met iemand die terugkomt naar de winkel met alleen de Air unit van de schoen en dan zegt: 'Ik wil hier graag een nieuwe schoen omheen'. Omdat de Air unit onverwoestbaar was."Maar de vraag was nog steeds: hoe plaats je de Air unit waar je 'm nodig hebt zonder de schoen te duur of te ingewikkeld te maken?Een oplossing kwam vanuit een lopend innovatieproject van voormalig Nike CEO Mark Parker. De Air Wedge Trainer zoals het concept intern werd genoemd zou later uitgroeien tot de Pegasus en &nbsp;maakte gebruik van een Internationalist bovenwerk en buitenzool. De toegevoegde Air unit was ingekapseld door polyurethaan en in de hak geplaatst. Het was eigenlijk een simpelere en goedkopere versie van Air met goede testresultaten.

"Een wedge in de hak bood alle voordelen van Air precies op de juiste plek,&nbsp;onder de hiel bij de landing, maar was goedkoper, omdat hij slechts een derde zo groot was als de volledige Air-Sole die werd gebruikt in de Tailwind", zei Parker.New Balance had net op hetzelfde moment de 990 uitgebracht met een uitdagende slogan: 'Is de 990 met een adviesprijs van 100 dollar te duur of te goedkoop?' De prijs zette de markt op zijn kop en dat inspireerde Nike. Als de concurrent bereid was om een stap hoger te gaan, was dat een kans voor Nike om een schoen te ontwerpen die performance leverde voor een toegankelijkere prijs.De Air Wedge Trainer met zijn goede testresultaten en betaalbare materialen, leek de perfecte kandidaat om hiervoor te gebruiken.

Het ontwerp van een schoen met onze 'best practices'

Met de Air Wedge Trainer als basis werd er aan de ontwikkeling van de Pegasus gewerkt op de Nike locatie in Exeter, New Hampshire. Daar werd het Air wedge concept in de hak verder ontwikkeld tot een complete hardloopschoen. Bill Peterson maakte het ontwerp voor de buitenzool. Bruce Kilgore, die zich bezighield met de ontwikkeling van de Air Force 1, gaf input voor het ontwerp. Parker vertaalde die ideeën naar een simpel en functioneel bovenwerk: grijs met donkerblauwe accenten. Deze look zou later door een verkoopmedewerker in Europa worden omschreven als een 'regenachtige dag'.Nike maakte bovendien een strategische ommezwaai door de streefprijs van 50 dollar te bepalen: de productie werd verplaatst naar de Poon Young fabriek in Korea. Maar heel weinig hardloopschoenen werden in die tijd in Korea geproduceerd. Bepaalde componenten moesten worden geïmporteerd, Air wedges kwamen uit de V.S., nylon uit Duitsland, en Nike ontwikkelaars werkten hard om de technieken te verfijnen. "De Air unit paste eerst niet goed in de schoen," herinnert doorgewinterde schoeneninnovator Steve Roth zich. Tijdens een vakantie in de V.S. bracht hij twee weken door in Saco, Maine, waar hij Air units met de hand op maat maakte zodat ze goed in de middenzool pasten.Het project ging als een trein. In slechts vier maanden had Nike een volledige schoen om de Air unit heen ontworpen met een aantal zorgvuldig geselecteerde eigenschappen. Een nieuw EVA-foam met de naam Tomilite zorgde voor een veerkrachtig gevoel. De buitenzool met wafelpatroon en bewegingsgerichte segmenten zorgden dat hardlopers meer contact met de grond en stabiliteit konden ervaren. Het bovenwerk was eenvoudig, licht en zonder opsmuk.

"De Pegasus was eigenlijk onze 'best practices'-schoen, hierin kwamen onze beste methodes samen," zei Roth. "Hij had Air, maar het draaide vooral om: wat zijn de beste eigenschappen die we in een product kunnen stoppen die aanslaan bij de markt?"Het was niet de meest fancy hardloopschoen ooit, maar dat was ook nooit de bedoeling. Hij was gemaakt voor performance.

Een hardloopinstructie voor iedereen

Het vertrouwen van Nike in de Pegasus kwam terug in elk detail. Het bedrijf was al begonnen met het maken van zogenaamde 'owner manuals' bij een deel van de schoenen om nieuwe technologieën aan hardlopers uit te leggen, en voor de Pegasus werd ook een instructie gemaakt. Hierin stond een uitleg voor consumenten over Air, Tomilite en de geometrie van de schoen. Deze transparante aanpak benadrukte dat de Pegasus een schoen was met focus, praktisch gebruik en vertrouwen als doel.

De naam van de Pegasus

Tegenwoordig denkt iedereen dat de naam Pegasus was bedacht als een knipoog naar het mythische gevleugelde paard om de balans van EVA en Air in de middenzool aan te duiden. Maar het is veel simpeler dan dat.Om de naam te bedenken, mochten medewerkers suggesties in een bak stoppen. Op meerdere papiertjes stond de naam Pegasus, waaronder het papiertje van Mark Parker. Nike was al bezig met verschillende mythologische thema's, zoals Odyssey en Valkyrie, en Pegasus paste daar gewoonweg goed bij. "Namen waren toen nog een stuk makkelijker,", aldus Parker.De naam sloeg aan. En dat was het begin van wat zou uitgroeien tot Nike's meest populaire hardloopschoen.

Direct een succes

Nike introduceerde de Pegasus tijdens de New York City Marathon van 1982. Terwijl Alberto Salazar in een paar Mariahs naar zijn derde opeenvolgende overwinning snelde, werd de Pegasus voor heren in beperkte oplage geïntroduceerd als onderdeel van de technische hardlooplijn van Nike. De schoen werd gelanceerd via geselecteerde dealers en was al gauw een verkoopsucces: bijna 200.000 dollar in minder dan een maand, met zo'n 8000 verkochte items. Rond december stond de teller op meer dan 35.000 paar verkochte schoenen.Toen de Pegasus aan het begin van 1983 breder werd gelanceerd, werd dit onmiddellijk opgepikt. "De eerste reactie op de Pegasus was heel goed,", zei Jim Docherty die in datzelfde jaar was begonnen als Nike EKIN. "Toen de Tailwind op de markt kwam, vonden sommige consumenten dat hij te zacht was omdat de meeste middenzolen toen vrij stevig waren en de Tailwind week daar flink vanaf. De Pegasus met Air in de hak wist het gat tussen de oude EVA-middenzolen en volledige Air te overbruggen."

Voor jonge hardlopers en winkelmedewerkers werd de Pegasus al snel een betrouwbare keuze; een schoen die je altijd kon aanbevelen. In 1983 werkte Tim Slingsby als middelbare scholier in een hardloopwinkel, dit was lang voordat hij een Nike Running veteraan en Pegasus PLM zou worden. "De Pegasus was altijd je eerste verkoopoptie als er iemand binnenkwam," zei hij. "Als middelbare scholier wist je dat hij gewoon goed was én een goede prijs had. Meer heb je niet nodig."Binnen zes maanden had Nike bijna 300.000 paar schoenen verkocht, wat resulteerde in 6,4 miljoen dollar, alleen voor de verkoop van herenschoenen.De formule was succesvol.

De hardloopschoen voor iedereen

Tegen 1985 had de Pegasus cijfers van 2,5 miljoen paar verkochte schoenen bereikt. Nike had zijn koers gevonden...en hoe. Bob Lucas, jarenlang ontwerper voor Nike, trok de vergelijking met stabiele en betrouwbare auto's: "Zoals autofabrikanten een Honda Civic of een Toyota Corolla hebben, zo hebben wij de Pegasus. Het is het soort productlijn waarbij de nadruk ligt op een sterke prijs-kwaliteitverhouding."In de jaren die volgden voerde Nike slechts kleine veranderingen aan de schoen door, zoals stapsgewijze materiaalaanpassingen en seizoenskleuren, maar de kern bleef hetzelfde. Die terughoudendheid werd onderdeel van de identiteit van de Pegasus. "Ik denk dat iedereen altijd voelde dat dit een van die dingen was waar je niets aan wilde veranderen," zei Clare Hamill, werkzaam als Nike Running Leader rond 1985. "Dat was misschien wel de grootste uitdaging; &nbsp;de schoen verbeteren zonder 'm te veranderen."

De basis van de eerste Pegasus was simpel: maak het niet moeilijker dan het is. De middenzool, het bovenwerk en de buitenzool waren allemaal gemaakt volgens het principe dat Hamill beschreef. De kernfilosofie van de Pegasus was; hou het simpel. Geen franje. Geef mensen wat ze nodig hebben en niets meer dan dat."Hardlopers voelden die focus. Tegen het einde van de jaren 80 was de Pegasus een betrouwbare constante geworden in het steeds vollere hardlooplandschap: een simpele schoen waar je op kon bouwen. De Air Pegasus uit 1989 die werd ontwikkeld met de bestaande basis en uitgevoerd met zachte polyamide en een bovenwerk van synthetisch suède, werd later beschouwd als een mijlpaal. "Als je trouwe Pegasus-dragers door de jaren heen naar hun favoriete versie zou vragen, durf ik te wedden dat een heleboel mensen de Peg '89 zouden zeggen," zei voormalig Nike Running Leader Kevin Paulk. "Hij had een zacht bovenwerk en een geweldige pasvorm."

Vanaf het allereerste begin was dat het geheim van de Pegasus: een hardloopschoen die niet was gemaakt om de laatste trends te volgen, maar om vertrouwen te winnen - elke kilometer opnieuw.

De Peg werd niet ontworpen als een icoon. Hij werd gemaakt om een probleem op te lossen. En die oplossing werd 'de allerbeste hardloopschoen ter wereld'.

Nike Pegasus: het verhaal van een werkpaard voor hardlopers

Over Nike – Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Toen de Zuid-Koreaanse shorttrackster Choi Min-jeong zes was, ontving haar familie elke ochtend de dagelijkse krant uit Seoul. Op een dag zag ze, bijna per toeval, een brochure die uit de krant stak. De brochure adverteerde voor een schaatsprogramma in de kerstvakantie, op de ijsbaan van de Universiteit van Korea bij haar in de buurt. Ze ontwikkelde zich van de basis van schaatsen tot de discipline van shorttrackschaatsen. De afstanden waren vergelijkbaar met die van atletiek, helemaal tot de 1500 meter. Maar de wedstrijden zijn bliksemsnel, en in de strakke, ovale begrenzingen van de ijsbaan kan een goede techniek het verschil maken tussen de eerste en de laatste plaats. (Door haar memorabele laatste etappe in de relay van 3000 meter bij de wereldkampioenschappen van 2022 sprintte ze van de derde naar de eerste plaats in de laatste bocht, waardoor ze won met slechts 0,034 seconden minder dan Canada.) Min-jeong is nu 27 en heeft zich ontwikkeld van iemand die schaatsen weleens wilde proberen tijdens haar kerstvakantie tot drievoudig Olympisch kampioen, viermaal wereldkampioen en wereldrecordhouder op de 1500 meter, een record dat ze in Milan zal verdedigen. Hieronder deelt Min-jeong meer over de unieke fysieke uitdagingen van shorttrackschaatsen, hoe je rustig blijft onder alle druk en waarom geluk en veerkracht zich op dezelfde lijn bevinden.&nbsp; Elke keer opnieuw de blik op de toekomst richten is wat bij deze sport echt belangrijk is. Shorttrackschaatsen is ontzettend veeleisend. De atleten strijden op verschillende afstanden, zowel individueel als in relays. De wedstrijden zijn zo dynamisch dat je snel moet herstellen om je voor te bereiden op de volgende ronde. Mentale veerkracht is essentieel. Dingen gaan snel bij shorttrack, dus je kunt het je niet veroorloven om lang bij je fouten stil te staan.&nbsp;Bij de wintersporten kun je niet vaak genoeg benoemen hoe belangrijk het is om te trainen in de juiste omgeving. Mijn thuisstad is Seoul, de hoofdstad van Zuid-Korea. Ik ben midden in het centrum van de stad geboren. Doordat ik opgroeide in de buurt van hele goede schaatsfaciliteiten, was het voor mij logisch om met shorttrackschaatsen te beginnen en er een professionele carrière in te ontwikkelen.&nbsp;

Ik ben in mijn leven wel tien keer verliefd geworden op schaatsen. Ik schaats nu meer dan 20 jaar en het moment dat ik voor het eerst het ijs op stapte, toen ik 6 jaar oud was, heeft me naar dit moment geleid. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik mijn balans zocht op instabiele schaatsen en hoe ik mijn voeten voorzichtig bewoog terwijl ik de koude wind langs me voelde blazen.Door de druk van een evenement zoals de Olympische spelen wordt duidelijk welke mentoren het meeste voor je betekend hebben. De hoofdcoach van ons nationale team heeft in het seizoen van 2018 veel invloed op mij gehad. Op mijn 20e deed ik voor het eerst mee aan de Olympische spelen in mijn thuisland. Ik stond onder enorme druk van de media en verwachtingen van het publiek. Iedereen om me heen bleef maar zeggen dat ik mezelf moest bewijzen, behalve mijn coach. Hij zei me simpelweg van het moment te genieten. Ook al won ik niet, ik had mijn hele carrière nog voor me liggen. Door de druk los te laten om aan de term 'slagen' te voldoen, voelde ik me meer op mijn gemak en kon ik met een kalmere mindset meedoen.&nbsp;Je bepalende momenten geven je een bepaalde kracht waarvan je niet wist dat die in je zat. Tijdens de estafette van het wereldkampioenschap van 2022 lag ons team zo ver achter Canada en Nederland dat we amper op het scherm te zien waren. Toen het mijn beurt was,&nbsp;gebeurde er iets met me wat ik niet kan uitleggen. Ik maakte het af. Toen ik uit de laatste hoek kwam, behaalde ik als eerste de eindstreep. Ik heb op de replay een beeld gezien waar de Canadese en Nederlandse schaatsers vol ongeloof hun handen voor hun gezicht hielden. Die comeback hadden ze nooit zien aankomen. Het onmogelijke werd mogelijk gemaakt.&nbsp;

Ouder worden als atleet houdt je met beide voeten op de grond, onder meer doordat je verplicht wordt om nieuwe doelen te stellen. Het was het wereldtourseizoen van 2024. Veel van mijn Europese en Noord-Amerikaanse concurrenten waren stukken beter geworden sinds ik mijn carrière was begonnen, en ze kenden mijn wedstrijdgedrag. Ik was niet meer een van de jongste atleten van de tour, maar ik werkte hard om fysiek en mentaal concurrerend te blijven. Ik experimenteerde met verschillende wedstrijdtactieken om een stijl te ontwikkelen die me helemaal eigen was. Ik eindigde dat jaar op de vierde plek van de wereldranglijst, maar het voelde alsnog als een soort overwinning.Een deel van de emotionele kracht van sport komt doordat je weet wat voor invloed je hebt op je community's. Ik had in 2022 goud gewonnen in Beijing. Een gedeelte van mijn winst van dat seizoen had ik gedoneerd aan een noodfonds dat slachtoffers van de bosbrand in de provincie Uljin hielp. Ik wilde iets terugdoen, ook al was het iets kleins, voor de mensen die een enorm moeilijke tijd doormaakten. Ik ben er enorm trots op dat ik Zuid-Korea vertegenwoordig. Tijdens belangrijke nationale momenten voel ik me heel verantwoordelijk om als atleet goed te presteren, op welke manier dan ook.&nbsp;Kansen en geluk zijn belangrijk, maar dat is slechts het beginpunt. Toen ik als jonge atlete winst begon te behalen, dacht ik dat het geluk was. Concurrenten begonnen me al snel serieus te nemen en die druk maakte me sterker. Het bracht me een integraal geloof in mijn eigen mogelijkheden en voorbereiding. Voor elke wedstrijd vraag ik mezelf af: "Heb ik me beter voorbereid dan alle anderen die hier zijn? Zo ja, dan hoef ik alleen maar te schaatsen."

Twintig jaar geleden was dit uitzonderlijke talent een jong meisje dat een gunstige opening zag om de sport te gaan beoefenen. Ze heeft niet meer teruggeblikt.

For the win

Minjeong Choi waagde het op shorttrackschaatsen. In Milaan wil ze geschiedenis schrijven.

Als golfspeler Tony Finau een echt doorbijt-moment moet noemen dan was het tijdens de Masters in 2018. Hij had net een hole-in-one geslagen op de par-3-baan op de Augusta National-club. Hij rende enthousiast richting de hole toen hij onverwachts zijn voet verkeerd neerzette en zijn linkerenkel ontwrichtte (een waarschuwing voor iedereen die de beelden wil opzoeken: het ziet er heftig uit). Finau liet zich niet uit het veld slaan en zette zijn enkel terug, met een vertrokken gezicht van de pijn, en speelde vervolgens de hele week verder met een top 10-plek als resultaat. En dat niet alleen, twee maanden later speelde hij in de laatste flight van de US Open. Én hij kwalificeerde zich voor de eerste Ryder Cup. En dat allemaal in een jaar waarin hij nauwelijks druk kon zetten op zijn linkervoet.Helemaal tot het fysieke gaatje gaan is echt kenmerkend voor Finau, die deze maand Jordan Brand komt versterken als het nieuwste lid van de golfselectie. Maar als je naar hem kijkt, zie je niets van al die uitdagingen. De slanke atleet van 1,93 meter beschikt over een van de krachtigste drives op de pro-­tour en sloeg de bal als jongen van 17 al met snelheden van ruim 320 kilometer per uur. Hij werd direct na de middelbare school geselecteerd voor basketbal en komt uit een trotse familie van getalenteerde Tongaanse en Samoaanse atleten, vooral in het American football. Toen hij zijn liefde voor de golfsport niet meer kon negeren, werkte hij zo hard mogelijk om naar de top door te stomen. Hij waagde een gok door auditie te doen voor een reality-golfshow op tv en doorliep vervolgens jarenlang een meedogenloos mini-tourschema dat hem dwong in een razend tempo het hele land door te reizen. Was dat het waard? Jazeker. Hieronder praat Finau over de keerpunten in zijn carrière, momenten van enorm doorzettingsvermogen en zijn oneindige drive.&nbsp; Bepaalde momenten in je carrière laten je inzien wat winnen echt betekent. Een goed voorbeeld is die Masters in 2018. Het was een geweldig moment, die hole-in-one, gevolgd door een van de meest beschamende momenten uit mijn leven op nationale tv. Fast forward naar het einde van het toernooi. Ik scoorde zes birdies op mijn laatste zeven holes. Ik noteerde die zondag 66 slagen. Toen ik wegliep van de 72e hole voelde het echt alsof ik had gewonnen. Ik had het gevoel dat iemand me het groene jasje zou moeten geven. We struikelen in het leven allemaal een stuk vaker dan dat we winnen. Maar betekent dat ook echt dat we verloren hebben? Ik zie dat niet zo.

Er zijn momenten in het leven waarop je moet doorbijten om te zien wat je echt waard bent. Ik werd pro in 2007, maar deed pas mee aan de PGA Tour in 2013. Er was dus een periode van zes jaar waarin ik het mini-tourleven moest doorstaan, en ik leerde hoe ik het spel moest spelen, veel reisde en iedere kleine overwinning moest pakken. Tijdens de mini-tourwedstrijden moet je vechten voor elke cent om je hoofd boven water te houden. Er waren genoeg nachten dat ik in mijn auto sliep en maaltijden oversloeg om de eindjes aan elkaar te knopen. Dat waren de moeilijkste jaren van mijn leven, maar ook de geweldigste, want ik leerde wat ik kan bereiken als ik andere dingen opoffer.&nbsp;Individuele sporten vergen een bijzonder soort passie. In een sport zoals golf zijn er geen teamspelers om op terug te vallen. Het komt allemaal op jou aan. Voor sommige mensen is het moeilijk zonder dat teamgevoel, maar toen ik begon met golfen op jonge leeftijd merkte ik dat ik dat individuele aspect van de sport juist fijn vond. Ik moest het zelf uitvogelen en uitvinden hoe ik kon verbeteren. Als ik de golfbaan opstapte, draaide het allemaal om scherp blijven en leren focussen.Controle heeft niets te maken met je atletische skills maar wel met je atletische levensstijl. Mijn broer en ik deden mee aan The Big Break, een reality-competitie op golf-tv in 2009. Ik was toen 20 jaar. De camera's draaiden non-stop. We werden gefilmd, waar we ook heen gingen. Het was bizar en het duurde even voor ik eraan gewend was, maar ik weet nog dat ik erna tegen mezelf zei: "Je wordt een geweldige golfspeler. Deze media-aandacht krijg je ook als je pro wordt." Meedoen aan dat tv-programma zorgde ervoor dat het me niet meer uitmaakte wie er naar me keek. Ik moest gewoon gefocust blijven en mijn eigen spel spelen.&nbsp;Sport is slechts een onderdeel van mijn familieachtergrond. Mijn moeder hield Polynesische luau-feesten toen ik klein was, dus ik leerde een heleboel verschillende instrumenten bespelen als muzikant tijdens haar show. Een van de eerste instrumenten die ik leerde spelen was de to'ere, een soort Tahitiaanse drum. Ik deed als kind ook aan traditioneel Polynesisch vuurdansen. Muziek en dans hoorden net zo bij mijn identiteit als sport.&nbsp;Het is makkelijk om met een soort aan/uit-knop te leven. Maar grootsheid betekent dat je altijd de allerbeste versie van jezelf moet zijn, niet alleen soms als het uitkomt. Mijn moeder zei altijd: "Hoe je één ding doet, is hoe je alles doet." Golf is daar een voorbeeld van. Uitblinken in een spel dat extreem moeilijk is, een sport die je niet kunt perfectioneren, is geen reden om op te geven. Je blijft proberen om het onderste uit de kan te halen. Ik probeer te streven naar het beste op alle vlakken in mijn leven, of het nou op de baan, als echtgenoot of als vader is. Ik probeer mijn eigen grenzen te verleggen, wat ik ook doe.&nbsp;

Golfspelers zijn vaak bijgelovig. Een van mijn vaste gewoontes is dat ik elke zondag de kleur groen draag. De favoriete kleur van mijn moeder, die is overleden in 2011, was groen. Groene kleding dragen is een soort ode aan haar, het is een manier om te onthouden dat ze altijd bij me is op de baan.&nbsp;Jordan Brand versterken is een nieuwe stap in mijn carrière.Michael staat natuurlijk voor klasse op het hoogste niveau. Het is geweldig om bij Jordan Brand te horen en Michael is een fantastische persoon om te mogen vertegenwoordigen. Ik ontmoette hem voor het eerst toen ik zeventien jaar was, en toen ik speelde op zijn privébaan in Florida, The Grove, zei hij tegen me: "Als je hier in de buurt bent, ben je altijd welkom." Dus in 2024 speelde ik een playoff-wedstrijd. Ik wist dat ik erna in West Palm zou zijn voor een fotoshoot met sponsoren. Mijn zoon was met me mee op reis en ik dacht: "Het zou wel heel erg leuk zijn als ik mijn zoon kon meenemen naar The Grove." Dus ik stuurde Michael een spontaan berichtje. Hij stuurde me 30 seconden later terug: "We zijn eigenlijk dicht dit weekend, maar ik open de baan speciaal voor jou en je zoon. Neem hem mee en we zorgen dat het goedkomt. "We speelden 18 holes die dag en hadden de hele baan voor onszelf, alleen voor mij en mijn zoon. Die ervaring vergeet ik nooit meer. Dat is het effect dat Michael op mensen heeft. Klik<a rel="noopener noreferrer" href="https://media-assets.nike.com/en/pitches/jordan-brand-welcomes-tony-finau-to-its-golf-roster?secret=29e440c91211da0d9af84d3e374afd15" target="_blank">hier</a> om meer afbeeldingen en een bijbehorende film te downloaden waarin de Jordan Family Finau verwelkomt.

De pro-golfer en het nieuwste lid van de Jordan Brand golfselectie is nog nooit een uitdaging uit de weg gegaan.

De mindset van Tony Finau: altijd alles geven

De meeste mensen zijn in hun schooljaren vooral bezig met erbij horen, maar Jane Hedengren herinnert zich een heel ander doel: het schoolrecord breken op de mijl. Op haar twaalfde maakte ze kennis met de atletiekbaan, en ze was al snel vastbesloten om voor het eind van het schooljaar een recordtijd te lopen. Op een koude herfstmiddag nam haar vader John haar mee naar een atletiekbaan voor studenten om te zien wat ze in haar mars had op de 400 meter. Ze deed haar best, maar liep niet zo hard als ze wilde. John is voormalig hardloper van Brigham Young University (BYU), en hij besloot met haar mee te trainen. In de frisse woestijnlucht voerde hij het tempo op, maar hij bleef dicht genoeg bij Jane om haar te stimuleren hem bij te houden. Uiteindelijk haalde ze haar doeltempo en in het voorjaar brak ze het schoolrecord.&nbsp;Jane Hedengren is nu klaar met high school en is uitgegroeid tot een van de meest succesvolle amateur-langeafstandslopers in de Amerikaanse geschiedenis. 2024 was misschien wel haar meest indrukwekkende highschool-jaar, waarin ze maar liefst negen records brak die op naam stonden van zowel mannelijke als vrouwelijke studenten, op afstanden van een mijl tot 5K. Ze geeft aan dat ze dit nooit in haar eentje had kunnen bereiken. &nbsp; Naast de support van haar familie, werkte Jane samen met coaches en hardlopers van het Nike Elite Program. Dit programma nodigt 40 van de beste hardlopers van het land uit om het hele jaar lang te werken met geavanceerde trainingstools van Nike coaches, met als hoogtepunt de deelname aan een aantal van de mooiste wedstrijden in het land tijdens de crosscountry-, indoor- en buitenseizoenen. En Jane domineerde al die seizoenen.Ze vertelt hier in haar eigen woorden hoe dankzij die support haar toekomstdroom als professioneel hardloper vorm kreeg, en hoe ze besloot in de herfst te starten aan de BYU, waar ze ook zal gaan hardlopen.

Tijdens de seizoenen indoor en buiten kun je vaak laten zien wat je kunt. Nike Indoor Nationals was dit jaar heel bijzonder, want ik kon daar voor het eerst de 5K op de atletiekbaan lopen. Ik moest daar alles geven.Een goede coach heeft maar een zin nodig om je te motiveren. Tijdens die Nike Indoor Nationals wedstrijd zei Juli Benson, een van mijn coaches van het Nike Elite Program, tegen me: "Ik weet dat je fit bent. Laten we eens kijken of je superfit bent." Toen dacht ik aan wat mijn vader me had geleerd: je weet het zodra je aan de laatste 2 kilometer van de wedstrijd begint. Het lukte me om sterk te eindigen. Je kunt heel ver komen als je er open ingaat en gewoon alles uit jezelf haalt.&nbsp;Dit jaar heb ik veel nieuwe dingen gedaan. Afgelopen najaar deed ik voor het eerst mee met de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/nike-cross-nationals-2024-official-images" target="null">Nike Cross Nationals</a>. Ik voelde me top op de dag van de wedstrijd, dat was een fantastisch gevoel. De andere deelnemers waren sterk, dus ik wilde rustig blijven. Je weet namelijk nooit wat het weer gaat doen onderweg. Ik liep vanaf het begin heel constant en kon mijn tempo vasthouden. Het is heel bijzonder om over de finishlijn te komen terwijl je niet wist dat je het in je had om op zo'n hoog niveau te presteren.

Ik vind het mooi dat hardlopen bestaat uit verschillende onderdelen. Veldlopen is niet te vergelijken met hardlopen op de atletiekbaan, dat zijn twee heel verschillende dingen. Ik vind het fantastisch dat een crosscountry-wedstrijd plaatsvindt op ruig terrein, over een lange afstand. Daar draait hardlopen om: lekker buiten in de natuur strijden tegen andere hardlopers. Hardlopen op de atletiekbaan vind ik heel leuk. Het is wat sneller en het gaat natuurlijk ook om winnen van je tegenstanders, maar je focust daar echt op het lopen van bepaalde tijden. Je kan ook goed kijken naar je tijden per afstand en zo een beeld krijgen van hoe het met je gaat.&nbsp;Als je wedstrijden loopt, veranderen niet alleen je prestaties. Je gaat ook anders trainen. Krachttraining heeft een belangrijke rol gespeeld bij mijn ontwikkeling. In het begin liep ik zo'n 48 kilometer per week en deed ik wat lichte work-outs met wat crosstraining. In de loop der tijd ben ik vaker en intensiever gaan trainen. Afgelopen seizoen liep ik 88 kilometer per week en deed ik intensievere work-outs, en ik voelde me sterk en goed. Tijdens mijn tweede jaar in high school besefte ik dat ik talent had. Ik had hard en consistent getraind. En ik heb hardlopen altijd heel leuk gevonden, ook als het minder goed ging. Ik vond het gevoel van vrijheid heerlijk. Tijdens het hardlopen kon ik alles even loslaten, mijn hoofd leegmaken. En ik werkte ergens naartoe, waardoor ik veel over mezelf leerde. Dat gevoel had ik meteen toen ik begon met hardlopen. En het is alleen maar sterker geworden toen ik ouder werd en ik serieuzer met de sport bezig was.&nbsp;

Je kunt altijd nieuwe uitdagingen aangaan als je ouder wordt. Ik heb heel veel zin in mijn tijd aan de BYU. Ik wil nieuwe afstanden gaan proberen en het tegen andere tegenstanders opnemen. Ik wil alles proberen. Het is fantastisch dat de universiteit geen momentopname is. Je leert door de tijd heen veel nieuwe dingen. Ik heb straks alle tijd. Ik kan rustig aan mijn ritme en routine werken, mijn teamgenoten leren kennen, en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/women-running-culture-mumbai-india-nike-after-dark-tour" target="null">coach Diljeet Taylor</a> en de rest van het team.&nbsp;Ik wil niet te ver vooruitkijken. Soms vragen mensen me of ik me richt op een olympische medaille of een wereldtitel. Dat zijn natuurlijk prachtige doelen, en ik werk er hard aan om goed genoeg te worden. Maar ik weet helemaal niet hoe mijn wereld er over een paar jaar uit zal zien. Ik focus me op nu, op gezond blijven, genieten van hardlopen en op de liefde van alle mensen om me heen.&nbsp;Ik bekijk alles stap voor stap.&nbsp;

Hedengren heeft in haar highschool-jaren haar talent laten zien tijdens crosscountry-, indoor- en buitenkampioenschappen van Nike. Aan het eind van deze periode was ze een van de meest succesvolle middellange- en langeafstandslopers aller tijden.

How I Got Here

Hardloopster Jane Hedengren schrijft geschiedenis, binnen en buiten

Bij <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/jordan-brand-luka-4-official-images" target="_blank">Luka Dončić</a> denk je waarschijnlijk als eerste aan zijn kenmerkende step-back jumper. De ongelooflijke passes waardoor de bal feilloos in de handen van zijn teamgenoten belandt. De creativiteit onder druk en de opmerkzaamheid op het veld die zijn tegenstanders steeds weer kopzorgen geven.Je kent Luka waarschijnlijk als een felle tegenstander die in elke wedstrijd zijn kenmerkende doorzettingsvermogen laat zien. Een natuurtalent, versterkt door een uitstekend inzicht in het spel. Iemand om rekening mee te houden, die elk balbezit laat tellen en het tempo van de wedstrijd naar zijn hand zet.Maar een uitmuntende basketballer als Luka heeft ook veel interesses buiten het veld. Zo geniet hij van de rust van de oceaan en van het grillen van een goed stuk rundvlees. Hij houdt <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.tiktok.com/@espn/video/7467995779832024362?lang=en" target="null">net zo veel van gamen</a> als van rennen naar de basket voor een Euro step. En als hij niet op het hardhout had gespeeld, had je hem op een American football-veld kunnen vinden. Maar bovenal is hij ongelooflijk trots op zijn eenjarige dochter Gabriela, die hij als zijn grootste inspiratiebron beschouwt.In dit interview vertelt Luka meer over zijn passies buiten het spel en hoe die hem een betere speler maken, het moment waarop hij wist dat hij zijn jeugddroom had waargemaakt en de raakvlakken tussen twee van zijn favoriete bezigheden, vissen en basketbal.Het water op gaan is een van mijn favoriete activiteiten. Als kind had mijn vader een paar kleine boten en we trokken er samen op uit toen ik een jaar of zeven was. Een boot huren doet me daarom denken aan mijn jeugd: ik hou ervan om op de oceaan te varen, te ontspannen, de boot te besturen en wat te zonnen.Ik vind de rust van de oceaan heerlijk. Er is zoveel ruimte en er is niets belangrijker dan genieten van het uitzicht en wat vis vangen. De laatste keer dat ik in Mexico was, ving ik een marlijn. Dat was een geweldig moment. Het coolste dat ik ooit heb gevangen, was waarschijnlijk een kleine haai. Ik had eens een hele grote vis aan mijn lijn waar ik zeven tot tien minuten mee worstelde, maar hij ontsnapte en glipte onder de boot door — een enorme teleurstelling.Vissen verbetert mijn basketbalspel en basketbal verbetert mijn visvaardigheden omdat ze allebei een belangrijke vaardigheid vereisen: geduld. Ik vis vooral om het water op te gaan, te ontspannen en van de zon te genieten. Maar vissen helpt me ook herinneren aan het geduld dat nodig is op het basketbalveld en in het leven. Het is belangrijk om geduld te hebben, wat er ook gebeurt.

Mijn mindset in het normale leven is veel relaxter. Ik denk dat ik buiten het veld rustiger ben; ik breng veel tijd thuis door, geniet van het buitenleven, praat niet zoveel. Op het veld laat ik meer van mezelf horen en ben ik agressief; het draait dan om&nbsp;hard werken en plezier hebben.Ik ben geboren met een grote competitiedrang. Al sinds mijn kindertijd ben ik competitief bij vrijwel alles wat ik doe. Daarom is het belangrijk voor me om er keihard tegenaan te gaan op het veld en me daarna op te laden met andere hobby's en tijd door te brengen met mijn familie en vrienden.Als ik een positie in een andere sport moest kiezen, zou ik graag quarterback zijn. Toen ik jonger was, deed ik veel aan sport. Basketbal was natuurlijk mijn favoriet en ik speelde bijna elke dag buiten na school. Ik ging ook weleens tennissen en voetballen,&nbsp;gewoon buiten zijn vond ik al geweldig. Mijn passie voor American football is sindsdien echt gegroeid, en ik kan hard gooien en heb een scherpe blik, dus ik denk dat ik best een goede quarterback zou zijn.Als ik niet train of wedstrijden speel, vind ik het leuk om buiten te grillen, meestal een goede steak en wat maïs. Normaal kook ik buiten als het zonnig is, wat me helpt om te ontspannen samen met mijn gezin en me op te laden voor mijn training en drukke schema tijdens het seizoen.Ik ben het meest trots op mijn dochter. Zij is mijn grootste supporter in het leven, ook al weet ze dat zelf nog niet. Dat motiveert me elke dag. Ze is 15&nbsp;maanden oud en ik vind het heerlijk om tijd met haar door te brengen en met haar te spelen.Ik herinner me nog het moment waarop ik me realiseerde dat ik mijn jeugddroom had waargemaakt. Ik verliet mijn ouderlijk huis op mijn twaalfde om voor Real Madrid te gaan spelen. Tijdens mijn eerste jaar bij het team moest ik nog wennen, maar in het tweede jaar begon ik mijn draai te vinden. Toen ik voor de beste basketbalclub van Europa speelde, wist ik dat ik mijn dromen aan het verwezenlijken was.Normaal ben ik niet nerveus voor een wedstrijd. Maar als ik wat zenuwen voel, zoals bij mijn eerste thuiswedstrijd met de Lakers, herinner ik mezelf eraan dat ik een goede speler ben. Ik moet gewoon mijn routine volgen en doen waar ik goed in ben.Het beste advies dat ik kan geven is simpel: maak plezier, vooral op het basketbalveld. Als iets niet gaat zoals gepland, denk ik gewoon: je doet dit al je hele leven. Je kunt dit. Ga ervoor en maak plezier.

De guard van de Los Angeles Lakers gaat uitgebreid in op vissen, grillen en zijn geheim om gefocust te blijven op het veld.

Luka Dončić is meer dan een van de beste spelers in de competitie

Na vijf wedstrijden als prof en zijn derde uitwedstrijd was Victor Wembanyama al thuis in de NBA. Hij scoorde 38 punten, pakte 10 rebounds en had aan het einde van de avond twee keer geblokt. Aan het einde van het seizoen had hij gemiddeld bijna vier keer per wedstrijd geblokt en stond hij bovenaan in de competitie.&nbsp;De cijfers van Victor zijn onwerkelijk. Met zijn 2,24 meter&nbsp; dekt hij elke vierkante centimeter van het veld. Aanvallend is hij soepel en mobiel. Verdedigend is hij een eenmansmuur en kan hij dankzij zijn lengte en intense blik snelle uitbraken afstoppen. Rookies in de NBA worden gewoonlijk op hun basisniveau beoordeeld. Wat kan deze speler minimaal presteren? Toen hij de competitie betrad, was de vraag meteen waar zijn bovengrens zou liggen, als hij die al had.&nbsp;Hier beantwoordt Victor vragen over wat je nodig hebt om te winnen, van het verleggen van zijn eigen grenzen tot het verbannen van angst uit zijn leven. Ik wist al heel jong wat voor prof ik wilde worden. Er zijn veel dingen die we als profsporter moeten doen waar andere mensen zich geen zorgen over hoeven te maken, zoals genoeg slapen na een paar wedstrijden achter elkaar en vliegen naar een andere tijdzone. Ik besefte dat ik beter moest slapen. Wanneer ik aan het avondeten begin, heb ik de wekker op mijn telefoon voor de volgende ochtend al ingesteld en kijk ik de rest van de avond niet meer op mijn telefoon.&nbsp;Ik heb het geluk op meerdere plekken te spelen. Het dragen van het shirt van het Franse nationale team is een van de sterkste gevoelens die ik ken. In de NBA ben ik gehecht aan de stad San Antonio. Ik maak er deel van uit. Ze hebben me in de armen gesloten.&nbsp;

Ik ben al mijn hele leven veel langer dan iedereen op het veld. Wanneer coaches me zagen dribbelen tussen de benen door en fadeaways en zo zagen doen, was hun eerste reflex me te zeggen daarmee te stoppen. Mijn hele leven is er die druk om me in een hokje te stoppen. Dat is de zwaarste strijd die ik mijn hele leven heb gevoerd. Nu heb ik meer vrijheid dan ooit, maar ik ben ervan overtuigd dat ik die vrijheid niet zou hebben als ik me niet altijd tegen die stereotypen had verzet.Dit is wat ik zou zeggen tegen een kind dat ergens moeite mee heeft: &nbsp;toen ik 12 jaar was, voelde ik me vaak ontmoedigd. Ik had tijdens wedstrijden moeite met mijn schoten. Ik groeide in die tijd enorm en was nog dunner dan nu. Ik had er moeite mee om met mijn schoten verdedigers consequent te omzeilen. Mijn coach zei me: "Wanneer je prof bent, ga je aan het heden werken. Maar nu werk je aan je toekomst."&nbsp;Het is speciaal als ik een kind mijn jersey zie dragen. Wanneer ik de hoogtepunten van onze wedstrijden bekijk, let ik graag op de reacties op de tribunes en dan zie je uiteraard kids die jouw jersey dragen. Het is niet het eerste waar je aan denkt wanneer je in de NBA gaat spelen, maar je beseft uiteindelijk dat je op de volgende generatie een positieve invloed kunt hebben door iets waar je van houdt. Dat is prachtig.&nbsp;Het maakt me echt triest wanneer ik bij mensen een gebrek aan ambitie zie. Meestal komt dat doordat mensen bang zijn en denken 'Ik ben niet goed genoeg'. Aannemen dat dingen te groot of te ambitieus zijn, is een denkwijze waarvan ik afscheid heb genomen.Uiteindelijk bepaal jij wat jouw doelen in het leven zijn en wat je wil worden. Winnen is die dingen bereiken die voor jou het belangrijkst zijn.&nbsp;

Ik wil helpen het Franse basketbal opnieuw een dominante positie te geven. Daarvoor moet je de sport promoten en voor de jeugd in het land populairder maken. Voor het profbasketbal in Frankrijk denk ik dat de investeringen achterblijven bij ons potentieel. Hoe kunnen we onze faciliteiten verbeteren? Hoe kunnen we de beste coaches opleiden? We moeten onze investeringen en ons potentieel op één lijn brengen en ons al bestaande talent koesteren. Van alle landen in de wereld heeft Frankrijk de mooiste basketbaltoekomst.Iemand vroeg me hoe ik voorkom dat mijn naam groter wordt dan de organisatie van de Spurs. Dat gaat nooit gebeuren. Het team wil dat ik succes heb en zo goed mogelijk word. Ze hebben veel voor me opgeofferd. Ik wil dat de hele organisatie weet dat ik heel goed besef wat ze allemaal voor me hebben gedaan. Soms is het iets kleins, zoals een berichtje sturen of een nieuw iemand bij de organisatie welkom heten. Ik probeer mensen te laten merken hoe waardevol alles wat ze doen is. Ik ben er niet bang voor groter te worden dan zij omdat ik de Spurs zo groot mogelijk wil maken als ik kan. Ik wil ze zoveel mogelijk teruggeven.&nbsp;Ik denk niet dat er iemand is die hogere verwachtingen van me heeft dan ikzelf. Daarom schrik ik er niet van wanneer ik mensen hoor zeggen dat er in elke generatie maar één iemand is zoals ik. De enigen aan wie ik iets moet bewijzen, zijn mijn coach en mijn team. Zelfs mijn ouders hebben geen verwachtingen van me, ze willen gewoon dat ik gelukkig ben. Wanneer ik al die druk niet wil voelen, zet ik mijn telefoon uit. Moeilijker is het niet. Er is echt geen sprake van druk of verwachtingen. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik de wereld iets verschuldigd was. Ik basketbal gewoon.

Het 20-jarige fenomeen heeft het over het verleggen van zijn eigen grenzen, het verbannen van angst uit zijn leven, het uitzetten van zijn telefoon en nog veel meer.

De legende van Victor Wembanyama wordt steeds sterker

De favorieten van de redacteur

Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Verhalenhoek

Nike atleet Tatyana McFadden is een van de succesvolste baanatleten ter wereld. In evenementen variërend van de 100&nbsp;meter tot de marathon won ze vier marathons in New York en 20 Paralympische medailles.Gedurende haar leven kwam ze altijd al op voor meer toegankelijkheid tot sport voor iedereen, en haar vermogen om uitdagingen aan te gaan voelt als een aangeboren talent.In dit audiofragment uit onze Nike On Air aflevering met <a href="https://www.youtube.com/watch?v=BuWV5E_PQ_g&t=71s" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Womanica</a> deelt Tatyana haar verhaal dat begon in een Russisch weeshuis, vertelt ze over haar vastberadenheid om een overlever te zijn, en nog veel meer.

Om het volledige interview met Tatyana te horen&nbsp;—&nbsp;en meer te leren over hoe ze een van de grootste kampioenen op atletiekgebied is geworden en sport toegankelijker maakte voor iedereen — luister je naar haar Womanica-podcast op&nbsp;<a href="https://podcasts.apple.com/us/podcast/nike-on-air-the-fastest-woman-in-the-world/id1464524725?i=1000661301698" rel="noopener noreferrer" target="_blank" class="ql-size-small">Apple</a>,&nbsp;<a href="https://open.spotify.com/episode/6TzjBFTVrvYV8TrWrqv5bV" rel="noopener noreferrer" target="_blank" class="ql-size-small">Spotify</a>, <a href="https://www.youtube.com/watch?v=BuWV5E_PQ_g&t=71s" rel="noopener noreferrer" target="_blank" class="ql-size-small">YouTube</a> of waar je ook maar je podcasts beluistert.

De snelste vrouw ter wereld had altijd al een ijzersterk doorzettingsvermogen in zich. Luister hoe ze dit zelf omschrijft.

Nike bestaat om complete atleten te dienen en deelt hun winnaarsmentaliteit. Als supporter van atleten en sport gaan we partnerschappen aan met atleten die net als wij geloven dat sport barrières kan doorbreken, grenzen kan verleggen, voor verandering kan zorgen en de wereld vooruit kan helpen.

Het merk van atleten

Vastberaden geboren: hoe Tatyana McFadden de kampioen werd die ze nu is

Interview door ﻿<a href="https://alessandracodinha.com/" rel="noopener noreferrer" target="_blank" class="ql-size-small">ALESSANDRA CODINHA</a>Het succes van de relatie tussen trainer en atleet draait, zoals bij de meeste relaties eigenlijk, om hard werken en een beetje chemie. Of in het geval van Kirsty Godso, Nike Well Collective trainer, en model en actrice Kaia Gerber, hard werken en een flinke dosis chemie. Na meer dan drie jaar samen vijf dagen per week getraind te hebben (dat zijn tienduizenden reps, voor het geval er iemand aan het tellen is), is Kirsty nog steeds de persoon met wie Kaia het liefst tijd doorbrengt, zelfs op dagen waarop trainen het laatste is waar ze zin in heeft. En voor Kirsty is dat gevoel volledig wederzijds.&nbsp;Naarmate Kaia sterker werd — met de hulp van Kirsty, dankzij wie haar atletische vermogen ontdekte waarvan ze nooit had durven dromen dat ze het had — is ook hun band sterker geworden. Alessandra Codinha gaat in gesprek met deze twin flames om te praten over het belang van verantwoordelijkheid nemen, het mooie aan het stellen van willekeurige persoonlijke fitnessdoelen en de magie van onverwachte synergieën.

﻿ALESSANDRA CODINHA Hoe hebben jullie elkaar voor het eerst ontmoet en hoe zijn jullie begonnen met trainen?KIRSTY GODSO Kaia en ik hebben elkaar leren kennen tijdens een Pilatesles in 2021. Op een dag zei ze: "Ik wil graag samen met jou gaan trainen." Vanaf toen begonnen we vijf keer per week samen te trainen en de rest is geschiedenis.﻿ALESSANDRA Wat waarderen jullie het meest aan elkaar sinds jullie samen trainen?KAIA GERBER O wauw. Begin maar met de makkelijke onderwerpen.KIRSTY Ik denk onze humor en onze loyaliteit. We hebben altijd zoveel plezier in de sportschool. Soms is het echt moeilijk om een personal trainer te zijn. Je bent moe, je geeft je energie altijd aan iemand anders en hebt soms zelf niet meer genoeg tijd om te trainen. Wat ik zo fijn vind aan Kaia is dat het met haar nooit zo voelt. Het voelt altijd wederzijds. Ze is zo'n geweldige vriendin voor mij. Jij bent mijn allergrootste cheerleader. En ik heb het gevoel dat ik die van jou ben. Wanneer mensen ons samen zien trainen, zeggen ze: jullie lachen altijd, jullie hebben altijd plezier. Zelfs op dagen waarop iemand van ons zich niet zo voelt, voelen we ons beter als we samen een trainingssessie afronden.KAIA Er zijn zoveel onderdelen in mijn leven waarin ik me moet presenteren als een bepaald persoon, of een bepaald idee van een persoon. Bij KG kan ik precies zijn wie ik op dat moment ben. Ze weet alles van me en ik hou ervan dat ik haar niets hoef uit te leggen. We staan echt voor elkaar klaar en moedigen elkaar aan om voor onszelf op te komen. Ze geeft me zoveel kracht. Ze is de beste vriendin die ik heb.KIRSTY Ik moet bijna huilen. We gaan trouwen.KAIA Ik weet het, dit zijn de geloften.

﻿ALESSANDRA Wat was je fitnessachtergrond toen jullie samen begonnen te werken?KAIA Eerlijk gezegd heb ik mezelf nooit echt als atletisch beschouwd en in de gymles werd mij gezegd dat ik de minst atletische persoon was die ze ooit hadden gehad. Toen mensen me vertelden dat trainen goed was voor je mentale gezondheid, dacht ik: dat is niet waar. Bizar, toch? Nu ben ik een van die mensen die denkt: weet je wat goed zou helpen voor je mentale gezondheid?Sterk zijn gaat veel meer over hoe je je vanbinnen voelt dan hoe je eruitziet.﻿ALESSANDRA Dat zijn de voordelen van dit holistische bewegingsgerichte fitnessprogramma, of niet? Omdat het fysiek is. En het is mentaal. Het geeft je ook die emotionele feedback.KAIA Ja, absoluut. Op sommige dagen is dat het enige uur van mijn dag waarin ik iets voor mezelf doe. Het is soms ook het enige uur van de dag waarop je niet met je telefoon bezig bent. Het dwingt je echt om volledig aanwezig en in contact met jezelf te zijn.KIRSTY Ik voel me vaak overweldigd als persoon en ik sta niet eens in de schijnwerpers. Ik kan me dan ook niet voorstellen hoe overweldigend het moet zijn als je geen routine hebt om op terug te vallen en je terug te brengen bij jezelf.KAIA Dat is waarom ik zo van beweging hou en van wat KG en ik samen doen, omdat je lichaam niet tegen je kan liegen. Het is zo makkelijk om door het leven te gaan en onze gevoelens opzij te schuiven en ons te concentreren op werk of dingen die lijken te moeten, maar die eigenlijk helemaal niet hoeven. Je lichaam kan letterlijk niet tegen je liegen. Dus als je iets doet dat actief is en echt even een moment neemt om contact te maken met je lichaam, is dat zo'n waardevolle indicator van waar je op dat moment mentaal en fysiek staat. Dat kun je niet faken. Het is ook belangrijk om geduld en acceptatie met jezelf te oefenen. Daar hou ik van. Het dwingt je echt tot een eerlijke verbinding met jezelf.

﻿ALESSANDRA Vertel me eens hoe een trainingssessie eruitziet. Hoe is de sfeer?&nbsp;KIRSTY Nou... Het begint altijd met veel cafeïne en enthousiasme. Dan activeren we het lichaam met foam rolling. Vervolgens doet zij een indrukwekkende cardio-warming-up die alleen voor de allersterksten is. We doen van alles. We doen krachttraining. We doen Pilates-gerelateerde oefeningen. We gaan hardlopen, we doen high-intensity en conditietraining, we stretchen. Herstellen gaat veel beter wanneer je een gebalanceerd trainingsschema hebt. Maar ik denk dat het belangrijkste is dat onze trainingssessies erg gefocust zijn omdat Kaia zo ijverig is. Ik hoef haar maar één keer iets te zeggen en dan weet ze het. Daardoor kunnen we zoveel werk verzetten, gewoon omdat ze zo aanwezig is tijdens dat uur. Dat stelt ons in staat om de tijd die we hebben maximaal te benutten en alles op alles te zetten voor wat ze nodig heeft tijdens de sessie.KAIA Ik heb gemerkt dat het werk dat ik met KG doe, van toepassing is op zoveel verschillende onderdelen van mijn leven. Ik zie de voordelen op diverse gebieden.KIRSTY Dat is interessant. Ik denk dat we mentaal ook hetzelfde in elkaar zitten. We hebben dezelfde drive. We zijn allebei slecht in het stellen van grenzen en met verschillende andere dingen.KAIA We geven allebei te veel. Maar ik denk ook dat ik, weet je, van jongs af aan in een industrie heb gezeten die heel erg gericht is op uiterlijk. En dus heeft werken met KG mijn relatie tot lichamelijke activiteit en kracht veranderd. Misschien heb je een specifiek idee van hoe je eruit zou willen zien, maar dat is niet de manier waarop je je het beste voelt. Soms stellen we standaarden voor onszelf die eigenlijk niet gezond zijn.KIRSTY Toen we elkaar voor het eerst ontmoetten, was een van de eerste dingen die je tegen me zei: "Ik wil me sterk voelen." En dat vond ik echt heel gaaf, omdat je toen 20 was. Niet veel 20-jarigen zouden dat zeggen. Mensen zeggen vaak: "Ik wil er zo uitzien."KAIA Ik heb zoveel jaren gedacht dat ik er op een bepaalde manier uit wilde zien, dat ik tegen de tijd dat we elkaar ontmoetten, klaar was om me gewoon goed te voelen. Eigenlijk zoals dat ik me nu zou willen voelen. [lacht] Ik voel me graag gezond.KIRSTY Dat is het ook met fitness in het algemeen. Je hoort mensen er altijd over praten: "Hoe wil je eruitzien?" Ik vraag altijd aan mensen: "Hoe voel je je vandaag?" Want als je me vertelt hoe je je voelt, dan is dat een betere graadmeter. Ik zeg altijd tegen mensen, je lichaam kan in de beste vorm van je leven zijn. Maar als je het niet zo ziet en je je niet verbonden voelt met jezelf, dan maakt het niet uit, dan is het voor niets.

KAIA Je zult het niet eens kunnen waarderen.KIRSTY Wat ik ook leuk vind wanneer ik iemand train, is om het persoonlijk te maken. Oké, wat zijn je doelen? Wat is je huidige routine? Ben je je aan het voorbereiden op een rol? Heb je een show die eraan komt? Heb je dit? Heb je dat? We kunnen al die dingen meenemen. En dan zegt ze ook gewoon: "Ik wil een mijl (1,6K) in zes minuten kunnen lopen". Ik zeg: "Geweldig, oké, cool." We gaan dat op deze dag inplannen.KAIA We stellen willekeurige doelen die persoonlijk zijn.KIRSTY Gewoon doelen voor de lol. Het is voor mij echt schokkend dat iemand je vertelde dat je niet atletisch was, omdat je zoveel stabiliteit hebt. Dus ik denk nu, wie was deze kwade persoon? Je kunt zulke dingen toch niet tegen een kind zeggen.KAIA Maar dat is het, de dingen die je leraren tegen je zeggen als je klein bent...KIRSTY Dat geloof je.KAIA Dat onthoud je. En het is een verhaal dat je de rest van je leven voor jezelf blijft herhalen. Daarom hou ik van KG, ze is zo trots op mij.KIRSTY Dan zegt ze: "Ik ben vreselijk slecht in hardlopen." En ik zeg: "Nee, schat, nu moet je eens goed luisteren..."KAIA Ik haalde vroeger altijd een briefje van de dokter om niet een mijl te hoeven lopen. En nu zegt KG: "We gaan de loopband op." En dan word ik helemaal enthousiast.KIRSTY Zo van: "Daar gaan we dan!"KAIA Maar je moet wel omringd zijn door mensen die je&nbsp;aanmoedigen en verder helpen. Ik wil positieve bevestiging, ik wil aanmoediging. En dat werd me niet altijd gegeven. Dus nu ik dat wel heb, wil ik haar gewoon trots maken.KIRSTY Ik ben zo trots.

﻿ALESSANDRA Wat heb je over jezelf geleerd door te coachen of gecoacht te worden?KIRSTY Het is belangrijk op de dagen dat je niet goed voor jezelf kunt zorgen, dat iemand anders voor je kan zorgen en dat die persoon je eraan herinnert waarom je er bent. Trainen kan een heel persoonlijke bezigheid zijn en soms kan het ook een beetje eenzaam zijn. Een coach hebben is dus gewoon een manier van verantwoordelijkheid nemen. Het voelt alsof je het samen doet. Dat maakt het veel haalbaarder. En er is echt iets zelfvervullends aan werk waarmee je mensen zich beter laat voelen over zichzelf. Dat is een overwinning voor ons allebei.﻿ALESSANDRA Zijn er fitnessmythen die je wilt ontkrachten? KAIA Als jonge vrouw ligt er zoveel druk op hoe je eruit zou moeten zien. Dus ik vond het geweldig dat KG me vroeg: "Hoe wil je je voelen?" Vooral op de dagen waarop ik liever niet in de sportschool wil zijn. Waarop ik niet naar de sportschool wil gaan. De dagen waarop ik er geen zin in heb. Daarna voel je je echter zo goed, omdat je denkt: "Ik kan moeilijke dingen doen!"&nbsp;KIRSTY Ik wil echt dat mensen zien dat Kaia zo'n positief rolmodel is, omdat ik denk dat mensen haar mentale relatie met fitness niet begrijpen en hoe gezond deze wel niet is. Het is niet de mentaliteit van je 'lichaam gebruiken', zoals we die vaak zien. Het gaat echt om het idee dat je voor je lichaam en je geest zorgt door goede en gezonde keuzes te maken.KAIA Mijn moeder begon ook op vrij jonge leeftijd [met trainen]. En ze heeft dat nooit losgelaten. Zelfs niet toen ze kinderen kreeg en zo. Het is zo'n constante in haar leven geweest en dat is het nog steeds. Dat heeft me altijd geïnspireerd. Dus toen ik zelf die band met fitness kreeg, dacht ik: "O ja, je gaat er echt een relatie mee aan." Het is niet zomaar even flirten.&nbsp;KIRSTY Zodra je weet hoe het voelt, is het moeilijk om terug te gaan. Zelfs wanneer we soms denken dat we liever naar een bepaald evenement zouden willen gaan. Maar ik wil 's morgensvroeg gewoon kunnen opstaan en me fit genoeg voelen om naar de sportschool gaan.KAIA Mensen denken misschien dat we saai zijn, maar als je ons in de sportschool ziet, zijn we dat zeker niet. Dan is het echt knallen!&nbsp;KIRSTY We hebben het fantastisch.

Tekst en beelden uit <a href="https://linkin.bio/nikewomen/" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Nike Women</a> Zine, Volume 1.

De twee praten samen over het belang van verantwoordelijkheid nemen, het mooie aan het stellen van willekeurige persoonlijke fitnessdoelen en de magie van onverwachte synergieën.

Uitgelicht

Samen sterker: Kaia Gerber en Kirsty Godso zijn twin flames

De geschiedenis van basketballers A'ja Wilson en Dawn Staley bestaat uit tal van kampioenschappen. A'ja zorgde ervoor dat het team van South Carolina onder leiding van Dawn in 2017 landskampioen werd. En dat deed ze nog eens dunnetjes over in Tokio, waar A'ja het team van de VS hielp zegevieren, opnieuw met Dawn als coach.Elk van beiden bezit een ongelofelijk aantal bekers en prijzen. Een paar voorbeelden: A'ja is tweevoudig kampioen van de WNBA en zesvoudig WNBA All-Star, en Dawn haalde drie keer olympisch goud als speler en deed dat in 2021 nog eens als coach.Dit audiofragment komt uit een aflevering van Nike On Air met <a href="https://m.youtube.com/watch?v=K1npueUuGbA&list=PLzCpxgdUI1lb76imfH3bi7k9MdFHVZ3q_&index=24&t=3s&pp=2AEDkAIB" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Womanica</a>, waarin A'ja en Dawn vertellen over hun befaamde coach-spelerverbond en wat je ervoor over moet hebben om basketbalprestaties te leveren.

Als je het hele interview met A'ja en Dawn wilt horen&nbsp;,&nbsp;en meer te weten wilt komen over de ups en downs van hun 'verbond', hoe ze tegenslagen verwerkt hebben, en wat ze hun opvolgers willen nalaten, luister dan naar hun Womanica-podcast op&nbsp;<a href="https://podcasts.apple.com/us/podcast/nike-on-air-creating-a-legacy-with-dawn-staley-and-aja-wilson/id1464524725?i=1000662112482" rel="noopener noreferrer" target="_blank" class="ql-size-small">Apple</a>,&nbsp;<a href="https://open.spotify.com/episode/6NeCQapA2doeXhMGtX6aZW" rel="noopener noreferrer" target="_blank" class="ql-size-small">Spotify</a>, <a href="https://m.youtube.com/watch?v=K1npueUuGbA&list=PLzCpxgdUI1lb76imfH3bi7k9MdFHVZ3q_&index=24&t=3s&pp=2AEDkAIB" rel="noopener noreferrer" target="_blank" class="ql-size-small">YouTube</a> of de podcastsite van jouw voorkeur.

Je hoort dit duo vertellen over hun overwinningen, hun rol op het veld en de invloed die ze op het basketbal hebben.

A'ja Wilson en Dawn Staley over hun coach-spelerverbond

Sunny Choi was al een poosje bezig met een zakelijke carrière toen ze hoorde dat breakdancing een onderdeel zou zijn op het grootste sportevenement ter wereld. Na jaren de maatschappelijke normen na te leven van hoe een succesvol leven eruitziet, wist de 35-jarige, die tijdens haar middelbare schooltijd turnde, dat ze een sprong in het diepe moest wagen om mogelijk meer vreugde en vervulling te vinden in haar leven, met een sport die draait om creativiteit en spontaniteit.In dit audiofragment uit onze Nike On Air episode met <a href="https://www.youtube.com/watch?v=A8-nMr0ofEg" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Womanica</a> beschrijft Sunny precies hoe het voelt om midden in de energie van een breaking battle te staan, en waarom soms geen strategie hebben de beste strategie is.

Om het volledige interview met Sunny te beluisteren&nbsp;—&nbsp;en om meer te leren over de stijl van breakers, hoe ze battelen en wat kids uit de sport kunnen halen — luister je naar haar Womanica-podcast op&nbsp;<a href="https://podcasts.apple.com/gb/podcast/nike-on-air-breaking-new-ground-with-sunny-choi/id1464524725?i=1000661424321" rel="noopener noreferrer" target="_blank" class="ql-size-small">Apple</a>,&nbsp;<a href="https://open.spotify.com/episode/04LcCHEIM5DH33fRXrePRK" rel="noopener noreferrer" target="_blank" class="ql-size-small">Spotify</a>,&nbsp;<a href="https://www.youtube.com/watch?v=A8-nMr0ofEg" rel="noopener noreferrer" target="_blank" class="ql-size-small">YouTube</a>&nbsp;of waar je ook maar podcasts beluistert.﻿

Soms is geen strategie hebben de beste strategie.

Hoe breakdancer Sunny Choi zich voorbereidt op een battle

Hordelopen is misschien wel een van de zwaarste atletiekonderdelen. Anna Cockrell, top-hordeloper op de 400 meter, weet dat als geen ander. Ze doet al bijna haar hele leven mee aan wedstrijden. Een brandend gevoel in de benen terwijl ze een volledige ronde sprint op de baan? Yep. Voeg daar nog eens 10 horden aan toe, elk tot de helft van haar lichaamslengte, op gelijke afstand van elkaar tot aan de finish. We vroegen Anna waar ze aan denkt terwijl ze sprint en zowel fysieke als mentale hindernissen tegenkomt.&nbsp;Er is niet veel tijd om helder na te denken tijdens de laatste 100 meter van het 400-meter hordencircuit. Je probeert namelijk zo hard mogelijk te lopen, en je raakt zo vermoeid dat je pijn krijgt. Je mantra's moeten eenvoudig zijn. Ik zeg meestal de woorden 'Go' en 'Clean' (Strak) tegen mezelf, als in: zorg voor een strakke techniek. Ik heb ervaring met hordenlopen op de 110 meter, dus ik durf te stellen dat mijn techniek beter is dan die van de meesten. Je moet je techniek de hele wedstrijd strak houden, en dat is makkelijker gezegd dan gedaan als je op het einde uitgeput raakt. Ik tel ook mijn stappen. Toen we bij horde 8 kwamen, op weg naar de eindstreep, dacht ik alleen maar: go go go. 1-2-3-4-5-6-7-8-9-10 strak strak strak, go go go . Steeds weer dezelfde woorden, en ik tel mijn stappen om er zeker van te zijn dat ik in het ritme zit en beweeg zoals ik zou moeten.&nbsp;

Je training als hordeloper kan je helpen om je snel aan te passen. Hordetraining verschilt van sprinttraining omdat je een flinke dosis mobiliteit en flexibiliteit nodig hebt. Je moet de hordes gemakkelijk en efficiënt kunnen nemen. Je hoeft niet zo flexibel te zijn dat je je been helemaal naar je gezicht kunt brengen! Maar als je aan het eind van de wedstrijd moe begint te worden, moet je een goed bewegingsbereik hebben om je uit gevaarlijke situaties te redden, bijvoorbeeld als je een horde verkeerd neemt, of te ver of te dichtbij bent. Je training bereidt je voor op die onverwachte uitdagingen.Ik doe voortdurend techniekoefeningen. Lopend horden nemen, huppelend horden nemen, de horden helemaal naar beneden brengen zodat je met verschillende pasfrequenties kunt trainen. Voor ons bevinden de horden op de Spelen zich op 76 cm hoogte. Soms train ik met horden op 91 cm hoogte om te wennen aan het ongemakkelijke gevoel. En dan stretch ik, hoe eenvoudig het ook klinkt. In deze fase van het seizoen heeft je lichaam veel meegemaakt, het is nogal vermoeid. Een van de beste manieren om goed voor jezelf te zorgen, is door te stretchen voor en na het trainen.

We vragen de 400-meter hordeloper hoe ze het laatste onderdeel van het loodzware evenement afsluit.

Het startpunt voor fans

Anna Cockrell over het overwinnen van hindernissen, fysiek en mentaal

Nike atletiektrainer <a href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-athlete-think-tank-third-cohort" rel="noopener noreferrer">Diljeet Taylor</a> is een echte prof in het coachen van kampioenen voor de uitdagende middellange- en langeafstandswedstrijden: de 1.500, 5.000 en 10.000 meter. Volgens haar kunnen de podiumplaatsen bij deze langere evenementen worden bepaald door de eindsprint: die plotselinge boost tijdens de laatste meters waarbij een atleet vol gas geeft. In dit artikel deelt ze een eenvoudige strategie om over de finishlijn te sprinten.

De slotfase van een wedstrijd is het spannendste onderdeel van onze sport, vind je niet? In die minieme fracties van een seconde worden medailles gewonnen of verloren, en die korte momenten kunnen levens veranderen. Om onze atleten te coachen voor de eindsprint, zeggen we: je moet sterk genoeg zijn om die laatste fase te bereiken met zo min mogelijk schade. Mensen denken dat wanneer atleten aan het einde sprinten, dit hun natuurlijke snelheid is. Terwijl ze eigenlijk ijzersterk de laatste ronde moeten ingaan zodat ze die snelheid kunnen gebruiken. Als ze aan het begin niet te veel energie verbruiken — bijvoorbeeld door te vechten om een positie of inhaalbewegingen te maken wanneer ze dat niet moeten doen — en ze ontspannen en zelfverzekerd kunnen blijven, dan zijn ze klaar voor de optimale eindsprint. Dat gaat voor een deel puur instinctief.

Je hebt ook de juiste mindset nodig om die laatste meters te halen en je voorsprong vast te houden of een eindsprint uit te voeren die je als eerste over de streep brengt. Je moet je wereld heel klein kunnen maken. Je richt je op de volgende 5 tot 10 meter en wat je moet doen om sterk te blijven. "Ga ik een medaille halen?", is een te grote gedachte. Je moet nauwkeurig zijn en je concentreren op de uitdaging die voor je ligt, &nbsp;zelfs als je weet dat dit het belangrijkste moment van je leven is.

Noot van de redactie: een van Nike's beroemdste langeafstandslopers was Steve Prefontaine, 'America's Distance Prodigy'. Pre liep elke wedstrijd alsof zijn leven ervan afhing. Met zijn enorme drang om te winnen, gedurfde wedstrijdtactieken en aangeboren charme wist hij het grote publiek voor zich te winnen en inspireerde hij talloze hardlopers om de sport te blijven beoefenen en er vol voor te gaan.&nbsp;

Zijn laatste wedstrijd was op 29 mei 1975. Het was een ontmoeting met team Finland die hij zelf had helpen organiseren en waaraan ook grote namen op de lange afstanden zoals Frank Shorter meededen. Prefontaine liep zelf de 5000 meter, waarin hij de eerste paar kilometer kort achter Shorter bleef, tot hij met nog drie rondes te gaan versnelde tot een rondetijd van 63 seconden. Onder aanmoediging van juichende toeschouwers op Hayward Field zette hij een laatste ronde neer van 60,3 seconden, waarmee hij in 13.23,8 over de finish kwam, net een paar seconden boven zijn eigen Amerikaanse record. De ultieme eindsprint.

Nike atletiekcoach Diljeet Taylor deelt haar geheim om over de finishlijn te sprinten.

Hoe professionele hardlopers zich voorbereiden op een krachtige eindsprint

In augustus 2023 sprintte Sha'Carri Richardson naar de finishlijn van de Wereldkampioenschappen 100 meter in Boedapest. Aan de leiding hief ze op zo'n vijf meter van de eindstreep haar armen omhoog van pure vreugde. Vijf meter is in de wereld van de atletiek net zo breed als de Grand Canyon. Richardson doet zich altijd voor zoals ze is, en wat je zag was een 23-jarig fenomeen uit Dallas dat officieel de snelste vrouw ter wereld werd. Waarom zou ze dat niet op die manier vieren? Hier deelt Sha'Carri hoe ze haar authenticiteit behoudt door zichzelf te omringen met geliefden die haar de waarheid vertellen, hoe ze de rol van eerlijkheid in de sport ziet, en de opwinding die ze ervaart door critici uit te dagen.

Ik raak geïnspireerd wanneer iemand me zegt dat ik iets niet kan doen. Toen ik opgroeide en merkte dat ik echt goed was in atletiek, was Wilma Rudolph een van mijn eerste rolmodellen. Er werd haar letterlijk vanaf haar kindertijd verteld dat ze nooit zou kunnen lopen vanwege haar polio, en ze werd een kampioene.Ik wil dat mijn stijl me aan de startlijn onderscheidt van elke andere concurrent. Mijn andere grote rolmodel was absoluut Flo-Jo (Florence Griffith-Joyner). Ze zag er elke keer anders uit dan de andere hardloopsters wanneer ze de baan opging. Je wist dat ze zou gaan schitteren. Ik dacht van jongs af aan dat, als ik atletiek ga doen, ik net zoals haar aan de top wil staan.Mijn generatie vrouwelijke hardlopers heeft meer inzicht nodig over wat ze kunnen verwachten op professioneel niveau. Dat kreeg ik niet toen ik professional werd, dus ik wil dat nu teruggeven aan de volgende generatie hardlopers. Ze verdienen het om te weten wat het niveau is van wedstrijdlopers.Meer zijn dan een atleet betekent ook mens zijn. Wanneer ik de baan opkom, zien mensen mij als een superheld. Maar ik ben niet perfect. Buiten de camera zul je me gewoon zien eten en shoppen, en zie je me genieten van mijn familie en vrienden, net als ieder ander persoon. Een echt persoon zijn is altijd iets wat ik wil benadrukken wanneer ik mijn platform gebruik.&nbsp;Een paar jaar geleden besefte ik me dat ik me bewust moest zijn van alles wat ik zei. Dat was toen het aantal volgers op mijn sociale media steeg in 2019 nadat ik het collegerecord op de 100 m had behaald. Alles wat ik tweette, ging viraal. Ik dacht, wow, nu ben ik een rolmodel. Als jullie naar mij kijken op die manier, waarom zouden meisjes en jongens me dan niet op dezelfde manier zien?&nbsp;

Meisjes kunnen rolmodellen zijn voor jongens, en vice versa. Wie ook maar laat zien wat jij graag wilt zien, kun je als een rolmodel beschouwen. Ik hou er bijvoorbeeld van om naar voetballers te kijken. Ze geven altijd alles, houden zich niet in. Je ziet de moed, energie, vastberadenheid, alles. Je zit dan in hun wereld. Wanneer ik de baan op stap, ben jij in mijn wereld.&nbsp;Echtheid heeft echtheid nodig. Mijn familie houdt me met beide benen op de grond. Zij zijn degenen die tegen me kunnen zeggen: zeker, je rent snel, maar ik ken je ook nog steeds als dat kleine meisje uit Dallas. Wanneer ik op de startlijn sta, vertegenwoordig ik al die mensen die in mij geloven en die me met eerlijkheid benaderen. Zonder Team Sha'Carri, bestaat er ook geen Sha'Carri Richardson.Ik moet een persoonlijke routine aanhouden om mijn mentale gezondheid op nummer één te houden. Ik doe veel minder aan sociale media dan vroeger. Ik doe meer ademhalingsoefeningen. Ik ben meer gaan schrijven, wat nieuw voor me is. Vroeger dacht ik dat rustig zitten en mijn gedachten op papier zetten tijdverspilling was, maar nee, het is een heel andere bron van verlichting voor mij.Een coach hebben die respect heeft voor wat jou anders maakt is ook een gamechanger. Mijn coach en ik hebben een geweldige relatie, en veel daarvan komt omdat hij begrijpt wat mij anders maakt. En ik ben op veel manieren heel anders [lacht]. Hij weet dat mijn persoonlijkheid de kern is van wie ik ben, dus moedigt hij me aan om die persoon te zijn. Hij probeert me niet te veranderen. Ik vertrouw hem volledig.Wanneer mensen aan Sha'Carri Richardson denken, wil ik dat ze denken aan iemand die echt is, iemand die haar realiteit, haar doelen en haar capaciteiten kent. Iemand die zichzelf niet vergelijkt met de persoon voor of achter haar. Ik wil grootsheid bereiken en de wereld een show geven.&nbsp;

De kampioene deelt hoe ze haar authenticiteit behoudt door zichzelf te omringen met geliefden die haar de waarheid vertellen, hoe ze de rol van eerlijkheid in de sport ziet, en de opwinding die ze ervaart door critici uit te dagen.

Sha'Carri Richardson gaat goed op tegenstand

De legendarische sprinter Sanya Richards-Ross weet precies hoe je een ronde op de baan zo snel mogelijk loopt: de Nike atleet is Amerikaans recordhouder op die afstand. Ze heeft Olympisch goud gewonnen op de 400 meter in Londen&nbsp;en is op de afstand 49 keer onder de 50 seconden gefinisht, meer dan welke andere vrouw dan ook. Hier vertelt ze haar geheimen om het hoogste podium te bereiken en wat sprinters in Parijs moeten doen om met medailles thuis te komen.De voorbereiding op de 400 meter is intens. Ik zeg altijd dat de 400 niet alleen je fysieke kracht op de proef stelt, maar ook je mentale conditie. Voor deze atleten, die voor dit moment zo lang hebben getraind, het hebben voorbereid en ervan hebben gedroomd, gaat het om het lopen van een wedstrijd die ze al een miljoen keer hebben gelopen, een wedstrijd die ze voor hun geestesoog hebben gezien en waarvoor hun coach ze heeft voorbereid.Ik heb altijd de volgende vier stappen gevolgd om de 400 te winnen: Aanzetten: dit zijn de eerste 50 meters waarin je krachtig van start gaatTempo: als je achterin loopt, wil je vooral je positie vasthouden en niet te veel versnellenPositie: de laatste bocht doorkomen, proberen je positie zoveel mogelijk te verbeterenBidden: richting finishlijn, stabiel blijven, je beste passen maken en op het podium landen

Je moet ook klaar zijn om je aan te passen. In 2012 werkte ik met een sportpsycholoog die me vertelde: "Er gaat iets gebeuren waarop je je niet kunt voorbereiden. Wanneer dat gebeurt, leg je je hand op de onderkant van je buik en adem je in naar je hand. Zo keer je terug in het moment." Ik zal het nooit vergeten dat ik daar op de baan in Londen stond, klaar voor mijn finale. De namen van de atleten werden omgeroepen, waaronder die van de winnaar uit 2008, het jaar dat ik brons won. &nbsp;Zij werd na mij aangekondigd. Het was in haar eigen land en ik had nog nooit eerder in mijn leven een menigte zoveel lawaai horen maken. Het was zenuwslopend. En toen bedacht ik dat dit het moment was waarop ik me had voorbereid. Ik legde mijn hand op mijn buik, haalde adem, herpakte me en vond mijn focus terug.Je hebt die mentale voorbereiding echt nodig. Ik denk aan wat onze Nike atleet TeeTee Terry zei over Parijs, dat je moet binnenkomen alsof je al gewonnen hebt. Je moet belichamen wat het betekent kampioen te zijn. Dat is ook mijn mindset. Ik herinner me dat ik in 2012 tegen mezelf zei: "Hoe zou het zijn als ik al gewonnen had? Hoe zou deze ervaring dan zijn?" Dat maakte alles zoveel leuker en lichter omdat het was alsof alles er al opzat! Alsof ik al gewonnen had. Zo pepte ik mezelf op waardoor ik geen angst meer had. En toen won ik in het echt.

Het is meer dan zo hard mogelijk een rondje lopen. De sprintkampioen vertelt hier haar geheimen.

Nike viert de liefde voor sport met de wereld door fanatieke verhalen en bijzondere, boeiende ervaringen te bieden in Parijs en daarbuiten.

Sport stimuleren

Sanya Richards legt uit hoe je de 400 meter sprint wint

Een overwinning in Parijs kan aankomen op centimeters, kilogrammen en milliseconden. Maar wat gebeurt er als er twee atleten aan het einde van de competitie gelijkstaan?&nbsp;Er is wel vaker sprake geweest van gelijkspel in de finales, bijvoorbeeld nog in 2020, toen de gouden medaille hoogspringen in Tokio uiteindelijk werd gedeeld tussen twee springers. Zo ging het niet altijd. Een wijziging in het reglement in 2009 stelde sporters in staat een gezamenlijke keuze te maken: een winnende sprong delen, of sprong na sprong doorgaan totdat er uiteindelijk één atleet overblijft.&nbsp;Voor elke sport zijn er gedetailleerde regels die uitleggen wat er gebeurt bij gelijkspel en hoe er uiteindelijk wordt bepaald wie er kampioen wordt. &nbsp;Verrassend genoeg&nbsp;kunnen de regels bij gelijkspel verschillen per situatie. In sommige gevallen zijn er zelfs checklists van wat er zou gebeuren bij uitkomsten die ronduit onwaarschijnlijk lijken, maar die tegelijkertijd niet onmogelijk zijn. We bekijken de gelijkspelprocedures voor een aantal van jouw favoriete sporters.<h3>Zwemmen: voor het team</h3>Laten we beginnen met de kwalificatierondes en halve finales: voor individuele evenementen van 200 m of minder wordt gelijkspel voor de laatste kwalificatie- of reserveplek opgelost via een 'swim-off'. Met andere woorden: de zwemmers gaan het zwembad weer in en gaan opnieuw de strijd met elkaar aan. Bij evenementen langer dan 200 m en estafettes gaan juist alle gelijk geëindigde atleten en teams door naar de finale, met een maximum van 10 zwembanen. Dat is een aardig vol zwembad. Als er meer dan drie zwemmers of teams gelijkstaan voor de laatste kwalificatieplaats, kan er een swim-off worden gehouden.&nbsp;<h3>Verspringen: de volgende</h3>Tijdens de finale van het verspringen krijgen deelnemers zes pogingen om hun verste afstand te laten noteren. Tijdens de wedstrijden worden alle geldige pogingen die geen overtredingen zijn (d.w.z., sprongen met foute landingen of die beginnen voorbij de overtredingslijn) geregistreerd, maar alleen de beste sprong van elke deelnemer telt mee voor het eindresultaat. Als er twee deelnemers gelijkstaan met hun verste sprong, wordt het gelijkspel beslist aan de hand van hun op een na verste geldige sprong.&nbsp;Gewichtheffen: de eersteGewichtheffen bestaat uit twee onderdelen: de 'snatch', en de 'clean and jerk'. Vanaf het moment dat de gewichtheffers het platform betreden, krijgen ze 60 seconden om hun poging te voltooien. Ze krijgen drie pogingen per ronde om zoveel mogelijk gewicht te heffen. Het eindresultaat wordt bepaald door de beste snatch van elke deelnemer op te tellen bij hun&nbsp;beste clean and jerk, wat leidt tot een gecombineerd totaal. De gewichtheffer met het hoogste gecombineerde totaal is de winnaar. In het geval van een gelijkspel krijgt de deelnemer die het totale gewicht als eerste tilt de hogere plaats op de ranglijst.&nbsp;Polsstokhoogspringen: proberen, proberen en nogmaals proberen&nbsp;De winnaar van de wedstrijd is de springer die met succes de grootste hoogte behaalt. In het geval van een gelijkspel, is de winnaar de springer met de minste fouten voor die hoogte. Als het dan nog steeds gelijkspel is, is de winnaar de springer met de minste fouten gedurende de gehele wedstrijd. Als de sporters dan nog steeds gelijkstaan, wordt de winnaar bepaald door een 'jump-off'. Elke springer krijgt één poging per hoogte. De lat wordt verlaagd als beide springers falen. De lat wordt verhoogd als beide springers slagen. Dit proces gaat door totdat er slechts één springer slaagt op een bepaalde hoogte.&nbsp;Worstelen: in&nbsp;een zeer specifieke volgordeAllereerst zijn er een aantal verschillen tussen de Grieks-Romeinse stijl en de vrije stijl. In de Grieks-Romeinse stijl mag een worstelaar zijn tegenstander niet onder de taille aanvallen, en ook niet de eigen benen gebruiken om de tegenstander te laten struikelen, op te tillen of andere grepen uit te voeren. In de vrije stijl mogen zowel de armen als de benen worden gebruikt om grepen uit te voeren. Als de worstelaars gelijkstaan tijdens een Grieks-Romeins duel of de vrije stijl, wordt de winnaar bepaald aan de hand van een uitputtende lijst van criteria. In volgorde van aflopende prioriteit:<ul><li>Degene die de meeste punten heeft gescoord op een enkele greep</li><li>Degene met het minste aantal waarschuwingen</li><li>Degene die het laatste technische punt in de wedstrijd heeft gescoord (dit is de laatste beslissende factor voor de vrije stijl)</li><li>Degene die als de meest actieve worstelaar in de laatste fase van de wedstrijd wordt beschouwd (dit is de laatste beslissende factor in Grieks-Romeins worstelen) </li></ul>

Geen duidelijke winnaar? We bestuderen de reglementen van vijf sporten en leggen je uit hoe de wedstrijd wordt beslist.

Jouw gids voor gelijkspel in Parijs

Nike atlete Janee' Kassanavoid had niet de intentie om kogelslingeraar te worden. Ze kwam per toeval in aanraking met de sport via haar atletiekteam op de middelbare school, en ontdekte dat ze hierin uitblonk.Tijdens de Wereldkampioenschappen Atletiek in 2022 gooide Janee', die bij de Comanche Nation van Oklahoma behoort, een kogel bijna 75 meter — dat is bijna driekwart van een voetbalveld. Dit leverde haar niet alleen brons op, maar ze werd ook de eerste Native American vrouw die een medaille op de Wereldkampioenschappen veroverde. Janee' zegt over haar succes: "Het feit dat ik Native American ben, dat ik een vrouw ben, en dat ik kracht en lichaamsvertrouwen heb en trots ben op wie ik ben en waar ik vandaan kom — dat is wat ik wil achterlaten." Luister hieronder naar meer van wat Janee' denkt over het verbreken van records en het doorbreken van barrières, in een audiofragment van onze Nike On Air aflevering met <a href="https://www.youtube.com/watch?v=QV8c5q8Iy3s&list=PLzCpxgdUI1lb76imfH3bi7k9MdFHVZ3q_&index=16&t=11s" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Womanica</a>.

Om het volledige interview met Janee' te horen &nbsp;—&nbsp; en meer te leren over haar opkomst in de sport, haar werk om Native American atleten in de sport te krijgen, en hoe je de kogel op de juiste manier gooit — luister je de Womanica-podcast op &nbsp;<a href="https://podcasts.apple.com/gb/podcast/nike-on-air-making-history-with-ibtihaj-muhammad-and/id1464524725?i=1000662155808" rel="noopener noreferrer" target="_blank" class="ql-size-small">Apple</a>,&nbsp;<a href="https://urldefense.com/v3/__https://open.spotify.com/episode/2Brq2LfYc1D8ivEE7eyvYc__;!!KLCbKzk!koGd-tqaEEWIGRY6WUnThLk2WyGvzQyvMWKQTTbaKzKAvI4pKJrL88OYrQtda75Sqy3WAILtLYrJjJyy-Q3wC8p4knArzQ$" rel="noopener noreferrer" target="_blank" class="ql-size-small">Spotify</a>,&nbsp;YouTube<a href="https://urldefense.com/v3/__https://www.youtube.com/watch?v=QV8c5q8Iy3s&list=PLzCpxgdUI1lb76imfH3bi7k9MdFHVZ3q_&index=15&t=11s__;!!KLCbKzk!koGd-tqaEEWIGRY6WUnThLk2WyGvzQyvMWKQTTbaKzKAvI4pKJrL88OYrQtda75Sqy3WAILtLYrJjJyy-Q3wC8oboEdC_g$" rel="noopener noreferrer" target="_blank" class="ql-size-small"></a>&nbsp;of waar je ook maar je podcasts beluistert.

Het vertegenwoordigen en ondersteunen van Native American atleten is slechts het begin.

Kogelslinger Janee' Kassanavoid is klaar om haar stempel te drukken

Check ball: 3x3-basketbal is na zijn debuut in Tokio terug op het wereldtoneel. Allisha Gray, guard voor de Atlanta Dream, vertegenwoordigde de Verenigde Staten in het team dat goud pakte. Volgens Allisha is 3x3-basketbal een mix van traditionele stategie, een razendsnel tempo en vlug denken. In de aanloop naar Parijs vroegen we haar ons een uitleg te geven van de basisregels van het spel en de belangrijke verschillen met het traditionele 5x5-basketbal.&nbsp;Het is een wedstrijd van 10 minuten die gespeeld wordt in kleine groepen. Na zeven overtredingen worden er twee vrije worpen gegeven, en na de tiende overtreding worden er twee vrije worpen gegeven en krijgt de tegenstander balbezit. De winnaar is het team dat als eerste 21 punten behaalt of dat na 10 minuten de meeste punten heeft.&nbsp;Het spel gaat continu door en wordt altijd in een hoog tempo gespeeld. De shotklok loopt slechts 12 seconden. Je hebt geen tijd om even stil te staan en op adem te komen. Het is óf aanvallen óf gelijk terug in de verdediging, nadat het andere team de bal over de driepuntslijn heeft gewerkt. Na een score in de basket gaat het spel direct door.&nbsp;Ruimteverdeling is heel belangrijk. Bij 3x3-basketbal is het veel moeilijker om de zijden te verdedigen. Er is heel weinig double-teaming, omdat het bijna onmogelijk is om van het verste punt vanaf de basket terug te gaan naar de baseline, of andersom.&nbsp;Bij het verdedigen wil je niet dicht bij je teamgenoot staan, want dan belemmer je diegene om naar de basket te gaan, en kan de verdediger twee spelers tegelijk bewaken. Bij 5x5 heb je meestal een verdediger die tegenstanders blokkeert, waardoor je per ongeluk tegen diegene aan kunt botsen. Maar als je je goed verdeelt over de ruimte, dwing je je tegenstander één speler te kiezen om te verdedigen.

3x3 in getallen

Deze bliksemsnelle spelvariant keert deze zomer terug naar Parijs. Allisha Gray, guard voor de Atlanta Dream en lid van het team dat goud won in Tokio, legt uit hoe 3x3-basketbal precies werkt.

Alles wat je moet weten over 3x3-basketbal

Als winnaar van negen gouden medailles is de Amerikaan Carl Lewis een van 's werelds meest gedecoreerde atleten. Zijn prestaties op de 100 meter, 200 meter en verspringen hebben hem tot een legende gemaakt. Het verspringen heeft hij gedomineerd van 1984 tot 1996. Hij is ook voormalig wereldrecordhouder op de 4 x 100 meter estafette, waarop zijn team uitkwam op 37.40 &nbsp;op de spelen van Barcelona in 1992.&nbsp;De sprintestafette draait niet alleen om de hardlopers, maar vooral ook om het stokje. Wanneer de wedstrijd begint, is het doel het stokje op dezelfde snelheid te houden zodra de volle snelheid is bereikt. Dat betekent dat de binnenkomende en de vertrekkende hardloper (die het stokje overneemt) dezelfde snelheid moeten hebben. Perfect afgestemde stappen zijn vereist wanneer de ontvanger van het stokje zich concentreert op de snelheid van de binnenkomende hardloper. Een estafette is ingewikkeld omdat het stokje uiteraard moet rondgaan, maar die gebeurtenis is gebaseerd op het simpele principe van gedeelde snelheid. Als dat slaagt, slaagt het team.

Voor de individuele stukken zijn er een paar unieke verantwoordelijkheden. De starter moet de wedstrijd op gang brengen en een bepaalde afstand afleggen. Belangrijk voor het overdragen is dat later in het wisselvak van 20 meter te doen. Als je echt snel wilt zijn, moet je uitreiken naar de binnenkomende atleet die achter de ander aan moet omdat hij zich er dan op kan concentreren het hele stuk op volle snelheid te lopen. En hij kan binnen het wisselvak niet vertragen. Het tweede stuk is belangrijk, want als de overdracht soepel verloopt, zit de hardloper op het rechte stuk. Het tweede en derde stuk kunnen het langst zijn, afhankelijk van hoe de overdracht verloopt. Maar omdat er in het tweede stuk geen bocht zit, kan een hoog tempo de illusie wekken meer afstand af te leggen. Het derde stuk is belangrijk want als het goed verloopt, kan het team afstand goedmaken. Het tweede stuk is op zich echt belangrijk: de hardloper heeft als taak het team een voorsprong te geven die de derde loper moet vergroten of handhaven. De laatste loper heeft twee taken: winnen, en hopelijk een nieuw record vestigen. That’s it.

De Amerikaanse atletieklegende legt uit waarom de 4 x 100 meter niet om de hardlopers, maar om het stokje draait.