Veel liefs aan Rome, van Francesco Totti
- 22-1-2026
De verbluffende creativiteit van Francesco Totti heeft hem vele bijnamen bezorgd tijdens zijn voetbalcarrière van ruim twintig jaar. Maar als er één naam is die zijn loyaliteit passend beschrijft is het wel 'Il Gladiatore', want iedere strijder komt ergens vandaan. De aanvallende middenvelder speelde zijn hele illustere carrière bij zijn thuisclub AS Roma, waar hij uitgroeide tot het creatieve genie op het veld. Trouw aan je thuisbasis is een waarde die niet vanzelfsprekend is in de huidige sportwereld. Maar voor Francesco, inmiddels 49 jaar oud, is zijn band met Rome nu nog net zo belangrijk als toen hij 33 jaar geleden voor het eerst in het veld opstapte in het Stadio Olimpico. Lees hier over Francesco's betrokkenheid bij de stad Rome, over aangeboren of aangeleerde creativiteit op het veld, en meer.
Iedere uithoek van je stad vormt je. Rome heeft veel te bieden: plezier, schoonheid, zon, zee, bergen, eigenlijk alles. En dan zijn er nog de mensen. De liefde van Rome en haar inwoners voor voetbal is ongekend. Ze zijn gepassioneerd, vol warmte, en bereid om alles te doen voor hun team. Als je een fan bent van Roma, voel je een haast intuïtieve liefde voor de sport.
Voor jonge voetballers is spelen het allerbelangrijkste.Voetbal was altijd al mijn favoriete sport. Ik ben opgegroeid met de bal aan mijn voeten. Als ik de bal zag rollen, moest ik er achteraan, alsof het de lucht was die ik inademende. Tijdens mijn tienerjaren speelde ik met mijn buurtvrienden op straat. Dat soort spel, zonder supervisie, zorgt dat je snel opgroeit.
Geef jezelf toestemming om los te komen van je idolen.Toen ik opgroeide was mijn idool Giuseppe Giannini, de aanvoerder van Roma. 'Il Principe', de prins. Ik had er grof geld voor neergelegd om dezelfde carrière te hebben als hij. Technisch gezien waren we twee totaal verschillende spelers. Maar ik keek altijd naar hoe hij speelde, hoe hij bewoog, hoe hij zichzelf positioneerde op het veld.
Creativiteit valt niet te trainen. Je hebt het of niet. In het voetbal heeft het nummer 10 een speciale connectie met creativiteit op het veld. Als dat je rugnummer is, heb je iets wat niemand anders heeft. Toen ik het veld opstapte, dacht ik alleen aan plezier hebben en mensen vermaken. Zorgeloze creativiteit en de wil om met plezier te spelen voelde heel natuurlijk voor me. En dat betekent niet dat creativiteit altijd werkt, want creativiteit is onlosmakelijk verbonden met risico's nemen. Soms lukt het, soms niet. Maar dat is juist deel van de kick.
Francesco hoorde bij die zeldzame spelers die natuurtalent combineren met een ongelooflijk lange carrière.
"De mooiste en belangrijkste overwinning uit mijn carrière is dat ik altijd voor hetzelfde team heb gespeeld en steeds hetzelfde shirt heb gedragen."
Francesco Totti
Je dromen waarmaken komt allemaal neer op continuïteit. De eerste keer dat ik het tenue van het Italiaanse nationale elftal aantrok, was een moment van puur geluk. Je moet een droom, zoals spelen voor je eigen land, heel goed voor ogen houden. Uiteindelijk gaat het om blijven volhouden, elke keer opnieuw, en je dromen najagen. Als je passie en verlangen voelt, is het makkelijker om met de ups en downs van een lange carrière om te gaan.
Op het hoogste niveau ben je omringd door kampioenen die je teamgenoten zijn en speel je tegen tegenstanders die kampioenen zijn. De vraag is, wie kan elkaar echt vinden op het veld? Italië was goed als nationaal elftal omdat we veel talent hadden. Maar we werden vooral wereldkampioen omdat we een geweldige coach hadden, Lippi, die iedereen aankon. Als je als één team speelt met één doel, wordt alles een stuk makkelijker.
De schoenen zelf zijn een onderdeel van de voetbal-community. Als ik de Tiempos zie die ik tijdens mijn carrière heb gedragen, raak ik geëmotioneerd. Ik heb zoveel jaren met ze gespeeld, ze voelen bijna als een persoon van vlees en bloed. Als je met zelfvertrouwen je schoen in stapt, kun je dingen doen die je niet voor mogelijk hield. De schoenen geven je mentale zekerheid. Neem bijvoorbeeld de tong van mijn schoen; als die niet precies in de juiste positie zat die ik nodig had, kon ik niet zo spelen als ik wilde. Het ging me niet alleen om de esthetiek, hoe ze gemaakt waren, maar ze waren ook een referentiepunt wanneer ik naar beneden keek en de bal raakte. Als de tong niet goed zat, was het alsof mijn voet scheef stond, waardoor het voelde alsof ik niet goed kon schieten. De tong was bijna als een soort vizier. Dat klinkt vreemd, of niet? Maar in mentaal opzicht waren mijn schoenen onmisbaar voor me.
De mooiste en belangrijkste overwinning uit mijn carrière is dat ik altijd voor hetzelfde team heb gespeeld en steeds hetzelfde shirt heb gedragen. Want dat is niet makkelijk. Het is een ding om het te zeggen, maar een tweede om het echt te doen. Maar ik deed het omdat ik de passie voelde, de liefde voor mijn land. Het was altijd mijn hoofddoel om te beginnen én te eindigen in hetzelfde shirt dat ik altijd heb gedragen.