Toen de sprinter met de meeste medailles op de 100 meter ooit voor de laatste keer de baan op stapte, zei ze tegen zichzelf dat ze er klaar voor was, dat ze sterk was en dat dit haar wedstrijd zou worden. De volgende seconden zouden de bekroning van haar hele carrière worden.Met groen, geel en zwart haar achter zich aan wapperend en haar gouden nagels voor zich uitgestrekt, schoot <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-celebrates-shelly-ann-fraser-pryce" target="_blank">Shelly-Ann Fraser-Pryce</a>, de zelfverklaarde 'dochter van de aarde' die bij haar allerlaatste finish haar haar in de kleuren van haar land droeg, uit de startblokken tijdens de finale van de wereldkampioenschappen in het tot de nok gevulde Japanse Olympisch Stadion in Tokio. Ze eindigde haar carrière op de 100 meter zoals ze die 18 jaar geleden in Japan was begonnen: met onstuitbare snelheid, kracht en controle. Het was een duidelijk eerbetoon aan Jamaica, het land dat tijdens haar hele twintigjarige topsportcarrière onvoorwaardelijk achter haar had gestaan.In die decennia van dominantie, van het moment dat ze in 2008 als eerste Caraïbische vrouw olympisch goud op de 100 meter won, tot haar terugkeer als wereldkampioen in 2019 na de geboorte van haar zoontje Zyon, was Shelly-Ann het toonbeeld van dualiteit.&nbsp;Ze liet zich langdurig gelden op het kortste en meest intense atletiekonderdeel, straalde vrouwelijkheid en zelfexpressie uit in een fysiek veeleisende sport, en bewees dat het moederschap en sportieve topprestaties naast elkaar kunnen bestaan.Wat atleten in het algemeen, en meisjes in het bijzonder, kunnen leren van Shelly-Ann, is de moed om je eigen wedstrijd te lopen, op jouw voorwaarden. Om erop te vertrouwen dat je niet gedefinieerd wordt door de tegenslagen waarmee je te maken krijgt, maar door de manier waarop je ermee omgaat. En het besef dat zolang je in jezelf gelooft en hard en gedisciplineerd werkt, dat evenwicht mogelijk is. Tussen dromen en familie, carrière en geschiedenis schrijven.Dus voor die boodschap en voor die 276 ongelofelijke wedstrijden en finishes: Shelly-Ann, bedankt.Hieronder vind je een kijkje achter de schermen in Tokio bij de laatste dagen van de carrière van deze G.O.A.T.

Die schoenen. Dat haar. Die finish. Tijdens de wereldkampioenschappen atletiek van 2025 in Tokio sloot Shelly-Ann, vijfvoudig wereldkampioen, haar carrière af op haar eigen manier.

Sofieke van Bilsen (29) is een Nederlandse fotograaf met een passie voor beeldende fotografie. Ze is de vaste fotograaf van het Duitse vrouwenvoetbalteam en was de teamfotograaf voor het Duitse Olympische team in Parijs 2024. Ze werkt nauw samen met Nike atleten als Faith Kipyegon, Eliud Kipchoge en Sifan Hassan.In haar foto's is ze altijd op zoek naar beelden die een duidelijk verhaal vertellen, met de nadruk op de link tussen sport en emotie. Het liefst legt ze de rauwe momenten achter de schermen vast, plus de verhalen die de toeschouwer nooit te zien krijgt en alles daar tussenin. Zo legt ze de essentie van de sport vast.Vanuit haar spontane persoonlijkheid legt ze makkelijk contact met mensen. De atleten met wie ze werkt, zijn dan ook dol op haar. Haar relaxte en spontane karakter vult ze aan met ongelooflijk veel talent en de skills om in een omgeving te werken waarin atleten onder hoge druk staan.

Sofieke van Bilsen

Foto-essay

Icoon Shelly-Ann Fraser-Pryce liep haar laatste 100 meter op haar eigen voorwaarden

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens reizen door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur. LeBrons carrière heeft verschillende tijdperken doorlopen, en zijn vele tours door het land sinds 2005 stonden voor verschillende waarden. Hieronder vind je enkele van zijn meest memorabele momenten in het land.

2005-2009

LeBron begon zijn eerste tour in Peking in augustus 2005. Hij werd uitgenodigd om de prijsuitreiking bij te wonen van het Nike Battlegrounds toernooi, maar toen hij weer vertrok, was hij meer dan een toeschouwer geworden. Vanaf het moment dat hij in China aankwam, dacht hij dat zijn tour een uitwisseling van culturen kon worden die zijn wortels vond in een gedeelde liefde voor basketbal en een missie om de volgende generatie jonge spelers in China te inspireren. "Basketbal is niet alleen een sport, het verbindt mensen", zei hij.&nbsp;"Dit is een uitstekende leerervaring voor ons allemaal. Ik hoop dat ik kan blijven bijdragen aan de groei van de sport wereldwijd en de jeugd in China kan blijven inspireren om hun dromen na te jagen."

LeBrons legacy in China is verwerkt in versies van zijn schoenen die speciaal voor China zijn gemaakt. In 2007 verscheen LeBron James naast Mark Parker, destijds President en CEO van Nike, Inc., om zijn Nike Zoom LeBron V 'China' kleurencombinatie voor het eerst te tonen.

LeBron keerde in 2009, na zijn MVP-seizoen, terug naar Peking en werd er als een held ontvangen. Als deel van zijn reis doneerde hij gear en reikte hij beurzen uit voor de Zhenhua School, een school voor de kinderen van arbeidsmigranten in de voorsteden van Peking.

Om zijn seizoen te vieren kreeg LeBron een exclusief paar van de Nike Air Max LeBron VII. De ene schoen had een design geïnspireerd op Shenyang, 'Loyalty' genaamd, dat was ontworpen door de lokale artiest Ray Lei. De andere schoen had een op Shanghai geïnspireerd design, 'Family', dat was ontworpen door de lokale artiest Sic.

2011-2015

LeBron omarmde zijn rol als wereldwijd ambassadeur van het basketbal en richtte zich op de kans om China's jonge spelers te inspireren. In 2011 duurde zijn tour acht dagen en bezocht hij vier steden, waarbij hij het amateurbasketbal promootte met een reeks clinics en toernooien.

In 2012 had hij net weer een gouden medaille en kampioenschapsring op zak toen LeBron James enthousiast werd onthaald in Peking, waarbij hij een tour van vier dagen aftrapte als onderdeel van de&nbsp;Find Your Greatness campagne. "Grootsheid wordt gedefinieerd door hoeveel moeite je wil doen voor wat je doet", zei LeBron. "Grootsheid hoort bij overwinning. Het hoort ook bij het hoofd bieden aan tegenslag."

Toen LeBron in 2013 in China terugkeerde, had hij veel om te vieren: zijn tweede NBA-kampioenschap op rij en MVP-awards voor zowel het reguliere seizoen als de Finals.

In 2014 was LeBron James de eerste mentor die de selectie aankondigde voor Nike RISE, dat werd opgezet zodat spelers hun competitieve stijl konden verbeteren en hun vaardigheden verder konden ontwikkelen.

In 2015 werd Nike RISE 2015 verder ontwikkeld met led-velden en oefeningen met motion-tracking om de ultieme trainingservaring te creëren, de basisprincipes van basketbal aan te leren en de grenzen van sporttraining te verleggen.

In een emotionele finale werden vier spelers uitgekozen om China te vertegenwoordigen tijdens de World Streetball Championships.

2016-2019

Nadat hij in 2016 nog een NBA-titel pakte, werd LeBron in Guangzhou ontvangen met een grootse kampioenschapsparade, waarbij er tienduizenden fans op straat stonden, veel van hen in Cavs #23-shirts. Dit toonde aan in welke mate James' legacy zijn weg had gevonden in Azië.&nbsp;Zijn More Than an Athlete campagne inspireerde jonge spelers zodat ze basketbal gingen beschouwen als een manier om sociale veranderingen teweeg te brengen.

Na een warme ontvangst door duizenden fans bracht hij het merendeel van zijn tijd in Peking door, waar hij samen trainde met leden van het Chinese basketbalteam voor junioren en de spelers coachte.

Tijdens schoolbezoeken in Peking deelde LeBron zijn eigen basketbalervaringen met jonge atleten en benadrukte hij de rol die hard werken, toewijding en geloof in zichzelf hadden gespeeld in zijn succes.

In 2018 begon de eerste dag van zijn More Than an Athlete tour in Shanghai met een paneldiscussie met studenten van de Shanghai Theatre&nbsp;Academy en eindigde met een potje spelen in een park. Honderden fans kwamen naar het veld om hem te zien spelen, in de hoop een glimp op te vangen van het icoon.

Deze maand vloog LeBron naar China voor zijn Forever King tour, zijn 15e tour in het land die 20 jaar na zijn eerste tour in Azië plaatsvindt. Daar voegde hij zich bij 's werelds meest gepassioneerde basketbalspelers en -fans en liet hij nogmaals weten dat hij wereldwijd iets terug wil doen voor de sport.

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens een reis door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur.

De reis van een icoon: 20 jaar LeBron James in China

Urenlang steile beklimmingen overwinnen en uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist, brandende zon en ijskoude temperaturen in de nacht. Er mentaal vrede mee nemen dat de volgende bevoorradingspost nog ver, heel ver weg is. Ultra trailrunning klinkt als een slopende, onverbiddelijke sport die voorbehouden is voor de avontuurlijkste en meest hardcore atleten onder ons.Volgens onze hardlopers van het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-acg-all-conditions-racing-department" target="_blank">All Conditions Racing Department</a>, waarvan er zes net de ultieme UTMB-wedstrijden in de Franse, Italiaanse en Zwitserse Alpen hebben overwonnen op trails van 15 tot 174 kilometer, met een hoogte/stijging van 1200 tot bijna 10.000 meter, is de grit, het doorzettingsvermogen, plezier en vrijheid van trailrunning het harde werk meer dan waard. Ervaar het zelf.

<h3>ROSS GOLLAN</h3>Wedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 29e

<h3>MARIE NIVET</h3>Wedstrijd: Experience Trail Courmayeur (ETC); 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking bij de vrouwen: 7e

CESARE MAESTRIWedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 2e

<h3>BAPTISTE COATANTIEC</h3>Wedstrijd: Ultra-Trail du Mont-Blanc (UTMB); 174 km met bijna 10.000 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 11e

<h3>ANTHONY COSTALES</h3>Wedstrijd: Courmayeur – Champex – Chamonix (CCC); 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 15e

<h3>DREW HOLMEN</h3>Wedstrijd: CCC; 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 3e

Steile beklimmingen overwinnen. Uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist. Ultra trailrunning is een onverbiddelijke sport. Maar wat het oplevert, is het helemaal waard.

Ultra trailrunning vergt alles wat je in je hebt, maar levert ook veel op

Over Nike – Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Als golfspeler Tony Finau een echt doorbijt-moment moet noemen dan was het tijdens de Masters in 2018. Hij had net een hole-in-one geslagen op de par-3-baan op de Augusta National-club. Hij rende enthousiast richting de hole toen hij onverwachts zijn voet verkeerd neerzette en zijn linkerenkel ontwrichtte (een waarschuwing voor iedereen die de beelden wil opzoeken: het ziet er heftig uit). Finau liet zich niet uit het veld slaan en zette zijn enkel terug, met een vertrokken gezicht van de pijn, en speelde vervolgens de hele week verder met een top 10-plek als resultaat. En dat niet alleen, twee maanden later speelde hij in de laatste flight van de US Open. Én hij kwalificeerde zich voor de eerste Ryder Cup. En dat allemaal in een jaar waarin hij nauwelijks druk kon zetten op zijn linkervoet.Helemaal tot het fysieke gaatje gaan is echt kenmerkend voor Finau, die deze maand Jordan Brand komt versterken als het nieuwste lid van de golfselectie. Maar als je naar hem kijkt, zie je niets van al die uitdagingen. De slanke atleet van 1,93 meter beschikt over een van de krachtigste drives op de pro-­tour en sloeg de bal als jongen van 17 al met snelheden van ruim 320 kilometer per uur. Hij werd direct na de middelbare school geselecteerd voor basketbal en komt uit een trotse familie van getalenteerde Tongaanse en Samoaanse atleten, vooral in het American football. Toen hij zijn liefde voor de golfsport niet meer kon negeren, werkte hij zo hard mogelijk om naar de top door te stomen. Hij waagde een gok door auditie te doen voor een reality-golfshow op tv en doorliep vervolgens jarenlang een meedogenloos mini-tourschema dat hem dwong in een razend tempo het hele land door te reizen. Was dat het waard? Jazeker. Hieronder praat Finau over de keerpunten in zijn carrière, momenten van enorm doorzettingsvermogen en zijn oneindige drive.&nbsp; Bepaalde momenten in je carrière laten je inzien wat winnen echt betekent. Een goed voorbeeld is die Masters in 2018. Het was een geweldig moment, die hole-in-one, gevolgd door een van de meest beschamende momenten uit mijn leven op nationale tv. Fast forward naar het einde van het toernooi. Ik scoorde zes birdies op mijn laatste zeven holes. Ik noteerde die zondag 66 slagen. Toen ik wegliep van de 72e hole voelde het echt alsof ik had gewonnen. Ik had het gevoel dat iemand me het groene jasje zou moeten geven. We struikelen in het leven allemaal een stuk vaker dan dat we winnen. Maar betekent dat ook echt dat we verloren hebben? Ik zie dat niet zo.

Er zijn momenten in het leven waarop je moet doorbijten om te zien wat je echt waard bent. Ik werd pro in 2007, maar deed pas mee aan de PGA Tour in 2013. Er was dus een periode van zes jaar waarin ik het mini-tourleven moest doorstaan, en ik leerde hoe ik het spel moest spelen, veel reisde en iedere kleine overwinning moest pakken. Tijdens de mini-tourwedstrijden moet je vechten voor elke cent om je hoofd boven water te houden. Er waren genoeg nachten dat ik in mijn auto sliep en maaltijden oversloeg om de eindjes aan elkaar te knopen. Dat waren de moeilijkste jaren van mijn leven, maar ook de geweldigste, want ik leerde wat ik kan bereiken als ik andere dingen opoffer.&nbsp;Individuele sporten vergen een bijzonder soort passie. In een sport zoals golf zijn er geen teamspelers om op terug te vallen. Het komt allemaal op jou aan. Voor sommige mensen is het moeilijk zonder dat teamgevoel, maar toen ik begon met golfen op jonge leeftijd merkte ik dat ik dat individuele aspect van de sport juist fijn vond. Ik moest het zelf uitvogelen en uitvinden hoe ik kon verbeteren. Als ik de golfbaan opstapte, draaide het allemaal om scherp blijven en leren focussen.Controle heeft niets te maken met je atletische skills maar wel met je atletische levensstijl. Mijn broer en ik deden mee aan The Big Break, een reality-competitie op golf-tv in 2009. Ik was toen 20 jaar. De camera's draaiden non-stop. We werden gefilmd, waar we ook heen gingen. Het was bizar en het duurde even voor ik eraan gewend was, maar ik weet nog dat ik erna tegen mezelf zei: "Je wordt een geweldige golfspeler. Deze media-aandacht krijg je ook als je pro wordt." Meedoen aan dat tv-programma zorgde ervoor dat het me niet meer uitmaakte wie er naar me keek. Ik moest gewoon gefocust blijven en mijn eigen spel spelen.&nbsp;Sport is slechts een onderdeel van mijn familieachtergrond. Mijn moeder hield Polynesische luau-feesten toen ik klein was, dus ik leerde een heleboel verschillende instrumenten bespelen als muzikant tijdens haar show. Een van de eerste instrumenten die ik leerde spelen was de to'ere, een soort Tahitiaanse drum. Ik deed als kind ook aan traditioneel Polynesisch vuurdansen. Muziek en dans hoorden net zo bij mijn identiteit als sport.&nbsp;Het is makkelijk om met een soort aan/uit-knop te leven. Maar grootsheid betekent dat je altijd de allerbeste versie van jezelf moet zijn, niet alleen soms als het uitkomt. Mijn moeder zei altijd: "Hoe je één ding doet, is hoe je alles doet." Golf is daar een voorbeeld van. Uitblinken in een spel dat extreem moeilijk is, een sport die je niet kunt perfectioneren, is geen reden om op te geven. Je blijft proberen om het onderste uit de kan te halen. Ik probeer te streven naar het beste op alle vlakken in mijn leven, of het nou op de baan, als echtgenoot of als vader is. Ik probeer mijn eigen grenzen te verleggen, wat ik ook doe.&nbsp;

Golfspelers zijn vaak bijgelovig. Een van mijn vaste gewoontes is dat ik elke zondag de kleur groen draag. De favoriete kleur van mijn moeder, die is overleden in 2011, was groen. Groene kleding dragen is een soort ode aan haar, het is een manier om te onthouden dat ze altijd bij me is op de baan.&nbsp;Jordan Brand versterken is een nieuwe stap in mijn carrière.Michael staat natuurlijk voor klasse op het hoogste niveau. Het is geweldig om bij Jordan Brand te horen en Michael is een fantastische persoon om te mogen vertegenwoordigen. Ik ontmoette hem voor het eerst toen ik zeventien jaar was, en toen ik speelde op zijn privébaan in Florida, The Grove, zei hij tegen me: "Als je hier in de buurt bent, ben je altijd welkom." Dus in 2024 speelde ik een playoff-wedstrijd. Ik wist dat ik erna in West Palm zou zijn voor een fotoshoot met sponsoren. Mijn zoon was met me mee op reis en ik dacht: "Het zou wel heel erg leuk zijn als ik mijn zoon kon meenemen naar The Grove." Dus ik stuurde Michael een spontaan berichtje. Hij stuurde me 30 seconden later terug: "We zijn eigenlijk dicht dit weekend, maar ik open de baan speciaal voor jou en je zoon. Neem hem mee en we zorgen dat het goedkomt. "We speelden 18 holes die dag en hadden de hele baan voor onszelf, alleen voor mij en mijn zoon. Die ervaring vergeet ik nooit meer. Dat is het effect dat Michael op mensen heeft. Klik<a rel="noopener noreferrer" href="https://media-assets.nike.com/en/pitches/jordan-brand-welcomes-tony-finau-to-its-golf-roster?secret=29e440c91211da0d9af84d3e374afd15" target="_blank">hier</a> om meer afbeeldingen en een bijbehorende film te downloaden waarin de Jordan Family Finau verwelkomt.

De pro-golfer en het nieuwste lid van de Jordan Brand golfselectie is nog nooit een uitdaging uit de weg gegaan.

For the win

De mindset van Tony Finau: altijd alles geven

De meeste mensen zijn in hun schooljaren vooral bezig met erbij horen, maar Jane Hedengren herinnert zich een heel ander doel: het schoolrecord breken op de mijl. Op haar twaalfde maakte ze kennis met de atletiekbaan, en ze was al snel vastbesloten om voor het eind van het schooljaar een recordtijd te lopen. Op een koude herfstmiddag nam haar vader John haar mee naar een atletiekbaan voor studenten om te zien wat ze in haar mars had op de 400 meter. Ze deed haar best, maar liep niet zo hard als ze wilde. John is voormalig hardloper van Brigham Young University (BYU), en hij besloot met haar mee te trainen. In de frisse woestijnlucht voerde hij het tempo op, maar hij bleef dicht genoeg bij Jane om haar te stimuleren hem bij te houden. Uiteindelijk haalde ze haar doeltempo en in het voorjaar brak ze het schoolrecord.&nbsp;Jane Hedengren is nu klaar met high school en is uitgegroeid tot een van de meest succesvolle amateur-langeafstandslopers in de Amerikaanse geschiedenis. 2024 was misschien wel haar meest indrukwekkende highschool-jaar, waarin ze maar liefst negen records brak die op naam stonden van zowel mannelijke als vrouwelijke studenten, op afstanden van een mijl tot 5K. Ze geeft aan dat ze dit nooit in haar eentje had kunnen bereiken. &nbsp; Naast de support van haar familie, werkte Jane samen met coaches en hardlopers van het Nike Elite Program. Dit programma nodigt 40 van de beste hardlopers van het land uit om het hele jaar lang te werken met geavanceerde trainingstools van Nike coaches, met als hoogtepunt de deelname aan een aantal van de mooiste wedstrijden in het land tijdens de crosscountry-, indoor- en buitenseizoenen. En Jane domineerde al die seizoenen.Ze vertelt hier in haar eigen woorden hoe dankzij die support haar toekomstdroom als professioneel hardloper vorm kreeg, en hoe ze besloot in de herfst te starten aan de BYU, waar ze ook zal gaan hardlopen.

Tijdens de seizoenen indoor en buiten kun je vaak laten zien wat je kunt. Nike Indoor Nationals was dit jaar heel bijzonder, want ik kon daar voor het eerst de 5K op de atletiekbaan lopen. Ik moest daar alles geven.Een goede coach heeft maar een zin nodig om je te motiveren. Tijdens die Nike Indoor Nationals wedstrijd zei Juli Benson, een van mijn coaches van het Nike Elite Program, tegen me: "Ik weet dat je fit bent. Laten we eens kijken of je superfit bent." Toen dacht ik aan wat mijn vader me had geleerd: je weet het zodra je aan de laatste 2 kilometer van de wedstrijd begint. Het lukte me om sterk te eindigen. Je kunt heel ver komen als je er open ingaat en gewoon alles uit jezelf haalt.&nbsp;Dit jaar heb ik veel nieuwe dingen gedaan. Afgelopen najaar deed ik voor het eerst mee met de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/nike-cross-nationals-2024-official-images" target="null">Nike Cross Nationals</a>. Ik voelde me top op de dag van de wedstrijd, dat was een fantastisch gevoel. De andere deelnemers waren sterk, dus ik wilde rustig blijven. Je weet namelijk nooit wat het weer gaat doen onderweg. Ik liep vanaf het begin heel constant en kon mijn tempo vasthouden. Het is heel bijzonder om over de finishlijn te komen terwijl je niet wist dat je het in je had om op zo'n hoog niveau te presteren.

Ik vind het mooi dat hardlopen bestaat uit verschillende onderdelen. Veldlopen is niet te vergelijken met hardlopen op de atletiekbaan, dat zijn twee heel verschillende dingen. Ik vind het fantastisch dat een crosscountry-wedstrijd plaatsvindt op ruig terrein, over een lange afstand. Daar draait hardlopen om: lekker buiten in de natuur strijden tegen andere hardlopers. Hardlopen op de atletiekbaan vind ik heel leuk. Het is wat sneller en het gaat natuurlijk ook om winnen van je tegenstanders, maar je focust daar echt op het lopen van bepaalde tijden. Je kan ook goed kijken naar je tijden per afstand en zo een beeld krijgen van hoe het met je gaat.&nbsp;Als je wedstrijden loopt, veranderen niet alleen je prestaties. Je gaat ook anders trainen. Krachttraining heeft een belangrijke rol gespeeld bij mijn ontwikkeling. In het begin liep ik zo'n 48 kilometer per week en deed ik wat lichte work-outs met wat crosstraining. In de loop der tijd ben ik vaker en intensiever gaan trainen. Afgelopen seizoen liep ik 88 kilometer per week en deed ik intensievere work-outs, en ik voelde me sterk en goed. Tijdens mijn tweede jaar in high school besefte ik dat ik talent had. Ik had hard en consistent getraind. En ik heb hardlopen altijd heel leuk gevonden, ook als het minder goed ging. Ik vond het gevoel van vrijheid heerlijk. Tijdens het hardlopen kon ik alles even loslaten, mijn hoofd leegmaken. En ik werkte ergens naartoe, waardoor ik veel over mezelf leerde. Dat gevoel had ik meteen toen ik begon met hardlopen. En het is alleen maar sterker geworden toen ik ouder werd en ik serieuzer met de sport bezig was.&nbsp;

Je kunt altijd nieuwe uitdagingen aangaan als je ouder wordt. Ik heb heel veel zin in mijn tijd aan de BYU. Ik wil nieuwe afstanden gaan proberen en het tegen andere tegenstanders opnemen. Ik wil alles proberen. Het is fantastisch dat de universiteit geen momentopname is. Je leert door de tijd heen veel nieuwe dingen. Ik heb straks alle tijd. Ik kan rustig aan mijn ritme en routine werken, mijn teamgenoten leren kennen, en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/women-running-culture-mumbai-india-nike-after-dark-tour" target="null">coach Diljeet Taylor</a> en de rest van het team.&nbsp;Ik wil niet te ver vooruitkijken. Soms vragen mensen me of ik me richt op een olympische medaille of een wereldtitel. Dat zijn natuurlijk prachtige doelen, en ik werk er hard aan om goed genoeg te worden. Maar ik weet helemaal niet hoe mijn wereld er over een paar jaar uit zal zien. Ik focus me op nu, op gezond blijven, genieten van hardlopen en op de liefde van alle mensen om me heen.&nbsp;Ik bekijk alles stap voor stap.&nbsp;

Hedengren heeft in haar highschool-jaren haar talent laten zien tijdens crosscountry-, indoor- en buitenkampioenschappen van Nike. Aan het eind van deze periode was ze een van de meest succesvolle middellange- en langeafstandslopers aller tijden.

How I Got Here

Hardloopster Jane Hedengren schrijft geschiedenis, binnen en buiten

Bij <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/jordan-brand-luka-4-official-images" target="_blank">Luka Dončić</a> denk je waarschijnlijk als eerste aan zijn kenmerkende step-back jumper. De ongelooflijke passes waardoor de bal feilloos in de handen van zijn teamgenoten belandt. De creativiteit onder druk en de opmerkzaamheid op het veld die zijn tegenstanders steeds weer kopzorgen geven.Je kent Luka waarschijnlijk als een felle tegenstander die in elke wedstrijd zijn kenmerkende doorzettingsvermogen laat zien. Een natuurtalent, versterkt door een uitstekend inzicht in het spel. Iemand om rekening mee te houden, die elk balbezit laat tellen en het tempo van de wedstrijd naar zijn hand zet.Maar een uitmuntende basketballer als Luka heeft ook veel interesses buiten het veld. Zo geniet hij van de rust van de oceaan en van het grillen van een goed stuk rundvlees. Hij houdt <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.tiktok.com/@espn/video/7467995779832024362?lang=en" target="null">net zo veel van gamen</a> als van rennen naar de basket voor een Euro step. En als hij niet op het hardhout had gespeeld, had je hem op een American football-veld kunnen vinden. Maar bovenal is hij ongelooflijk trots op zijn eenjarige dochter Gabriela, die hij als zijn grootste inspiratiebron beschouwt.In dit interview vertelt Luka meer over zijn passies buiten het spel en hoe die hem een betere speler maken, het moment waarop hij wist dat hij zijn jeugddroom had waargemaakt en de raakvlakken tussen twee van zijn favoriete bezigheden, vissen en basketbal.Het water op gaan is een van mijn favoriete activiteiten. Als kind had mijn vader een paar kleine boten en we trokken er samen op uit toen ik een jaar of zeven was. Een boot huren doet me daarom denken aan mijn jeugd: ik hou ervan om op de oceaan te varen, te ontspannen, de boot te besturen en wat te zonnen.Ik vind de rust van de oceaan heerlijk. Er is zoveel ruimte en er is niets belangrijker dan genieten van het uitzicht en wat vis vangen. De laatste keer dat ik in Mexico was, ving ik een marlijn. Dat was een geweldig moment. Het coolste dat ik ooit heb gevangen, was waarschijnlijk een kleine haai. Ik had eens een hele grote vis aan mijn lijn waar ik zeven tot tien minuten mee worstelde, maar hij ontsnapte en glipte onder de boot door — een enorme teleurstelling.Vissen verbetert mijn basketbalspel en basketbal verbetert mijn visvaardigheden omdat ze allebei een belangrijke vaardigheid vereisen: geduld. Ik vis vooral om het water op te gaan, te ontspannen en van de zon te genieten. Maar vissen helpt me ook herinneren aan het geduld dat nodig is op het basketbalveld en in het leven. Het is belangrijk om geduld te hebben, wat er ook gebeurt.

Mijn mindset in het normale leven is veel relaxter. Ik denk dat ik buiten het veld rustiger ben; ik breng veel tijd thuis door, geniet van het buitenleven, praat niet zoveel. Op het veld laat ik meer van mezelf horen en ben ik agressief; het draait dan om&nbsp;hard werken en plezier hebben.Ik ben geboren met een grote competitiedrang. Al sinds mijn kindertijd ben ik competitief bij vrijwel alles wat ik doe. Daarom is het belangrijk voor me om er keihard tegenaan te gaan op het veld en me daarna op te laden met andere hobby's en tijd door te brengen met mijn familie en vrienden.Als ik een positie in een andere sport moest kiezen, zou ik graag quarterback zijn. Toen ik jonger was, deed ik veel aan sport. Basketbal was natuurlijk mijn favoriet en ik speelde bijna elke dag buiten na school. Ik ging ook weleens tennissen en voetballen,&nbsp;gewoon buiten zijn vond ik al geweldig. Mijn passie voor American football is sindsdien echt gegroeid, en ik kan hard gooien en heb een scherpe blik, dus ik denk dat ik best een goede quarterback zou zijn.Als ik niet train of wedstrijden speel, vind ik het leuk om buiten te grillen, meestal een goede steak en wat maïs. Normaal kook ik buiten als het zonnig is, wat me helpt om te ontspannen samen met mijn gezin en me op te laden voor mijn training en drukke schema tijdens het seizoen.Ik ben het meest trots op mijn dochter. Zij is mijn grootste supporter in het leven, ook al weet ze dat zelf nog niet. Dat motiveert me elke dag. Ze is 15&nbsp;maanden oud en ik vind het heerlijk om tijd met haar door te brengen en met haar te spelen.Ik herinner me nog het moment waarop ik me realiseerde dat ik mijn jeugddroom had waargemaakt. Ik verliet mijn ouderlijk huis op mijn twaalfde om voor Real Madrid te gaan spelen. Tijdens mijn eerste jaar bij het team moest ik nog wennen, maar in het tweede jaar begon ik mijn draai te vinden. Toen ik voor de beste basketbalclub van Europa speelde, wist ik dat ik mijn dromen aan het verwezenlijken was.Normaal ben ik niet nerveus voor een wedstrijd. Maar als ik wat zenuwen voel, zoals bij mijn eerste thuiswedstrijd met de Lakers, herinner ik mezelf eraan dat ik een goede speler ben. Ik moet gewoon mijn routine volgen en doen waar ik goed in ben.Het beste advies dat ik kan geven is simpel: maak plezier, vooral op het basketbalveld. Als iets niet gaat zoals gepland, denk ik gewoon: je doet dit al je hele leven. Je kunt dit. Ga ervoor en maak plezier.

De guard van de Los Angeles Lakers gaat uitgebreid in op vissen, grillen en zijn geheim om gefocust te blijven op het veld.

Luka Dončić is meer dan een van de beste spelers in de competitie

Na vijf wedstrijden als prof en zijn derde uitwedstrijd was Victor Wembanyama al thuis in de NBA. Hij scoorde 38 punten, pakte 10 rebounds en had aan het einde van de avond twee keer geblokt. Aan het einde van het seizoen had hij gemiddeld bijna vier keer per wedstrijd geblokt en stond hij bovenaan in de competitie.&nbsp;De cijfers van Victor zijn onwerkelijk. Met zijn 2,24 meter&nbsp; dekt hij elke vierkante centimeter van het veld. Aanvallend is hij soepel en mobiel. Verdedigend is hij een eenmansmuur en kan hij dankzij zijn lengte en intense blik snelle uitbraken afstoppen. Rookies in de NBA worden gewoonlijk op hun basisniveau beoordeeld. Wat kan deze speler minimaal presteren? Toen hij de competitie betrad, was de vraag meteen waar zijn bovengrens zou liggen, als hij die al had.&nbsp;Hier beantwoordt Victor vragen over wat je nodig hebt om te winnen, van het verleggen van zijn eigen grenzen tot het verbannen van angst uit zijn leven. Ik wist al heel jong wat voor prof ik wilde worden. Er zijn veel dingen die we als profsporter moeten doen waar andere mensen zich geen zorgen over hoeven te maken, zoals genoeg slapen na een paar wedstrijden achter elkaar en vliegen naar een andere tijdzone. Ik besefte dat ik beter moest slapen. Wanneer ik aan het avondeten begin, heb ik de wekker op mijn telefoon voor de volgende ochtend al ingesteld en kijk ik de rest van de avond niet meer op mijn telefoon.&nbsp;Ik heb het geluk op meerdere plekken te spelen. Het dragen van het shirt van het Franse nationale team is een van de sterkste gevoelens die ik ken. In de NBA ben ik gehecht aan de stad San Antonio. Ik maak er deel van uit. Ze hebben me in de armen gesloten.&nbsp;

Ik ben al mijn hele leven veel langer dan iedereen op het veld. Wanneer coaches me zagen dribbelen tussen de benen door en fadeaways en zo zagen doen, was hun eerste reflex me te zeggen daarmee te stoppen. Mijn hele leven is er die druk om me in een hokje te stoppen. Dat is de zwaarste strijd die ik mijn hele leven heb gevoerd. Nu heb ik meer vrijheid dan ooit, maar ik ben ervan overtuigd dat ik die vrijheid niet zou hebben als ik me niet altijd tegen die stereotypen had verzet.Dit is wat ik zou zeggen tegen een kind dat ergens moeite mee heeft: &nbsp;toen ik 12 jaar was, voelde ik me vaak ontmoedigd. Ik had tijdens wedstrijden moeite met mijn schoten. Ik groeide in die tijd enorm en was nog dunner dan nu. Ik had er moeite mee om met mijn schoten verdedigers consequent te omzeilen. Mijn coach zei me: "Wanneer je prof bent, ga je aan het heden werken. Maar nu werk je aan je toekomst."&nbsp;Het is speciaal als ik een kind mijn jersey zie dragen. Wanneer ik de hoogtepunten van onze wedstrijden bekijk, let ik graag op de reacties op de tribunes en dan zie je uiteraard kids die jouw jersey dragen. Het is niet het eerste waar je aan denkt wanneer je in de NBA gaat spelen, maar je beseft uiteindelijk dat je op de volgende generatie een positieve invloed kunt hebben door iets waar je van houdt. Dat is prachtig.&nbsp;Het maakt me echt triest wanneer ik bij mensen een gebrek aan ambitie zie. Meestal komt dat doordat mensen bang zijn en denken 'Ik ben niet goed genoeg'. Aannemen dat dingen te groot of te ambitieus zijn, is een denkwijze waarvan ik afscheid heb genomen.Uiteindelijk bepaal jij wat jouw doelen in het leven zijn en wat je wil worden. Winnen is die dingen bereiken die voor jou het belangrijkst zijn.&nbsp;

Ik wil helpen het Franse basketbal opnieuw een dominante positie te geven. Daarvoor moet je de sport promoten en voor de jeugd in het land populairder maken. Voor het profbasketbal in Frankrijk denk ik dat de investeringen achterblijven bij ons potentieel. Hoe kunnen we onze faciliteiten verbeteren? Hoe kunnen we de beste coaches opleiden? We moeten onze investeringen en ons potentieel op één lijn brengen en ons al bestaande talent koesteren. Van alle landen in de wereld heeft Frankrijk de mooiste basketbaltoekomst.Iemand vroeg me hoe ik voorkom dat mijn naam groter wordt dan de organisatie van de Spurs. Dat gaat nooit gebeuren. Het team wil dat ik succes heb en zo goed mogelijk word. Ze hebben veel voor me opgeofferd. Ik wil dat de hele organisatie weet dat ik heel goed besef wat ze allemaal voor me hebben gedaan. Soms is het iets kleins, zoals een berichtje sturen of een nieuw iemand bij de organisatie welkom heten. Ik probeer mensen te laten merken hoe waardevol alles wat ze doen is. Ik ben er niet bang voor groter te worden dan zij omdat ik de Spurs zo groot mogelijk wil maken als ik kan. Ik wil ze zoveel mogelijk teruggeven.&nbsp;Ik denk niet dat er iemand is die hogere verwachtingen van me heeft dan ikzelf. Daarom schrik ik er niet van wanneer ik mensen hoor zeggen dat er in elke generatie maar één iemand is zoals ik. De enigen aan wie ik iets moet bewijzen, zijn mijn coach en mijn team. Zelfs mijn ouders hebben geen verwachtingen van me, ze willen gewoon dat ik gelukkig ben. Wanneer ik al die druk niet wil voelen, zet ik mijn telefoon uit. Moeilijker is het niet. Er is echt geen sprake van druk of verwachtingen. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik de wereld iets verschuldigd was. Ik basketbal gewoon.

Het 20-jarige fenomeen heeft het over het verleggen van zijn eigen grenzen, het verbannen van angst uit zijn leven, het uitzetten van zijn telefoon en nog veel meer.

De legende van Victor Wembanyama wordt steeds sterker

De favorieten van de redacteur

Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Verhalenhoek

Al bijna 50 jaar lang maakt Nike met simpelweg het element lucht onvoorstelbare technologie, die we continu verbeteren zodat atleten optimaal kunnen presteren. Onze laatste doorbraak is een nieuw innovatief materiaal: Nike Radical AirFlow, dat we tijdens het trailrunseizoen van deze zomer hebben gelanceerd. Nike heeft jarenlange ervaring met het maken van performancekleding, en dit is de volgende stap. Wetenschappers, designers en ontwikkelaars bij Nike vroegen zich af hoe ze kleding konden maken die hardlopers koel zou houden met behulp van de lucht om hen heen.&nbsp;Trailrunning is een van de meest extreme sporten om performancekleding mee te testen. De sport is zo zwaar dat die bijna niet kan worden vergeleken met een andere. Trailrunwedstrijden variëren van verticale klimpartijen van één kilometer lang tot meerdaagse evenementen in onherbergzame omstandigheden. Neem nou de iconische wedstrijd van 100 mijl (circa 161 kilometer) door de Sierra Nevada in Californië, waar de temperatuur vaak boven de 38 graden uitkomt. Tijdens deze race krijgen de hardlopers te maken met hoogteverschillen van meer dan 5 kilometer naar boven en 7 kilometer naar beneden. Atleten kunnen niet alleen minder goed presteren in heet en vochtig weer, ze lopen daardoor ook meer risico op letsel of zelfs ziekte.&nbsp;Trailrunners zijn gewend aan deze extremen en om de rest voor te blijven, hebben ze hun eigen manieren bedacht om verkoeling te zoeken. Een ijskoude handdoek in de nek leggen. Halverwege de trail in een beek of rivier gaan liggen, als een kind in een badje. Lagen kleding uitdoen tijdens het lopen.

Maar wat als het materiaal van de kleding de oplossing zou kunnen zijn? Multidisciplinaire teams bij Nike, die grotendeels zelf uit trailrunners bestaan, gingen aan de slag met het ontwikkelen van kleding die gebruikmaakt van het natuurlijke afkoelingsmechanisme van het lichaam.&nbsp;"Het vermogen van het lichaam om zweet te kunnen verdampen is erg belangrijk voor atleten", zegt Jahan Behbahany, Senior Director, Nike Apparel Innovation. "We waren op zoek naar een materiaal dat de luchttoevoer naar de huid kan versnellen waardoor dat verkoelende verdampingsproces kan worden opgevoerd. We wisten dat we daarvoor de juiste mensen en middelen in huis hadden."

Dit zou bij lange na niet de eerste keer zijn dat Nike de luchtcirculatie verbetert voor atleten. Het intensieve onderzoek van Nike naar de aerodynamica van pacers heeft bijgedragen aan twee van de meest indrukwekkende recordpogingen van de afgelopen tien jaar: <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/inside-look-at-nike-breaking2-project" target="_blank">de historische marathontijden van Eliud Kipchoge</a> in 2017 en 2019, en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/topics/breaking4" target="_blank">de inspirerende poging van Faith Kipyegon</a> om één mijl binnen 4 minuten te lopen. Nike atleten en coaches hebben veelvuldig gebruikgemaakt van volledig mesh materialen voor een betere luchtcirculatie bij hoge temperaturen, van Nike Stand-Off tot Nike Dri-FIT. Nike wetenschappers, designers en ontwikkelaars weten heel goed dat kleding een beslissende factor kan zijn voor atleten die hun volledige potentie willen benutten. Op basis van de extreme omstandigheden van trailrunners, wisten ze dat ze een nieuwe oplossing moesten vinden voor een betere luchtcirculatie op de huid.Nadat ze de traditionele mesh onder de loep hadden genomen, stelden de teamleden dat ze met gebruik van luchtkanalen lucht zouden kunnen opvangen, versnellen en via de gaten in de stof doorsluizen naar de huid. Terwijl de atleet hardloopt, zorgt het materiaal dat de lucht sneller bij de huid komt, wat de verkoelende verdamping stimuleert. Met andere woorden: het natuurlijke zweetafvoerende vermogen van je lichaam wordt versneld.Het multidisciplinaire team van Nike wilde een ademend materiaal ontwerpen waar de luchtkanalen perfect in konden worden gebouwd, met maximaal comfort en minimale afleidingen. De teams haalden inspiratie uit de wet van Bernoulli, met name het&nbsp;Venturi-effect: wanneer een vloeistof door een vernauwing loopt, gaat deze sneller stromen en neemt de druk af. Van materiaalkeuze tot de constructie van de knit: alles werd overwogen, onderzocht en getest voor de meest efficiënte luchtcirculatie op de huid.

Het nieuwe materiaal is een hydrofiele knit voor een goede vochtregulatie en een ventilerend aanvoelende textuur. De luchtkanalen zorgen dat de lucht op de voorkant van het materiaal sneller wordt doorgevoerd naar de huid. De Nike onderzoekers kwamen erachter dat de luchtkanalen met behulp van een aantal inkepingen binnenin de kleding (het stuk dat de huid raakt) de luchtcirculatie langer vasthielden op de huid."We hebben tijdens het testen en ontwikkelen allerlei soorten, formaten en plaatsingen voor de luchtkanalen geprobeerd", zegt Behbahany. "Uiteindelijk bleek dat gelijkmatig geplaatste, trechtervormige gaten die geleidelijk van groot naar klein lopen, het snelste lucht doorlaten naar de huid."Het team koos om dit materiaal te gebruiken in een top met lange mouwen. Deze bedekt zo veel mogelijk lichaamsoppervlak en zorgt voor een zo goed mogelijke luchtcirculatie op het lichaam. Om het de hardlopers tijdens hun urenlange trailruns zo gemakkelijk mogelijk te maken, hebben de ontwerpers grote openingen bij de oksels uitgesneden voor meer bewegingsvrijheid en verminderd gewicht. Door het design en de afwerking hebben de atleten bovendien minder last van wrijving in warme zones met veel frictie.

De gericht geplaatste luchtkanalen in de hele top en extra ventilatie bij de oksels en in de binnenkant van de arm zorgen voor maximale bewegingsvrijheid en luchtcirculatie, en minder kans op wrijving.

Door de korte pasvorm voelt de top lichter aan, komt er meer ventilatie vanuit de onderkant van de top en kunnen atleten makkelijker bij hun hardloopriem.

De teams hebben twee jaar lang hard gewerkt aan het testen van het nieuwe materiaal, zowel in de praktijk als tijdens gecontroleerde onderzoeken. Ze namen prototypes mee naar Noord-Californië zodat de &nbsp;<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-acg-all-conditions-racing-department" target="null">All Conditions Racing Department atleten</a>&nbsp;ze aan de extreme weersomstandigheden van de regio konden onderwerpen en hun feedback konden geven. De atleten stonden versteld van hoe koel en ademend het kledingstuk was. Ze gaven aan dat het item koeler en luchtiger op de huid voelde dan alle tops die ze eerder hadden gedragen. Ondertussen onderzocht Nike in de eigen klimaatkamers van het Nike Sport Research Lab (NSRL) in het Nike World Headquarters hoe het materiaal presteerde in gecontroleerde maar slopende weersomstandigheden. De All Conditions Racing Department atleten kwamen naar het NSRL om de prototypes uit te proberen. Bij deze tests werd de kleding blootgesteld aan allerlei heftige temperatuurstijgingen waarmee trailrunners te maken krijgen tijdens bijzonder warme wedstrijden.&nbsp;In het NSRL testten de atleten in klimaatsimulaties lichte Dri-FIT en Radical AirFlow kleding om het Radical AirFlow materiaal te vergelijken met de vertrouwde materiaaltechnologie van Nike. Tijdens deze tests kwamen de wetenschappers van Nike erachter dat Radical AirFlow prototypes in vergelijking met Dri-FIT 50% minder zweet opnamen en vasthielden na langdurig lopen in de hitte. Na extra onderzoek met&nbsp;thermische oefenpoppen&nbsp;bleek dat de prototypes in vergelijking met Dri-FIT een stuk ventilerender waren en 25% minder weerstand boden tegen het verdampen van zweet.

De All Conditions Racing Department atleten blijven, als onderdeel van een van de grootste tests in de geschiedenis van Nike Running, het prototype uittesten gedurende het eliteseizoen van 2025. De Nike designers blijven op hun beurt de feedback van de tests in de praktijk en het lab bijhouden om het kledingstuk verder te perfectioneren voordat het in 2026 in de winkels komt te liggen.&nbsp;Terwijl de temperatuur wereldwijd stijgt, wordt het ontwikkelen van ventilerend materiaal alleen maar relevanter. En dat geldt voor elke sport, niet alleen voor trailrunning. Werken met lucht, in welke vorm dan ook, vormt al sinds de uitvinding van de eerste Air Bag een belangrijk onderdeel van Nike producten. Dat maakt de toekomst van Radical AirFlow zo veelbelovend.&nbsp;"We kunnen niet wachten om wat we geleerd hebben van onze ACRD atleten toe te passen op problemen in andere sporten", zegt Behbahany. "Onze inzet voor innovatie in deze technologie is ongeëvenaard. Dankzij onze atleten, innovators en andere bronnen ontdekken we nieuwe afkoelingssystemen waarmee atleten optimaal kunnen presteren, welke sport ze ook beoefenen en waar ze dit ook doen."

Dit innovatieve materiaal gebruikt de kracht van circulerende lucht om het natuurlijke afkoelingssysteem van je lichaam te optimaliseren.

Uitgelicht

Nike Radical AirFlow kondigt een nieuw tijdperk aan van ventilerende kleding

Atlanta Dream-guard Allisha Gray beleeft een uitmuntend jaar. De WNBA All-Star-starter laat zich dit seizoen van haar beste kant zien en hoort met haar rebounds, assists, driepunters, gescoorde punten en totale speeltijd bij de top van de competitie. Ze scoort echter nog de meeste punten met haar spel waarin ze moeiteloos haar veelzijdige talent laat zien. Welke spelers hebben nog meer gemiddeld 18 punten, 5 rebounds, 3 assists en minstens 3 driepunters per wedstrijd op hun naam staan in één seizoen? Allisha is de enige. Tijdens het All-Star Weekend van 2024 won ze zowel de Skills Challenge als de Three-Point Contest, een dubbele overwinning die ze in Indianapolis heeft proberen te verdedigen. Ze begon al meteen goed. Op vrijdagochtend won ze na de training met haar team een wedstrijdje schieten vanaf de half-court. Terwijl in de wereld van basketbal het talent bij zowel de vrouwen als de mannen als paddenstoelen uit de grond schiet, laat Gray zien dat je focus op de ene vaardigheid niet ten koste hoeft te gaan van de andere. Als je in dit rivaliserende tijdperk van basketbal succes wilt boeken, moet je alles uit je spel halen, op elke manier.We spraken met Allisha over haar fantastische jaar, waarin ze haar veelzijdige talent verder heeft ontwikkeld en hoe zij haar rol ziet in een uiterst concurrerende competitie.&nbsp;

Dit jaar ben ik buiten het seizoen echt met sprongen vooruitgegaan. Ik heb me volledig gericht op een-op-eenspel. De Unrivaled League was hier perfect voor omdat ik het moest opnemen tegen de beste spelers van de competitie en mijn eigen kansen moest creëren. In de verdediging moet je wel aan de bak. Negen van de tien keer ben je op jezelf aangewezen, zonder hulp. Je een-op-een-verdediging moet ijzersterk zijn.Voordat ik basketbalde kon ik al tegen een stootje. Ik ben opgegroeid met mijn twee broers. Tijdens het samen spelen in de achtertuin heb ik geleerd mijn mannetje te staan. Al onze spelletjes waren zo competitief dat mijn ouders ons uit elkaar moesten halen zodat we elkaar niet te lijf gingen.In het basketbal moet je weten wat jouw sterke kanten zijn als je niet bent opgewassen tegen je tegenstander. Ik zou mijn broers nooit fysiek de baas kunnen zijn. Maar ik zou ze wel te slim af kunnen zijn. Toen ik een-op-een en in shootouts van ze begon te winnen, gingen ze me respecteren.&nbsp;Ik heb een heel letterlijke kijk op winnen. Ik ben enorm competitief, ik wil beter zijn dan de ander. Dat realiseerde ik me op het moment dat ik op de middelbare school kampioen werd in Georgia. We waren dat jaar onverslagen. We wonnen niet alleen, we verloren van niemand.&nbsp;

Ik heb een militaire opvoeding gehad waarbij altijd het allerbeste van ons werd verwacht. Mijn vader zat in het leger. We zeiden 'Ja, meneer' en 'Ja, mevrouw' tegen onze ouders. Mijn vader was mijn basketbalcoach tot ik van de middelbare school ging. Tijdens een intensieve training zei hij "Ik laat je niet voor mijn ogen tekortschieten". Had ik al gezegd dat hij de directeur van mijn school was? [lacht]. Het was een harde opvoeding maar nu ik ouder ben, weet ik dat hij voor zich zag wat ik kon bereiken.Niet alles draait om scoren. Het verbijstert me dat veel mensen alleen naar de gescoorde punten van een speler kijken, en naar niets anders. Je kunt de wedstrijd op zo veel verschillende manieren beïnvloeden. Waarom zou je niet trainen om beter te worden op elk gebied?Mijn favoriete Nike-product? Dat is heel makkelijk. Mijn bril! Ik begon die te dragen nadat ik een oogblessure opliep tijdens een 3x3-wedstrijd. Sindsdien draag ik de bril altijd.De competitie loopt over van het talent. Neem je eigen vaardigheden niet voor lief. Er zijn zoveel topspelers die steeds beter worden. Dat maakt All Star-wedstrijden ook zo bijzonder, weten dat je bij dat soort spelers hoort.&nbsp;Ik geef tijdens de Skills Challenge en de Three-Point Contest dit jaar niets weg. Dit weekend ga ik me concentreren op beide wedstrijden.&nbsp;Ik beperk mezelf niet tot slechts één. Ik voel me goed en ik ben er klaar voor. Dat had ook eigenlijk niet anders gekund gezien het aantal speeluren dat ik dit jaar al achter de kiezen heb hè?&nbsp;

De Atlanta Dream-guard bewijst dit seizoen dat ze van alle markten thuis is. Dat zegt niet alleen iets over het talent bij de WNBA maar ook over haar werkmentaliteit.

Allisha Gray laat zien wat ze kan: alles

KARINA, zangeres van de Zuid-Koreaanse popgroep aespa, wordt deze maand officieel onderdeel van de Nike familie. De kleine stappen die hebben geleid tot het succes van de groep – altijd hard blijven werken, concessies doen en het doorzettingsvermogen hebben om hindernissen te overwinnen – komen overeen met de mindset die een atleet nodig heeft om succesvol te zijn, zegt KARINA.We spraken met de 25-jarige artiest over taekwondo en waarom het een sport is waar je levenslang van leert, hoe de Air Max Muse overal bij past en waarom een samenwerking met Nike een logische keuze was.

Wat is je meest bijzondere Nike herinnering?&nbsp;Als kind vond ik het geweldig om tv te kijken. Daar zag ik voor het eerst muzikanten optreden. Mijn droom om een van die sterren op het podium te worden werd groter, en zij droegen altijd Nike schoenen. Zo begon mijn band met Nike. Nu is het merk voor mij een tweede natuur. Zonder na te denken rock ik de Air Force 1.Wat is je vroegste herinnering aan sport?&nbsp;In mijn jeugd heb ik veel sporten beoefend, zoals ballet, zwemmen, zaalvoetbal, basketbal en taekwondo, waarin ik de zwarte band heb gehaald. Naarmate je hogere niveaus en meer banden in de sport behaalt, groeit je sportieve vaardigheid en ga je meer denken als een atleet. In die mindset leer je geduldig te zijn, krijg je respect voor het proces en ga je in jezelf geloven. Zelfs nu, met mijn overvolle planning, onthoud ik die lessen uit taekwondo. Ze vormen de basis van mijn sportieve achtergrond en zorgen dat ik gefocust blijf, in wat voor situatie ik ook terechtkom of welke beslissing ik ook neem.Welke overeenkomsten zie je in je achtergrond als sporter en als entertainer?Ik vind iedereen die vol overgave met zijn lichaam beweegt en zijn beste beentje voorzet een atleet. Atleten en entertainers besteden beide ontelbare uren aan een bepalend moment, zoals een optreden. Entertainers geven alles op het podium en atleten zoeken hun grenzen op bij het streven naar de winst. Vergeleken met het glorieuze moment dat je wint of optreedt, zijn de uren die je oefent of repeteert een stuk minder glamoureus. Atleten en entertainers hebben uithoudingsvermogen nodig om hun doelen te behalen, maar het uiteindelijke resultaat is het dubbel en dwars waard.&nbsp;

Wat is je meest onvergetelijke Nike schoen of kleding?&nbsp;Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik met de Air Force 1 en de Dunk ben opgegroeid. Mijn favoriete Nike schoen op dit moment is de&nbsp;<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/air-max-muse-official-images" target="null">Nike Air Max Muse</a>&nbsp;in de kleurencombinatie 'Silver'. Ik heb het paar voor het eerst aangehad tijdens een korte trip in Europa, na de Milan Fashion Week. Wat ik het leukste aan deze schoenen vind, naast het comfort, is hoe ze mijn hele outfit naar een hoger niveau kunnen tillen. Ik kan ze aan bij een leren jack en jeans. Hoe kan ik zo'n schoen niet geweldig vinden?&nbsp;Waar kijk je het meest naar uit in je samenwerking met Nike?&nbsp;Nike motiveert zelfexpressie en stimuleert mensen om stereotypen uit te dagen en nieuwe wegen in te slaan. Als je in je dromen gelooft, moet je blijven doorzetten. Hopelijk kan mijn verhaal, samen met Nike's doel, meer mensen inspireren en van positieve invloed op de wereld zijn.

De 25-jarige artiest vertelt over haar zwarte band in taekwondo, hoe de Air Max Muse overal bij past en waarom een samenwerking met Nike een logische keuze was.

Welkom bij de familie

5 vragen aan K-popster KARINA

Afbeeldingen: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/cameron-strand-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Cameron Strand</a> Twee wereldrecords verbroken. Een nieuw wereldrecord op de 1500 meter door Nike atleet <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/faith-kipyegon-profile" target="_blank">Faith Kipyegon</a>, slechts een week na haar <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/topics/breaking4" target="_blank">#Breaking4 poging</a>. Een nieuw wereldrecord op de 5000 meter door Beatrice Chebet. <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/pre-classic-bowerman-mile" target="_blank">Nieuwe nationale records</a>. Talloze persoonlijke records. Allemaal voor een uitverkochte tribune op Hayward Field in Eugene, een plek met een haast heilige status binnen de atletiekwereld. Het 50e jubileum van de Pre Classic deed de naamgever van de competitie, <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/how-steve-prefontaine-set-the-pace-for-nike" target="_blank">legendarische hardloper Steve Prefontaine</a>, eer aan. De afbeeldingen hieronder bewijzen wat fans van de sport altijd al hebben geweten: als je houdt van drama, spanning, zinderende energie en eindeloos veel passie, gaat er niets boven de magie van atletiek.

Drama, spanning, energie en passie. Als je nog geen fan was van atletiek, zal daar snel verandering in komen.

Ongelooflijke beelden van het 50-jarige jubileum van de Pre Classic

Tekst: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/davis-jones-senior-editor" target="_blank" class="ql-size-small">Davis Jones</a> Afbeeldingen: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/cameron-strand-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Cameron Strand</a>Om de uitdrukking op het gezicht van Niels Laros te begrijpen, vlak nadat hij op het nippertje de Bowerman Mile in Eugene won, moeten we terug naar het moment waarop de bel voor de laatste ronde klonk. Hij had toen nog meer dan drie seconden achterstand op de koploper, de Amerikaan Yared Nuguse.Voor de ogen van het publiek in een uitverkocht stadion in Eugene in Oregon tijdens de vijftigste&nbsp; Pre Classic liet de 20-jarige hardloper zijn eigen staaltje Hayward-magie zien. Hij maakte zich los van het veld met nog 400 meter te gaan. En toen, bij de start van de laatste 200 meter, zette hij de aanval in op Nuguse. Met een onvoorstelbare laatste split van 25,9 seconden dichtte hij in de eindsprint een achterstand van bijna 8 meter. De twee lopers vlogen naar de finish. En een paar seconden later zag Laros met een blik vol verbazing de officiële eindtijd: 3:45.94. Hij had de Bowerman Mile gewonnen met een honderdste seconde en een nieuw Nederlands record neergezet. Zijn laatste ronde van 53,3 was een van de snelste vierde rondes sinds de Britse Steve Cram het wereldrecord brak in 1985."Wow, de magie van Hayward bestaat echt", zegt Laros. "Zo een race maak je maar één keer in je leven mee."Al 25 jaar brengt de Bowerman Mile de beste mijllopers ter wereld samen, waaronder professioneel atleten, wereldkampioenen en Olympische winnaars. Het evenement is een van de vier grote mijlwedstrijden die nog over zijn in de wereld: de Dream Mile in Oslo, de Wanamaker Mile in New York en de&nbsp;&nbsp;Mile Invitational in Iowa. En van die vier heeft de Pre Classic meer tijden onder de 4 minuten opgeleverd dan elke andere race; 418 prestaties tot nu toe, inclusief de wedstrijd van dit jaar in Eugene.&nbsp;Deze editie van 2025 was misschien wel de sterkste mijlrace uit de geschiedenis. Het was de eerste keer dat zoveel mannen in één wedstrijd onder de 3:50 (13 atleten), 3:49 (9 atleten) en zelfs 3:48 (8 atleten) liepen.Wat maakt de Bowerman Mile zo bijzonder? Snelle tijden worden niet altijd gelopen op de snelste baan. Het kan een onmetelijke mix zijn van factoren, zoals plaats, tijd en de omstandigheden die leiden tot legendarische prestaties. Welke van de wedstrijddeelnemers je ook spreekt, ze zeggen allemaal: de Bowerman Mile heeft iets bijzonders.&nbsp;

Het deelnemersveld

Ieder jaar weer trek de Bowerman Mile een sterk deelnemersveld aan met huidige wereldkampioenen en recordhouders. Sinds 2000 is er een tijd van 3:51.84 of sneller nodig om de race te winnen. Het enthousiasme van atleten voor de race is des te indrukwekkender, omdat de resultaten niet meetellen voor punten aan het eind van het profseizoen, ondanks dat het officieel een Diamond League-wedstrijd is.Een van die atleten die de datum van de Bowerman Mile steevast in zijn agenda zet is de Australiër Cam Myers. Dit jaar eindigde hij als zesde en zette een Australisch record neer voor atleten onder de 20 met een tijd van 3:47.50. In 2023, op slechts 16-jarige leeftijd, liep Myers als haas voor de Noor Jakob Ingebrigtsen, die de snelste tijd ooit op de Bowerman Mile neerzette in 3:43.73, een Europees record en een Diamond League-record."We willen deze race allemaal winnen", zegt Myers. "Het is enorm competitief en de perfecte omgeving om een snelle tijd neer te zetten."Of er nu wel of niet een record wordt verbroken tijdens de Bowerman Mile, elk jaar vraagt deze wedstrijd het uiterste van iedere loper in het streven naar een nieuw persoonlijk record.

Grant Fisher die het Amerikaanse record in handen heeft op de 2 mijl, nam dit jaar voor het eerst deel aan de Bowerman Mile met een tijd van 3:48.29. De race is een soort self-fulfilling prophecy, zegt hij. Als atleten weten dat ze een sterk deelnemersveld om zich heen hebben, geven ze alles wat ze hebben. Bovendien wordt de Bowerman Mile bijna altijd aangevoerd door een of meerdere hazen. Dus lopers worden zo hun fysieke grens voorbij getrokken. Als de haas zich laat zakken, is er geen tijd om na te denken. Gewoon gaan."We weten allemaal dat de haas ons meetrekt in de race", zegt Fisher. "Als de haas zich terug laat zakken is het veld van zo een hoog niveau dat die geweldige tijden gewoon blijven doorgaan."

Neem een van de meest memorabele prestaties van de Bowerman Mile: toen Alan Webb, op dat moment een highschool-leerling uit Virginia, het nationale highschool-record op de mijl verbrak dat Jim Ryun 37 jaar lang had vastgehouden. De tempomaker liep de eerste 409 meter in een supersnelle 54,6 seconden, wat gelijkstaat aan een mijlsnelheid van 3:34.8.Halverwege de race was Webb van de laatste naar de dertiende plaats opgeklommen. Het tempo was moordend en toch herinnert Webb zich dat zijn lichaam, met 400 meter te gaan, los en licht voelde, alsof er nog heel wat mogelijk was. Hij begon andere lopers in te halen op het rechte stuk. Zijn cadans was zo sterk dat hij mannen van tien jaar ouder, met medailles en nationale records op hun naam, voorbijliep.&nbsp;"Soms komt alles samen in een race en ik wist dat dit precies zo een moment was", zegt Webb als hij eraan terugdenkt. "Toen ik die laatste ronde inging voelde ik de kracht in mezelf. Dat is het speciale Bowerman Mile-effect."

De historische locatie

De grandeur van het voormalige Hayward Field, met houten tribunes en het Bowerman Building als wachter vanaf de oostkant van de baan, is niet hoe een toeschouwer het uitzicht vanuit het vernieuwde stadion zou beschrijven; een kolossale locatie gebouwd voor de moderne tijd. Webb herinnert zich nog hoe de helling van de westelijke tribunes het gevoel gaf alsof de fans bijna bovenop je zaten, toen hij in 2001 over het rechte stuk liep. Het enthousiasme en de kennis van de supporters op die stoelen is onvergelijkbaar met welke andere atletiekbaan dan ook.&nbsp;

"Zelfs vóór Prefontaine had Oregon een geschiedenis van supergoede binnenlandse mijllopers, zoals James Bailey, Dyrol Burleson en Jim Grelle in de tijd dat Bowerman coach was", zegt Pat Tyson, die begin jaren 70 voor de Universiteit van Oregon liep, waar hij een kamer deelde met Pre zelf.&nbsp;&nbsp;"De mijl was hier altijd al geliefd, zelfs voordat de Bowerman Mile officieel bestond."

Hayward Field is een plek waar supporters de rol van aandachtige sportwetenschapper aannemen, in plaats van passieve toeschouwer. Ze hebben hun eigen stopwatch bij het startschot ingedrukt en krabbelen de rondetijden van lopers op hun programmablad.&nbsp;Kaarin Knudson weet waar ze over praat. Ze liep van 1994 tot 1999 voor het atletiek- en crosscountryteam van de Universiteit van Oregon. Ze was zeven keer NCAA-gekwalificeerd en won in haar laatste jaar de NCAA-prijs voor Woman of the Year voor Oregon en is nu burgemeester van Eugene. Haar ervaring als maatschappelijk leider en voormalig atleet geeft haar een unieke kijk op wat de liefde voor atletiek in Eugene zo bijzonder maakt.

"Ik heb herinneringen van toen ik aan de Universiteit van Oregon studeerde, een makkelijke run liep en werd aangesproken door mensen uit de gemeenschap die ik helemaal niet kende. Ze feliciteerden me met een wedstrijd van het weekend ervoor", zegt Knudson. "Als atleet is het heel motiverend om je te begeven in een community die voor je juicht op de dag van de race én die je ook nog herkent als je van het podium afstapt."Slechts een enkeling heeft de Hayward-energie zo intens meegemaakt als diegenen die voor UO liepen tijdens hun college-jaren. Zoals hardloper Cole Hocker, die zijn top drie snelste mijltijden liep tijdens de Pre Classic. Tijdens zijn debuut in 2022 had hij een Nike tenue aan voor zijn eigen publiek tijdens de Bowerman Mile. Dit jaar verbeterde hij zijn persoonlijke record met 3:47.43."Elke keer als ik de kans krijg om op Hayward te lopen, zeg ik tegen mezelf dat ik moet genieten van het moment en moet denken aan de geschiedenis die hier voor me ligt", zegt Hocker.&nbsp;

De bijzondere afstand

De mijl en die andere race, de 1500 meter, schelen in afstand maar iets meer dan 100 meter. Afhankelijk van wie je het vraagt, is het verschil in hoe je een mijl of de 1500 meter loopt minimaal. Webb grapt dat het eigenlijk hetzelfde is, maar dat de mijl draait om "wie zichzelf nog iets langer kan pijnigen". Anderen, zoals Laros, zeggen dat de tactiek bij de mijl net iets anders is dan bij de 1500 meter. Voor hem is de start het grootste verschil.&nbsp;"Omdat je bij de mijl begint bij de openingsbocht, heb je minder tijd om je positie te bepalen voordat je de juiste plek moet innemen", zegt Laros. "Het is alsof je uit een kanon wordt geschoten en een goede positie moet vinden, zodat je niet aan de buitenkant belandt en extra afstand moet afleggen."Door de culturele kracht van de mijl heeft de afstand een geliefde plek veroverd in het hardlopen, net als de marathon. Beide zijn niche-afstanden in de atletiek, maar leveren wel wereldrecords op.&nbsp;De magie van de mijl ligt misschien wel in de eenvoud ervan. Vier rondes. Rondes lopen met een tempo van één minuut telt op tot vier minuten, wat de standaard is voor de professioneel mijlloper. De startlijn is ongeveer dezelfde plek als de finish. De supporters die je aan het begin van de race toejuichen zijn dezelfden die bij de finish staan te roepen.&nbsp;

Je zou kunnen zeggen dat de mijlafstand in wezen het vonkje was dat Bill Bowermans fascinatie voor het langeafstandlopen aanwakkerde. Als eerstejaarsstudent in Oregon speelde hij American football en ontmoette Ralph Hill, de eerste mijlloper met wie bij bevriend raakte. Op een dag liep Bowerman 400 meter op de baan tijdens een sprint om zijn snelheid te testen. De klok gaf 63 seconden aan. Bill Hayward, atletiekcoach aan de Universiteit van Oregon, leunde voorover met een grijns. "Even zodat je het weet", zei hij, "Ralph haalt deze snelheid bij vier rondes."

Het is de schaarste op professioneel niveau die bijdraagt aan de mythische status van de mijl. Professionele hardlopers hebben niet veel mogelijkheden om een mijlwedstrijd te lopen. Misschien maar een paar keer per jaar, in Eugene, Oslo en New York."Er zijn tijdens het jaar talloze mogelijkheden voor de 1500 meter. Maar er is geen garantie dat je aan een van de professionele mijlwedstrijden kan meedoen", zegt Webb. "En dan is het nog maar de vraag of je in vorm bent, als je de kans krijgt. Dus als je een mijlwedstrijd loopt, kun je beter maar alles geven."Die motivatie geeft iedere deelnemer vleugels tijdens de Bowerman Mile. Van de jonge hardloper die voor de eerste keer naar Eugene afreist tot de ervaren prof die zijn wereldranglijst wil bevestigen: de Bowerman Mile roept een soort gemeenschappelijke wilskracht op. Voor Laros is het lopen van die vier rondes en alles geven een zeldzaam voorrecht dat moeilijk te beschrijven is. Ironisch genoeg is het behalen van een snelle tijd soms niet het belangrijkste als je de kans krijgt om aan die start van de 1609 meter te staan."Deze wedstrijd winnen betekent meer voor me dan het nationale record neerzetten", zegt hij. "Uiteraard is een snelle tijd iets om trots op te zijn, maar deze overwinning, op deze plek, is wat me echt met trots vervult."

De Bowerman Mile tijdens de Pre Classic heeft meer tijden onder de 4 minuten opgeleverd dan welk ander evenement ter wereld dan ook. Dit is waarom.

Achter de schermen van de snelste mijlwedstrijd ter wereld

Afbeeldingen: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/sofieke-van-bilsen-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Sofieke van Bilsen</a>Waar je ook keek naar Faith Kipyegons poging om <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-athlete-faith-kipyegon-breaks-mile-record-time" target="_blank">de mijl in minder dan 4 minuten te lopen</a> (of dat nu tussen de medewerkers op een van Nike's campussen wereldwijd was, op een kijkfeest in Chicago, Los Angeles of Eldoret (Kenia), op een digitaal billboard in New York, Londen of Mexico-Stad of op het puntje van je stoel in het Stade Charléty in Parijs), de emoties waren voelbaar tijdens <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/topics/breaking4" target="_blank">Breaking4</a>: spanning, nervositeit, euforie en trots.Op de onderstaande foto's zie je al deze emoties, en iets wat atletiekfans altijd al wisten: Faith Kipyegon is een kampioen. Dat weet het team van Nike ook."Ik ben zo trots op mezelf dat ik het heb geprobeerd", zei Faith na de poging. "Vandaag heb ik een waardevolle les geleerd: dat ik alles moet geven, en dat heb ik gedaan —&nbsp;ik heb er alles aan gedaan. Het heeft me doen inzien dat alles mogelijk is, en ik denk dat ik aan andere vrouwen heb laten zien dat dat ook voor hen geldt. We moeten alles op alles zetten voor onze dromen en het durven te proberen."Faith, we kunnen niet wachten om te zien wat je volgende uitdaging gaat zijn en je daarbij te steunen.&nbsp;&nbsp;

Beleef alle emoties tijdens de historische recordpoging van de kampioen alsof je naast de atletiekbaan staat.

Achter de schermen bij Breaking4, de recordpoging van Faith Kipyegon

Toen Faith Kipyegon in 2023 het wereldrecord op de mijl verbrak in Monaco leek de energie haast tastbaar, een gevoel dat dit het begin was van iets heel bijzonders.&nbsp;In de woorden van Nike Footwear Innovation Lead Carrie Dimoff: "Ik zal de sfeer in het stadion nooit vergeten. Je voelde het in elke vezel van je lichaam. Iedereen stond versteld, maar gelijk kwam de gedachte op: is dit de eerste stap naar de mijl onder de 4 minuten voor vrouwen?" Je zou kunnen zeggen dat dat het begin was van Breaking4. Maar het project van Faith Kipyegon en Nike is in de kern tijdloos: namelijk alle atleten* laten zien dat grenzen er zijn om te verleggen en dat dromen groots moeten zijn. Faith vertelt: "Ik haal motivatie uit het bedenken wat ik kan bereiken, welke grenzen ik kan doorbreken, en hoe ik de volgende generatie vooruit kan helpen. Je moet jezelf geen beperkingen opleggen. Je moet je droom najagen. Ik wil met name vrouwen laten zien dat alles mogelijk is."Hieronder zie je het verhaal in beeld van Faith en Nike en hun weg naar Breaking4, en de kracht van durven te proberen. *Iedereen die een lichaam heeft, is een atleet.

Een terugblik op het gedeelde doel van 's werelds snelste vrouw op de mijl en Nike om alle atleten te inspireren om groots te dromen en grenzen te doorbreken.

De weg naar Breaking4: het onvergetelijke project van Faith Kipyegon en Nike

Tekst: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/davis-jones-senior-editor" target="_blank" class="ql-size-small">Davis Jones</a> Afbeeldingen: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/dan-vernon-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Dan Vernon</a> en <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/sofieke-van-bilsen-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Sofieke van Bilsen</a> In wezen ging Breaking4 – <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/breaking4-faith-kipyegon-vs-the-four-minute-mile" target="_blank">de poging van Faith Kipyegon en Nike</a> om de mijl in minder dan 4 minuten te lopen – altijd over overtuiging en toewijding. Dat is de kracht van Kipyegon, en ze wordt daarbij ondersteund door <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/faith-kipyegon-breaking4-speed-kit-behind-the-design" target="_blank">baanbrekende Nike performance-producten</a>. Maar vergeet niet dat &nbsp;Nike wel honderden andere elementen onderzocht heeft om Kipyegon de benodigde 7,65 seconden van haar wereldrecordtijd af te laten schaven en de finish te bereiken met een eindtijd beginnend met een 3.<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/meet-the-dream-team-behind-faith-kipyegon-s-breaking4-attempt" target="_blank">Het Breaking4 team</a> heeft zowel de aerodynamica als efficiëntie goed bekeken om de speciaal gemaakte producten, zoals de unieke Nike Fly Suit, <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/nike-new-performance-material-flyweb" target="_blank">een revolutionaire FlyWeb bh</a> en een gloednieuwe Victory 2 Elite FK spike, aan te vullen en te versterken. Voorbereiding en locatie. Het weer en de vibes. Ieder van deze punten bevat details die het Nike Innovation team kritisch en vanuit elke mogelijke hoek heeft bekeken om de perfect afgestemde aanpak te vinden samen met Kipyegon. Duik in de tien manieren waarop Nike de poging ondersteund heeft.

<h3>1. Laat Faith haar ding doen </h3>Faith Kipyegon is niet zomaar een tophardloper die de Breaking4 poging aanpakt. Ze heeft naam gemaakt als een van de beste hardlopers op de middellange afstand aller tijden. Ze is momenteel de wereldrecordhouder op drie verschillende afstanden. Haar drie gouden medailles op de 1500 meter bestrijken bijna een decennium, en ze is nog niet klaar. Maar er zijn ook een hoop elementen die minder zichtbaar zijn. Zo heeft ze haar trainingsvoorkeuren helemaal uitgekiend. Ze heeft inzicht in haar eigen atletisch vermogen, zoals een coureur zijn racewagen door en door kent. De rol van Nike bij Breaking4 was niet om Kipyegon te veranderen, maar juist om de vaardigheden van een historisch goede hardloper uit te breiden.

<h3>2. Kweek zelfvertrouwen</h3>Aan het begin van de Breaking4 strategie besprak het Innovation team de koers van Kipyegons route van 1 mijl. Wat als het pad een recht stuk was, zoals in een race op de weg? Zonder alle bochten zodat de formatie lineair zou zijn in plaats van aangepast aan de afbuiging naar links? Toen het team dit voorstelde aan Kipyegon, was ze heel duidelijk: de atletiekbaan was de plek waar ze zich het beste voelde, daar richtte ze zich al haar hele sportcarrière op de acht banen met een focus op die binnenste baan."Of het nu om een bepaald deel van de route ging, de formatie of een detail van haar kleding, het zelfvertrouwen van Faith was onze hoogste prioriteit", zegt Amy Jones Vaterlaus, VP Innovation, NSRL. "We luisterden aandachtig naar haar. We letten op de signalen die ze gaf, misschien zelfs onbewust. Door te zorgen dat ze vrijuit en zonder afleiding kan bewegen, kunnen we haar zelfvertrouwen ondersteunen."

<h3>3. Kies de juiste tijd van het jaar</h3>Kipyegons professionele schema was doorslaggevend bij het kiezen van de maand waarin de poging zou plaatsvinden. Als ze moet pieken in september tijdens het WK in Tokio, moet ze haar lichaam precies genoeg tijd geven voor de periodisering van haar training of het aanpassen van de voorbereiding, zodat ze er helemaal klaar voor is. Het optimale moment: eind juni.

<h3>4. Speel met het weer</h3>﻿De weersomstandigheden tijdens de wedstrijddag kunnen een snelle tijd in de weg staan. Hitte, wind en regen betekenen allemaal een extra last voor de atleet. Te veel warmte kan leiden tot hittestress en overbelasting. Te veel wind, en rond de baan heb je altijd op een bepaald punt last van tegenwind, zorgt voor trekkracht die de atleet afremt. Het weer heb je niet in de hand natuurlijk, maar het Nike team wist dat de ideale geografische locatie aan zo veel mogelijk criteria moest voldoen: geen regen, wind van minder dan 12 km/u en een gematigde temperatuur.

<h3>5. Minimaliseer de jetlag</h3>﻿Iedereen die wel eens een lange vlucht heeft genomen kan beamen dat het doorkruisen van tijdzones een fysieke en mentale weerslag op je heeft, waardoor je je sloom en moe voelt. Je lichaam heeft een dag-en-nachtritme, een interne klok, die je laat weten wanneer je wakker moet worden of juist moet slapen. Ergens in het midden van die tijdsperiode ervaar je je optimale bio-energetische moment, wanneer je je het meest energiek voelt, of in het geval van Kipyegon in staat bent tot de beste fysieke prestaties. Daarom was de juiste plek op aarde vinden voor de poging essentieel voor Breaking4. Door het tijdsverschil te minimaliseren, kon worden gezorgd dat de interne klok van Kipyegon zo min mogelijk in de war raakte."We wilden niet dat ze helemaal kapot zou aankomen", zegt Jones Vaterlaus. "Omdat Parijs maar een tijdsverschil van een uur heeft met Kenia, was dat een makkelijkere keuze dan bijvoorbeeld ergens in de Verenigde Staten, waar Faith last zou krijgen van een jetlag."

<h3>6. Hou rekening met de baan</h3>Een baan is niet zomaar een oppervlak. Een atletiekbaan kan een bepaalde responsiviteit hebben waardoor de atleet frisse benen houdt. Of de baan kan stevig en dempend zijn, waardoor de energie die de loper kwijt kan in de grond wordt verdeeld. De textuur is ook van belang. De korreligheid kan heel geschikt zijn voor grip als een hardloper de bocht neemt, of juist niet. Voor Breaking4 bestelde het Nike Innovation team stalen van tien baanoppervlaktes van over de hele wereld uit verschillende stadions om zo de ideale samenstelling voor de performance van Kipyegon te vinden, waarbij haar lichaamsgewicht en pastempo werden meegenomen."Onze schoenoplossing voor Faith kwam voort uit het onderzoek naar de interactie tussen de voet van Faith en de ondergrond", aldus Carrie Dimoff, Sr. Manager for Innovation Footwear. "Onze formule moest rekening houden met het baanoppervlak waar ze op zou lopen en de kenmerken die dat oppervlak wel of niet had. Terwijl de locatie nog niet duidelijk was, konden we toch onze spike-prototypes op de specifieke baanoppervlaktes testen zodat we de energieteruggave en effectiviteit van de grip konden bekijken."

<h3>7. Vind het ideale stadion</h3>Het team wist inmiddels dat Kipyegon de poging op een baan wilde aangaan om trouw te blijven aan het karakter van de sport. Dat betekende dat het Nike Innovation team een belangrijke beslissing moest nemen: welke baan? Een baan waarop de atleet al eerder heeft gelopen kan een vertrouwd gevoel geven waardoor ze een snellere tijd kan neerzetten. Een van de opties was daarom Monaco, waar Kipyegon het wereldrecord op de mijl had verbroken in 2023. Het team dacht ook aan Eugene, Oregon. In 2023 stapte Kipyegon Hayward Field op en pakte een Diamond League-titel op de 1500 meter met een wedstrijdrecord in de Prefontaine Classic. Uiteindelijk koos het team voor het Stade Charléty in Parijs waar Kipyegon haar wereldrecordtijd op de 1500 en de 5000 meter had gelopen. "Ik denk echt dat er een speciale energie hangt op deze baan", zegt Kipyegon. "Ik heb bijzondere herinneringen aan Parijs, zoals het moment dat ik het wereldrecord op de 5000 en de 1500 meter verbrak. En nu gaan we voor dit speciale doel en ik denk dat deze baan me gaat helpen aan een mooi resultaat."

<h3>De perfecte hazenstrategie</h3>﻿De eerdere recordpoging van Nike, Breaking2, was een belangrijke les in hazenstrategie en aerodynamica. Een van de belangrijkste elementen voor Breaking4 was het bepalen van de formatie, om Kipyegon de beste kans te geven om onder de 4 minuten te duiken. Om de aerodynamische luchtweerstand te verminderen voor Kipyegon, heeft het Nike team verschillende opstellingen met hazen uitgedacht en geëxperimenteerd met het aantal hardlopers, de balans tussen mannen en vrouwen, en de opstelling van de formatie. Ze hebben ook overwogen om nieuwe hazen toe te voegen tijdens de poging. Het gevolg? Onderbrekingen kunnen de soepele positionering van de atleet in de war brengen, de keuze om lopers te wisselen midden in een ronde kan microgolven veroorzaken in de luchtfrequentie, waardoor de snelheid van Kipyegon wordt verstoord."Het creëren van een luchtzak met lage druk rondom Faith vereist een totale synchronie tussen alle hazen in de formatie", zegt Kirby. "Het experimenteren met verschillende formaties lijkt veel op het herschikken van de stukken op een schaakbord. De timing moet precies goed zijn, de groepsformatie ook, en de verhouding tussen iedere haas en Faith moet exact kloppen."

<h3>9. Ga voor kleur</h3>Kleurkeuzes hebben de psychologische kracht om een atleet te motiveren om haar allerbeste prestatie te behalen. Hoewel het Nike Innovation team niet veel kleur heeft gebruikt voor het Nike Fly Suit, onder andere omdat het de aerodynamische kenmerken van het materiaal beïnvloedde, zijn de Nike Aeronodes op het pak paars, een knipoog naar de lievelingskleur van Kipyegon. Het stadion zelf zal ook paars kleuren; de tribune, het scherm en de borden rond de baan zullen allemaal paars zijn. Bij letterlijk iedere bocht zal Kipyegon de kleur zien die haar zo motiveert. Ook buiten de race is de kleur paars duidelijk aanwezig in de Nike Running collectie van Kipyegon. De collectie, die zowel schoenen als kleding bevat, heeft ook accenten in rood en groen, de kleuren die verwijzen naar haar Keniaanse afkomst. Op Kipyegons Victory Elite FK spike staan gouden accenten voor haar gouden medailles.

<h3>10. Geef haar alle voordelen die Nike kan bieden</h3>Het Innovation team gaf Kipyegon het gehele scala aan Nike tools tijdens haar training in de aanloop naar de poging. Hiertoe behoorde alles wat bij de moderne herstelmethodes voor atleten hoort, zoals <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/hyperboot-by-nike-hyperice-official-images" target="_blank">Nike Hyperice boots</a> en een massageapparaat met warmte- en luchtcompressie. Andere items zoals de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-vomero-plus-vomero-premium-official-images" target="_blank">nieuwe Nike Vomero Premium schoenen</a>waren ideaal voor herstelruns of lange afstanden. Ook waren er innovaties die werden versneld zodat Kipyegon gebruik kon maken van de voordelen, voorafgaand aan en tijdens de race. Nike FlyWeb, <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/nike-new-performance-material-flyweb" target="_blank">een nieuw 3D-geprint materiaal voor </a>Kipyegons<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/nike-new-performance-material-flyweb" target="_blank"> sport-bh</a>, werd versneld geproduceerd zodat Kipyegon erin kon trainen. "Tijdens deze poging wordt Nike FlyWeb voor het eerst op het wereldpodium getest, in een unieke bh", zegt Janett Nichol, VP Apparel Innovation. "Faith gaf ons een kans uit duizenden: ze zou de bh niet alleen dragen, maar ook helpen bij de ontwikkeling ervan."

Als ze aan de start verschijnt, vertegenwoordigt Kipyegon op elke manier het allerbeste en nieuwste van Nike.

Speed suit, sport-bh, spikes, volledig aangepast. Dit zijn andere essentiële factoren die Nike onder de loep nam om Faith Kipyegon te ondersteunen tijdens Breaking4.

Innovatie

Tien dingen die Nike onder de loep nam voor Faith Kipyegon en Breaking4

Toen Marquis Mills Converse zijn gelijknamige bedrijf oprichtte in 1908 in Boston (Massachusetts)wilde hij een merk opzetten dat onafhankelijk opereerde van de monopolies in de branche, maar uitging van een de beste rubberschoenmakers die er waren. De eerste producten waren overschoenen en waterdichte winterlaarzen, wat betekende dat de vraag terugliep zodra de temperatuur steeg. Om zijn uitstekende vakmensen toch het hele jaar door aan het werk te houden, had Converse een zomerproduct nodig. Daarom bracht het merk in 1910 voor het eerst een tennisschoen met rubberen zool uit. De echte doorbraak van het bedrijf kwam echter pas toen ze hun kenmerkende innovaties toepasten op een sneaker voor een op dat moment nieuwe lokale sport: basketbal.De basketbalsport, die voor het eerst werd bedacht in Springfield in 1891, werd steeds populairder, ook op Amerikaanse colleges. Juist op dat moment, in 1917, lanceerde Converse de zogeheten Non-Skid schoen als hét ontwerp voor de echte Amerikaanse basketbalschoen. Hij werd gemaakt op de originele leest van de nette schoen van het merk met een tweedelige zijkant voor een goede pasvorm van de enkel, gecombineerd met een anti-slipzool met het gepatenteerde diamantpatroon van Converse.&nbsp;

De sneaker werd eerst getoond aan coaches in de regio, die Converse constructieve feedback gaven, zoals de wens voor een bovenwerk van donkerder canvas omdat slijtage en vlekken te zichtbaar waren op het lichte materiaal. Daarom ontwierp het bedrijf een donkerbruine versie van de Non-Skid, met een zwarte rand langs de veteroogjes. Deze editie werd in 1919 officieel de All Star genoemd en dit betekende een nieuwe ronde van innovaties speciaal ontworpen voor het basketbal, waarmee het design de beste basketbalschoen zou worden van de daaropvolgende vijftig jaar.De naamgenoot van de schoen Chuck Taylor (ofwel Charles Hollis Taylor), verscheen een paar jaar later.

Zoals de naam al doet vermoeden werd de Chuck Taylor All Star door bijna iedere grote basketballer uit het tijdperk voor 1965 gedragen. Onder deze atleten waren spelers die op het grootste podium ooit stonden in 1936, toen Converse het Amerikaanse mannenbasketbalteam voorzag van witte Chucks met rood-blauwe strepen op de zoolranden. De speciale versie was zo populair dat zelfs andere teams de schoen droegen en vanaf dat moment werd de kleurencombinatie een vast onderdeel van de productlijn. In 1939 droegen de spelers in het collegebasketbalkampioenschap allemaal Chucks. In 1962 werd het recordaantal in een enkele wedstrijd van &nbsp;100 punten &nbsp;gescoord in Chucks. In 1971 werden de Chucks voor het eerst voorzien van teamkleuren die pasten bij de tenues. Wie Chucks zei, zei basketbal en andersom.

Een catalogus uit 1922-23 met de performancegegevens en ontwikkeling van de Converse All Star.

Chuck Taylor, een Converse verkoper en coach van het Converse All Star basketbalteam rond 1920.

Chuck Taylor coacht in 1950 een basketbalclinic met Chucks aan zijn voeten.

Converse Non-Skid All Stars, rond 1923, een latere versie van het originele ontwerp dat werd gelanceerd in 1917.

Een Converse Athletic Footwear catalogus uit 1957, het jaar dat de low-top Chuck werd gelanceerd.

Uiteindelijk bleek dat de performance-innovaties die de Chuck zo perfect maakten voor basketbal, ook heel goed pasten bij skateboardschoenen.

Skateboarden kwam voor het eerst halverwege de vorige eeuw in Californië op als tijdverdrijf van surfers als de golven niet hoog genoeg waren. De low-top Chuck, die uitkwam in 1957, was al een favoriet onder deze beach boys en paste perfect bij de nieuwe sport, dankzij de demping onder de voet, de rubberzool met grip en het nauwsluitende bovenwerk van canvas.

Meer dan vijftig jaar later heeft de Chuck zijn fundamentele status binnen de skatescene en met topsporters behouden, ook nu de sport van de straat naar wereldtopcompetities is verplaatst en zelfs naar belangrijke musea. In 2023 was in het Design Museum in Londen de tentoonstelling 'Skateboard' te zien, &nbsp;als onderdeel van een multimediaproject <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.phaidon.com/store/design/skateboard-9781838667498/" target="null">waarvoor ook een boek werd uitgegeven in samenwerking met curator Jonathan Olivares, Converse en Phaidon, waarin de tegencultuur van de ontwerpgeschiedenis van het skateboarden is omschreven.

Een skateboarder met nonchalante, premium Chucks aan in 1975.

Advertentie voor de Rad collectie van 1988 met unieke high-top Chucks en T-shirts.

De tentoonstelling 'Skateboard' uit 2023 in het Design Museum in Londen bevestigde de status van de Chuck in de wereld van skate en design.

Skateboarder Bryce Wettstein van het Converse CONS team draagt Chucks als hij aan het skaten is, zowel tijdens wedstrijden als daarbuiten.

'Skateboard' onderzoekt de ontwerpen, materialen, de cultuur en de geschiedenis van het skateboarden.

De eenvoudige, no-nonsense stijl van de Chucks sluit perfect aan bij de vrije, eigenzinnige mentaliteit van de skatescene, een mentaliteit die overal zijn sporen heeft nagelaten.

Tyler, the Creator weet het goed te omschrijven: ''Ik kom uit LA en ik ben opgegroeid tussen de skateboarders. De Chuck Taylor is echt een schoen die niet weg te denken is uit die scene. De Chuck sloeg een brug tussen de skate- en muziekwereld in de jaren 90, maar de muzikale wortels van de schoen gaan terug tot artiesten die in de jaren 50 en 60 de billboard-hitlijsten aanvoerden. Deze wereldsterren droegen de schoen werkelijk overal, van podia in Californië tot Engeland, bij het oversteken van Penny Lane, op de stranden van Hawthorne en in de straten van Haight-Ashbury.

Door de decennia heen heeft de Chuck een indrukwekkende lijst van muzikale artiesten aan zich verbonden die niet onderdoet voor die van een beroemd platenlabel, en die alle genres beslaat; van punk, alto en grunge tot hiphop, indie-rock en pop. Ook werd de Chuck vertegenwoordigd in opnamestudio's, op albumhoezen, op wereldwijde muziekfestivals en zelfs in muziekzalen voor klassieke muziek. In 2018, toen dirigent Jonathon Heyward zijn nette schoenen was vergeten voor een orkestoptreden, droeg hij zijn rode Chucks op het podium, en stal daarmee bijna de show. ''Klassieke muziek toegankelijk maken door een gevoel van herkenbaarheid is iets waar ik erg gepassioneerd over ben, en Chuck Taylors kunnen daar geweldig bij helpen,” legt Heyward uit, die muzikaal en artistiek directeur is van het Festival Orchestra of Lincoln Center en muzikaal directeur van het Baltimore Symphony Orchestra. ''Door gewoon Chuck Taylors te dragen tijdens mijn concert word ik herkenbaarder, en mensen staan meer open als ze een gevoel van herkenbaarheid ervaren. De muren brokkelen af en ik kan ze meenemen op mijn reis, namelijk de reis van klassieke muziek, en daar draait het om tijdens een klassiekemuziekuitvoering.''

Als cultureel ijkpunt van het Amerika van halverwege de vorige eeuw kon de Chuck niet om kleur heen. De uiteenlopende kleuren die oorspronkelijk werden geïntroduceerd voor het basketbalveld, zorgden voor een statement door de kleurgrenzen op en naast het veld te doorbreken. Diversiteit en zelfexpressie werden doorslaggevend.

Van primaire kleuren werden de schoenen gehuld in eindeloze patronen, motieven of camouflageprints uit de jaren 80, tot dierenprints en glitterafwerking met ruitpatronen en oplichtende designs in het donker. Nieuwe materialen, hoogtes en vormen volgden, waarmee de Chuck zich ontwikkelde van een symbool van specifieke subculturen tot een aanpasbare schoen voor echte trendsetters en voor een nog altijd groeiend aantal samenwerkingspartners.

Het begon allemaal in 1934 met Disney, de eerste merksamenwerking van Converse, waardoor de Chuck de eerste schoen werd met een afbeelding van Mickey Mouse. Ondanks deze lancering die veel aandacht trok, werden collabs pas eind jaren 2000 een centraal onderdeel van de Chuck. Voor de Converse 1HUND(RED) Artists collectie uit 2008 gaf het merk honderd internationale muzikanten, grafisch ontwerpers en graffiti-kunstenaars de opdracht om de Chuck te gebruiken als canvas om hun steun te betuigen aan de strijd tegen aids. Het project bracht community's in beweging voor een goed doel en ontketende een golf van creativiteit. De gezamenlijke creaties blijven belangrijk, waaronder speciale bijdragen van de langstlopende collab van het merk, die met Comme des Garçons (CDG) PLAY.

De samenwerking uit 1934 met Disney zette Chuck op de kaart als de eerste schoen met Mickey Mouse erop.

In 1977 waren de Chuck Taylor All Stars verkrijgbaar in uiteenlopende kleuren, zoals deze Athletic Footwear catalogus laat zien.

Replica's van van Andy Warhols Chucks waren onderdeel van de Dover Street Market tentoonstelling uit 2024, 'Andy Warhol: Social Disease'.

Een speciale 'kroonluchter' met zwarte Chuck Taylor sneakers. Foto door Ryan Stifler.

In 2015 werd de Chuck 70 onderdeel van de Converse x PLAY Comme des Garçons  
samenwerking.

Voor de Chuck 70 De Luxe Squared uit 2024 werd de Chuck versierd met Swarovski-kristallen.

De onmiddellijke en blijvende populariteit van de Converse x PLAY Comme des Garçons collab bevestigde wat eigenlijk al tientallen jaren duidelijk was: de Chuck kan zich moeiteloos aanpassen aan de wereld van high-fashion, met toonaangevende voorlopers die zijn opgegroeid met de schoen en die zich lieten inspireren door de eigenzinnige houding en de persoonlijke stijl. Zoals modeontwerper Rick Owens zegt: ''Als ik aan Converse denk, denk ik aan de zwart-witte Chuck Taylors en de punkrock-generatie. Ze waren altijd de iconische basis voor mijn look.''Tegen het einde van de jaren 2000 zorgde digitale media voor een steeds toegankelijkere modewereld, en de Chuck verankerde zijn status in deze vluchtige, maar ruimdenkende scene. De schoen verscheen op de catwalks in originele en speciale edities, terwijl hij tegelijkertijd opdook in modetijdschriften en streetstylefoto’s van fashion-weken over de hele wereld.

In 2021 vernieuwde Rick Owens de Chuck 70 tot de TURBODRK Chuck 70. Foto door OWENSCORP.

Marc Jacobs kleedde modellen in Chucks voor zijn iconische Perry Ellis 'Grunge' collectie uit 1992.

Lila Moss in Converse x Isabel Marant Chuck 70 Ox sneakers, onderdeel van een samenwerking in 2025.

Voor de Converse 'Made in Main' schoen uit 2012 werd de Chuck in een nieuw jasje gestoken met een knipoog naar de rijke Amerikaanse geschiedenis.

Shai Gilgeous-Alexander draagt Chucks in 2025 tijdens de wandeling door de tunnel in de NBA.

De Converse x Feng Chen Wang 2-in-1 Chuck 70, geïnspireerd door de Chinese afkomst van de designer.

De Chuck die diep verweven is met de wereldwijde cultuur heeft talloze historische momenten meegemaakt, de voeten gesierd van uiteenlopende invloedrijke figuren, en zich stevig genesteld in het bredere maatschappelijke landschap.

In de Soweto Township in Johannesburg in Zuid-Afrika danst een traditionele Zulu-danser met Chucks aan.

Een advertentie uit de Converse All You Need campagne uit 1990 waarbij Chucks op de Berlijnse muur stonden.

In het Turkse Beyoğlu worden Chucks voorzichtig bewaard in een weckpot. Foto door Aytekin Gezici.

De voortdurende ondersteuning voor zelfexpressie kwam naar voren tijdens de Boston Pride Parade in 2024.

Chucks op het Town Festival in São Paulo, Brazilië, in 2023. Foto door Cauê Paciornik.

Het eindeloze aantal edities laat zien dat de Chuck waarschijnlijk de meest aangepaste sneaker aller tijden is. Hij is gekleurd met verfspetters en versierd met stift, voorzien van badges, pins en spikes, geborduurd, gestikt en binnenstebuiten gekeerd. Iedere aanpassing laat als een soort vingerafdruk de unieke creativiteit van de designer zien. Volgens Converse All Star Rocco Montagnoli Bruzzone. "Met Chucks kon ik mezelf en mijn persoonlijkheid uiten vanaf mijn kindertijd, toen ik al op mijn schoenen tekende. Nu draag ik een schoon paar Chucks tijdens mijn meetings."

De krachtige band tussen een speciale Chuck en de drager inspireerde het merk al in 1988 om limited-editions &nbsp;aan te bieden via de postordercatalogus. Hierna volgden superlokale Chuck-collecties zoals de Lunar New Year-collectie en City packs. Deze unieke stadsontwerpen die vaak in samenwerking met lokale ontwerpers werden gemaakt, verweven de uitgesproken culturele lokale vibes met de herkenbare vorm van de Chuck. In 2015 ging Converse nog een stapje verder qua personalisatie door de introductie van Converse By You, een digitaal ontwerpprogramma dat tot nieuwe hoogten steeg met de collab van 2024 die alle records brak: Converse By You x Billie Eilish. Alles om makers nog dichter bij hun Chucks te brengen.

En dit is nog maar het begin.

Het verhaal van een schoen die begon als bijproduct en uitgroeide tot een wereldwijd icoon met geheel eigen regels, maakt duidelijk waarom de Converse Chuck Taylor All Star voor vele generaties, subculturen en stijlen de ultieme schoen was en nog steeds is: deze schoen paste nooit in een hokje.

Het verhaal van een icoon: de geschiedenis van de Chuck Taylor All Star

Tekst: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/rachel-cavanaugh-contributing-writer" target="_blank" class="ql-size-small">Rachel Cavanaugh</a> Afbeeldingen: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/dan-vernon-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Dan Vernon</a> en <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/sofieke-van-bilsen-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Sofieke van Bilsen</a>

De meest gedurfde ideeën beginnen niet met garanties. Ze beginnen met een droom, en de wil om die waar te maken. Dat is precies hoe Nike FlyWeb, het nieuwste performancemateriaal van Nike, is ontstaan. Deze 3D-geprinte innovatie is de eerste in zijn soort en ontstond na jaren experimenteren en de wil om iets te doen wat nog nooit eerder was gedaan.&nbsp;Nike FlyWeb vertegenwoordigt een radicale verschuiving in hoe performancekleding wordt gemaakt en hoe die kan aanvoelen.In tegenstelling tot traditionele sportkleding, meestal gemaakt van knit of geweven garen, is FlyWeb gemaakt van TPU, een zacht, flexibel polymeer, dat door middel van 3D-printen het gewenste product vormt.&nbsp;3D-printen is niets nieuws voor de schoenenindustrie of Nike. Meer het is wel de eerste keer dat Nike de productiemethode toepast op sportkleding voor atletische topprestaties, zegt Janett Nichol, Nike VP of Innovation.&nbsp;

"Wat werkt in een schoen vertaalt zich niet zomaar naar iets dat je op je lichaam draagt," legt ze uit. "Het kostte jaren van doorontwikkelen, niet alleen voor de materialen maar ook voor de designaanpak zelf, om FlyWeb zacht, ventilerend en mooi genoeg te krijgen voor kleding."Het eerste product dat Nike designteams kozen voor het nieuwe materiaal? Eén die qua materiële vorm sinds het begin niet is veranderd: de bh.De Nike FlyWeb bh is een ode aan minimalisme. Het FlyWeb materiaal is één enkele, naadloze laag, gemaakt via computerontwerp, zodat Nike ontwerpers de pasvorm en ondersteuning tot op de millimeter konden bepalen, waarbij de dichtheid, luchtcirculatie en stretch in verschillende delen van het kledingstuk werden aangepast."We moesten alles opnieuw uitdenken, demonteren wat we wisten, en het vervolgens weer in elkaar zetten, om het draagbaar te maken op de huid," zegt Nichol.

Het resultaat is iets wat atleten nog nooit eerder hebben gevoeld. De Nike FlyWeb bh heeft niet alleen minder volume en efficiëntere vochtregulatie. Hij creëert een hele zintuiglijke verschuiving. Voor atleten biedt het een oplossing voor de meerlaagse barrière van de meeste sport-bh's. Dit betekent meer luchtcirculatie en comfort op een manier die niet mogelijk is met traditionele constructies."Het is zacht. Het is licht: zo licht dat het voelt alsof je helemaal niets draagt," voegt Nichol toe. "Dat is het eerste wat testers ons vertellen: Het voelt alsof je niets draagt, maar toch levert de bh op de een of andere manier ongelooflijke ondersteuning."Die ondersteuning komt niet van compressie of gelaagdheid maar van de structuur zelf. Het digitaal ontworpen patroon is zo ontworpen dat het dichter is op plekken die meer omsluiting nodig hebben.

Nike FlyWeb beweegt vloeiend mee wanneer de atleet beweegt en creëert responsieve atletische ondersteuning zonder afhankelijk te zijn van naden, bandjes of extra materiaal. Dat betekent pure bewegingsvrijheid."Je voelt de lucht echt op je borst," zegt Nichol. "De meeste vrouwen hebben dat nog nooit meegemaakt tijdens het hardlopen. We denken er niet eens over na, omdat het gewoon niet iets is wat we ooit hadden verwacht te voelen."Op 26 juni zal Faith Kipyegon in Parijs proberen de eerste vrouw in de geschiedenis te worden die het record breekt en een mijl in minder dan vier minuten loopt, een poging die 'Breaking4' wordt genoemd. En terwijl ze de atletiekbaan opgaat voor de legendarische poging, zal ze een unieke sport-bh van het baanbrekende materiaal dragen.

Nike FlyWeb materiaal maakt zijn debuut tijdens de historische poging van Faith Kipyegon om het record te breken en een mijl in minder dan 4 minuten te lopen.

Door het lichte, ventilerende design van de Nike FlyWeb bh blijft het lichaam van Faith koeler terwijl ze alles geeft.

Faiths FlyWeb bh voelt ultralicht en zacht aan en weegt nauwelijks iets.

Dankzij haar ambitie en de schaal van haar recordpoging is het bh-prototype van Nike FlyWeb ontwikkeld tot een op maat gemaakt product."Iedereen dacht mee: we hebben echt de koppen bij elkaar gestoken", zegt Lisa Gibson, Senior Product Manager, Apparel Innovation. "En als je synergie in je team hebt en gelooft in Faith en dit allesbepalende moment, dan beginnen de dingen op magische wijze op hun plek te vallen. Dat is de magie van Nike."

De introductie van FlyWeb is niet alleen een materiële mijlpaal. Het is het begin van een nieuw tijdperk in hoe performancekleding wordt gemaakt.Wat begon als een experiment om opnieuw uit te vinden hoe we over kleding denken, versnelde gauw tot een doorbraak toen de recordpoging van Kipyegon in zicht kwam.&nbsp;"We wisten dat het voor ons een kans was om te zien wat we in onze mars hadden en wat we echt konden gebruiken om haar te helpen bij deze recordpoging", zegt Nichol. "We realiseerden ons dat het een cadeau was en dat het aan ons was om die kans te grijpen."Nu &nbsp;het materiaal er is, wordt het potentieel ervan duidelijk.&nbsp;"We zijn nog maar aan het begin", zegt Nichol. "Dit opent allerlei deuren, niet alleen voor bh’s, maar ook voor hoe we in de toekomst kleding voor topprestaties ontwerpen en maken. Het leidt tot geheel nieuwe ideeën over hoe atleten sport ervaren via hun kleding."

Nike FlyWeb is vederlicht, zacht en ventilerend en het is een uniek sportmateriaal. Deze 3D-geprinte innovatie is de eerste in zijn soort.

Ontdek de toekomst van performancekleding

Erin Wallace naderde het 600-meterpunt op het rechte stuk in Xiamen in China en zette alles op alles. Vanuit haar ooghoek zag ze het knipperende blauwe licht naast haar voeten dat haar achter zich probeerde te laten.Erin was één van de twee hazen voor <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/faith-kipyegon-profile" target="_blank">wereldkampioen Faith Kipyegon</a> op de 1000 meter tijdens de Diamond League in april. Hazen, of pacers, zorgen ervoor dat ten minste één hardloper tijdens een wedstrijd op het juiste tempo loopt om een bepaalde tijd neer te zetten, meestal een record. In dit geval probeerde Faith de 1000 meter in minder dan 2.28,98 te lopen, een wereldrecord dat al 27 jaar staat.&nbsp;Erin weet hoe ze een nauwkeurig tempo moet aanhouden. In Londen in 2024 was de 24-jarige atleet uit Schotland haas voor teamgenoot en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/keely-hodgkinson-wins-gold" target="_blank">Nike atleet Keely Hodgkinson</a>op de 800 meter. Na 500 meter stapte ze van de baan en keek ze toe hoe Keely door de tweede ronde vloog en het Britse nationale record verbrak met een eindtijd van 1.54,61.&nbsp;Fysiek hebben tempo maken en wedstrijdlopen veel overeenkomsten. Maar mentaal zijn ze behoorlijk verschillend.

<h3>Het startschot </h3>Op een middellange afstand zoals de 1000 meter in Xiamen kun je zien hoe constant een goede haas moet kunnen lopen. Erins coach, Trevor Painter, stelde voor om de wedstrijd rustig te beginnen. Het startschot klinkt en de wedstrijd begint. Omdat ze als derde hardloper gezien vanaf de buitenbaan begon, moest ze flink aanzetten in de eerste 50 meter om voorop te komen. Maar bij het 200-meterpunt gaf de klok 29,4 aan, iets langzamer dan het wedstrijdtempo van 28,8. Ze moest een tandje bijzetten. Snel genoeg? Te snel? Te langzaam? Dit gaat continu door het hoofd van een haas. Toen ze bij de 400 meter kwam, had ze een tijd van 59,38, bijna gelijk met het knipperende licht rond de binnenbaan, een licht dat als digitale haas fungeert."Bij Diamond League-wedstrijden heb je op elk 100-meterpunt een klok staan. Maar je moet ook vanbinnen kunnen aanvoelen wanneer je je tempo moet aanpassen", zegt Erin. "Dat je een snelle tijd kunt neerzetten betekent niet automatisch dat je je tempo kunt aanpassen aan de tijd van een ander."

<h3>Tijdens de wedstrijd</h3>Je hebt de tijd op de klok, en de tikkende klok in je lichaam, &nbsp;die je vertelt om langzamer of sneller te gaan. Erin vertelt dat tempo maken op verschillende afstanden weer andere vaardigheden vereist. Bij kortere afstanden loop je op sprintsnelheid en vertrouw je meer op het licht. Je atletische vermogen is de barometer. Bij langere afstanden is er meer ruimte voor strategische fouten."Als haas leer je om je hyperbewust te zijn van je lichaam en je omgeving", zegt Erin. "Je bent je bewust van je positie op de baan. Van de timers in het stadion. En vooral van alles wat de wedstrijd kan verstoren, bijvoorbeeld de invloed die je hebt op andere hardlopers wanneer je afzwaait."

<h3>En dan uitstappen</h3>Bij de laatste 400 meter zwaaien de meeste hazen af terwijl de andere hardlopers de laatste ronde ingaan. Hier zijn allerlei obstakels waar je over zou kunnen struikelen: de binnenrail, de klok, de apparatuur voor het elektronische scorebord. Tijdens de wedstrijd in Xiamen zag Erin dat het op de laatste 20 meter waar ze wilde uitstappen "wel heel druk was" door een advertentiebord op de grond waardoor ze niet makkelijk weg kon komen. Ze had eroverheen moeten springen of een gat moeten vinden ongeveer 2 meter na de finish en dan gauw opzij gaan.&nbsp;Net voor de advertentie wist ze een opening te vinden. Ze ging ervoor en haalde het maar net.&nbsp;"Wanneer je afzwaait," zegt ze, "wil je dat de hardloper die jou volgt er zo goed mogelijk voor staat."&nbsp;Dat was in ieder geval het geval voor Faith, die met gemak de 1000 meter won, maar wel op een haar na het wereldrecord miste. Die lessen zal ze meenemen bij haar volgende uitdaging: <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/breaking4-faith-kipyegon-vs-the-four-minute-mile" target="_blank">haar poging om de mijl in minder dan 4 minuten te lopen in Parijs op 26 juni</a>.Erin over Faiths gewaagde doel: "Het is bizar", zegt ze. "Wanneer je zo nauw met haar samenwerkt, zoals ik heb gedaan afgelopen seizoen, zie je pas echt hoeveel talent ze heeft." Erin voegt eraan toe dat ze het een eer vindt dat ze een onderdeel is van de weg naar Breaking4. "Als haas heb je de kans om deel uit te maken van het verhaal van een andere hardloper", zegt ze. "Ik vind het inspirerend dat ik een rol kan spelen in haar poging om die tijd te verbreken."

Middellange afstandsloper Erin Wallace is haas voor kampioenen als Faith Kipyegon. Ze vertelt welke tactiek ze gebruikt om een consistent tempo te lopen tijdens wedstrijden.

Het startpunt voor fans

Hoe een professioneel hardloper helpt om het tempo te bepalen bij recordtijden

In 1973, twee jaar nadat Nike werd opgericht en de eerste Swooshes op schoenen prijkten, tekende er voor het eerst een hardloopster een contract bij de de toen nog kleine schoenenfabrikant. Het fenomeen uit Oregon had diverse Amerikaanse records op zijn naam, vertegenwoordigde zijn land in München in 1972 en stond op de cover van Sports Illustrated met als bijschrift 'Het loopwonder van Amerika'. Dit loopwonder was de 22-jarige Steve Prefontaine, de bekendste naam uit de Amerikaanse atletiek. Hij had de ijzeren wil van een krijger en liep elke wedstrijd alsof zijn leven ervan afhing. Met zijn enorme drang om te winnen, gedurfde wedstrijdtactieken en aangeboren charme wist hij het grote publiek voor zich te winnen en inspireerde hij talloze hardlopers om de sport te blijven beoefenen en er vol voor te gaan.&nbsp;

Op weg naar grootsheid

Op vijftienjarige leeftijd vestigde Prefontaine in Coos Bay, Oregon, als loper voor Marshfield High School zijn eerste nationale record door de twee mijl in 8.41.5 te lopen. In zowel 1968 als 1969 werd hij crosscountrykampioen van zijn staat en in zijn highschooljaren werd hij zowel in crosscountry als op de baan door niemand verslagen. In zijn laatste highschooljaar werd er aan alle kanten aan Prefontaine getrokken door universiteiten met vooraanstaande hardloopprogramma's, maar de keuze viel uiteindelijk op de universiteit van Oregon, door een handgeschreven briefje van hoofdcoach Bill Bowerman. "Er stond op dat als ik naar Oregon zou komen, hij de beste langeafstandsloper ooit van me zou maken", memoreerde Prefontaine. "Meer hoefde hij niet te zeggen."

Vanaf 1969 stond Prefontaine in Oregon onder begeleiding van Bowerman en assistent-coach Bill Dellinger en won hij zeven NCAA-titels (drie op de crosscountry, in 1970, 1971 en 1973, en vier op de drie mijl op de baan, 1970-1973). Hij won de drie mijl op de baan, en in 1971 ook de mijl, op de Pac-8 Conference, een toernooi met meerdere universiteiten, tijdens zijn vier jaar in Oregon. Op Hayward Field, de atletiekbaan van de universiteit van Oregon, won hij tussen 1970 en 1975 een indrukwekkende 35 van zijn 38 wedstrijden.&nbsp;

De opmars van Prefontaine vond plaats in een tijdperk waarin hardlopen allesbehalve een populaire sport was. Hardlopers kregen destijds stelselmatig de huid volgescholden en soms ook letterlijk voorwerpen naar hun hoofd geslingerd door automobilisten die er de pest in hadden de weg met hen te moeten delen. Mede door Prefontaine veranderde die ergernis in bewondering. Prefontaine was de eerste die hardlopen cool maakte, puur op het conto van zijn ontegenzeggelijk knappe prestaties en zijn winnaarsmentaliteit. Omdat hij zijn naam aan Nike had verbonden, groeide de Swoosh uit tot een vertrouwd hardloopmerk en kon het bedrijf de stap zetten van nationale schoenfabrikant tot internationaal merk.

In zijn jaren als atleet op de universiteit van Oregon deed Prefontaine uitgebreide ervaring op met Blue Ribbon Sports en Nike schoenen (in die tijd droegen de producten de naam Nike, maar gebruikte het bedrijf nog de oorspronkelijke naam Blue Ribbon Sports, of BRS in het kort). Vanaf de zomer van 1973 betaalden Nike oprichters Phil Knight en Bill Bowerman $ 5000 per jaar aan Prefontaine als vergoeding voor de onkosten die hij maakte voor zijn training en zodat hij geen bardiensten meer hoefde te draaien in het drukbezochte café-restaurant Paddock. Tussen trainingen op de baan en duurlopen langs de oever van de McKenzie door, draaide Prefontaine diensten in de BRS store in Eugene. Hij leerde BRS en de producten van het merk vanbinnen en vanbuiten kennen en bleek begenadigd in het aan de mens brengen van de producten. Hij liet visitekaartjes drukken met de functietitel 'National Director of Public Affairs' en reisde het noordwesten van Amerika af om atleten trainingstips te geven en moed in te spreken, terwijl hij hen kennis liet maken met de nieuwste Nike hardloopschoenen.&nbsp;

Het begin van Swoosh Sports Marketing

"Wat zo mooi was aan Pre, was dat hij echt alles wilde weten over alles wat maar met hardlopen te maken had. Hij hield ervan om dingen uit te pluizen en dingen bij te leren", aldus Geoff Hollister, die ook onder Bowerman trainde als hardloper aan de universiteit van Oregon en die de derde werknemer van Nike werd. Hollister was de manager van de BRS store in Eugene en hij en Prefontaine werden goede vrienden door hun gemeenschappelijke interesse in architectuur, sport, auto's en natuurlijk hardlopen.&nbsp; Het tweetal bezocht highschools, universiteiten, sportzaken en hardloopverenigingen. "Overal waar we kwamen, nam Prefontaine de tijd om een eindje te hardlopen met de jeugd. Hij gaf ze tips voor hun loophouding en maakte een praatje met ze", vertelde Hollister. Prefontaine kon zich makkelijk in tieners inleven en was een geweldig uithangbord voor de sport. In zijn boek 'Out of Nowhere' haalt Hollister een gesprek aan dat Prefontaine voerde met leerlingen van West Albany:&nbsp;

Dezelfde persoonlijke benadering paste Prefontaine ook toe in de omgang met atleten verder van huis. Daarmee legde hij de basis voor Nike Sports Marketing. Hij liet de crème de la crème uit de sport kennismaken met Nike producten door hardloopvrienden van over de hele wereld schoenen toe te sturen met een persoonlijk bericht en zijn visitekaartje erbiij. "Dat was zijn eigen idee." Prefontaine stuurde producten naar Mary Decker in San Diego, John Walker en Dick Quax in Nieuw-Zeeland, Brendan Foster in Engeland en Kip Keino in Kenia. "Al die mensen zijn Nike schoenen gaan dragen", aldus Hollister. In april 1975 stuurde Prefontaine een briefje en een paar Nike Bostons uit 1973 naar de relatief onbekende hardloper Bill Rodgers. De komst van de schoenen ging als een lopend vuurtje rond onder Rodgers' teamgenoten bij de Greater Boston Track Club. "Je hoorde weleens over Nike schoenen of zag er foto's van, maar dat was het eerste paar dat ik met eigen ogen zag", vertelt Alberto Salazar, die destijds op een high school in Boston zat en teamgenoot van Rodgers was. "Hij nam ze mee naar de club en iedereen wilde ze even vasthouden. We waren door het dolle heen. Niet alleen omdat het Nike schoenen waren, die anders waren dan andere schoenen, maar omdat er een briefje van Steve Prefontaine bij zat." Een paar weken later droeg Rodgers de schoenen tijdens de plaatselijke marathon. Hij kwam als eerste over de finish.

Nalatenschap

Prefontaine sprong ook in de bres voor amateurbeoefenaars van atletiek in Amerika die in de knel zaten door de kromme regels van de American Athletics Union (AAU). In de jaren 70 waren atleten die wilden meedoen aan de Olympische Spelen verplicht om hun amateurstatus te behouden, waardoor veel atleten geen andere keus hadden dan om voltijd te werken naast hun training om in hun levensonderhoud te kunnen voorzien. De AAU bepaalde de wedstrijdkalender van hardlopers en eiste het leeuwendeel van het bedrag op dat atleten kregen als ze hun opwachting maakten in een wedstrijd. Prefontaine sloeg aanbiedingen om prof te worden van tot wel $ 200.000 af, zodat hij in 1976 in Montreal op de Spelen kon uitkomen en ontving in plaats daarvan een dagvergoeding van $ 3, het maximumbedrag dat de AAU toestond.&nbsp;

Hij bleef zich uitspreken tegen het onrecht dat de AAU hen aandeed, ook al riskeerde hij daarmee om de deelname aan wedstrijden te worden ontzegd. Prefontaine bleef amateur, maar Montreal haalde hij helaas niet. Zijn laatste wedstrijd was op 29 mei 1975. Het was een ontmoeting met team Finland die hij zelf had helpen organiseren en waaraan ook grote namen op de lange afstanden zoals Frank Shorter meededen. Prefontaine liep zelf de 5000 meter, waarin hij de eerste paar kilometer kort achter Shorter bleef, tot hij met nog drie rondes te gaan versnelde tot een rondetijd van 63 seconden. Voor de 7000 toeschouwers op Hayward Field zette hij zette een laatste ronde neer van 60,3 seconden, waarmee hij in 13.23.8 over de finish kwam, net een paar seconden boven zijn eigen Amerikaanse record. Hij liep een overwinningsronde, bezocht het afsluitende diner en vierde zijn succes de rest van de avond met vrienden. De grootste atletiekster van het land liet niet lang daarna het leven bij een auto-ongeluk op weg naar huis. Hij werd 24 jaar.&nbsp; Hij wordt om vele dingen herinnerd. Voor hele generaties atleten van allerlei verschillende niveaus staat hij voor de filosofie van keihard werken tijdens trainingen en alles geven in wedstrijden. Voor Nike was hij een muze op de baan en daarbuiten een wegbereider die atleten op een uiterst originele en persoonlijke manier bij het merk betrok. Voor medehardlopers die ook geen kant op konden door de AAU was Prefontaine een leider die de ommekeer naar professionalisering van de sport hielp inluiden. Na het overlijden van Prefontaine sloten anderen zich aan bij Nike om zijn werk voort te zetten, wat uiteindelijk leidde tot de opheffing van de AAU door het Amerikaans Congres in 1978. Dat was waarschijnlijk zijn grootste verdienste buiten het hardlopen zelf.

Met zijn enorme drang om te winnen, gedurfde wedstrijdtactieken en aangeboren charme wist Prefontaine het grote publiek voor zich te winnen en inspireerde hij talloze hardlopers om de sport te blijven beoefenen en er vol voor te gaan.