Toen de sprinter met de meeste medailles op de 100 meter ooit voor de laatste keer de baan op stapte, zei ze tegen zichzelf dat ze er klaar voor was, dat ze sterk was en dat dit haar wedstrijd zou worden. De volgende seconden zouden de bekroning van haar hele carrière worden.Met groen, geel en zwart haar achter zich aan wapperend en haar gouden nagels voor zich uitgestrekt, schoot <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-celebrates-shelly-ann-fraser-pryce" target="_blank">Shelly-Ann Fraser-Pryce</a>, de zelfverklaarde 'dochter van de aarde' die bij haar allerlaatste finish haar haar in de kleuren van haar land droeg, uit de startblokken tijdens de finale van de wereldkampioenschappen in het tot de nok gevulde Japanse Olympisch Stadion in Tokio. Ze eindigde haar carrière op de 100 meter zoals ze die 18 jaar geleden in Japan was begonnen: met onstuitbare snelheid, kracht en controle. Het was een duidelijk eerbetoon aan Jamaica, het land dat tijdens haar hele twintigjarige topsportcarrière onvoorwaardelijk achter haar had gestaan.In die decennia van dominantie, van het moment dat ze in 2008 als eerste Caraïbische vrouw olympisch goud op de 100 meter won, tot haar terugkeer als wereldkampioen in 2019 na de geboorte van haar zoontje Zyon, was Shelly-Ann het toonbeeld van dualiteit.&nbsp;Ze liet zich langdurig gelden op het kortste en meest intense atletiekonderdeel, straalde vrouwelijkheid en zelfexpressie uit in een fysiek veeleisende sport, en bewees dat het moederschap en sportieve topprestaties naast elkaar kunnen bestaan.Wat atleten in het algemeen, en meisjes in het bijzonder, kunnen leren van Shelly-Ann, is de moed om je eigen wedstrijd te lopen, op jouw voorwaarden. Om erop te vertrouwen dat je niet gedefinieerd wordt door de tegenslagen waarmee je te maken krijgt, maar door de manier waarop je ermee omgaat. En het besef dat zolang je in jezelf gelooft en hard en gedisciplineerd werkt, dat evenwicht mogelijk is. Tussen dromen en familie, carrière en geschiedenis schrijven.Dus voor die boodschap en voor die 276 ongelofelijke wedstrijden en finishes: Shelly-Ann, bedankt.Hieronder vind je een kijkje achter de schermen in Tokio bij de laatste dagen van de carrière van deze G.O.A.T.

Die schoenen. Dat haar. Die finish. Tijdens de wereldkampioenschappen atletiek van 2025 in Tokio sloot Shelly-Ann, vijfvoudig wereldkampioen, haar carrière af op haar eigen manier.

Sofieke van Bilsen (29) is een Nederlandse fotograaf met een passie voor beeldende fotografie. Ze is de vaste fotograaf van het Duitse vrouwenvoetbalteam en was de teamfotograaf voor het Duitse Olympische team in Parijs 2024. Ze werkt nauw samen met Nike atleten als Faith Kipyegon, Eliud Kipchoge en Sifan Hassan.In haar foto's is ze altijd op zoek naar beelden die een duidelijk verhaal vertellen, met de nadruk op de link tussen sport en emotie. Het liefst legt ze de rauwe momenten achter de schermen vast, plus de verhalen die de toeschouwer nooit te zien krijgt en alles daar tussenin. Zo legt ze de essentie van de sport vast.Vanuit haar spontane persoonlijkheid legt ze makkelijk contact met mensen. De atleten met wie ze werkt, zijn dan ook dol op haar. Haar relaxte en spontane karakter vult ze aan met ongelooflijk veel talent en de skills om in een omgeving te werken waarin atleten onder hoge druk staan.

Sofieke van Bilsen

Foto-essay

Icoon Shelly-Ann Fraser-Pryce liep haar laatste 100 meter op haar eigen voorwaarden

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens reizen door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur. LeBrons carrière heeft verschillende tijdperken doorlopen, en zijn vele tours door het land sinds 2005 stonden voor verschillende waarden. Hieronder vind je enkele van zijn meest memorabele momenten in het land.

2005-2009

LeBron begon zijn eerste tour in Peking in augustus 2005. Hij werd uitgenodigd om de prijsuitreiking bij te wonen van het Nike Battlegrounds toernooi, maar toen hij weer vertrok, was hij meer dan een toeschouwer geworden. Vanaf het moment dat hij in China aankwam, dacht hij dat zijn tour een uitwisseling van culturen kon worden die zijn wortels vond in een gedeelde liefde voor basketbal en een missie om de volgende generatie jonge spelers in China te inspireren. "Basketbal is niet alleen een sport, het verbindt mensen", zei hij.&nbsp;"Dit is een uitstekende leerervaring voor ons allemaal. Ik hoop dat ik kan blijven bijdragen aan de groei van de sport wereldwijd en de jeugd in China kan blijven inspireren om hun dromen na te jagen."

LeBrons legacy in China is verwerkt in versies van zijn schoenen die speciaal voor China zijn gemaakt. In 2007 verscheen LeBron James naast Mark Parker, destijds President en CEO van Nike, Inc., om zijn Nike Zoom LeBron V 'China' kleurencombinatie voor het eerst te tonen.

LeBron keerde in 2009, na zijn MVP-seizoen, terug naar Peking en werd er als een held ontvangen. Als deel van zijn reis doneerde hij gear en reikte hij beurzen uit voor de Zhenhua School, een school voor de kinderen van arbeidsmigranten in de voorsteden van Peking.

Om zijn seizoen te vieren kreeg LeBron een exclusief paar van de Nike Air Max LeBron VII. De ene schoen had een design geïnspireerd op Shenyang, 'Loyalty' genaamd, dat was ontworpen door de lokale artiest Ray Lei. De andere schoen had een op Shanghai geïnspireerd design, 'Family', dat was ontworpen door de lokale artiest Sic.

2011-2015

LeBron omarmde zijn rol als wereldwijd ambassadeur van het basketbal en richtte zich op de kans om China's jonge spelers te inspireren. In 2011 duurde zijn tour acht dagen en bezocht hij vier steden, waarbij hij het amateurbasketbal promootte met een reeks clinics en toernooien.

In 2012 had hij net weer een gouden medaille en kampioenschapsring op zak toen LeBron James enthousiast werd onthaald in Peking, waarbij hij een tour van vier dagen aftrapte als onderdeel van de&nbsp;Find Your Greatness campagne. "Grootsheid wordt gedefinieerd door hoeveel moeite je wil doen voor wat je doet", zei LeBron. "Grootsheid hoort bij overwinning. Het hoort ook bij het hoofd bieden aan tegenslag."

Toen LeBron in 2013 in China terugkeerde, had hij veel om te vieren: zijn tweede NBA-kampioenschap op rij en MVP-awards voor zowel het reguliere seizoen als de Finals.

In 2014 was LeBron James de eerste mentor die de selectie aankondigde voor Nike RISE, dat werd opgezet zodat spelers hun competitieve stijl konden verbeteren en hun vaardigheden verder konden ontwikkelen.

In 2015 werd Nike RISE 2015 verder ontwikkeld met led-velden en oefeningen met motion-tracking om de ultieme trainingservaring te creëren, de basisprincipes van basketbal aan te leren en de grenzen van sporttraining te verleggen.

In een emotionele finale werden vier spelers uitgekozen om China te vertegenwoordigen tijdens de World Streetball Championships.

2016-2019

Nadat hij in 2016 nog een NBA-titel pakte, werd LeBron in Guangzhou ontvangen met een grootse kampioenschapsparade, waarbij er tienduizenden fans op straat stonden, veel van hen in Cavs #23-shirts. Dit toonde aan in welke mate James' legacy zijn weg had gevonden in Azië.&nbsp;Zijn More Than an Athlete campagne inspireerde jonge spelers zodat ze basketbal gingen beschouwen als een manier om sociale veranderingen teweeg te brengen.

Na een warme ontvangst door duizenden fans bracht hij het merendeel van zijn tijd in Peking door, waar hij samen trainde met leden van het Chinese basketbalteam voor junioren en de spelers coachte.

Tijdens schoolbezoeken in Peking deelde LeBron zijn eigen basketbalervaringen met jonge atleten en benadrukte hij de rol die hard werken, toewijding en geloof in zichzelf hadden gespeeld in zijn succes.

In 2018 begon de eerste dag van zijn More Than an Athlete tour in Shanghai met een paneldiscussie met studenten van de Shanghai Theatre&nbsp;Academy en eindigde met een potje spelen in een park. Honderden fans kwamen naar het veld om hem te zien spelen, in de hoop een glimp op te vangen van het icoon.

Deze maand vloog LeBron naar China voor zijn Forever King tour, zijn 15e tour in het land die 20 jaar na zijn eerste tour in Azië plaatsvindt. Daar voegde hij zich bij 's werelds meest gepassioneerde basketbalspelers en -fans en liet hij nogmaals weten dat hij wereldwijd iets terug wil doen voor de sport.

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens een reis door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur.

De reis van een icoon: 20 jaar LeBron James in China

Urenlang steile beklimmingen overwinnen en uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist, brandende zon en ijskoude temperaturen in de nacht. Er mentaal vrede mee nemen dat de volgende bevoorradingspost nog ver, heel ver weg is. Ultra trailrunning klinkt als een slopende, onverbiddelijke sport die voorbehouden is voor de avontuurlijkste en meest hardcore atleten onder ons.Volgens onze hardlopers van het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-acg-all-conditions-racing-department" target="_blank">All Conditions Racing Department</a>, waarvan er zes net de ultieme UTMB-wedstrijden in de Franse, Italiaanse en Zwitserse Alpen hebben overwonnen op trails van 15 tot 174 kilometer, met een hoogte/stijging van 1200 tot bijna 10.000 meter, is de grit, het doorzettingsvermogen, plezier en vrijheid van trailrunning het harde werk meer dan waard. Ervaar het zelf.

<h3>ROSS GOLLAN</h3>Wedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 29e

<h3>MARIE NIVET</h3>Wedstrijd: Experience Trail Courmayeur (ETC); 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking bij de vrouwen: 7e

CESARE MAESTRIWedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 2e

<h3>BAPTISTE COATANTIEC</h3>Wedstrijd: Ultra-Trail du Mont-Blanc (UTMB); 174 km met bijna 10.000 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 11e

<h3>ANTHONY COSTALES</h3>Wedstrijd: Courmayeur – Champex – Chamonix (CCC); 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 15e

<h3>DREW HOLMEN</h3>Wedstrijd: CCC; 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 3e

Steile beklimmingen overwinnen. Uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist. Ultra trailrunning is een onverbiddelijke sport. Maar wat het oplevert, is het helemaal waard.

Ultra trailrunning vergt alles wat je in je hebt, maar levert ook veel op

Over Nike – Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Dit is, hoe kan het ook anders, een hardloopverhaal.Maar het verhaal van de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-pegasus-42-official-images" target="_blank">Nike Pegasus</a> gaat nog iets verder. Het is een voorbeeld van hoe terughoudendheid, focus en aandacht voor de basis kunnen leiden tot blijvend succes. De Pegasus die werd geïntroduceerd in 1982, groeide uit tot de meest populaire Nike hardloopschoen ooit met een schoenenlijn die de jaren, innovaties en veranderende ideeën over schoenen heeft doorstaan. "Je kunt dit niet op een bescheiden manier zeggen", aldus Sebastian Tesche, Product Line Manager van de Pegasus 35. "De Peg is meest toonaangevende en beste hardloopschoen ter wereld. De schoen overtreft de meeste van de concurrerende modellen."Hij werd niet ontworpen als een icoon. Hij werd gemaakt om een probleem op te lossen.

Aan het eind van de jaren 70 waren de experimenten van Nike met Air units veelbelovend, maar ze liepen aan tegen de grenzen van de technologie. De Tailwind uit 1978 betekende de introductie van Air in de hardloopwereld, maar door de stabiliteitsproblemen zou het bedrijf nog een aantal jaar werken aan een oplossing. Bij de Columbia en Aurora die hierna kwamen, waren sommige problemen verholpen, maar ze voelden stijf aan terwijl hardlopers toen juist op zoek waren naar een soepel gevoel onder de voet. Gelukkig beseften ze bij Nike dat Air een kwestie van de lange adem was.&nbsp;

"Wat we toen altijd geweldig vonden aan Air, en dat is nog steeds zo, is dat de demping na verloop van tijd nauwelijks minder wordt," aldus Howard Banich die in 1982 aan het hoofd stond van de hardloopproducten. "Jeff Johnson, de eerste werknemer van Nike, wilde altijd dat we een reclame zouden maken met iemand die terugkomt naar de winkel met alleen de Air unit van de schoen en dan zegt: 'Ik wil hier graag een nieuwe schoen omheen'. Omdat de Air unit onverwoestbaar was."Maar de vraag was nog steeds: hoe plaats je de Air unit waar je 'm nodig hebt zonder de schoen te duur of te ingewikkeld te maken?Een oplossing kwam vanuit een lopend innovatieproject van voormalig Nike CEO Mark Parker. De Air Wedge Trainer zoals het concept intern werd genoemd zou later uitgroeien tot de Pegasus en &nbsp;maakte gebruik van een Internationalist bovenwerk en buitenzool. De toegevoegde Air unit was ingekapseld door polyurethaan en in de hak geplaatst. Het was eigenlijk een simpelere en goedkopere versie van Air met goede testresultaten.

"Een wedge in de hak bood alle voordelen van Air precies op de juiste plek,&nbsp;onder de hiel bij de landing, maar was goedkoper, omdat hij slechts een derde zo groot was als de volledige Air-Sole die werd gebruikt in de Tailwind", zei Parker.New Balance had net op hetzelfde moment de 990 uitgebracht met een uitdagende slogan: 'Is de 990 met een adviesprijs van 100 dollar te duur of te goedkoop?' De prijs zette de markt op zijn kop en dat inspireerde Nike. Als de concurrent bereid was om een stap hoger te gaan, was dat een kans voor Nike om een schoen te ontwerpen die performance leverde voor een toegankelijkere prijs.De Air Wedge Trainer met zijn goede testresultaten en betaalbare materialen, leek de perfecte kandidaat om hiervoor te gebruiken.

Het ontwerp van een schoen met onze 'best practices'

Met de Air Wedge Trainer als basis werd er aan de ontwikkeling van de Pegasus gewerkt op de Nike locatie in Exeter, New Hampshire. Daar werd het Air wedge concept in de hak verder ontwikkeld tot een complete hardloopschoen. Bill Peterson maakte het ontwerp voor de buitenzool. Bruce Kilgore, die zich bezighield met de ontwikkeling van de Air Force 1, gaf input voor het ontwerp. Parker vertaalde die ideeën naar een simpel en functioneel bovenwerk: grijs met donkerblauwe accenten. Deze look zou later door een verkoopmedewerker in Europa worden omschreven als een 'regenachtige dag'.Nike maakte bovendien een strategische ommezwaai door de streefprijs van 50 dollar te bepalen: de productie werd verplaatst naar de Poon Young fabriek in Korea. Maar heel weinig hardloopschoenen werden in die tijd in Korea geproduceerd. Bepaalde componenten moesten worden geïmporteerd, Air wedges kwamen uit de V.S., nylon uit Duitsland, en Nike ontwikkelaars werkten hard om de technieken te verfijnen. "De Air unit paste eerst niet goed in de schoen," herinnert doorgewinterde schoeneninnovator Steve Roth zich. Tijdens een vakantie in de V.S. bracht hij twee weken door in Saco, Maine, waar hij Air units met de hand op maat maakte zodat ze goed in de middenzool pasten.Het project ging als een trein. In slechts vier maanden had Nike een volledige schoen om de Air unit heen ontworpen met een aantal zorgvuldig geselecteerde eigenschappen. Een nieuw EVA-foam met de naam Tomilite zorgde voor een veerkrachtig gevoel. De buitenzool met wafelpatroon en bewegingsgerichte segmenten zorgden dat hardlopers meer contact met de grond en stabiliteit konden ervaren. Het bovenwerk was eenvoudig, licht en zonder opsmuk.

"De Pegasus was eigenlijk onze 'best practices'-schoen, hierin kwamen onze beste methodes samen," zei Roth. "Hij had Air, maar het draaide vooral om: wat zijn de beste eigenschappen die we in een product kunnen stoppen die aanslaan bij de markt?"Het was niet de meest fancy hardloopschoen ooit, maar dat was ook nooit de bedoeling. Hij was gemaakt voor performance.

Een hardloopinstructie voor iedereen

Het vertrouwen van Nike in de Pegasus kwam terug in elk detail. Het bedrijf was al begonnen met het maken van zogenaamde 'owner manuals' bij een deel van de schoenen om nieuwe technologieën aan hardlopers uit te leggen, en voor de Pegasus werd ook een instructie gemaakt. Hierin stond een uitleg voor consumenten over Air, Tomilite en de geometrie van de schoen. Deze transparante aanpak benadrukte dat de Pegasus een schoen was met focus, praktisch gebruik en vertrouwen als doel.

De naam van de Pegasus

Tegenwoordig denkt iedereen dat de naam Pegasus was bedacht als een knipoog naar het mythische gevleugelde paard om de balans van EVA en Air in de middenzool aan te duiden. Maar het is veel simpeler dan dat.Om de naam te bedenken, mochten medewerkers suggesties in een bak stoppen. Op meerdere papiertjes stond de naam Pegasus, waaronder het papiertje van Mark Parker. Nike was al bezig met verschillende mythologische thema's, zoals Odyssey en Valkyrie, en Pegasus paste daar gewoonweg goed bij. "Namen waren toen nog een stuk makkelijker,", aldus Parker.De naam sloeg aan. En dat was het begin van wat zou uitgroeien tot Nike's meest populaire hardloopschoen.

Direct een succes

Nike introduceerde de Pegasus tijdens de New York City Marathon van 1982. Terwijl Alberto Salazar in een paar Mariahs naar zijn derde opeenvolgende overwinning snelde, werd de Pegasus voor heren in beperkte oplage geïntroduceerd als onderdeel van de technische hardlooplijn van Nike. De schoen werd gelanceerd via geselecteerde dealers en was al gauw een verkoopsucces: bijna 200.000 dollar in minder dan een maand, met zo'n 8000 verkochte items. Rond december stond de teller op meer dan 35.000 paar verkochte schoenen.Toen de Pegasus aan het begin van 1983 breder werd gelanceerd, werd dit onmiddellijk opgepikt. "De eerste reactie op de Pegasus was heel goed,", zei Jim Docherty die in datzelfde jaar was begonnen als Nike EKIN. "Toen de Tailwind op de markt kwam, vonden sommige consumenten dat hij te zacht was omdat de meeste middenzolen toen vrij stevig waren en de Tailwind week daar flink vanaf. De Pegasus met Air in de hak wist het gat tussen de oude EVA-middenzolen en volledige Air te overbruggen."

Voor jonge hardlopers en winkelmedewerkers werd de Pegasus al snel een betrouwbare keuze; een schoen die je altijd kon aanbevelen. In 1983 werkte Tim Slingsby als middelbare scholier in een hardloopwinkel, dit was lang voordat hij een Nike Running veteraan en Pegasus PLM zou worden. "De Pegasus was altijd je eerste verkoopoptie als er iemand binnenkwam," zei hij. "Als middelbare scholier wist je dat hij gewoon goed was én een goede prijs had. Meer heb je niet nodig."Binnen zes maanden had Nike bijna 300.000 paar schoenen verkocht, wat resulteerde in 6,4 miljoen dollar, alleen voor de verkoop van herenschoenen.De formule was succesvol.

De hardloopschoen voor iedereen

Tegen 1985 had de Pegasus cijfers van 2,5 miljoen paar verkochte schoenen bereikt. Nike had zijn koers gevonden...en hoe. Bob Lucas, jarenlang ontwerper voor Nike, trok de vergelijking met stabiele en betrouwbare auto's: "Zoals autofabrikanten een Honda Civic of een Toyota Corolla hebben, zo hebben wij de Pegasus. Het is het soort productlijn waarbij de nadruk ligt op een sterke prijs-kwaliteitverhouding."In de jaren die volgden voerde Nike slechts kleine veranderingen aan de schoen door, zoals stapsgewijze materiaalaanpassingen en seizoenskleuren, maar de kern bleef hetzelfde. Die terughoudendheid werd onderdeel van de identiteit van de Pegasus. "Ik denk dat iedereen altijd voelde dat dit een van die dingen was waar je niets aan wilde veranderen," zei Clare Hamill, werkzaam als Nike Running Leader rond 1985. "Dat was misschien wel de grootste uitdaging; &nbsp;de schoen verbeteren zonder 'm te veranderen."

De basis van de eerste Pegasus was simpel: maak het niet moeilijker dan het is. De middenzool, het bovenwerk en de buitenzool waren allemaal gemaakt volgens het principe dat Hamill beschreef. De kernfilosofie van de Pegasus was; hou het simpel. Geen franje. Geef mensen wat ze nodig hebben en niets meer dan dat."Hardlopers voelden die focus. Tegen het einde van de jaren 80 was de Pegasus een betrouwbare constante geworden in het steeds vollere hardlooplandschap: een simpele schoen waar je op kon bouwen. De Air Pegasus uit 1989 die werd ontwikkeld met de bestaande basis en uitgevoerd met zachte polyamide en een bovenwerk van synthetisch suède, werd later beschouwd als een mijlpaal. "Als je trouwe Pegasus-dragers door de jaren heen naar hun favoriete versie zou vragen, durf ik te wedden dat een heleboel mensen de Peg '89 zouden zeggen," zei voormalig Nike Running Leader Kevin Paulk. "Hij had een zacht bovenwerk en een geweldige pasvorm."

Vanaf het allereerste begin was dat het geheim van de Pegasus: een hardloopschoen die niet was gemaakt om de laatste trends te volgen, maar om vertrouwen te winnen - elke kilometer opnieuw.

De Peg werd niet ontworpen als een icoon. Hij werd gemaakt om een probleem op te lossen. En die oplossing werd 'de allerbeste hardloopschoen ter wereld'.

Nike Pegasus: het verhaal van een werkpaard voor hardlopers

Tekst: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/department-of-nike-archives" target="_blank" class="ql-size-small">Department of Nike Archives</a>Niet elke doorbraak in de sportwetenschap begint in een lab.Bij Nike's iconische zool met wafelpatroon – een van de meest baanbrekende innovaties in de hardloopwereld – begon het allemaal in de keuken.Het was 1971 en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/bill-bowerman-nike-s-original-innovator" target="_blank">Bill Bowerman</a> worstelde met een probleem dat al door zijn gedachten maalde sinds er twee jaar daarvoor een harde, gladde nieuwe atletiekbaan van urethaan was geplaatst bij de University of Oregon, waardoor zijn hardlopers geblesseerd raakten. Bowerman moest erkennen dat hij het verkeerde oppervlak voor de atletiekbaan had gekozen, en hij moest een oplossing verzinnen. Hoe konden zijn hardlopers meer grip krijgen? Spikes gingen er te diep in; platte schoenen boden geen houvast.Op een ochtend viel zijn oog op het wafelijzer van zijn vrouw Barbara. Het was een Model 251 van Bersted Manufacturing Company dat de Bowermans als huwelijkscadeau hadden gekregen in 1936. Het rasterpatroon trok zijn aandacht. De geometrie van de verhoogde vierkantjes zou weleens de juiste mate van grip kunnen bieden waarnaar hij op zoek was.Hij goot vloeiend urethaan zo in het wafelijzer van zijn vrouw, dat vervolgens direct dicht smolt en voorgoed verpest was. Hij liet zich niet uit het veld slaan en ging direct op pad om meer tweedehands wafelijzers te kopen en de experimenten te vervolgen. Die eerste afdrukken kwamen er omgekeerd uit met holle uitstulpingen, maar ze vormden de inspiratie voor het idee dat uiteindelijk na veel experimenten met mallen en materialen zou leiden tot een werkbaar prototype.

Het resultaat was de eerste versie van de Nike Moon Shoe: een design dat nog jarenlang zijn sporen zou nalaten in de hardloopwereld."De zool met wafelpatroon was een gamechanger", zegt Nike Running Historian Rick Lower. "Het liet hardlopers niet alleen anders kijken naar grip en demping, maar het toonde ook aan waar Nike voor stond: problemen oplossen op een nieuwe manier."

Het begin van de toekomst

In 1971, voordat Nike wereldwijd bekendheid zou krijgen om zijn toonaangevende innovaties, heette Nike nog Blue Ribbon Sports en richtte het zich op de Amerikaanse import van Japanse hardloopschoenen. Het jonge bedrijf probeerde voet aan de grond te krijgen en Bowerman – mede-oprichter, coach en onvermoeibare doe-het-zelver – was daar de drijvende kracht achter. Hij zag in elke ondergrond een probleem dat opgelost moest worden.&nbsp;Dat gold ook voor het nieuwe Astroturf dat gelegd was in Autzen Stadium, waar de American-footballspelers van de Oregon Ducks worstelden met de grip. Bij natte omstandigheden verruilden spelers vaak hun normale schoenen voor basketbalschoenen met een visgraatprofiel dat meer grip bood. Bowerman en teamgenoot Jeff Johnson verdiepten zich in verschillende profielen voor zowel American football als atletiek. Die ideeën leidden uiteindelijk tot de Astrograbber, een schoen waarvan het eerste prototype in 1972 uitkwam en die <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-bode-rec-astrograbber-official-images" target="_blank">tientallen jaren later opnieuw is uitgebracht</a>."Er was al jarenlang geen echte innovatie geweest op het gebied van buitenzolen", zegt Nike Running Historian Rick Lower. "Hardloopschoenen hadden niet meer dan een dun laagje rubber om je voeten te beschermen tegen de straat, en grip en demping speelden geen rol van betekenis. Bowerman nam daar geen genoegen mee."Geïnspireerd door het moment in zijn keuken ging Bowerman aan de slag om de mallen en materialen te verbeteren met behulp van een heel netwerk aan experts, van bandenwinkels tot machinisten en schoenmakers. De eerste prototypes vielen al na een paar minuten hardlopen uit elkaar. Bij andere versies haalden atleten hun enkels open aan het ijzerdraad dat in het rubber was verwerkt voor meer grip. Maar elke mislukking bracht het idee dichter bij de eindstreep.

In november 1971 werden vroege versies van de zool met wafelpatroon voor het eerst gedragen tijdens een wedstrijd door leden van het Oregon cross-countryteam in de strijd om de NCAA-titel. In de winter en lente van 1972 werden ze getest door meer atleten van universiteitsteams en&nbsp;de middelbare school in South&nbsp;Eugene. De zomer daarna maakten Bowerman en Geoff Hollister met de hand een klein aantal prototypes voor een groter podium: de olympische kwalificatiewedstrijden in Eugene.Ze waren niet perfect, zeker niet voor een marathon. "Het was eigenlijk gewoon een bovenwerk dat aan een dunne wafel was genaaid", zegt Lower. "Het was zo minimaal dat het bijna leek alsof je op blote voeten liep." Toch wilden een aantal dappere hardlopers het wel proberen. Sommigen vonden dat de voetafdrukken door het wafelpatroon iets weg hadden van de voetafdrukken van astronauten op de maan, wat de prototypes hun inmiddels iconische bijnaam 'Moon Shoes' gaf.Voor het snelgroeiende bedrijf was het een keerpunt. Ook al was de schoen nog niet klaar voor massaproductie, het bewees wel dat het idee werkte en dat dit kleine bedrijf uit Oregon in staat was om hardloopschoenen een nieuwe richting op te sturen.

Brug naar een hardloopbeweging

De Moon Shoe zelf is nooit op de markt gebracht, al wordt er gezegd dat er een aantal paar is verkocht in Nike's winkel in Eugene, dus je had er een kunnen bemachtigen als je op het juiste moment op de juiste plek was. Maar het concept van de schoen werd snel doorontwikkeld. In 1973 bracht Nike de Oregon Waffle uit. Twee jaar later was het de beurt aan de Waffle Trainer, het eerste commerciële succes van Nike.De Waffle Trainer was ontworpen door Bill Bowerman en Geoff Hollister, samen met Bowermans beroemde partners Stan James (orthopedisch chirurg) en Dennis Vixie (podotherapeut). Het werd Nike's populairste hardloopschoen. Hij was ontworpen op verzoek van hardloper Jon Anderson, die een betere schoen voor trainingen wilde, maar Anderson was niet de enige die er blij mee was. Het werd de bestverkopende trainingsschoen in het land. Tegen 1975 waren er meer dan 100.000 paar verkocht, en daarmee werd het blauwe bovenwerk met een gele Swoosh een van de bekendste designs uit Nike's beginjaren. Tot op de dag van vandaag staat het synoniem aan Nike in de jaren 70.

Deze belangrijke schoen gaf hardlopers niet alleen betere grip. De uitlopende zool en ongekende demping verlegden de lat voor wat je van een hardloopschoen mocht verwachten."Die schoen vormde als het ware een brug", vertelt Lower. "Van het experiment van de Moon Shoe tot een wereldwijd succesvol product. Vanaf dat moment was Nike's reputatie als innovator een feit."Maar dat was nog niet het einde voor de Moon Shoe. Afgelopen januari maakte de schoen opnieuw zijn opwachting op de catwalk van Nike partner en Franse designer Jacquemus. Het iconische design is volledig vernieuwd voor een nieuwe generatie. De nieuwe sneaker, die binnenkort verkrijgbaar is, is gestroomlijnd en vooruitstrevend en slaat een brug tussen de geschiedenis van performanceschoenen en stijl door snelheid centraal te stellen. Het design straalt diezelfde onverzettelijke drive uit als de allereerste uitvoering. Nike's wedstrijdschoen van toen is nu weer klaar voor de toekomst.

Ode aan experimenteerdrift en innovatie

Het verhaal van het wafelijzer was misschien afgedaan als een mythe, tot een ontdekking decennia later het nieuw leven in blies. Toen Bowermans zoon Tom het gezinshuis in Coburg, Oregon ging verbouwen, stuitte hij op de vergeten afvalkuil naast de carport. In de kuil lagen afgedankte prototypes, mallen en de verroeste buitenkant van het wafelijzer dat Barbara Bowerman had weggegooid nadat Bill het dicht had laten smelten.Nu bevindt het wafelijzer zich in het Department of Nike Archives in het Nike World Headquarters in Beaverton, Oregon. Het is een blijvende herinnering aan het geknutsel in de keuken dat symbool kwam te staan voor de succesvolle aanpak van Nike: begin met een gewaagd experiment, verbeter het resultaat steeds opnieuw, en blijf altijd streven naar beter.

Het Department of Nike Archives (DNA) werd oorspronkelijk uit nood geboren, maar wist door expertise en ambitie dat niveau ver te overstijgen. Inmiddels herbergt het honderdduizenden voorwerpen en oneindig veel verhalen.&nbsp;Het archief ontstond in de jaren 70 en kreeg in 2006 officieel de naam 'DNA'. Deze afdeling dient als cultuurbewaker en vernieuwer van het steeds veranderende en vertakkende verhaal van Nike. "Een besef van wie je bent en wat je doorstaan hebt, kan veel betekenen voor de motivatie, inspiratie en creativiteit. Dat is wat DNA biedt." – Phil Knight

Department of Nike Archives

Het unieke design van de Nike Moon Shoe, ontstaan uit de experimenteerdrift en inventiviteit van Nike's mede-oprichter Bill Bowerman, heeft jarenlang zijn sporen nagelaten in de hardloopwereld.

Uitgelicht

Van het wafelijzer tot het wereldpodium: het waargebeurde verhaal van de Nike Moon Shoe

25 januari 1964. Zaterdag.The Beatles scoorden hun eerste nummer 1-hit in de Verenigde Staten met het nummer: "I Want to Hold Your Hand."En op een koude, regenachtige dag in Portland, Oregon, ontmoetten een coach en zijn voormalige atleet elkaar voor de lunch in het Cosmopolitan Hotel om een mogelijk zakelijk partnerschap te bespreken.Een uur later stonden Phil Knight en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/bill-bowerman-nike-s-original-innovator" target="_blank">Bill Bowerman</a> op en schudden elkaar de hand. Blue Ribbon Sports was een feit.Om te begrijpen hoe het kwam dat de twee mannen uit Oregon elkaar op dat moment ontmoetten, moeten we tien jaar terug in de tijd, naar een tiener die niet was geselecteerd voor het honkbalteam.

Het begin

Phil Knight groeide op in het zuidoostelijke deel van de stad Portland en ging naar Cleveland High. Hij was, zo vertelt hij, de laatste speler die niet werd geselecteerd voor het honkbalteam van tweedejaars en jonger. Een beslissing die zeer deed."Ik was er kapot van, maar mijn moeder zei 'Je gaat hier niet lopen kniezen. Of je neemt een krantenwijk of je gaat naar de atletiekbaan.' Die keuze was snel gemaakt. Ik ging naar de baan."Die beslissing zou zijn leven, en uiteindelijk zelfs de hele sportwereld, veranderen.Knight ging bij het atletiekteam en vond al snel zijn draai. Hoewel hij fysiek kleiner was dan zijn teamgenoten, was hij snel, competitief en niet bang om hard te werken.Tijdens een van zijn eerste wedstrijden stelde zijn vader William, een arbeidsrechtadvocaat die later de uitgever van de Oregon Journal zou worden, hem voor aan coach Bill Bowerman. De twee oudere mannen hadden samen gestudeerd aan de University of Oregon. Die dag ontmoette de jonge Knight voor het eerst de coach die later zijn leven zou veranderen.Inmiddels had hij al meerdere overwinningen en podiumplekken van lokale wedstrijden binnengesleept, genoeg om naam te maken binnen de competitieve highschool-scene van Oregon. Tijdens zijn junior-jaar las hij een kop die hem bijbleef: Bill Dellinger, een hardloper van de University of Oregon, had zojuist de mijl gewonnen tijdens de nationale kampioenschappen met Bowerman als coach."Het was verbluffend", zei Knight. "Het was een enorme kop in The Oregonian en vanaf dat moment kreeg ik door wat een fenomenaal programma Bill Bowerman had."

De hamburger onder de hardlopers

Hoewel hij klein en slank was, liet Knight zich hierdoor nooit tegenhouden. In 1955 speelde hij bij Clevelands basketbalteam voor het stadskampioenschap, werd hij tweede in de hardloopcompetitie op de 880 yard, en pakte hij de vierde plaats op het staatskampioenschap. Rond de herfst had hij zijn plek verdiend in het atletiek- en cross-countryteam van Bowerman aan de University of Oregon.De vader van Knight had al ver voor die eerste training bij Bowerman om advies gevraagd; een vroege aanwijzing van de band die de carrière van beide mannen zou bepalen. William Knight had Bowerman die herfst geschreven omdat hij benieuwd was of de coach dacht dat Phil moest kiezen voor een studie of voor het leger.Bowerman antwoordde met zijn kenmerkende mix van ongezouten eerlijkheid en betrokkenheid."Mijn eerste zorg is de educatie van je zoon", schreef hij. "Het is niet alleen maar pret en plezier. Het vereist hard werk om succesvol te worden in wat dan ook...het is een voorrecht om je zoon hier te hebben, en ook een verantwoordelijkheid voor mij, voor jou en voor hem."

Knight leerde al snel, net zoals al die eerstejaars vóór hem, wat ploeteren onder leiding van de bombastische Bowerman precies inhield. "Na mijn eerste jaar moest ik echt even nadenken en ik vroeg me af of ik wel terug wilde gaan naar die gekke vent", herinnerde Knight zich. "Ik besefte dat teruggaan betekende dat ik de dingen op zijn manier moest doen, want hij zou nooit veranderen. Dus ik ging terug."Die beslissing bleek een keerpunt te zijn. Bowerman zag dat Knight potentie had,&nbsp;niet als de beste hardloper, maar als een perfect proefkonijn. "Ik hoorde niet bij de besten in het team", gaf Knight toe. "Dus Bowerman kon mij als proefkonijn gebruiken zonder veel risico te lopen."Hij noemde Knight de 'hamburger' onder de hardlopers (solide basis, toegankelijk, doeltreffend) en hij zette hem in om vroege testmodellen van prototypes te testen. In augustus 1958 stuurde Bowerman een brief aan Knight met zijn trainingsplan voor de zomer met een PS: Als je toevallig een paar schoenen hebt die volgens jou goede hardloopschoenen kunnen zijn, stuur ze dan naar mij. Dan zorg ik dat ze klaar zijn voor je weer naar college moet.Het paar dat Knight die herfst kreeg, had een bovenwerk van wit materiaal met een rubberen coating, dat Bowerman later omschreef als "materiaal dat je ook zou kunnen gebruiken voor een afwasbaar tafelkleed". Ze waren simpel, functioneel en nog maar een glimp van wat er komen zou. De coach zou nog jaren nodig hebben om een productiepartner te vinden, maar in zijn missie om een snellere en lichtere schoen te maken had hij zijn eerste tester al gevonden.

Van baan naar business

Tegen de tijd dat Knight in 1959 afstudeerde in bedrijfskunde aan de University of Oregon was zijn focus verschoven van de baan naar het klaslokaal. De volgende stap was Stanford, waar hij zich inschreef om zijn MBA te halen.Aan het begin leek zijn pad wat onzeker. Maar tijdens zijn laatste jaar was er een vak met de naam 'Small Business Management' dat zijn aandacht trok. Tijdens dat vak zou hij het idee van zijn leven krijgen."Het was het enige vak in ondernemerschap dus het was een van de vakken die me het meest interesseerde", zei Knight.&nbsp;Hij kreeg een sterke band met zijn professor, Frank Shallenberger, die zijn studenten een simpele, open opdracht gaf: bedenk een nieuw bedrijf, leg vast wat het doel is en schrijf een marketingplan om het te ondersteunen.Knight had niet lang ervoor een gesprek tussen fotografen opgevangen bij de Oregon Journal, waar hij een zomerbaantje had tijdens zijn studie. Ze hadden het over de opkomst van goedkope Japanse fototoestellen die begonnen te concurreren met de bekendere en duurdere Duitse cameramodellen."Elektronica was een populair onderwerp op dat moment en de slimme studenten kozen er vaak voor om daarover te schrijven", zei Knight. "Maar ik wist helemaal niks van elektronica dus ik schreef ergens over waar ik wel iets van wist: schoenen."Met zijn ervaring als een van de testdragers van Bill Bowerman als basis, zette hij zijn eigen hypothetische bedrijf op. Rond 1962 werden Duitse sportschoenen steeds populairder in de VS: schoenen van hoge kwaliteit én met een hoge prijs. Knight zag een kans.Hij verwerkte het idee bijna letterlijk van de ene op de andere dag in een paper met een enkele gedurfde vraagstelling: Kunnen Japanse sportschoenen Duitse sportschoen vervangen zoals Japanse camera's ook Duitse camera's hebben vervangen?Knight beargumenteerde dat Japanse hardloopschoenen zowel op prijs als op kwaliteit zouden kunnen concurreren met de grootste Duitse merken. Knight kreeg een tien. Toen de opdracht voorbij was, kreeg hij het idee niet uit zijn hoofd. "Ik schreef een informatieverzoek aan bijna elke Japanse schoenenfabrikant die ik kon vinden."Slechts een bedrijf stuurde een antwoord: Kow Hoo Shoe Company uit Hongkong. De brief die was geschreven in gebroken Engels, was beleefd maar ontmoedigend."Helaas moet ik u informeren dat wegens gebrek aan [zulke] machines en materialen, we een dergelijk type schoen niet kunnen fabriceren en ik ben ervan overtuigd dat dit voor elke schoenmaker in Hongkong geldt. We zijn experts op het gebied van het fabriceren van golfschoenen, skateschoenen en bowlingschoenen etc."Het was niet het antwoord waar Knight op had gehoopt, maar het maakte niet uit. Er was een zaadje geplant dat niet lang daarna zou ontkiemen.Hij was gefrustreerd, maar zeker niet afgeschrikt, en al gauw zou hij de kans van zijn leven krijgen.Dat verhaal, en meer, komt aan bod in toekomstige video's van het Department of Nike Archives bij The Record.

Neem een kijkje achter de schermen van de beroemde zakendeal tussen Phil Knight en Bill Bowerman, de medeoprichters van Nike.

Geschiedenis

De handdruk waarmee het allemaal begon

Aan de voet van de K2, ’s werelds op één na hoogste berg, zaten twee Amerikaanse klimmers tussen hun uitrusting, terwijl besneeuwde bergkammen achter ze omhoog rezen. Hun gezichten waren mager na 68 dagen op de berg. Allebei droegen ze de gele Nike Long Distance Vectors (LDV), destijds een van de beste hardloopschoenen van Nike voor lange afstanden, die er net zo gehavend uitzagen als de klimmers zelf. Er moest een foto worden gemaakt om het moment vast te leggen; een van de mannen stak een duim op naar de camera. De foto, in 1978 genomen door bergfotografe Dianne Roberts, groeide uit tot een van de meest onverwachte oorsprongsverhalen van Nike.

Een onverwachte sponsoring

Maanden eerder had Nike de expeditie stilletjes voorzien van die lichte schoenen, een lastminute cadeau bedoeld voor de tocht van 175 kilometer naar het basiskamp. "Een groot deel van de route liep off-trail," herinnert Rick Ridgeway, een van de klimmers in de foto en een van de bekendste Amerikaanse alpinisten uit die tijd, zich. "Je kunt je voorstellen dat ze behoorlijk gehavend waren tegen de tijd dat we er aankwamen."In die jaren vertrouwden de meeste klimmers op stijve leren bergschoenen uit Europa. De LDV’s waren het tegenovergestelde: zacht, ademend en snel. "Ze waren gewoon flexibeler en comfortabeler," zei Ridgeway. "Het mooie aan die LDV’s was dat je op rotsen moest springen. Het was een ruige hike, dus je kon boulderen. Ze ademden beter. Functioneel waren ze superieur aan de stijvere traditionele trekkingschoen."

Intern werd het model Long Distance Vixie genoemd, naar Dennis Vixie die de leest maakte. Extern stond hij bekend als Long Distance Vector.Destijds was Nike nog niet actief op outdoor-gebied; de schoenen waren een blijk van goede wil richting de expeditie. Niemand had kunnen voorspellen dat ze de basis zouden leggen voor een nieuwe categorie.

Tegen de tijd dat het team afdaalde, waren de stoffen sneakers bijna uit elkaar gevallen. Ridgeway en Roskelley hielden ze samen met tape en lijm voor de lange terugtocht. "Zo lang zo hoog zitten zonder zuurstof was zwaar," herinnerde Ridgeway zich. "Maar we hebben het gehaald. En op de terugweg begonnen we te praten over hoe de schoen aangepast kon worden tot een bruikbare trekkingschoen."Eenmaal thuis stuurden de klimmers hun gehavende LDV’s naar Nike, met een korte lijst van verbeterpunten: een stevigere zool en een robuuster bovenwerk, maar de schoen moest licht en flexibel blijven. Die feedback legde de basis voor de eerste outdoor schoenenlijn van Nike en uiteindelijk de categorie die <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-reintroduces-acg-all-conditions-gear" target="_blank">All Conditions Gear</a> (ACG) werd.

Van klim naar concept

Het ontwerpteam van Nike nam het advies van de klimmers ter harte. De versleten LDV’s bewezen dat lichtere schoenen konden presteren waar ooit alleen zware boots de dienst uitmaakten. Het idee dat licht goed is, drong door tot het merk.Dit resulteerde in 1981 tot drie schoenen die het beste van de hardloopschoenen van Nike combineerden met stevigheid voor ruw terrein: de Lava Dome, de Approach en de Magma. De Approach was de eerste schoen van Nike met GORE-TEX voering, een ontwerpkeuze die later ook invloed had op de eerste ideeën voor de Air Force 1. "Het werd al snel duidelijk dat topatleten gingen voor lichtgewicht," herinnerde productmanager Monte Mayko zich, die het project leidde vanuit de Nike fabriek in Exeter, New Hampshire. "Het was logisch."

Het team van Nike was geïnspireerd door de K2-foto en de ervaringen uit eerste hand van de klimmers en kreeg een nieuwe kijk op het concept wandelschoen. Het resultaat was een verschuiving van de categorie richting functioneel minimalisme. "Het hele idee dat licht beter is, dat minder meer is en dat functioneel minimalisme centraal staat, dat zit bij klimmers echt ingebakken," legde Kirk Richardson uit, een levenslange bergbeklimmer die later leiding ging geven aan ACG. "Het team van Nike begreep dat intuïtief. Bowerman en Knight hadden gewoon gelijk." De nieuwe designs, ontwikkeld in Maine, hadden lichte bovenwerken, zolen met wafelpatroon en duurzame tussenzolen die rechtstreeks voortkwamen uit de hardloopgeschiedenis van Nike. Voor klimmers en trailrunners voelden ze revolutionair aan: snel, flexibel en beschermend genoeg om rotsen en puin te trotseren. "Een trainingsschoen omvormen tot trekkingschoen. Dat had niemand nog gedaan," zei Ridgeway later. "Het was best revolutionair."

Terwijl die vroege designs op de markt kwamen, bleef Ridgeway prototypes testen en contact houden met de designers van Nike. "Ze stuurden me een prototype van de schoenen om uit te proberen, zodat ik ze in het echt kon testen," herinnerde hij zich. Een van die vroege advertenties, de eerste printcampagne voor Nike Outdoor, gebruikte de K2-foto van Roberts van Ridgeway en Roskelley. Het bijschrift was: "Niet iedereen wilde wachten op onze wandelschoenen."

De grote stijging

Midden jaren 80 waren de outdoor-experimenten van Nike uitgegroeid tot een echte ontwerpfilosofie. Maar zonder een duidelijke categorie hingen ze overal tussenin: een mix van wandelschoenen, trailrunners en kleine kledingexperimenten zonder naam of doel.Dat begon te veranderen in 1987, toen een klein intern team gevraagd werd om de outdoor-inspanningen van Nike te formaliseren. Volgens Tom Clarke, destijds vice-president productmarketing, sprak Nike al geruime tijd over een entree in de outdoormarkt en had het een team van enthousiaste outdoor-specialisten rond productmanagement.

Het team zag een gat in een markt, die werd gedomineerd door Europese merken die nog zware, stijve uitrustingen maakten voor gespecialiseerde klimmers. Een kans om atletische gear te creëren voor beweging onder alle omstandigheden.Clarke, Richardson en een klein team in Beaverton en Exeter begonnen een strategie uit te werken. Schoenen en kleding zouden in één collectie komen, geleid door vier principes: hoge prestaties, stevigheid, veelzijdigheid en functionele uitmuntendheid. Het was het begin van een belangrijke verschuiving in performance outdoor-schoenen en later ook kleding.Het idee kreeg snel vorm. Binnen twee jaar was een volledig outdoor-businessplan klaar.

De naam krijgt vorm

Het outdoor-plan van Nike nam vorm aan, maar een passende naam ontbrak. Rond dezelfde tijd gebruikte Nike Running al de term All Conditions Gear voor een kleine lijn all-season kleding die ontworpen was voor alle weertypen. De filosofie sloot aan bij het Outdoor-team. Toen Clarke’s team de term ontdekte, namen ze die over om de nieuwe collectie te definiëren. Een naam die de toewijding van Nike liet zien aan prestaties, ongeacht terrein of weer, en dezelfde spirit had als Ridgeway en Roskelley tien jaar eerder op K2.

In 1989 werd het officieel. Onder Richardsons leiding lanceerde ACG een volledig geïntegreerde lijn schoenen en kleding, ontworpen voor hardlopers, hikers, klimmers en outdoor-liefhebbers.Nike zorgde dat de lancering authentiek aanvoelde. De eerste shoot was bij Castleton Tower in Utah, een beroemde rotsformatie onder klimmers. "We wilden het positioneren als een echt merk," zei artdirector Ron Dumas. "We lieten deze mannen de rots beklimmen en gingen zelf een helikopter in. Het was net zonsondergang en ik zat op de rand, terwijl ik de fotograaf vasthield die uit de helikopter hing. De rots was prachtig en de mannen leken kleine stipjes bovenop. Het was fenomenaal."

De Huascaran-jas had een bovenlaag van nylon microfiber met GORE-TEX en werd uitgebracht in 1989 als onderdeel van ACG’s eerste productlancering.

Het ontwerp had inzetstukken onder de armen, dubbele stormflappen, cargozakken en de mogelijkheid om een binnenvoering in te ritsen, was geïnspireerd door Mount Huascarán in Peru, en liet ACG’s vroege focus op duurzame prestaties onder alle omstandigheden zien.

De warme winterjas had bovendien een binnenvoering van Regulator en een afneembare capuchon.

Tien jaar na de uitbarsting van Mount St. Helens liet Nike ACG met een patch zien hoe de berg voorgoed was veranderd, door het landschap van vóór en ná de eruptie te tonen. In plaats van hoogte te meten zoals andere ACG 'landmark'-stukken, legde het jack de impact, herinnering en blijvende verandering vast.

De Mount St. Helens jas was ontworpen als isolatielaag binnen ACG’s systems-benadering uit de late jaren 80. De jas had dikke Polarfleece, geribde boorden en een omkeerbare YKK-rits, waardoor die naadloos met buitenlagen gecombineerd kon worden. De jas was technisch en modulair van ontwerp en liet zien hoe storytelling en functionaliteit samenkwamen in het vroege ACG systeemdenken.

De Kilimanjaro Anorak K2 werd gedragen en gesigneerd door klimmer John Roskelley, een van de twee Amerikanen die bij het K2-basiskamp in LDV’s werden gefotografeerd en van wie de tocht later te zien was op een poster uit het begin van de jaren 80 en in een ACG-advertentie uit 1989.

De anorak was gemaakt van twee en drie lagen GORE-TEX met een bovenwerk van nylon microfiber en had versterkte schouderstukken, inzetstukken onder de armen en meerdere ritssluitingen, wat het technische ontwerpbeleid liet zien dat de vroege jaren van ACG.

Toen in de herfst de eerste ACG collectie werd uitgebracht, met de Air Wildwood, Lava High en een serie Gore-Tex- en fleecebuitenkleding, had Nike officieel een plek in de outdoormarkt veroverd.

De foto van twee klimmers aan de voet van de K2 was uitgegroeid tot iets groters: de vonk die een hele nieuwe dimensie voor Nike aanwakkerde.

Het wilde moment dat de basis legde voor de eerste outdoor schoenenlijn van Nike en uiteindelijk de categorie All Conditions Gear (ACG) werd.

De geboorte van ACG: de summit die geschiedenis schreef

Tekst: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/department-of-nike-archives" target="_blank" class="ql-size-small">Department of Nike Archives</a> In 1971 was Watergate nog gewoon een hotel, NASA bereidde de Apollo 15-missie voor en een klein bedrijf uit Oregon had zojuist zijn eerste paar schoenen verkocht.De schoen, een voetbalschoen genaamd de 'Nike', werd verkocht voor $ 16,95. Het belangrijkste kenmerk was de streep in de vorm van een vinkje, ontworpen door een student aan de Portland State University voor $ 35. De schoen zelf is niet blijven hangen maar het logo des te meer.Op dat moment was Nike nog niet het wereldwijde sportmerk dat het later zou worden. Phil Knight en Bill Bowerman werkten nog onder de naam Blue Ribbon Sports, een klein bedrijf waarmee ze Japanse hardloopschoenen verkochten. Maar de contracten met hun leverancier liepen af en Knight wist dat ze voor de toekomst van het bedrijf meer nodig hadden dan alleen het product van een ander. Hiervoor had BRS een eigen schoen nodig, en daarmee een eigen identiteit.In februari datzelfde jaar liet Knight een zwarte voetbalschoen met witte zool produceren in een fabriek in Mexico. Hij had een merkteken nodig om de schoen te onderscheiden van de Onitsuka Tiger-modellen. Hij benaderde Carolyn Davidson, een designstudent die hij had ontmoet terwijl hij boekhoudkunde doceerde aan Portland State.Twee jaar daarvoor had hij Davidson tegen een klasgenoot horen zeggen dat ze geen geld had voor een cursus olieverfschilderen. Knight bood haar $ 2 per uur om grafieken en graphics te maken voor zijn kleine bedrijf. Uiteindelijk ging ze ook advertenties, brochures en catalogi ontwerpen. Nu gaf hij haar een grotere opdracht: een streep voor op de zijkant van een schoen.

Davidson schetste een stuk of zes ontwerpen. Knight vroeg in een Tigard-kantoor de mening van twee werknemers, waaronder Jeff Johnson, de eerste fulltime-medewerker van Nike. Geen van de designs maakte echt indruk. "Het kwam erop neer dat we moesten kiezen welk design we het minst slecht vonden", herinnert Johnson zich.Ze kozen voor het gebogen vinkje van Davidson. Ze vond dat het beweging uitbeeldde. Knight had zijn twijfels. "Ik ben er niet weg van", zei hij tegen haar. "Maar ik zal er vast aan wennen."De streep, die toen nog niet Swoosh werd genoemd, werd meteen naar Mexico gestuurd zodat de productie kon beginnen. Davidson stuurde Knight een factuur voor $ 35.

Het waren die eerste schoenen waarop het nieuwe merkteken de wereld in werd gestuurd, maar het zag er op elk model weer anders uit. Op sommige schoenen was de streep lang uitgerekt. Op andere was het logo meer in elkaar gedrukt. Een hardloper maakte de grap dat de meer gebogen versie deed denken aan een 'dode vis'. De fabrieken stikten het logo allemaal op hun eigen manier en de designers pasten de hoek aan op basis van de vorm van de schoen.

Toch werd de streep al gezien op de juiste plekken. Tijdens de marathon van Boston in 1972 kwamen twee van de snelste Amerikaanse lopers over de finish in schoenen met het design van Davidson erop. Dit was het debuut van de Swoosh in een grote race. Het bedrijf gebruikte deze mijlpaal het jaar daarop in de marketing.Kleding bleek een andere uitdaging. Op shirts en tassen zag het asymmetrische logo er vreemd uit. Johnson experimenteerde met meerdere Swooshes in een uitwaaierende cirkel, later ook wel bekend als het 'Sunburst' of 'Pinwheel' logo. Het was geïnspireerd op het ontwerp van de Olympische Spelen van 1972, wat Nike een opvallend logo gaf voor op warming-up- en teamkleding.

Geoff Hollister, de derde werknemer van Nike, &nbsp;die later de eerste marketingactiviteiten van het bedrijf aanstuurde,&nbsp;drukte de Sunburst op singlets en trainingspakken. Hij bedacht ook originele manieren om de Swoosh losstaand te gebruiken. In 1974 bezocht Steve Prefontaine een bijeenkomst in Tacoma in een trainingspak met een losse, omgekeerde Swoosh over de borst. Dat was de eerste keer dat het logo losstaand te zien was op kleding.In die eerste jaren was het design niet bepaald consistent. Sommigen noemden het de 'stripe'. Anderen vonden het er raar uitzien, een beetje uit balans zelfs. Maar bij de grote marathons, olympische kwalificaties en op de borst van de beroemdste hardloper van Amerika, deed het logo al wat het moest doen: het bleef hangen.Wat begon als een aarzelende keuze (de schets van een student, die halsoverkop naar een fabriek werd gestuurd), was uitgegroeid tot het symbool van Nike's eerste overwinningen. De Swoosh was nog niet het wereldwijde icoon dat het later zou worden, maar bleek al indruk te maken.

In de decennia na die eerste voetbalschoen heeft de Swoosh talloze vormen aangenomen. De Swoosh werd in de jaren '70 gedrukt in opvallend Helvetica, aan miljoenen getoond in de Americanfootball-reclame van Dennis Hopper in 1993, geëtaleerd op de muren van Niketown Portland en gezien op petten tijdens Wimbledon. Het logo is vergroot, verkleind, vermenigvuldigd, en soms zelfs te veel gebruikt. Het wordt bewaakt door de 'merkpolitie' van Nike, met trots gedragen door atleten en op de hak genomen door critici.Bij al die verschuivingen was er één constante: de Swoosh. Wat begon als een snelle schets door een student, is uitgegroeid tot een van de meest herkenbare symbolen ter wereld. Het is meer dan een streep. Het staat symbool voor snelheid, innovatie en mogelijkheden.

Voordat Nike een wereldwijd sportmerk was, was het een jong bedrijf op zoek naar een opvallende visuele identiteit. Lees hier het echte verhaal achter de Swoosh.

Het Nike Swoosh logo: van een bescheiden begin naar een wereldwijd icoon

De favorieten van de redacteur

Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Verhalenhoek

Al bijna 50 jaar lang maakt Nike met simpelweg het element lucht onvoorstelbare technologie, die we continu verbeteren zodat atleten optimaal kunnen presteren. Onze laatste doorbraak is een nieuw innovatief materiaal: Nike Radical AirFlow, dat we tijdens het trailrunseizoen van deze zomer hebben gelanceerd. Nike heeft jarenlange ervaring met het maken van performancekleding, en dit is de volgende stap. Wetenschappers, designers en ontwikkelaars bij Nike vroegen zich af hoe ze kleding konden maken die hardlopers koel zou houden met behulp van de lucht om hen heen.&nbsp;Trailrunning is een van de meest extreme sporten om performancekleding mee te testen. De sport is zo zwaar dat die bijna niet kan worden vergeleken met een andere. Trailrunwedstrijden variëren van verticale klimpartijen van één kilometer lang tot meerdaagse evenementen in onherbergzame omstandigheden. Neem nou de iconische wedstrijd van 100 mijl (circa 161 kilometer) door de Sierra Nevada in Californië, waar de temperatuur vaak boven de 38 graden uitkomt. Tijdens deze race krijgen de hardlopers te maken met hoogteverschillen van meer dan 5 kilometer naar boven en 7 kilometer naar beneden. Atleten kunnen niet alleen minder goed presteren in heet en vochtig weer, ze lopen daardoor ook meer risico op letsel of zelfs ziekte.&nbsp;Trailrunners zijn gewend aan deze extremen en om de rest voor te blijven, hebben ze hun eigen manieren bedacht om verkoeling te zoeken. Een ijskoude handdoek in de nek leggen. Halverwege de trail in een beek of rivier gaan liggen, als een kind in een badje. Lagen kleding uitdoen tijdens het lopen.

Maar wat als het materiaal van de kleding de oplossing zou kunnen zijn? Multidisciplinaire teams bij Nike, die grotendeels zelf uit trailrunners bestaan, gingen aan de slag met het ontwikkelen van kleding die gebruikmaakt van het natuurlijke afkoelingsmechanisme van het lichaam.&nbsp;"Het vermogen van het lichaam om zweet te kunnen verdampen is erg belangrijk voor atleten", zegt Jahan Behbahany, Senior Director, Nike Apparel Innovation. "We waren op zoek naar een materiaal dat de luchttoevoer naar de huid kan versnellen waardoor dat verkoelende verdampingsproces kan worden opgevoerd. We wisten dat we daarvoor de juiste mensen en middelen in huis hadden."

Dit zou bij lange na niet de eerste keer zijn dat Nike de luchtcirculatie verbetert voor atleten. Het intensieve onderzoek van Nike naar de aerodynamica van pacers heeft bijgedragen aan twee van de meest indrukwekkende recordpogingen van de afgelopen tien jaar: <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/inside-look-at-nike-breaking2-project" target="_blank">de historische marathontijden van Eliud Kipchoge</a> in 2017 en 2019, en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/topics/breaking4" target="_blank">de inspirerende poging van Faith Kipyegon</a> om één mijl binnen 4 minuten te lopen. Nike atleten en coaches hebben veelvuldig gebruikgemaakt van volledig mesh materialen voor een betere luchtcirculatie bij hoge temperaturen, van Nike Stand-Off tot Nike Dri-FIT. Nike wetenschappers, designers en ontwikkelaars weten heel goed dat kleding een beslissende factor kan zijn voor atleten die hun volledige potentie willen benutten. Op basis van de extreme omstandigheden van trailrunners, wisten ze dat ze een nieuwe oplossing moesten vinden voor een betere luchtcirculatie op de huid.Nadat ze de traditionele mesh onder de loep hadden genomen, stelden de teamleden dat ze met gebruik van luchtkanalen lucht zouden kunnen opvangen, versnellen en via de gaten in de stof doorsluizen naar de huid. Terwijl de atleet hardloopt, zorgt het materiaal dat de lucht sneller bij de huid komt, wat de verkoelende verdamping stimuleert. Met andere woorden: het natuurlijke zweetafvoerende vermogen van je lichaam wordt versneld.Het multidisciplinaire team van Nike wilde een ademend materiaal ontwerpen waar de luchtkanalen perfect in konden worden gebouwd, met maximaal comfort en minimale afleidingen. De teams haalden inspiratie uit de wet van Bernoulli, met name het&nbsp;Venturi-effect: wanneer een vloeistof door een vernauwing loopt, gaat deze sneller stromen en neemt de druk af. Van materiaalkeuze tot de constructie van de knit: alles werd overwogen, onderzocht en getest voor de meest efficiënte luchtcirculatie op de huid.

Het nieuwe materiaal is een hydrofiele knit voor een goede vochtregulatie en een ventilerend aanvoelende textuur. De luchtkanalen zorgen dat de lucht op de voorkant van het materiaal sneller wordt doorgevoerd naar de huid. De Nike onderzoekers kwamen erachter dat de luchtkanalen met behulp van een aantal inkepingen binnenin de kleding (het stuk dat de huid raakt) de luchtcirculatie langer vasthielden op de huid."We hebben tijdens het testen en ontwikkelen allerlei soorten, formaten en plaatsingen voor de luchtkanalen geprobeerd", zegt Behbahany. "Uiteindelijk bleek dat gelijkmatig geplaatste, trechtervormige gaten die geleidelijk van groot naar klein lopen, het snelste lucht doorlaten naar de huid."Het team koos om dit materiaal te gebruiken in een top met lange mouwen. Deze bedekt zo veel mogelijk lichaamsoppervlak en zorgt voor een zo goed mogelijke luchtcirculatie op het lichaam. Om het de hardlopers tijdens hun urenlange trailruns zo gemakkelijk mogelijk te maken, hebben de ontwerpers grote openingen bij de oksels uitgesneden voor meer bewegingsvrijheid en verminderd gewicht. Door het design en de afwerking hebben de atleten bovendien minder last van wrijving in warme zones met veel frictie.

De gericht geplaatste luchtkanalen in de hele top en extra ventilatie bij de oksels en in de binnenkant van de arm zorgen voor maximale bewegingsvrijheid en luchtcirculatie, en minder kans op wrijving.

Door de korte pasvorm voelt de top lichter aan, komt er meer ventilatie vanuit de onderkant van de top en kunnen atleten makkelijker bij hun hardloopriem.

De teams hebben twee jaar lang hard gewerkt aan het testen van het nieuwe materiaal, zowel in de praktijk als tijdens gecontroleerde onderzoeken. Ze namen prototypes mee naar Noord-Californië zodat de &nbsp;<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-acg-all-conditions-racing-department" target="null">All Conditions Racing Department atleten</a>&nbsp;ze aan de extreme weersomstandigheden van de regio konden onderwerpen en hun feedback konden geven. De atleten stonden versteld van hoe koel en ademend het kledingstuk was. Ze gaven aan dat het item koeler en luchtiger op de huid voelde dan alle tops die ze eerder hadden gedragen. Ondertussen onderzocht Nike in de eigen klimaatkamers van het Nike Sport Research Lab (NSRL) in het Nike World Headquarters hoe het materiaal presteerde in gecontroleerde maar slopende weersomstandigheden. De All Conditions Racing Department atleten kwamen naar het NSRL om de prototypes uit te proberen. Bij deze tests werd de kleding blootgesteld aan allerlei heftige temperatuurstijgingen waarmee trailrunners te maken krijgen tijdens bijzonder warme wedstrijden.&nbsp;In het NSRL testten de atleten in klimaatsimulaties lichte Dri-FIT en Radical AirFlow kleding om het Radical AirFlow materiaal te vergelijken met de vertrouwde materiaaltechnologie van Nike. Tijdens deze tests kwamen de wetenschappers van Nike erachter dat Radical AirFlow prototypes in vergelijking met Dri-FIT 50% minder zweet opnamen en vasthielden na langdurig lopen in de hitte. Na extra onderzoek met&nbsp;thermische oefenpoppen&nbsp;bleek dat de prototypes in vergelijking met Dri-FIT een stuk ventilerender waren en 25% minder weerstand boden tegen het verdampen van zweet.

De All Conditions Racing Department atleten blijven, als onderdeel van een van de grootste tests in de geschiedenis van Nike Running, het prototype uittesten gedurende het eliteseizoen van 2025. De Nike designers blijven op hun beurt de feedback van de tests in de praktijk en het lab bijhouden om het kledingstuk verder te perfectioneren voordat het in 2026 in de winkels komt te liggen.&nbsp;Terwijl de temperatuur wereldwijd stijgt, wordt het ontwikkelen van ventilerend materiaal alleen maar relevanter. En dat geldt voor elke sport, niet alleen voor trailrunning. Werken met lucht, in welke vorm dan ook, vormt al sinds de uitvinding van de eerste Air Bag een belangrijk onderdeel van Nike producten. Dat maakt de toekomst van Radical AirFlow zo veelbelovend.&nbsp;"We kunnen niet wachten om wat we geleerd hebben van onze ACRD atleten toe te passen op problemen in andere sporten", zegt Behbahany. "Onze inzet voor innovatie in deze technologie is ongeëvenaard. Dankzij onze atleten, innovators en andere bronnen ontdekken we nieuwe afkoelingssystemen waarmee atleten optimaal kunnen presteren, welke sport ze ook beoefenen en waar ze dit ook doen."

Dit innovatieve materiaal gebruikt de kracht van circulerende lucht om het natuurlijke afkoelingssysteem van je lichaam te optimaliseren.

Nike Radical AirFlow kondigt een nieuw tijdperk aan van ventilerende kleding

De meeste mensen zijn in hun schooljaren vooral bezig met erbij horen, maar Jane Hedengren herinnert zich een heel ander doel: het schoolrecord breken op de mijl. Op haar twaalfde maakte ze kennis met de atletiekbaan, en ze was al snel vastbesloten om voor het eind van het schooljaar een recordtijd te lopen. Op een koude herfstmiddag nam haar vader John haar mee naar een atletiekbaan voor studenten om te zien wat ze in haar mars had op de 400 meter. Ze deed haar best, maar liep niet zo hard als ze wilde. John is voormalig hardloper van Brigham Young University (BYU), en hij besloot met haar mee te trainen. In de frisse woestijnlucht voerde hij het tempo op, maar hij bleef dicht genoeg bij Jane om haar te stimuleren hem bij te houden. Uiteindelijk haalde ze haar doeltempo en in het voorjaar brak ze het schoolrecord.&nbsp;Jane Hedengren is nu klaar met high school en is uitgegroeid tot een van de meest succesvolle amateur-langeafstandslopers in de Amerikaanse geschiedenis. 2024 was misschien wel haar meest indrukwekkende highschool-jaar, waarin ze maar liefst negen records brak die op naam stonden van zowel mannelijke als vrouwelijke studenten, op afstanden van een mijl tot 5K. Ze geeft aan dat ze dit nooit in haar eentje had kunnen bereiken. &nbsp; Naast de support van haar familie, werkte Jane samen met coaches en hardlopers van het Nike Elite Program. Dit programma nodigt 40 van de beste hardlopers van het land uit om het hele jaar lang te werken met geavanceerde trainingstools van Nike coaches, met als hoogtepunt de deelname aan een aantal van de mooiste wedstrijden in het land tijdens de crosscountry-, indoor- en buitenseizoenen. En Jane domineerde al die seizoenen.Ze vertelt hier in haar eigen woorden hoe dankzij die support haar toekomstdroom als professioneel hardloper vorm kreeg, en hoe ze besloot in de herfst te starten aan de BYU, waar ze ook zal gaan hardlopen.

Tijdens de seizoenen indoor en buiten kun je vaak laten zien wat je kunt. Nike Indoor Nationals was dit jaar heel bijzonder, want ik kon daar voor het eerst de 5K op de atletiekbaan lopen. Ik moest daar alles geven.Een goede coach heeft maar een zin nodig om je te motiveren. Tijdens die Nike Indoor Nationals wedstrijd zei Juli Benson, een van mijn coaches van het Nike Elite Program, tegen me: "Ik weet dat je fit bent. Laten we eens kijken of je superfit bent." Toen dacht ik aan wat mijn vader me had geleerd: je weet het zodra je aan de laatste 2 kilometer van de wedstrijd begint. Het lukte me om sterk te eindigen. Je kunt heel ver komen als je er open ingaat en gewoon alles uit jezelf haalt.&nbsp;Dit jaar heb ik veel nieuwe dingen gedaan. Afgelopen najaar deed ik voor het eerst mee met de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/nike-cross-nationals-2024-official-images" target="null">Nike Cross Nationals</a>. Ik voelde me top op de dag van de wedstrijd, dat was een fantastisch gevoel. De andere deelnemers waren sterk, dus ik wilde rustig blijven. Je weet namelijk nooit wat het weer gaat doen onderweg. Ik liep vanaf het begin heel constant en kon mijn tempo vasthouden. Het is heel bijzonder om over de finishlijn te komen terwijl je niet wist dat je het in je had om op zo'n hoog niveau te presteren.

Ik vind het mooi dat hardlopen bestaat uit verschillende onderdelen. Veldlopen is niet te vergelijken met hardlopen op de atletiekbaan, dat zijn twee heel verschillende dingen. Ik vind het fantastisch dat een crosscountry-wedstrijd plaatsvindt op ruig terrein, over een lange afstand. Daar draait hardlopen om: lekker buiten in de natuur strijden tegen andere hardlopers. Hardlopen op de atletiekbaan vind ik heel leuk. Het is wat sneller en het gaat natuurlijk ook om winnen van je tegenstanders, maar je focust daar echt op het lopen van bepaalde tijden. Je kan ook goed kijken naar je tijden per afstand en zo een beeld krijgen van hoe het met je gaat.&nbsp;Als je wedstrijden loopt, veranderen niet alleen je prestaties. Je gaat ook anders trainen. Krachttraining heeft een belangrijke rol gespeeld bij mijn ontwikkeling. In het begin liep ik zo'n 48 kilometer per week en deed ik wat lichte work-outs met wat crosstraining. In de loop der tijd ben ik vaker en intensiever gaan trainen. Afgelopen seizoen liep ik 88 kilometer per week en deed ik intensievere work-outs, en ik voelde me sterk en goed. Tijdens mijn tweede jaar in high school besefte ik dat ik talent had. Ik had hard en consistent getraind. En ik heb hardlopen altijd heel leuk gevonden, ook als het minder goed ging. Ik vond het gevoel van vrijheid heerlijk. Tijdens het hardlopen kon ik alles even loslaten, mijn hoofd leegmaken. En ik werkte ergens naartoe, waardoor ik veel over mezelf leerde. Dat gevoel had ik meteen toen ik begon met hardlopen. En het is alleen maar sterker geworden toen ik ouder werd en ik serieuzer met de sport bezig was.&nbsp;

Je kunt altijd nieuwe uitdagingen aangaan als je ouder wordt. Ik heb heel veel zin in mijn tijd aan de BYU. Ik wil nieuwe afstanden gaan proberen en het tegen andere tegenstanders opnemen. Ik wil alles proberen. Het is fantastisch dat de universiteit geen momentopname is. Je leert door de tijd heen veel nieuwe dingen. Ik heb straks alle tijd. Ik kan rustig aan mijn ritme en routine werken, mijn teamgenoten leren kennen, en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/women-running-culture-mumbai-india-nike-after-dark-tour" target="null">coach Diljeet Taylor</a> en de rest van het team.&nbsp;Ik wil niet te ver vooruitkijken. Soms vragen mensen me of ik me richt op een olympische medaille of een wereldtitel. Dat zijn natuurlijk prachtige doelen, en ik werk er hard aan om goed genoeg te worden. Maar ik weet helemaal niet hoe mijn wereld er over een paar jaar uit zal zien. Ik focus me op nu, op gezond blijven, genieten van hardlopen en op de liefde van alle mensen om me heen.&nbsp;Ik bekijk alles stap voor stap.&nbsp;

Hedengren heeft in haar highschool-jaren haar talent laten zien tijdens crosscountry-, indoor- en buitenkampioenschappen van Nike. Aan het eind van deze periode was ze een van de meest succesvolle middellange- en langeafstandslopers aller tijden.

How I Got Here

Hardloopster Jane Hedengren schrijft geschiedenis, binnen en buiten

Atlanta Dream-guard Allisha Gray beleeft een uitmuntend jaar. De WNBA All-Star-starter laat zich dit seizoen van haar beste kant zien en hoort met haar rebounds, assists, driepunters, gescoorde punten en totale speeltijd bij de top van de competitie. Ze scoort echter nog de meeste punten met haar spel waarin ze moeiteloos haar veelzijdige talent laat zien. Welke spelers hebben nog meer gemiddeld 18 punten, 5 rebounds, 3 assists en minstens 3 driepunters per wedstrijd op hun naam staan in één seizoen? Allisha is de enige. Tijdens het All-Star Weekend van 2024 won ze zowel de Skills Challenge als de Three-Point Contest, een dubbele overwinning die ze in Indianapolis heeft proberen te verdedigen. Ze begon al meteen goed. Op vrijdagochtend won ze na de training met haar team een wedstrijdje schieten vanaf de half-court. Terwijl in de wereld van basketbal het talent bij zowel de vrouwen als de mannen als paddenstoelen uit de grond schiet, laat Gray zien dat je focus op de ene vaardigheid niet ten koste hoeft te gaan van de andere. Als je in dit rivaliserende tijdperk van basketbal succes wilt boeken, moet je alles uit je spel halen, op elke manier.We spraken met Allisha over haar fantastische jaar, waarin ze haar veelzijdige talent verder heeft ontwikkeld en hoe zij haar rol ziet in een uiterst concurrerende competitie.&nbsp;

Dit jaar ben ik buiten het seizoen echt met sprongen vooruitgegaan. Ik heb me volledig gericht op een-op-eenspel. De Unrivaled League was hier perfect voor omdat ik het moest opnemen tegen de beste spelers van de competitie en mijn eigen kansen moest creëren. In de verdediging moet je wel aan de bak. Negen van de tien keer ben je op jezelf aangewezen, zonder hulp. Je een-op-een-verdediging moet ijzersterk zijn.Voordat ik basketbalde kon ik al tegen een stootje. Ik ben opgegroeid met mijn twee broers. Tijdens het samen spelen in de achtertuin heb ik geleerd mijn mannetje te staan. Al onze spelletjes waren zo competitief dat mijn ouders ons uit elkaar moesten halen zodat we elkaar niet te lijf gingen.In het basketbal moet je weten wat jouw sterke kanten zijn als je niet bent opgewassen tegen je tegenstander. Ik zou mijn broers nooit fysiek de baas kunnen zijn. Maar ik zou ze wel te slim af kunnen zijn. Toen ik een-op-een en in shootouts van ze begon te winnen, gingen ze me respecteren.&nbsp;Ik heb een heel letterlijke kijk op winnen. Ik ben enorm competitief, ik wil beter zijn dan de ander. Dat realiseerde ik me op het moment dat ik op de middelbare school kampioen werd in Georgia. We waren dat jaar onverslagen. We wonnen niet alleen, we verloren van niemand.&nbsp;

Ik heb een militaire opvoeding gehad waarbij altijd het allerbeste van ons werd verwacht. Mijn vader zat in het leger. We zeiden 'Ja, meneer' en 'Ja, mevrouw' tegen onze ouders. Mijn vader was mijn basketbalcoach tot ik van de middelbare school ging. Tijdens een intensieve training zei hij "Ik laat je niet voor mijn ogen tekortschieten". Had ik al gezegd dat hij de directeur van mijn school was? [lacht]. Het was een harde opvoeding maar nu ik ouder ben, weet ik dat hij voor zich zag wat ik kon bereiken.Niet alles draait om scoren. Het verbijstert me dat veel mensen alleen naar de gescoorde punten van een speler kijken, en naar niets anders. Je kunt de wedstrijd op zo veel verschillende manieren beïnvloeden. Waarom zou je niet trainen om beter te worden op elk gebied?Mijn favoriete Nike-product? Dat is heel makkelijk. Mijn bril! Ik begon die te dragen nadat ik een oogblessure opliep tijdens een 3x3-wedstrijd. Sindsdien draag ik de bril altijd.De competitie loopt over van het talent. Neem je eigen vaardigheden niet voor lief. Er zijn zoveel topspelers die steeds beter worden. Dat maakt All Star-wedstrijden ook zo bijzonder, weten dat je bij dat soort spelers hoort.&nbsp;Ik geef tijdens de Skills Challenge en de Three-Point Contest dit jaar niets weg. Dit weekend ga ik me concentreren op beide wedstrijden.&nbsp;Ik beperk mezelf niet tot slechts één. Ik voel me goed en ik ben er klaar voor. Dat had ook eigenlijk niet anders gekund gezien het aantal speeluren dat ik dit jaar al achter de kiezen heb hè?&nbsp;

De Atlanta Dream-guard bewijst dit seizoen dat ze van alle markten thuis is. Dat zegt niet alleen iets over het talent bij de WNBA maar ook over haar werkmentaliteit.

For the win

Allisha Gray laat zien wat ze kan: alles

KARINA, zangeres van de Zuid-Koreaanse popgroep aespa, wordt deze maand officieel onderdeel van de Nike familie. De kleine stappen die hebben geleid tot het succes van de groep – altijd hard blijven werken, concessies doen en het doorzettingsvermogen hebben om hindernissen te overwinnen – komen overeen met de mindset die een atleet nodig heeft om succesvol te zijn, zegt KARINA.We spraken met de 25-jarige artiest over taekwondo en waarom het een sport is waar je levenslang van leert, hoe de Air Max Muse overal bij past en waarom een samenwerking met Nike een logische keuze was.

Wat is je meest bijzondere Nike herinnering?&nbsp;Als kind vond ik het geweldig om tv te kijken. Daar zag ik voor het eerst muzikanten optreden. Mijn droom om een van die sterren op het podium te worden werd groter, en zij droegen altijd Nike schoenen. Zo begon mijn band met Nike. Nu is het merk voor mij een tweede natuur. Zonder na te denken rock ik de Air Force 1.Wat is je vroegste herinnering aan sport?&nbsp;In mijn jeugd heb ik veel sporten beoefend, zoals ballet, zwemmen, zaalvoetbal, basketbal en taekwondo, waarin ik de zwarte band heb gehaald. Naarmate je hogere niveaus en meer banden in de sport behaalt, groeit je sportieve vaardigheid en ga je meer denken als een atleet. In die mindset leer je geduldig te zijn, krijg je respect voor het proces en ga je in jezelf geloven. Zelfs nu, met mijn overvolle planning, onthoud ik die lessen uit taekwondo. Ze vormen de basis van mijn sportieve achtergrond en zorgen dat ik gefocust blijf, in wat voor situatie ik ook terechtkom of welke beslissing ik ook neem.Welke overeenkomsten zie je in je achtergrond als sporter en als entertainer?Ik vind iedereen die vol overgave met zijn lichaam beweegt en zijn beste beentje voorzet een atleet. Atleten en entertainers besteden beide ontelbare uren aan een bepalend moment, zoals een optreden. Entertainers geven alles op het podium en atleten zoeken hun grenzen op bij het streven naar de winst. Vergeleken met het glorieuze moment dat je wint of optreedt, zijn de uren die je oefent of repeteert een stuk minder glamoureus. Atleten en entertainers hebben uithoudingsvermogen nodig om hun doelen te behalen, maar het uiteindelijke resultaat is het dubbel en dwars waard.&nbsp;

Wat is je meest onvergetelijke Nike schoen of kleding?&nbsp;Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik met de Air Force 1 en de Dunk ben opgegroeid. Mijn favoriete Nike schoen op dit moment is de&nbsp;<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/air-max-muse-official-images" target="null">Nike Air Max Muse</a>&nbsp;in de kleurencombinatie 'Silver'. Ik heb het paar voor het eerst aangehad tijdens een korte trip in Europa, na de Milan Fashion Week. Wat ik het leukste aan deze schoenen vind, naast het comfort, is hoe ze mijn hele outfit naar een hoger niveau kunnen tillen. Ik kan ze aan bij een leren jack en jeans. Hoe kan ik zo'n schoen niet geweldig vinden?&nbsp;Waar kijk je het meest naar uit in je samenwerking met Nike?&nbsp;Nike motiveert zelfexpressie en stimuleert mensen om stereotypen uit te dagen en nieuwe wegen in te slaan. Als je in je dromen gelooft, moet je blijven doorzetten. Hopelijk kan mijn verhaal, samen met Nike's doel, meer mensen inspireren en van positieve invloed op de wereld zijn.

De 25-jarige artiest vertelt over haar zwarte band in taekwondo, hoe de Air Max Muse overal bij past en waarom een samenwerking met Nike een logische keuze was.

Welkom bij de familie

5 vragen aan K-popster KARINA

Afbeeldingen: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/cameron-strand-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Cameron Strand</a> Twee wereldrecords verbroken. Een nieuw wereldrecord op de 1500 meter door Nike atleet <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/faith-kipyegon-profile" target="_blank">Faith Kipyegon</a>, slechts een week na haar <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/topics/breaking4" target="_blank">#Breaking4 poging</a>. Een nieuw wereldrecord op de 5000 meter door Beatrice Chebet. <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/pre-classic-bowerman-mile" target="_blank">Nieuwe nationale records</a>. Talloze persoonlijke records. Allemaal voor een uitverkochte tribune op Hayward Field in Eugene, een plek met een haast heilige status binnen de atletiekwereld. Het 50e jubileum van de Pre Classic deed de naamgever van de competitie, <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/how-steve-prefontaine-set-the-pace-for-nike" target="_blank">legendarische hardloper Steve Prefontaine</a>, eer aan. De afbeeldingen hieronder bewijzen wat fans van de sport altijd al hebben geweten: als je houdt van drama, spanning, zinderende energie en eindeloos veel passie, gaat er niets boven de magie van atletiek.

Drama, spanning, energie en passie. Als je nog geen fan was van atletiek, zal daar snel verandering in komen.

Ongelooflijke beelden van het 50-jarige jubileum van de Pre Classic

Tekst: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/davis-jones-senior-editor" target="_blank" class="ql-size-small">Davis Jones</a> Afbeeldingen: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/cameron-strand-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Cameron Strand</a>Om de uitdrukking op het gezicht van Niels Laros te begrijpen, vlak nadat hij op het nippertje de Bowerman Mile in Eugene won, moeten we terug naar het moment waarop de bel voor de laatste ronde klonk. Hij had toen nog meer dan drie seconden achterstand op de koploper, de Amerikaan Yared Nuguse.Voor de ogen van het publiek in een uitverkocht stadion in Eugene in Oregon tijdens de vijftigste&nbsp; Pre Classic liet de 20-jarige hardloper zijn eigen staaltje Hayward-magie zien. Hij maakte zich los van het veld met nog 400 meter te gaan. En toen, bij de start van de laatste 200 meter, zette hij de aanval in op Nuguse. Met een onvoorstelbare laatste split van 25,9 seconden dichtte hij in de eindsprint een achterstand van bijna 8 meter. De twee lopers vlogen naar de finish. En een paar seconden later zag Laros met een blik vol verbazing de officiële eindtijd: 3:45.94. Hij had de Bowerman Mile gewonnen met een honderdste seconde en een nieuw Nederlands record neergezet. Zijn laatste ronde van 53,3 was een van de snelste vierde rondes sinds de Britse Steve Cram het wereldrecord brak in 1985."Wow, de magie van Hayward bestaat echt", zegt Laros. "Zo een race maak je maar één keer in je leven mee."Al 25 jaar brengt de Bowerman Mile de beste mijllopers ter wereld samen, waaronder professioneel atleten, wereldkampioenen en Olympische winnaars. Het evenement is een van de vier grote mijlwedstrijden die nog over zijn in de wereld: de Dream Mile in Oslo, de Wanamaker Mile in New York en de&nbsp;&nbsp;Mile Invitational in Iowa. En van die vier heeft de Pre Classic meer tijden onder de 4 minuten opgeleverd dan elke andere race; 418 prestaties tot nu toe, inclusief de wedstrijd van dit jaar in Eugene.&nbsp;Deze editie van 2025 was misschien wel de sterkste mijlrace uit de geschiedenis. Het was de eerste keer dat zoveel mannen in één wedstrijd onder de 3:50 (13 atleten), 3:49 (9 atleten) en zelfs 3:48 (8 atleten) liepen.Wat maakt de Bowerman Mile zo bijzonder? Snelle tijden worden niet altijd gelopen op de snelste baan. Het kan een onmetelijke mix zijn van factoren, zoals plaats, tijd en de omstandigheden die leiden tot legendarische prestaties. Welke van de wedstrijddeelnemers je ook spreekt, ze zeggen allemaal: de Bowerman Mile heeft iets bijzonders.&nbsp;

Het deelnemersveld

Ieder jaar weer trek de Bowerman Mile een sterk deelnemersveld aan met huidige wereldkampioenen en recordhouders. Sinds 2000 is er een tijd van 3:51.84 of sneller nodig om de race te winnen. Het enthousiasme van atleten voor de race is des te indrukwekkender, omdat de resultaten niet meetellen voor punten aan het eind van het profseizoen, ondanks dat het officieel een Diamond League-wedstrijd is.Een van die atleten die de datum van de Bowerman Mile steevast in zijn agenda zet is de Australiër Cam Myers. Dit jaar eindigde hij als zesde en zette een Australisch record neer voor atleten onder de 20 met een tijd van 3:47.50. In 2023, op slechts 16-jarige leeftijd, liep Myers als haas voor de Noor Jakob Ingebrigtsen, die de snelste tijd ooit op de Bowerman Mile neerzette in 3:43.73, een Europees record en een Diamond League-record."We willen deze race allemaal winnen", zegt Myers. "Het is enorm competitief en de perfecte omgeving om een snelle tijd neer te zetten."Of er nu wel of niet een record wordt verbroken tijdens de Bowerman Mile, elk jaar vraagt deze wedstrijd het uiterste van iedere loper in het streven naar een nieuw persoonlijk record.

Grant Fisher die het Amerikaanse record in handen heeft op de 2 mijl, nam dit jaar voor het eerst deel aan de Bowerman Mile met een tijd van 3:48.29. De race is een soort self-fulfilling prophecy, zegt hij. Als atleten weten dat ze een sterk deelnemersveld om zich heen hebben, geven ze alles wat ze hebben. Bovendien wordt de Bowerman Mile bijna altijd aangevoerd door een of meerdere hazen. Dus lopers worden zo hun fysieke grens voorbij getrokken. Als de haas zich laat zakken, is er geen tijd om na te denken. Gewoon gaan."We weten allemaal dat de haas ons meetrekt in de race", zegt Fisher. "Als de haas zich terug laat zakken is het veld van zo een hoog niveau dat die geweldige tijden gewoon blijven doorgaan."

Neem een van de meest memorabele prestaties van de Bowerman Mile: toen Alan Webb, op dat moment een highschool-leerling uit Virginia, het nationale highschool-record op de mijl verbrak dat Jim Ryun 37 jaar lang had vastgehouden. De tempomaker liep de eerste 409 meter in een supersnelle 54,6 seconden, wat gelijkstaat aan een mijlsnelheid van 3:34.8.Halverwege de race was Webb van de laatste naar de dertiende plaats opgeklommen. Het tempo was moordend en toch herinnert Webb zich dat zijn lichaam, met 400 meter te gaan, los en licht voelde, alsof er nog heel wat mogelijk was. Hij begon andere lopers in te halen op het rechte stuk. Zijn cadans was zo sterk dat hij mannen van tien jaar ouder, met medailles en nationale records op hun naam, voorbijliep.&nbsp;"Soms komt alles samen in een race en ik wist dat dit precies zo een moment was", zegt Webb als hij eraan terugdenkt. "Toen ik die laatste ronde inging voelde ik de kracht in mezelf. Dat is het speciale Bowerman Mile-effect."

De historische locatie

De grandeur van het voormalige Hayward Field, met houten tribunes en het Bowerman Building als wachter vanaf de oostkant van de baan, is niet hoe een toeschouwer het uitzicht vanuit het vernieuwde stadion zou beschrijven; een kolossale locatie gebouwd voor de moderne tijd. Webb herinnert zich nog hoe de helling van de westelijke tribunes het gevoel gaf alsof de fans bijna bovenop je zaten, toen hij in 2001 over het rechte stuk liep. Het enthousiasme en de kennis van de supporters op die stoelen is onvergelijkbaar met welke andere atletiekbaan dan ook.&nbsp;

"Zelfs vóór Prefontaine had Oregon een geschiedenis van supergoede binnenlandse mijllopers, zoals James Bailey, Dyrol Burleson en Jim Grelle in de tijd dat Bowerman coach was", zegt Pat Tyson, die begin jaren 70 voor de Universiteit van Oregon liep, waar hij een kamer deelde met Pre zelf.&nbsp;&nbsp;"De mijl was hier altijd al geliefd, zelfs voordat de Bowerman Mile officieel bestond."

Hayward Field is een plek waar supporters de rol van aandachtige sportwetenschapper aannemen, in plaats van passieve toeschouwer. Ze hebben hun eigen stopwatch bij het startschot ingedrukt en krabbelen de rondetijden van lopers op hun programmablad.&nbsp;Kaarin Knudson weet waar ze over praat. Ze liep van 1994 tot 1999 voor het atletiek- en crosscountryteam van de Universiteit van Oregon. Ze was zeven keer NCAA-gekwalificeerd en won in haar laatste jaar de NCAA-prijs voor Woman of the Year voor Oregon en is nu burgemeester van Eugene. Haar ervaring als maatschappelijk leider en voormalig atleet geeft haar een unieke kijk op wat de liefde voor atletiek in Eugene zo bijzonder maakt.

"Ik heb herinneringen van toen ik aan de Universiteit van Oregon studeerde, een makkelijke run liep en werd aangesproken door mensen uit de gemeenschap die ik helemaal niet kende. Ze feliciteerden me met een wedstrijd van het weekend ervoor", zegt Knudson. "Als atleet is het heel motiverend om je te begeven in een community die voor je juicht op de dag van de race én die je ook nog herkent als je van het podium afstapt."Slechts een enkeling heeft de Hayward-energie zo intens meegemaakt als diegenen die voor UO liepen tijdens hun college-jaren. Zoals hardloper Cole Hocker, die zijn top drie snelste mijltijden liep tijdens de Pre Classic. Tijdens zijn debuut in 2022 had hij een Nike tenue aan voor zijn eigen publiek tijdens de Bowerman Mile. Dit jaar verbeterde hij zijn persoonlijke record met 3:47.43."Elke keer als ik de kans krijg om op Hayward te lopen, zeg ik tegen mezelf dat ik moet genieten van het moment en moet denken aan de geschiedenis die hier voor me ligt", zegt Hocker.&nbsp;

De bijzondere afstand

De mijl en die andere race, de 1500 meter, schelen in afstand maar iets meer dan 100 meter. Afhankelijk van wie je het vraagt, is het verschil in hoe je een mijl of de 1500 meter loopt minimaal. Webb grapt dat het eigenlijk hetzelfde is, maar dat de mijl draait om "wie zichzelf nog iets langer kan pijnigen". Anderen, zoals Laros, zeggen dat de tactiek bij de mijl net iets anders is dan bij de 1500 meter. Voor hem is de start het grootste verschil.&nbsp;"Omdat je bij de mijl begint bij de openingsbocht, heb je minder tijd om je positie te bepalen voordat je de juiste plek moet innemen", zegt Laros. "Het is alsof je uit een kanon wordt geschoten en een goede positie moet vinden, zodat je niet aan de buitenkant belandt en extra afstand moet afleggen."Door de culturele kracht van de mijl heeft de afstand een geliefde plek veroverd in het hardlopen, net als de marathon. Beide zijn niche-afstanden in de atletiek, maar leveren wel wereldrecords op.&nbsp;De magie van de mijl ligt misschien wel in de eenvoud ervan. Vier rondes. Rondes lopen met een tempo van één minuut telt op tot vier minuten, wat de standaard is voor de professioneel mijlloper. De startlijn is ongeveer dezelfde plek als de finish. De supporters die je aan het begin van de race toejuichen zijn dezelfden die bij de finish staan te roepen.&nbsp;

Je zou kunnen zeggen dat de mijlafstand in wezen het vonkje was dat Bill Bowermans fascinatie voor het langeafstandlopen aanwakkerde. Als eerstejaarsstudent in Oregon speelde hij American football en ontmoette Ralph Hill, de eerste mijlloper met wie bij bevriend raakte. Op een dag liep Bowerman 400 meter op de baan tijdens een sprint om zijn snelheid te testen. De klok gaf 63 seconden aan. Bill Hayward, atletiekcoach aan de Universiteit van Oregon, leunde voorover met een grijns. "Even zodat je het weet", zei hij, "Ralph haalt deze snelheid bij vier rondes."

Het is de schaarste op professioneel niveau die bijdraagt aan de mythische status van de mijl. Professionele hardlopers hebben niet veel mogelijkheden om een mijlwedstrijd te lopen. Misschien maar een paar keer per jaar, in Eugene, Oslo en New York."Er zijn tijdens het jaar talloze mogelijkheden voor de 1500 meter. Maar er is geen garantie dat je aan een van de professionele mijlwedstrijden kan meedoen", zegt Webb. "En dan is het nog maar de vraag of je in vorm bent, als je de kans krijgt. Dus als je een mijlwedstrijd loopt, kun je beter maar alles geven."Die motivatie geeft iedere deelnemer vleugels tijdens de Bowerman Mile. Van de jonge hardloper die voor de eerste keer naar Eugene afreist tot de ervaren prof die zijn wereldranglijst wil bevestigen: de Bowerman Mile roept een soort gemeenschappelijke wilskracht op. Voor Laros is het lopen van die vier rondes en alles geven een zeldzaam voorrecht dat moeilijk te beschrijven is. Ironisch genoeg is het behalen van een snelle tijd soms niet het belangrijkste als je de kans krijgt om aan die start van de 1609 meter te staan."Deze wedstrijd winnen betekent meer voor me dan het nationale record neerzetten", zegt hij. "Uiteraard is een snelle tijd iets om trots op te zijn, maar deze overwinning, op deze plek, is wat me echt met trots vervult."

De Bowerman Mile tijdens de Pre Classic heeft meer tijden onder de 4 minuten opgeleverd dan welk ander evenement ter wereld dan ook. Dit is waarom.

Achter de schermen van de snelste mijlwedstrijd ter wereld

Afbeeldingen: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/sofieke-van-bilsen-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Sofieke van Bilsen</a>Waar je ook keek naar Faith Kipyegons poging om <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-athlete-faith-kipyegon-breaks-mile-record-time" target="_blank">de mijl in minder dan 4 minuten te lopen</a> (of dat nu tussen de medewerkers op een van Nike's campussen wereldwijd was, op een kijkfeest in Chicago, Los Angeles of Eldoret (Kenia), op een digitaal billboard in New York, Londen of Mexico-Stad of op het puntje van je stoel in het Stade Charléty in Parijs), de emoties waren voelbaar tijdens <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/topics/breaking4" target="_blank">Breaking4</a>: spanning, nervositeit, euforie en trots.Op de onderstaande foto's zie je al deze emoties, en iets wat atletiekfans altijd al wisten: Faith Kipyegon is een kampioen. Dat weet het team van Nike ook."Ik ben zo trots op mezelf dat ik het heb geprobeerd", zei Faith na de poging. "Vandaag heb ik een waardevolle les geleerd: dat ik alles moet geven, en dat heb ik gedaan —&nbsp;ik heb er alles aan gedaan. Het heeft me doen inzien dat alles mogelijk is, en ik denk dat ik aan andere vrouwen heb laten zien dat dat ook voor hen geldt. We moeten alles op alles zetten voor onze dromen en het durven te proberen."Faith, we kunnen niet wachten om te zien wat je volgende uitdaging gaat zijn en je daarbij te steunen.&nbsp;&nbsp;

Beleef alle emoties tijdens de historische recordpoging van de kampioen alsof je naast de atletiekbaan staat.

Achter de schermen bij Breaking4, de recordpoging van Faith Kipyegon

Toen Faith Kipyegon in 2023 het wereldrecord op de mijl verbrak in Monaco leek de energie haast tastbaar, een gevoel dat dit het begin was van iets heel bijzonders.&nbsp;In de woorden van Nike Footwear Innovation Lead Carrie Dimoff: "Ik zal de sfeer in het stadion nooit vergeten. Je voelde het in elke vezel van je lichaam. Iedereen stond versteld, maar gelijk kwam de gedachte op: is dit de eerste stap naar de mijl onder de 4 minuten voor vrouwen?" Je zou kunnen zeggen dat dat het begin was van Breaking4. Maar het project van Faith Kipyegon en Nike is in de kern tijdloos: namelijk alle atleten* laten zien dat grenzen er zijn om te verleggen en dat dromen groots moeten zijn. Faith vertelt: "Ik haal motivatie uit het bedenken wat ik kan bereiken, welke grenzen ik kan doorbreken, en hoe ik de volgende generatie vooruit kan helpen. Je moet jezelf geen beperkingen opleggen. Je moet je droom najagen. Ik wil met name vrouwen laten zien dat alles mogelijk is."Hieronder zie je het verhaal in beeld van Faith en Nike en hun weg naar Breaking4, en de kracht van durven te proberen. *Iedereen die een lichaam heeft, is een atleet.

Een terugblik op het gedeelde doel van 's werelds snelste vrouw op de mijl en Nike om alle atleten te inspireren om groots te dromen en grenzen te doorbreken.

De weg naar Breaking4: het onvergetelijke project van Faith Kipyegon en Nike

Tekst: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/davis-jones-senior-editor" target="_blank" class="ql-size-small">Davis Jones</a> Afbeeldingen: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/dan-vernon-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Dan Vernon</a> en <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/sofieke-van-bilsen-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Sofieke van Bilsen</a> In wezen ging Breaking4 – <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/breaking4-faith-kipyegon-vs-the-four-minute-mile" target="_blank">de poging van Faith Kipyegon en Nike</a> om de mijl in minder dan 4 minuten te lopen – altijd over overtuiging en toewijding. Dat is de kracht van Kipyegon, en ze wordt daarbij ondersteund door <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/faith-kipyegon-breaking4-speed-kit-behind-the-design" target="_blank">baanbrekende Nike performance-producten</a>. Maar vergeet niet dat &nbsp;Nike wel honderden andere elementen onderzocht heeft om Kipyegon de benodigde 7,65 seconden van haar wereldrecordtijd af te laten schaven en de finish te bereiken met een eindtijd beginnend met een 3.<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/meet-the-dream-team-behind-faith-kipyegon-s-breaking4-attempt" target="_blank">Het Breaking4 team</a> heeft zowel de aerodynamica als efficiëntie goed bekeken om de speciaal gemaakte producten, zoals de unieke Nike Fly Suit, <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/nike-new-performance-material-flyweb" target="_blank">een revolutionaire FlyWeb bh</a> en een gloednieuwe Victory 2 Elite FK spike, aan te vullen en te versterken. Voorbereiding en locatie. Het weer en de vibes. Ieder van deze punten bevat details die het Nike Innovation team kritisch en vanuit elke mogelijke hoek heeft bekeken om de perfect afgestemde aanpak te vinden samen met Kipyegon. Duik in de tien manieren waarop Nike de poging ondersteund heeft.

<h3>1. Laat Faith haar ding doen </h3>Faith Kipyegon is niet zomaar een tophardloper die de Breaking4 poging aanpakt. Ze heeft naam gemaakt als een van de beste hardlopers op de middellange afstand aller tijden. Ze is momenteel de wereldrecordhouder op drie verschillende afstanden. Haar drie gouden medailles op de 1500 meter bestrijken bijna een decennium, en ze is nog niet klaar. Maar er zijn ook een hoop elementen die minder zichtbaar zijn. Zo heeft ze haar trainingsvoorkeuren helemaal uitgekiend. Ze heeft inzicht in haar eigen atletisch vermogen, zoals een coureur zijn racewagen door en door kent. De rol van Nike bij Breaking4 was niet om Kipyegon te veranderen, maar juist om de vaardigheden van een historisch goede hardloper uit te breiden.

<h3>2. Kweek zelfvertrouwen</h3>Aan het begin van de Breaking4 strategie besprak het Innovation team de koers van Kipyegons route van 1 mijl. Wat als het pad een recht stuk was, zoals in een race op de weg? Zonder alle bochten zodat de formatie lineair zou zijn in plaats van aangepast aan de afbuiging naar links? Toen het team dit voorstelde aan Kipyegon, was ze heel duidelijk: de atletiekbaan was de plek waar ze zich het beste voelde, daar richtte ze zich al haar hele sportcarrière op de acht banen met een focus op die binnenste baan."Of het nu om een bepaald deel van de route ging, de formatie of een detail van haar kleding, het zelfvertrouwen van Faith was onze hoogste prioriteit", zegt Amy Jones Vaterlaus, VP Innovation, NSRL. "We luisterden aandachtig naar haar. We letten op de signalen die ze gaf, misschien zelfs onbewust. Door te zorgen dat ze vrijuit en zonder afleiding kan bewegen, kunnen we haar zelfvertrouwen ondersteunen."

<h3>3. Kies de juiste tijd van het jaar</h3>Kipyegons professionele schema was doorslaggevend bij het kiezen van de maand waarin de poging zou plaatsvinden. Als ze moet pieken in september tijdens het WK in Tokio, moet ze haar lichaam precies genoeg tijd geven voor de periodisering van haar training of het aanpassen van de voorbereiding, zodat ze er helemaal klaar voor is. Het optimale moment: eind juni.

<h3>4. Speel met het weer</h3>﻿De weersomstandigheden tijdens de wedstrijddag kunnen een snelle tijd in de weg staan. Hitte, wind en regen betekenen allemaal een extra last voor de atleet. Te veel warmte kan leiden tot hittestress en overbelasting. Te veel wind, en rond de baan heb je altijd op een bepaald punt last van tegenwind, zorgt voor trekkracht die de atleet afremt. Het weer heb je niet in de hand natuurlijk, maar het Nike team wist dat de ideale geografische locatie aan zo veel mogelijk criteria moest voldoen: geen regen, wind van minder dan 12 km/u en een gematigde temperatuur.

<h3>5. Minimaliseer de jetlag</h3>﻿Iedereen die wel eens een lange vlucht heeft genomen kan beamen dat het doorkruisen van tijdzones een fysieke en mentale weerslag op je heeft, waardoor je je sloom en moe voelt. Je lichaam heeft een dag-en-nachtritme, een interne klok, die je laat weten wanneer je wakker moet worden of juist moet slapen. Ergens in het midden van die tijdsperiode ervaar je je optimale bio-energetische moment, wanneer je je het meest energiek voelt, of in het geval van Kipyegon in staat bent tot de beste fysieke prestaties. Daarom was de juiste plek op aarde vinden voor de poging essentieel voor Breaking4. Door het tijdsverschil te minimaliseren, kon worden gezorgd dat de interne klok van Kipyegon zo min mogelijk in de war raakte."We wilden niet dat ze helemaal kapot zou aankomen", zegt Jones Vaterlaus. "Omdat Parijs maar een tijdsverschil van een uur heeft met Kenia, was dat een makkelijkere keuze dan bijvoorbeeld ergens in de Verenigde Staten, waar Faith last zou krijgen van een jetlag."

<h3>6. Hou rekening met de baan</h3>Een baan is niet zomaar een oppervlak. Een atletiekbaan kan een bepaalde responsiviteit hebben waardoor de atleet frisse benen houdt. Of de baan kan stevig en dempend zijn, waardoor de energie die de loper kwijt kan in de grond wordt verdeeld. De textuur is ook van belang. De korreligheid kan heel geschikt zijn voor grip als een hardloper de bocht neemt, of juist niet. Voor Breaking4 bestelde het Nike Innovation team stalen van tien baanoppervlaktes van over de hele wereld uit verschillende stadions om zo de ideale samenstelling voor de performance van Kipyegon te vinden, waarbij haar lichaamsgewicht en pastempo werden meegenomen."Onze schoenoplossing voor Faith kwam voort uit het onderzoek naar de interactie tussen de voet van Faith en de ondergrond", aldus Carrie Dimoff, Sr. Manager for Innovation Footwear. "Onze formule moest rekening houden met het baanoppervlak waar ze op zou lopen en de kenmerken die dat oppervlak wel of niet had. Terwijl de locatie nog niet duidelijk was, konden we toch onze spike-prototypes op de specifieke baanoppervlaktes testen zodat we de energieteruggave en effectiviteit van de grip konden bekijken."

<h3>7. Vind het ideale stadion</h3>Het team wist inmiddels dat Kipyegon de poging op een baan wilde aangaan om trouw te blijven aan het karakter van de sport. Dat betekende dat het Nike Innovation team een belangrijke beslissing moest nemen: welke baan? Een baan waarop de atleet al eerder heeft gelopen kan een vertrouwd gevoel geven waardoor ze een snellere tijd kan neerzetten. Een van de opties was daarom Monaco, waar Kipyegon het wereldrecord op de mijl had verbroken in 2023. Het team dacht ook aan Eugene, Oregon. In 2023 stapte Kipyegon Hayward Field op en pakte een Diamond League-titel op de 1500 meter met een wedstrijdrecord in de Prefontaine Classic. Uiteindelijk koos het team voor het Stade Charléty in Parijs waar Kipyegon haar wereldrecordtijd op de 1500 en de 5000 meter had gelopen. "Ik denk echt dat er een speciale energie hangt op deze baan", zegt Kipyegon. "Ik heb bijzondere herinneringen aan Parijs, zoals het moment dat ik het wereldrecord op de 5000 en de 1500 meter verbrak. En nu gaan we voor dit speciale doel en ik denk dat deze baan me gaat helpen aan een mooi resultaat."

<h3>De perfecte hazenstrategie</h3>﻿De eerdere recordpoging van Nike, Breaking2, was een belangrijke les in hazenstrategie en aerodynamica. Een van de belangrijkste elementen voor Breaking4 was het bepalen van de formatie, om Kipyegon de beste kans te geven om onder de 4 minuten te duiken. Om de aerodynamische luchtweerstand te verminderen voor Kipyegon, heeft het Nike team verschillende opstellingen met hazen uitgedacht en geëxperimenteerd met het aantal hardlopers, de balans tussen mannen en vrouwen, en de opstelling van de formatie. Ze hebben ook overwogen om nieuwe hazen toe te voegen tijdens de poging. Het gevolg? Onderbrekingen kunnen de soepele positionering van de atleet in de war brengen, de keuze om lopers te wisselen midden in een ronde kan microgolven veroorzaken in de luchtfrequentie, waardoor de snelheid van Kipyegon wordt verstoord."Het creëren van een luchtzak met lage druk rondom Faith vereist een totale synchronie tussen alle hazen in de formatie", zegt Kirby. "Het experimenteren met verschillende formaties lijkt veel op het herschikken van de stukken op een schaakbord. De timing moet precies goed zijn, de groepsformatie ook, en de verhouding tussen iedere haas en Faith moet exact kloppen."

<h3>9. Ga voor kleur</h3>Kleurkeuzes hebben de psychologische kracht om een atleet te motiveren om haar allerbeste prestatie te behalen. Hoewel het Nike Innovation team niet veel kleur heeft gebruikt voor het Nike Fly Suit, onder andere omdat het de aerodynamische kenmerken van het materiaal beïnvloedde, zijn de Nike Aeronodes op het pak paars, een knipoog naar de lievelingskleur van Kipyegon. Het stadion zelf zal ook paars kleuren; de tribune, het scherm en de borden rond de baan zullen allemaal paars zijn. Bij letterlijk iedere bocht zal Kipyegon de kleur zien die haar zo motiveert. Ook buiten de race is de kleur paars duidelijk aanwezig in de Nike Running collectie van Kipyegon. De collectie, die zowel schoenen als kleding bevat, heeft ook accenten in rood en groen, de kleuren die verwijzen naar haar Keniaanse afkomst. Op Kipyegons Victory Elite FK spike staan gouden accenten voor haar gouden medailles.

<h3>10. Geef haar alle voordelen die Nike kan bieden</h3>Het Innovation team gaf Kipyegon het gehele scala aan Nike tools tijdens haar training in de aanloop naar de poging. Hiertoe behoorde alles wat bij de moderne herstelmethodes voor atleten hoort, zoals <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/hyperboot-by-nike-hyperice-official-images" target="_blank">Nike Hyperice boots</a> en een massageapparaat met warmte- en luchtcompressie. Andere items zoals de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-vomero-plus-vomero-premium-official-images" target="_blank">nieuwe Nike Vomero Premium schoenen</a>waren ideaal voor herstelruns of lange afstanden. Ook waren er innovaties die werden versneld zodat Kipyegon gebruik kon maken van de voordelen, voorafgaand aan en tijdens de race. Nike FlyWeb, <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/nike-new-performance-material-flyweb" target="_blank">een nieuw 3D-geprint materiaal voor </a>Kipyegons<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/nike-new-performance-material-flyweb" target="_blank"> sport-bh</a>, werd versneld geproduceerd zodat Kipyegon erin kon trainen. "Tijdens deze poging wordt Nike FlyWeb voor het eerst op het wereldpodium getest, in een unieke bh", zegt Janett Nichol, VP Apparel Innovation. "Faith gaf ons een kans uit duizenden: ze zou de bh niet alleen dragen, maar ook helpen bij de ontwikkeling ervan."

Als ze aan de start verschijnt, vertegenwoordigt Kipyegon op elke manier het allerbeste en nieuwste van Nike.

Speed suit, sport-bh, spikes, volledig aangepast. Dit zijn andere essentiële factoren die Nike onder de loep nam om Faith Kipyegon te ondersteunen tijdens Breaking4.

Innovatie

Tien dingen die Nike onder de loep nam voor Faith Kipyegon en Breaking4

Toen Marquis Mills Converse zijn gelijknamige bedrijf oprichtte in 1908 in Boston (Massachusetts)wilde hij een merk opzetten dat onafhankelijk opereerde van de monopolies in de branche, maar uitging van een de beste rubberschoenmakers die er waren. De eerste producten waren overschoenen en waterdichte winterlaarzen, wat betekende dat de vraag terugliep zodra de temperatuur steeg. Om zijn uitstekende vakmensen toch het hele jaar door aan het werk te houden, had Converse een zomerproduct nodig. Daarom bracht het merk in 1910 voor het eerst een tennisschoen met rubberen zool uit. De echte doorbraak van het bedrijf kwam echter pas toen ze hun kenmerkende innovaties toepasten op een sneaker voor een op dat moment nieuwe lokale sport: basketbal.De basketbalsport, die voor het eerst werd bedacht in Springfield in 1891, werd steeds populairder, ook op Amerikaanse colleges. Juist op dat moment, in 1917, lanceerde Converse de zogeheten Non-Skid schoen als hét ontwerp voor de echte Amerikaanse basketbalschoen. Hij werd gemaakt op de originele leest van de nette schoen van het merk met een tweedelige zijkant voor een goede pasvorm van de enkel, gecombineerd met een anti-slipzool met het gepatenteerde diamantpatroon van Converse.&nbsp;

De sneaker werd eerst getoond aan coaches in de regio, die Converse constructieve feedback gaven, zoals de wens voor een bovenwerk van donkerder canvas omdat slijtage en vlekken te zichtbaar waren op het lichte materiaal. Daarom ontwierp het bedrijf een donkerbruine versie van de Non-Skid, met een zwarte rand langs de veteroogjes. Deze editie werd in 1919 officieel de All Star genoemd en dit betekende een nieuwe ronde van innovaties speciaal ontworpen voor het basketbal, waarmee het design de beste basketbalschoen zou worden van de daaropvolgende vijftig jaar.De naamgenoot van de schoen Chuck Taylor (ofwel Charles Hollis Taylor), verscheen een paar jaar later.

Zoals de naam al doet vermoeden werd de Chuck Taylor All Star door bijna iedere grote basketballer uit het tijdperk voor 1965 gedragen. Onder deze atleten waren spelers die op het grootste podium ooit stonden in 1936, toen Converse het Amerikaanse mannenbasketbalteam voorzag van witte Chucks met rood-blauwe strepen op de zoolranden. De speciale versie was zo populair dat zelfs andere teams de schoen droegen en vanaf dat moment werd de kleurencombinatie een vast onderdeel van de productlijn. In 1939 droegen de spelers in het collegebasketbalkampioenschap allemaal Chucks. In 1962 werd het recordaantal in een enkele wedstrijd van &nbsp;100 punten &nbsp;gescoord in Chucks. In 1971 werden de Chucks voor het eerst voorzien van teamkleuren die pasten bij de tenues. Wie Chucks zei, zei basketbal en andersom.

Een catalogus uit 1922-23 met de performancegegevens en ontwikkeling van de Converse All Star.

Chuck Taylor, een Converse verkoper en coach van het Converse All Star basketbalteam rond 1920.

Chuck Taylor coacht in 1950 een basketbalclinic met Chucks aan zijn voeten.

Converse Non-Skid All Stars, rond 1923, een latere versie van het originele ontwerp dat werd gelanceerd in 1917.

Een Converse Athletic Footwear catalogus uit 1957, het jaar dat de low-top Chuck werd gelanceerd.

Uiteindelijk bleek dat de performance-innovaties die de Chuck zo perfect maakten voor basketbal, ook heel goed pasten bij skateboardschoenen.

Skateboarden kwam voor het eerst halverwege de vorige eeuw in Californië op als tijdverdrijf van surfers als de golven niet hoog genoeg waren. De low-top Chuck, die uitkwam in 1957, was al een favoriet onder deze beach boys en paste perfect bij de nieuwe sport, dankzij de demping onder de voet, de rubberzool met grip en het nauwsluitende bovenwerk van canvas.

Meer dan vijftig jaar later heeft de Chuck zijn fundamentele status binnen de skatescene en met topsporters behouden, ook nu de sport van de straat naar wereldtopcompetities is verplaatst en zelfs naar belangrijke musea. In 2023 was in het Design Museum in Londen de tentoonstelling 'Skateboard' te zien, &nbsp;als onderdeel van een multimediaproject <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.phaidon.com/store/design/skateboard-9781838667498/" target="null">waarvoor ook een boek werd uitgegeven in samenwerking met curator Jonathan Olivares, Converse en Phaidon, waarin de tegencultuur van de ontwerpgeschiedenis van het skateboarden is omschreven.

Een skateboarder met nonchalante, premium Chucks aan in 1975.

Het verhaal van een schoen die begon als bijproduct en uitgroeide tot een wereldwijd icoon met geheel eigen regels, maakt duidelijk waarom de Converse Chuck Taylor All Star voor vele generaties, subculturen en stijlen de ultieme schoen was en nog steeds is: deze schoen paste nooit in een hokje.