Toen de sprinter met de meeste medailles op de 100 meter ooit voor de laatste keer de baan op stapte, zei ze tegen zichzelf dat ze er klaar voor was, dat ze sterk was en dat dit haar wedstrijd zou worden. De volgende seconden zouden de bekroning van haar hele carrière worden.Met groen, geel en zwart haar achter zich aan wapperend en haar gouden nagels voor zich uitgestrekt, schoot <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-celebrates-shelly-ann-fraser-pryce" target="_blank">Shelly-Ann Fraser-Pryce</a>, de zelfverklaarde 'dochter van de aarde' die bij haar allerlaatste finish haar haar in de kleuren van haar land droeg, uit de startblokken tijdens de finale van de wereldkampioenschappen in het tot de nok gevulde Japanse Olympisch Stadion in Tokio. Ze eindigde haar carrière op de 100 meter zoals ze die 18 jaar geleden in Japan was begonnen: met onstuitbare snelheid, kracht en controle. Het was een duidelijk eerbetoon aan Jamaica, het land dat tijdens haar hele twintigjarige topsportcarrière onvoorwaardelijk achter haar had gestaan.In die decennia van dominantie, van het moment dat ze in 2008 als eerste Caraïbische vrouw olympisch goud op de 100 meter won, tot haar terugkeer als wereldkampioen in 2019 na de geboorte van haar zoontje Zyon, was Shelly-Ann het toonbeeld van dualiteit.&nbsp;Ze liet zich langdurig gelden op het kortste en meest intense atletiekonderdeel, straalde vrouwelijkheid en zelfexpressie uit in een fysiek veeleisende sport, en bewees dat het moederschap en sportieve topprestaties naast elkaar kunnen bestaan.Wat atleten in het algemeen, en meisjes in het bijzonder, kunnen leren van Shelly-Ann, is de moed om je eigen wedstrijd te lopen, op jouw voorwaarden. Om erop te vertrouwen dat je niet gedefinieerd wordt door de tegenslagen waarmee je te maken krijgt, maar door de manier waarop je ermee omgaat. En het besef dat zolang je in jezelf gelooft en hard en gedisciplineerd werkt, dat evenwicht mogelijk is. Tussen dromen en familie, carrière en geschiedenis schrijven.Dus voor die boodschap en voor die 276 ongelofelijke wedstrijden en finishes: Shelly-Ann, bedankt.Hieronder vind je een kijkje achter de schermen in Tokio bij de laatste dagen van de carrière van deze G.O.A.T.

Die schoenen. Dat haar. Die finish. Tijdens de wereldkampioenschappen atletiek van 2025 in Tokio sloot Shelly-Ann, vijfvoudig wereldkampioen, haar carrière af op haar eigen manier.

Sofieke van Bilsen (29) is een Nederlandse fotograaf met een passie voor beeldende fotografie. Ze is de vaste fotograaf van het Duitse vrouwenvoetbalteam en was de teamfotograaf voor het Duitse Olympische team in Parijs 2024. Ze werkt nauw samen met Nike atleten als Faith Kipyegon, Eliud Kipchoge en Sifan Hassan.In haar foto's is ze altijd op zoek naar beelden die een duidelijk verhaal vertellen, met de nadruk op de link tussen sport en emotie. Het liefst legt ze de rauwe momenten achter de schermen vast, plus de verhalen die de toeschouwer nooit te zien krijgt en alles daar tussenin. Zo legt ze de essentie van de sport vast.Vanuit haar spontane persoonlijkheid legt ze makkelijk contact met mensen. De atleten met wie ze werkt, zijn dan ook dol op haar. Haar relaxte en spontane karakter vult ze aan met ongelooflijk veel talent en de skills om in een omgeving te werken waarin atleten onder hoge druk staan.

Sofieke van Bilsen

Foto-essay

Icoon Shelly-Ann Fraser-Pryce liep haar laatste 100 meter op haar eigen voorwaarden

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens reizen door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur. LeBrons carrière heeft verschillende tijdperken doorlopen, en zijn vele tours door het land sinds 2005 stonden voor verschillende waarden. Hieronder vind je enkele van zijn meest memorabele momenten in het land.

2005-2009

LeBron begon zijn eerste tour in Peking in augustus 2005. Hij werd uitgenodigd om de prijsuitreiking bij te wonen van het Nike Battlegrounds toernooi, maar toen hij weer vertrok, was hij meer dan een toeschouwer geworden. Vanaf het moment dat hij in China aankwam, dacht hij dat zijn tour een uitwisseling van culturen kon worden die zijn wortels vond in een gedeelde liefde voor basketbal en een missie om de volgende generatie jonge spelers in China te inspireren. "Basketbal is niet alleen een sport, het verbindt mensen", zei hij.&nbsp;"Dit is een uitstekende leerervaring voor ons allemaal. Ik hoop dat ik kan blijven bijdragen aan de groei van de sport wereldwijd en de jeugd in China kan blijven inspireren om hun dromen na te jagen."

LeBrons legacy in China is verwerkt in versies van zijn schoenen die speciaal voor China zijn gemaakt. In 2007 verscheen LeBron James naast Mark Parker, destijds President en CEO van Nike, Inc., om zijn Nike Zoom LeBron V 'China' kleurencombinatie voor het eerst te tonen.

LeBron keerde in 2009, na zijn MVP-seizoen, terug naar Peking en werd er als een held ontvangen. Als deel van zijn reis doneerde hij gear en reikte hij beurzen uit voor de Zhenhua School, een school voor de kinderen van arbeidsmigranten in de voorsteden van Peking.

Om zijn seizoen te vieren kreeg LeBron een exclusief paar van de Nike Air Max LeBron VII. De ene schoen had een design geïnspireerd op Shenyang, 'Loyalty' genaamd, dat was ontworpen door de lokale artiest Ray Lei. De andere schoen had een op Shanghai geïnspireerd design, 'Family', dat was ontworpen door de lokale artiest Sic.

2011-2015

LeBron omarmde zijn rol als wereldwijd ambassadeur van het basketbal en richtte zich op de kans om China's jonge spelers te inspireren. In 2011 duurde zijn tour acht dagen en bezocht hij vier steden, waarbij hij het amateurbasketbal promootte met een reeks clinics en toernooien.

In 2012 had hij net weer een gouden medaille en kampioenschapsring op zak toen LeBron James enthousiast werd onthaald in Peking, waarbij hij een tour van vier dagen aftrapte als onderdeel van de&nbsp;Find Your Greatness campagne. "Grootsheid wordt gedefinieerd door hoeveel moeite je wil doen voor wat je doet", zei LeBron. "Grootsheid hoort bij overwinning. Het hoort ook bij het hoofd bieden aan tegenslag."

Toen LeBron in 2013 in China terugkeerde, had hij veel om te vieren: zijn tweede NBA-kampioenschap op rij en MVP-awards voor zowel het reguliere seizoen als de Finals.

In 2014 was LeBron James de eerste mentor die de selectie aankondigde voor Nike RISE, dat werd opgezet zodat spelers hun competitieve stijl konden verbeteren en hun vaardigheden verder konden ontwikkelen.

In 2015 werd Nike RISE 2015 verder ontwikkeld met led-velden en oefeningen met motion-tracking om de ultieme trainingservaring te creëren, de basisprincipes van basketbal aan te leren en de grenzen van sporttraining te verleggen.

In een emotionele finale werden vier spelers uitgekozen om China te vertegenwoordigen tijdens de World Streetball Championships.

2016-2019

Nadat hij in 2016 nog een NBA-titel pakte, werd LeBron in Guangzhou ontvangen met een grootse kampioenschapsparade, waarbij er tienduizenden fans op straat stonden, veel van hen in Cavs #23-shirts. Dit toonde aan in welke mate James' legacy zijn weg had gevonden in Azië.&nbsp;Zijn More Than an Athlete campagne inspireerde jonge spelers zodat ze basketbal gingen beschouwen als een manier om sociale veranderingen teweeg te brengen.

Na een warme ontvangst door duizenden fans bracht hij het merendeel van zijn tijd in Peking door, waar hij samen trainde met leden van het Chinese basketbalteam voor junioren en de spelers coachte.

Tijdens schoolbezoeken in Peking deelde LeBron zijn eigen basketbalervaringen met jonge atleten en benadrukte hij de rol die hard werken, toewijding en geloof in zichzelf hadden gespeeld in zijn succes.

In 2018 begon de eerste dag van zijn More Than an Athlete tour in Shanghai met een paneldiscussie met studenten van de Shanghai Theatre&nbsp;Academy en eindigde met een potje spelen in een park. Honderden fans kwamen naar het veld om hem te zien spelen, in de hoop een glimp op te vangen van het icoon.

Deze maand vloog LeBron naar China voor zijn Forever King tour, zijn 15e tour in het land die 20 jaar na zijn eerste tour in Azië plaatsvindt. Daar voegde hij zich bij 's werelds meest gepassioneerde basketbalspelers en -fans en liet hij nogmaals weten dat hij wereldwijd iets terug wil doen voor de sport.

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens een reis door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur.

De reis van een icoon: 20 jaar LeBron James in China

Urenlang steile beklimmingen overwinnen en uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist, brandende zon en ijskoude temperaturen in de nacht. Er mentaal vrede mee nemen dat de volgende bevoorradingspost nog ver, heel ver weg is. Ultra trailrunning klinkt als een slopende, onverbiddelijke sport die voorbehouden is voor de avontuurlijkste en meest hardcore atleten onder ons.Volgens onze hardlopers van het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-acg-all-conditions-racing-department" target="_blank">All Conditions Racing Department</a>, waarvan er zes net de ultieme UTMB-wedstrijden in de Franse, Italiaanse en Zwitserse Alpen hebben overwonnen op trails van 15 tot 174 kilometer, met een hoogte/stijging van 1200 tot bijna 10.000 meter, is de grit, het doorzettingsvermogen, plezier en vrijheid van trailrunning het harde werk meer dan waard. Ervaar het zelf.

<h3>ROSS GOLLAN</h3>Wedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 29e

<h3>MARIE NIVET</h3>Wedstrijd: Experience Trail Courmayeur (ETC); 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking bij de vrouwen: 7e

CESARE MAESTRIWedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 2e

<h3>BAPTISTE COATANTIEC</h3>Wedstrijd: Ultra-Trail du Mont-Blanc (UTMB); 174 km met bijna 10.000 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 11e

<h3>ANTHONY COSTALES</h3>Wedstrijd: Courmayeur – Champex – Chamonix (CCC); 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 15e

<h3>DREW HOLMEN</h3>Wedstrijd: CCC; 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 3e

Steile beklimmingen overwinnen. Uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist. Ultra trailrunning is een onverbiddelijke sport. Maar wat het oplevert, is het helemaal waard.

Ultra trailrunning vergt alles wat je in je hebt, maar levert ook veel op

Op de rumoerige fabrieksvloer van Nike's Air Manufacturing Innovation-faciliteit bestudeert een groep ingenieurs een uitvergroot prototype van de Air Max unit. De vorm ervan is verbazingwekkend technisch. Deze klaverachtige unit, het visuele element dat later zou uitgroeien tot de minimalistische Airbag van de nieuwe <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-air-liquid-max-merges-superior-comfort-and-air-max-heritage" target="_blank">Nike Air Liquid Max</a>, is gebogen voor soepele overgangen. Hij is ontworpen voor ongekend soepele stappen.&nbsp;Maar dat is niet zo simpel als het klinkt. De unieke Airbag is lastig om te produceren door de ingewikkelde vormgeving. Het is de eerste Max unit met uitsparingen aan de binnenkant. De rand, de omtrek van de unit, is ingewikkeld om precies goed te krijgen. Air Max ingenieurs hebben een woord om Air te omschrijven: 'elastomeric' Ze bedoelen daarmee dat de Air kan transformeren op basis van veranderende omstandigheden zoals temperatuur of vochtigheid. Zodra je meer complexiteit toevoegt aan de vorm van de gevulde Airbag, wordt het lastiger om steeds weer exact dezelfde vorm in elke maat te snijden. Denk maar aan een koekjesvorm. Hoe ingewikkelder de vorm is, des te groter wordt de kans op fouten wanneer je de vorm uit het deeg snijdt. Stel je nu eens voor dat het deeg aan de bovenkant een ronding heeft. Want dat is het geval bij de Max Airbag en elke schommeling in kamertemperatuur kan een minuscule vervorming teweegbrengen.&nbsp;En dat is nog niet alles; exact hetzelfde ontwerp moet wel honderdduizend keer worden gereproduceerd.&nbsp;Extreme complexiteit. Extreme precisie. En dat allemaal in een minimalistisch design dat moet aanvoelen als de meest onopvallende Max ooit.&nbsp;

Wat betekent het om op Nike Air te lopen? Een comfortabel gevoel uiteraard. Elke stap moet moeiteloos aanvoelen. Maar ook de onmiskenbare look is belangrijk. Het begon allemaal in 1987 met de Air Max I; de doorzichtige bubbel was een soort prisma voor de toekomst van schoendemping. Maar Nike Air was nooit slechts gebaseerd op inspiratie. De ontwikkeling ging gepaard met technische precisie om precies het juiste gevoel te geven. &nbsp;Hoewel de suggestie van 'walking on air' eenvoudig is, was het creëren ervan alles behalve simpel.

De eerste briefing van het design vond plaats in 2019 met de slogan 'The Most Nothing Max'. Het doel was om een Air Max te creëren die licht, vloeiend en flexibel aanvoelde, bijna alsof hij er niet was. Een doel dat eigenlijk haaks stond op het idee van de Air unit.

Het idee van Air Max was altijd gebaseerd op die grote bubbel en de ontwerpers vroegen zich af of een Air Max unit wel als niets zou kunnen, of zelfs moeten, voelen. Een gevulde Airbag, gecombineerd met lagen cementfoam en rubber, kan overkomen als stijf en hard, waardoor het lastig is om een soepel gevoel te ervaren bij iedere overgang.&nbsp;"Liquid Max moest een nieuw visueel beeld neerzetten, maar de Air unit moest ook een nieuw gevoel geven bij het lopen op Air," zegt Ditte Kuijpers, Design Director, Nike Sportswear Innovation Footwear. "Mensen moesten voelen én zien hoe anders dit was. Elk element van de schoen moest hier samen voor zorgen."

Allereerst bespraken de designers en ingenieurs hoe de unit zou verschillen van eerdere Air Max modellen. Enkele belangrijke termen die ze noemden als inspiratie: Strak. Simpel. Minimalistisch. De Air Max moest lichter en flexibeler zijn dan eerdere modellen. Toen de Nike designers de strakkere unit begonnen te conceptualiseren, stuitten ze op een verrassende bron: de<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-air-max-scorpion-official-images-release-date" target="null">Air Max Scorpion</a>. De schoen die was uitgebracht in 2021 was zeer maximalistisch met een enorme unit in ambitieuze proporties. Het was zelfs de grootste unit ooit gemaakt qua Air-volume per vierkante inch. Een element was enorm opvallend bij het ontwerpen van de Scorpionbag: de nadruk op de vernieuwde gewichtsverdeling. Dit houdt in dat elk onderdeel van de demping precies is geplaatst onder de volledige voet, waardoor het lichaamsgewicht over specifieke punten op de Airbag wordt verdeeld. Elk deel van de Air unit kan stijver of juist zachter zijn.&nbsp;

"De Scorpion gaf het team een goed startpunt," zegt Wade Flanagan, Director bij Nike Air Innovation. "We ontdekten nieuwe technieken om ons te helpen bij het afstemmen van de flexibiliteit van de bag voor verschillende zones. We wilden de Liquid Max lichter, flexibeler en minimalistischer maken dan de Scorpionbag, maar net zo responsief."Maar de bags zo snijden dat je dit effect voor elkaar krijgt, is moeilijk, zegt Flanagan. Elke Airbag leidt haast een eigen leven doordat de vorm kan veranderen door de meest subtiele aanpassingen van de omgeving. De Airbag perfect snijden is haast net zo ingewikkeld als schieten op een bewegend doel.

De naam van het ontwerp werd gewijzigd naar Liquid Max, omdat de unit moest bewegen met een haast onmerkbare en soepele overgang, net als vloeistof. Een eerste prototype van een van de ontwerpers maakte gebruik van een aangepaste versie van de Air Max DN8 Air unit, een rij drukbuizen onder de gehele lengte van de voet. Om een meer voorgevormd systeem te produceren dat samenwerkte met de voet en om het aantal elementen van de schoen terug te brengen, experimenteerden de ontwerpers met verschillende versies van een drop-in middenzool.Sommige prototypes van de Air unit waren meer organisch. Andere prototypes waren juist industrieel. Soms werd geprobeerd om visuele details zo in te zetten dat ze konden leiden tot mechanische voordelen. Zou een subtiele weergave van het woord 'Air Max' op de buitenzool voor een trampoline-effect kunnen zorgen via de middelste letters? Alle mogelijkheden werden onderzocht. De tests bleven bovendien niet beperkt tot de fysieke wereld. Met een digitale methode, Finite Element Analysis (FEA), konden ontwerpers krachten simuleren die optreden als iemand op de schoen loopt, waardoor druk ontstaat op verschillende delen van de unit. Vervolgens kon worden gemeten hoe de unit reageerde.&nbsp;

Aan de hand van verschillende tests kwamen de designers en ingenieurs uiteindelijk uit bij een prachtige Air unit met twee kamers over de hele lengte van de voet. De meest opvallende breuk met eerdere Air units zorgde ook voor de grootste technische uitdaging: de uitsparingen in de bag maken, het overbodige materiaal in het midden wegsnijden en de unit een gebogen, rockervorm geven voor een minimalistische look. Een ingewikkelde unit van binnen en buiten bijsnijden, met een gebogen vorm? Dat was nog nooit gedaan. En er was een preciezere manier voor nodig om de Air unit te produceren.&nbsp;

Het Liquid Max team werkte nauw samen met de technici van Nike's Air Manufacturing Innovation (Air MI)-faciliteit in Beaverton, Ore. Er was eigenlijk geen ruimte voor fouten. Als de bag niet precies onder de juiste hoek werd gesneden kon deze beschadigen. Als hij te ruim werd gesneden, ontstonden er rommelige en lelijke flappen aan de randen. Een dynamisch element zoals Air is extreem gevoelig voor omgevingsfactoren, wat betekent dat de vorm van de bag kan veranderen door schommelingen in kamertemperatuur, waardoor de afmetingen niet meer gelijk zijn. Het produceren van de Air unit is vergelijkbaar met het bakken van 's werelds beste soufflé.

De uiteindelijke versie van de Liquid Max Air unit is het resultaat van gewaagde creativiteit en vindingrijke productie. En de strategieën die zijn ingezet om de Air unit te ontwerpen, zijn niet slechts voorbehouden aan een enkele schoen."De Liquid Max unit is exemplarisch voor hoe onze designers, ingenieurs en Air MI-technici uitdagingen aangaan," zegt Flanagan. "Dit komt voor een groot deel voort uit de wil om grenzen te verleggen en een nieuwe richting in te slaan met Air Max, zodat iedereen die de schoenen draagt ervan profiteert".

Nike Air Liquid Max is de eerste Max unit met uitsparingen aan de binnenkant. Dit betekent het begin van een nieuw tijdperk voor Air Max, waarin precisie en complexiteit samenkomen.

Ontdek designverhalen over Nike, Converse en Jordan schoenen en kleding, met de Nike Air Force 1, Nike Air Jordan, Nike Air Max en meer.

Design

Zo maak je het

Minder is Max: de nieuwste versie van Nike Air

Over Nike – Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Het kostte Yao Miao alles wat ze in zich had om de 'Koningin van de trailrunning' te worden in China. Yao groeide op in een klein plattelandsdorp in de provincie Guizhou in China en is de jongste van zes dochters. Ze hielp haar ouders vaak mee en maakte lange uren op de rijstvelden, maar als kind wist ze al dat ze een toekomst wilde opbouwen buiten de landelijke gemeenschap. Toen ze op de middelbare school zat, deed die kans zich voor. Yao ging het huis uit toen ze werd gekozen als een van de vier studenten uit haar regio om naar een door de staat gerunde school voor toekomstige topatleten te gaan. In het begin vond ze het zwaar. Het was niet makkelijk om haar familie achter te laten, en ze voelde zich vaak eenzaam en had last van heimwee. Haar lichaam paste zich moeilijk aan de nieuwe manier van training aan. Maar op deze school ontdekte ze wel haar passie voor trailrunning.In de loop van de tijd wierp haar natuurlijke veerkracht zijn vruchten af. Ze worstelde zich door blessures en tegenslagen om de eerste driemalige Ultra-Trail du Mont-Blanc Finals-kampioen te worden. De UTBM Finals is een van de meest geroemde trailrunningwedstrijden van de wereld.Nu sluit Yao zich aan bij de ACG <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-acg-all-conditions-racing-department" target="null">All Conditions Racing Department</a>, de ACG selectie van de beste trailrunning-atleten, en kijkt ze terug op de start van haar traject, de overwinningen en uitdagingen die ze onderweg tegenkwam, en de manier waarop haar samenwerking met ACG een nieuwe generatie atleten kan bereiken.

Mijn geboorteplaats heeft me gevormd tot topatleet. Er zijn in dat gebied veel kleine bergen waar ik vroeger speelde, dus ik ben dat soort terrein gewend geraakt. Daardoor ben ik een sterkere trailrunner geworden. Ik vind het geweldig om in de bergen van China te rennen, vooral over de Chinese Muur.Je moet weten dat je je doelen niet meteen hoeft te behalen. Op de school voor de sport richtte ik me voornamelijk op hardlopen, en zat ik in een georganiseerd team. Maar nadat ik in 2016 afstudeerde, werd ik niet gevraagd voor een professioneel of universiteitsteam. Dus ik begon met werken. Ik deelde flyers uit bij een sportschool, en later hielp ik mijn zus met haar make-upwinkel. Ik voelde me verloren. Ik trainde in die tijd niet meer als atleet.Ik wilde niets liever dan hardlopen. Uiteindelijk werd de afwijzing mijn motivatie. Ik kreeg de kans om mee te doen aan een trailwedstrijd. Ik haalde de finish niet, maar door die teleurstelling kreeg ik het gevoel dat ik de trailrunning weer moest oppakken. Mijn doel: de beste trailrunner ooit worden. Ik besloot hard te gaan werken en wedstrijden te blijven doen. Ik geloofde in mijn succes en wilde dat ook bewijzen.Een van de zwaarste wedstrijden was bij UTMB in 2019. Tijdens de run van 168 km was er een moment dat ik niets meer zag. Ik deed mee aan zoveel wedstrijden dat mijn lichaam de inspanning ervan niet meer aankon. Ik maakte de wedstrijd niet af, en de organisatoren vroegen me om te stoppen. Ik maakte me enorm zorgen dat ik nooit meer zou kunnen zien en daardoor met trailrunning zou moeten stoppen. Het verlies van mijn zicht was slechts tijdelijk, maar het voelde alsof ik mijn vertrouwen in de sport verloor.

Het duurde even voor ik mijn plek in de trailrunning had veroverd, maar het hele traject gaf zoveel voldoening. Na mijn eerste kampioenschap in 2018 wist ik dat ik het talent en de motivatie had om een toptrailrunner te worden. Ik bleef streven naar nog een winst, maar het leek me niet te lukken. In 2019 maakte ik een aantal wedstrijden niet af, en in 2020 stopte ik met wedstrijden. Ik bleef een intense passie voor de sport houden, dus in 2023 had ik een comeback. In 2024 won ik eindelijk een wedstrijd, de OCC-UTMB. Op deze overwinning ben ik ook het meest trots. Ik was er weer! Het harde werk wierp zijn vruchten af, en ik had eindelijk het gevoel dat ik weer vooruit kon.Voor mij is de belangrijkste mindset een liefde voor de sport. Ik heb veel uitdagingen gehad, maar omdat ik zo van trailrunning houd kon ik blijven doorgaan en ben ik wie ik nu ben.

Ik wil dat trailrunners zich bewust worden van de invloed van hun acties op het milieu. Trailrunning is heel snel heel populair aan het worden, maar veel hardlopers staan niet genoeg stil bij het beschermen van de omgeving. Ik wil hardlopers aanmoedigen om de natuur en onze planeet met zorg te behandelen: blijf op de gebaande paden, ruim je afval op en respecteer de wilde dieren. Een hardloper die zijn verantwoordelijkheid neemt, beschermt deze plekken. Ik weet dat het niet makkelijk is om iedereen iets bij te brengen, maar ik kan bij mezelf beginnen en het goede voorbeeld geven. Vorig jaar heb ik geholpen bij de organisatie van evenementen om het milieu te beschermen, en ik hoop dat meer mensen in de toekomst met me meedoen.Ik weet hoeveel ik met ACG kan doen om mijn droom te volgen en de volgende generatie te supporten. Ik ben ontzettend trots om het door Nike ondersteunde initiatief 'Boundless Girls with Yao Miao' te lanceren, waarmee we sport toegankelijker maken voor meer meisjes op basis- en middelbare scholen in China. Ik wil tieners inspireren die net als ik zijn opgegroeid in een onderontwikkeld gebied, zodat ze hun zelfvertrouwen gaan vinden en weten dat er meer is in de wereld. Sport heeft de kracht om voor hen nieuwe deuren te openen.

Haar groei van het landelijke China tot driemalig UTMB Finals-kampioen, en nu onderdeel van het ACG All Conditions Racing Department, is een verhaal van uithoudingsvermogen, geloof en een onuitputtelijke toewijding aan de sport.

For the win

Trailrunner Yao Miao loopt nieuwe doelen tegemoet met ACG

De favorieten van de redacteur

Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Verhalenhoek

Het is de vijftiende keer dat LeBron en Nike samen naar China gaan en een ding is niet veranderd: met basketbal brengen ze spelers van over de hele wereld samen in een multiculturele uitwisseling. Tijdens het laatste onderdeel van de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/lebron-james-forever-king-tour" target="_blank">Forever King tour</a> keek LeBron naar meerdere teams die vanuit alle hoeken van de wereld naar Chengdu waren gekomen: de jongens- en meisjesteams van China Rise, de EYBL Cal Stars (meisjes) en de Veritas Academy (jongens) uit Los Angeles. Hoewel hun liefde voor het spel op hele verschillende plekken in de wereld is ontstaan heeft<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/lebron-james-china-tour-archives" target="_blank">LeBron</a>, die ze kwam aanmoedigen tijdens hun strijd, voor iedereen altijd een heel belangrijke rol in hun leven gespeeld.

— Fotobijdrage van <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.instagram.com/zhengyibb/" target="_blank">ZhengYi</a>

Jeugdteams van China's Rise Academy, de Cal Stars uit LA en de Veritas Academy namen het tegen elkaar op tijdens LeBrons tour in China. En wie was er om ze aan te moedigen? Niemand minder dan de King zelf.

Samen naar de top

Melissa Jefferson-Wooden komt in Tokio uit voor de Amerikaanse vrouwensprintploeg op zowel de 100 als de 200 meter. Maar zeggen dat ze het simpelweg heeft verdiend om voor haar land uit te komen, doet geen recht aan het geweldige seizoen, van begin tot eind, van de atleet uit South Carolina. Ze is dit jaar onoverwinnelijk op de 100 meter. Tijdens haar voorronde bij de Amerikaanse kampioenschappen klokte ze 10,65, waarmee ze de op vijf na snelste vrouw uit de Amerikaanse geschiedenis werd. Ze gaat voor de legendarische dubbelslag in Tokio en als het haar lukt om beide onderdelen te winnen, zou ze de eerste vrouw zijn met dat resultaat in 22 jaar. Hier praat MWJ over haar onoverwinnelijke seizoen, haar toegenomen zelfvertrouwen sinds afgelopen zomer in Parijs en haar voorbereiding voor Tokio waar ze geschiedenis hoopt te schrijven.Opmerking van de editor: op 14 september maakte MWJ haar perfecte seizoen af door goud te winnen in Tokio met een tijd van 10,61 op de 100 meter; goed voor een kampioenstitel en de vierde snelste tijd ooit op dit evenement. Een winnaarsmentaliteit begint met het nemen van verantwoordelijkheid voor alles waar je invloed op hebt, en niet voor de rest. Toen ik opgroeide had ik niet per se de beste omstandigheden. Maar op mijn weg naar succes en mijn doelen op de baan kon ik me niet laten weerhouden door tegenslagen. Ik heb geleerd om niet te klagen over wat ik niet heb, maar me te richten op alles waar ik wél invloed op heb en me te laten inspireren door die dingen.Het grootste verschil dat ik dit seizoen bij mezelf opmerkte, was dat ik de strijd aanging met mezelf, niet met anderen. Ik focus niet op wat andere sporters kunnen, of op de mindere kanten. In plaats daarvan richt ik me op de dingen waardoor ik het beste uit mezelf kan halen, zoals mijn techniek of mijn coaching cues. Ik verlies niet uit het oog hoe ik de strijd kan aangaan met de beste versie van mezelf. Dat vraagt om een geheel unieke discipline. Als ik aan de startlijn sta, sta ik er voor mijn mensen. Dat is mijn familie, maar ook mijn team dat onderdeel is van mijn pad, zoals mijn coaches of mijn trainingspartners. Ik heb zo hard gewerkt om dit te bereiken, maar de werkelijkheid is dat al die mensen ook heel veel hebben gegeven zodat ik hier kan staan. Ik ga de strijd aan voor hen, niet alleen voor mezelf.&nbsp;

Het gevoel van de overwinning maakt de cirkel rond. Ik weet nog hoe goed het voelde toen ik de finishlijn over kwam op de 200 meter tijdens de kwalificaties, om de tijd te zien en de bevestiging te krijgen voor mijn harde werk en alle moeilijke momenten waar ik doorheen was gegaan. Hoe uitgeput je ook bent, als je de finishlijn bereikt voel je die rust en blijdschap over je heen komen. De finishlijn als eerste over gaan is uiteraard waar ik aan denk als ik denk aan winnen, maar ook dat gevoel van rust als je weet dat al je harde werk het waard was.Die dubbele wedstrijden zeggen een heleboel over je conditieniveau. Ik had dit jaar enkele fantastische mogelijkheden om dubbele wedstrijden te lopen in Kingston, Miami en Philadelphia. Tijdens die wedstrijden hadden we het voordeel dat de 100 meter en de 200 meter op verschillende dagen vielen, dus je kan ze een voor een tackelen. Je kan je tactisch gezien focussen op een doel per keer. Maar tijdens de kwalificaties kan het zijn dat je twee keer de 200 meter op een dag moet doen. Het duurde even voordat ik de knop kon omzetten voor de meer traditionele dubbel, maar al snel zei ik tegen mezelf, Melissa, stop met malen. Je bent in vorm, je bent er klaar voor. Je geest vertellen dat je lichaam klaar is voor de uitdaging: dat is waar het om draait. Ga ervoor en doe iets wat je nog nooit eerder hebt gedaan.&nbsp;

Gelukkig had ik een geweldig seizoen, maar de buit is nog niet binnen. Na Brussel zei ik in een interview dat ik nog steeds voel dat ik de overwinning moet najagen. En dat is de waarheid. Ik heb dit jaar de snelste tijd op de 100 meter ter wereld, en ik sta in de top vijf op de 200 meter, maar ik heb nog geen individuele titels of medailles. Ik laat me niet afleiden door iedereen die zegt dat ik de te kloppen atleet ben. Want dat klopt niet. Ik moet nog steeds iedereen te snel af zijn op die baan voordat ik kan zeggen dat ik aan de top sta.Elke performance, van mijn medaille in Parijs tot wat er ook gaat gebeuren in Tokio, begint met mijn stapsgewijze wedstrijduitvoering.Je kunt je makkelijk laten meeslepen door welke medailles of titels meer waard zijn. Maar als ik mijn wedstrijd niet uitvoer zoals het moet, kan ik niet eens denken aan de beloning. Laten we eerst de startlijn halen, de wedstrijd lopen, de stappen uitvoeren, en dan zien we wel wat er gebeurt.&nbsp;

Op 14 september maakte MWJ haar perfecte seizoen af door goud te winnen in Tokio met een tijd van 10,61 op de 100 meter; goed voor een kampioenstitel en de vierde snelste tijd ooit op dit evenement.

Voor Melissa Jefferson-Wooden telt alleen de eerste plaats

Rai Benjamin begeeft zich al zijn hele leven in verschillende werelden. Op de atletiekbaan is hij een van de snelste hordelopers op de 400 meter ooit, maar ook samen met zijn estafetteteam op de 4x400 meter heeft hij een aantal van de meest memorabele prestaties in de Amerikaanse geschiedenis neergezet. (Een recent voorbeeld: tijdens de estafetteloop in Parijs vorige jaar zette hij een inspirerende tijd van 43,13 neer in de laatste ronde, waarmee hij verhinderde dat Botswana zich kon terugvechten in de wedstrijd.) Hij draagt met trots het 'USA'-logo op zijn borst, maar hij is ook de trotse zoon van immigranten uit Antigua die een leven hebben opgebouwd in de New Yorkse wijk de Bronx. In Tokio komt Rai uit op de 400 meter horden voor zijn eerste wereldtitel. Zijn kwaliteiten als atleet zijn onlosmakelijk verbonden met zijn identiteiten als individu en als teamlid, en als Amerikaanse ster en zoon van Caribische ouders. Hieronder vertelt Rai over zijn identiteiten als atleet, zijn openbaring tijdens het seizoen dat hij ongeslagen bleef in 2024 en waarom hij zijn team boven alles verkiest. Van jongs af aan begreep ik wat atletiek zo bijzonder maakt als zowel een individuele als collectieve sport. Toen ik oud genoeg was om mee te doen aan internationale wedstrijden, mocht ik uitkomen voor Antigua op de wereldkampioenschappen voor junioren in Oekraïne. Het was een geweldige ervaring, maar nu besef ik dat ik een gevoel van saamhorigheid miste in mijn team. Als ik naar Team USA keek, zag ik dat iedereen het leuk had samen en dat ze hun eigen ding deden. Dat miste ik bij mijn team. Ik was toen 15 jaar oud en zat alleen op mijn hotelkamer in een vreemd land. Als je voor het eerst op een groot toernooi bent, is het belangrijk om teamgenoten te hebben die hetzelfde doormaken, ook als je individueel meedoet.Het was dat gevoel van saamhorigheid dat me uiteindelijk deed besluiten om me aan te melden voor Team USA. Al mijn vrienden kwamen ook uit voor de VS, en daar wilde ik bij horen. Het wisselen van sportnationaliteit was een lang proces. Er gingen twee volledige wedstrijdseizoenen voorbij voordat het was goedgekeurd. Ik weet nog precies waar ik was toen ik het nieuws kreeg. Ik had Spaanse les om 8.00 uur 's ochtends. Vreselijk. Iedereen zat weg te dommelen. Ineens kreeg ik een e-mail dat mijn overstap was goedgekeurd. Uitkomen voor zowel Antigua als de Verenigde Staten hoort bij mijn verhaal. Toen ik het herkomstland van mijn familie mocht vertegenwoordigen, begon ik aan een reis die mijn kijk op het leven voorgoed heeft veranderd, als atleet en als persoon.&nbsp;Voor mijn studie verhuisde ik van New York naar Los Angeles. Het leken wel twee verschillende werelden. Toen ik de luchthaven LAX verliet, zag ik voor het eerst in mijn leven een zesbaans-snelweg. De zon schijnt er altijd, nog geen wolkje aan de lucht, en overal waar je kijkt is een In-N-Out-burgertent. Dit was het leven dat je altijd op tv zag. En dan op de atletiekbaan. Ze liepen daar 400 meter in 45 seconden, en een estafette in 3 minuut 15. Ik dacht Wow, dit is wel even een ander niveau. Ik zeg met trots dat ik van de Oostkust kom, maar ik was ook klaar voor de cultuursomslag toen ik eerst op UCLA kwam en later USC, want ik wist dat ik er een betere atleet van zou worden.&nbsp;Sporters mogen blij zijn als ze een seizoen uitblinken in hun carrière. Het is nog zeldzamer om dat twee keer mee te maken. 2024 was voor mij een speciaal seizoen. Ik was ongeslagen op de horden, ik zette twee keer een wereldtijd neer, en de 4x400 meter estafette in Parijs was een van de meest bizarre wedstrijden die ik ooit heb meegemaakt. Maar 2018 op USC was pas echt magisch. Mijn tijden op de buitenbaan waren snel, en de estafetteploeg voor de 4x400 [Michael Norman, Ricky Morgan en Zach Shinnick] was van de buitencategorie. Maar uiteindelijk waren de zes jaar tussen die seizoenen in de jaren die mij hebben gevormd als atleet. Het waren de zwaarste jaren van mijn carrière omdat ik vaak geblesseerd was. Er moest iets veranderen. Ik ging naar mijn coach, Joanna Hayes, voorafgaand aan het seizoen van 2024 en zei "Luister, ik wil dit jaar gewoon weer plezier hebben in wat ik doe. Ik wil niet teveel nadenken. Ik wil gewoon lopen, gezond blijven en weer plezier hebben in de wedstrijd." Ze is een fantastische coach en samen met mijn trainer maakte ze een plan voor het seizoen. Het was alsof er een knop omging, en ik voelde me weer mijzelf.

Ik begon weer meer te genieten van mijn tijd op de baan toen ik me eenmaal overgaf aan de dingen waar ik geen invloed op had. Je kunt je maar tot een bepaald punt voorbereiden. Je kunt alleen maar trainen, in het moment leven en accepteren wanneer je genoeg hebt gedaan. Ik zeg vaak dat 2024 mijn seizoen van overgave was.&nbsp;Weten wanneer je 'nee' moet zeggen is een van de belangrijkste kwaliteiten voor elke atleet. Ik heb twee van dat soort heldere momenten gehad in mijn leven. Een daarvan was toen ik ervoor koos om niet mee te doen aan de Pre Classic in 2024. Ik had een blessure aan mijn dijbeen die steeds weer terugkwam. Ik weet nog goed dat ik tegen mijn coaches en manager zei dat ik de rest van mijn seizoen zou verpesten als ik naar Pre zou gaan. Ik had mijn zinnen gezet op Parijs later die zomer. Ik wist dat ik een medaille in Parijs op het spel zou zetten als ik door de pijn heen zou lopen in Eugene. Gelukkig stond iedereen in mijn team achter me. Mijn been kon genezen. Tijdens de wedstrijd in juli in Monaco wist ik dat het de juiste beslissing was geweest. Die overwinning gaf me alle vertrouwen die ik nodig had voor Parijs.&nbsp;Pas als je een estafette hebt gelopen, weet je hoe speciaal het is om alles te geven voor je teamgenoten. De medaille op de 4x400 meter in Parijs betekent meer voor me dan de gouden medailles die ik alleen heb behaald. Alle vier hebben we het gedaan voor elkaar. We hebben het gedaan voor ons land. Ik heb mijn hele leven nog nooit zoveel geluid gehoord als die dag in het stadion toen ik dat stokje in de laatste ronde in handen kreeg. Op het laatste stuk zat ik er volledig doorheen, ik was kapot. Ik dacht alleen maar, 'God, help me alsjeblieft de finish over!'&nbsp;Ik weet nog dat ik de finish overkwam met een uitzinnig gevoel. De jongens waren superblij, mensen waren door het dolle heen. Het was een van de moeilijkste dingen die ik ooit heb gedaan.Het mentale aspect van de competitie gaat me nu beter af dan ooit. Mijn overwinning op de nationale kampioenschappen in de VS is een geweldig voorbeeld van hoe ik ben gegroeid als hardloper. Caleb Dean begon op de buitenbaan en ging explosief van start, alsof hij uit een kanon kwam. Maar ik heb het al zo vaak tegen deze jongens opgenomen. Ik weet precies hoe ze zo'n wedstrijd aanvliegen. Ik wist dat Caleb de eerste zes horden voluit zou gaan. Ik weet meestal rond horde zeven of iemand zo'n tempo kan volhouden, en ik wist dat ik hem eruit kon lopen. Dat is pure ervaring. Ik vertrouw op mijn kennis en mijn wedstrijdplanning, zodat ik niet van mijn stuk wordt gebracht door wat een concurrent doet. Ik twijfel niet meer aan mijn tactiek, wat ik vroeger als jonge hardloper soms wel deed.&nbsp;

De Amerikaanse hordeloper gaat op voor zijn eerste individuele goud op de wereldkampioenschappen in Tokio. Zijn succes wordt gevormd door zijn verschillende identiteiten, als individu, als teamlid, als zoon van Caribische immigranten en als trotse Amerikaan.

De wereld van Rai Benjamin

Tekst en afbeeldingen: <a rel="noopener noreferrer" href="https://admin.about.nike.com/company/people/curtis-rowser-contributing-writer" target="_blank" class="ql-size-small">Curtis Rowser</a>Het is eind juli, maar in het zuiden van de Verenigde Staten begint de zomer pas net. Jonge basketballers dromen van dit exacte moment, en voor de beste spelers van het land is dat jaarlijkse moment weer aangebroken. In het Riverview Park Activities Center in Augusta, South Carolina, gonst het van de belangrijke mensen in de basketbalwereld. NBA-scouts zijn in groten getale in de zaal aanwezig, coaches als John Calipari, Tom Izzo en Dan Hurley sieren de zijlijn en met nog duizenden andere toeschouwers zit de ruimte tot de nok vol. Iedereen is hier met dezelfde reden: zien hoe de volgende lichting sterren invulling geven aan de sport. Peach Jam is het kroonjuweel van het jeugdbasketbal en het hoogtepunt van de Nike Elite Youth Basketball League (EYBL), een zomercompetitie waarin de beloften van over de hele VS uitkomen. Dit platform is een uitgelezen kans om zich te meten met de top van hun leeftijdsgroep, onder de aandacht van scouts te komen en met de beste resources te kunnen werken.

Peach Jam is ook een belangrijk onderdeel van een groter ecosysteem dat Nike in de afgelopen decennia zorgvuldig heeft vormgegeven. De Swoosh wil een grotere rol in het basketbal gaan spelen, die veel verder gaat dan in juli en augustus prijzen uitreiken voor de grootste talenten. Voor elk sportmerk is het belangrijk om grote namen in je stal te hebben. Maar waar het voor Nike echt om draait, is om de beste junioren langdurig een platform, een community en de middelen te bieden om het basketbal van morgen vorm te geven.

Die inzet valt op in een basketbalcultuur die op bijna dagelijkse basis op talloze manieren lijkt te veranderen. Vroeger inspireerden alleen de echte supersterren als Kevin Durant, LeBron James, A'Ja Wilson en Sabrina Ionescu de volgende generatie basketballers. Nu zie je scrollend op Instagram of TikTok de hoogtepunten in overvolle gymzalen op middelbare scholen die viral gaan in huiskamers over de hele wereld. Jongeren discussiëren net zo fel over de beste middelbare schooltalenten Tyran Stokes en Brandon McCoy als de generatie voor hen sprak over Russ en CP3. Middelbare schoolhelden, en zelfs de wonderkinderen die in de lagere klassen zitten, worden onderdeel van het culturele gesprek en zijn vroeger dan ooit bekende spelers. Beroemd worden is niet langer de eindstreep, maar het startpunt.

Nike's basketbalstrategie voor amateurspelers begint bij het zo vroeg mogelijk ontdekken van de beste atleten. Zij krijgen vervolgens <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/kevin-durant-interview-nike-eybl-grassroots-basketball" target="_blank">de beste middelen, waardoor Nike een klasse apart is</a>. Karie Conner, Nike's VP/GM van Basketball en Kobe, omschrijft het als volgt: "We focussen ons op dat ene talent dat eruit springt, de absolute top van het basketbal, de beste 1 procent van de beste 1 procent." "Vanuit onze kennis en ervaring weten we dat dat de atleten zijn die het echt kunnen gaan maken en waar andere spelers tegen opkijken. Die de spelmakers van de toekomst kunnen worden."

Dit inzicht komt voort uit een scherpe focus, waardoor Nike goed weet wat atleten nodig hebben, volgens Conner. "Het gaat niet alleen om het product en de gear. Het gaat er ook om dat we ze geven wat ze nodig hebben, ze het juiste podium bieden en dat we met ze samenwerken." Peach Jam biedt dat podium overduidelijk. Je ziet LA Clippers-sterspeler Bradley Beal de overwinning vieren met zijn Bradley Beal Elite Squad, die hij zojuist voor de eerste keer ooit naar het kampioenschap van het programma heeft gecoacht. Ze werden begeleid door een MVP-prestatie van JJ Andrews, een van de beste en gescoute spelers voor Arkansas. Zijn naam wordt genoemd naast die van Jayson Tatum, Cade Cunningham, AJ Dybantsa en andere grootheden die hun legacy hebben bewezen op dit veld, wat zo moeilijk te trotseren is. BBE heeft het de hele week moeten doen met een onvolledig team. Soms waren er maar zes spelers beschikbaar. Maar in elke minuut en bij elk bezit van de bal toonde het team het mantra dat op alle banners in de zaal te vinden is: No excuses. Just banners. En inderdaad, deze week in Augusta gaat de geschiedenisboeken in.

NY vs. NY

Na Peach Jam gaat Nike door naar het noorden, waar een nieuw strijdtoneel alweer klaarstaat: Victory Park in New York City, thuisfront van Nike's NY vs. NY finale. Het is half augustus en de zomer is in volle gang. De grootste talenten van New York City, jongens en meiden, vertegenwoordigen hun 'borough' tijdens een zomertoernooi dat verspreid plaatsvindt op de meest iconische velden van het basketbal: West 4th, Dyckman en Rucker Park Peach Jam, en de EYBL wereld in het algemeen, zijn verfijnd en zorgvuldig georganiseerd, terwijl NY vs. NY vibreert van de rauwe, ongefilterde energie met wat ruwere randjes. Dat is standaard, en voor Nike nog een manier om de missie uit te breiden. "We mogen de community's niet vergeten", vertelt Connor. "We moeten zorgen dat deze manieren van verbinding verder ontwikkeld worden, zodat niets op zichzelf staat."&nbsp;&nbsp;&nbsp; Dit is het zevende seizoen dat Nike NY vs. NY organiseert, en het wordt alleen maar groter. Tijdens de zomer hebben NBA-supersterren, zoals Luka Dončić, Ja Morant en Jalen Brunson, hun weg naar de wedstrijden gevonden. Er zijn andere belangen dan tijdens de periode van live recruitment, maar dat betekent niet dat ze minder waard zijn. NY vs. NY is persoonlijker. Hier gaat het om de trots van de wijk. En de spelers vergeten nooit dat ze persoonlijk uitgekozen zijn om de Swoosh te vertegenwoordigen. "Dat Nike naar je kijkt is echt een zegen", zegt Jermel Thomas, four-star point guard en gescoute speler van Saint Louis University, voordat de NY vs. NY kampioenschap van start gaat. "Je ziet de beste spelers in de NBA met Nike, zoals Kevin Durant en Giannis. Daar onderdeel van uitmaken, en hun support ontvangen... Meer heb je niet nodig." Jermel draagt de Bronx op de achterkant van zijn shirt en is een van de meest bijzondere spelers van het land, waaraan hij zijn bijnaam Magic Mel te danken heeft. Hij is de belichaming van die 'beste speler' waar Karie Conner het over heeft. De jongeren volgen elke stap die hij in Victory Park zet. Met zijn beroemde hi-top kapsel en 1,90 meter is hij niet te missen. Ruim 1000 fans zitten schouder aan schouder om het veld heen en buiten het park kijken meer toeschouwers vanaf een hogere plek mee. Magic Mel maakt er in de halve finale tegen Gersh, het team uit Brooklyn, een echte show van. Hij behaalt met zijn Dyckman-team de winst met twee punten verschil en verovert een plek in de kampioenschappen.&nbsp; Helaas was de laatste wedstrijd niet zijn beste moment. Jemel & co. hebben die uiteindelijk verloren. Hij is teleurgesteld, maar houdt zijn hoofd hoog en zijn zelfvertrouwen lijkt onaangedaan. Hij weet dat winst en verlies slechts de context zijn van een groter geheel.

In de tussentijd vieren de meiden van West 4th hun overwinning van het kampioenschap. Het team speelde onder leiding van hun beste en gescoute speler voor Maryland, Jordyn Jackson. Deze oorspronkelijke inwoonster van D.C. is een van de weinige spelers die niet uit New York City komt, maar door Nike is uitgenodigd om in de NY vs. NY mee te spelen. En ze kwam niet om zich aan te passen. Jordyn trok veel van de aandacht naar zich toe, met het volste recht. De manier waarop ze zichzelf presenteert, hoe de bal haar handen lijkt te vinden, hoe het zelfvertrouwen van haar teamleden groter lijkt te worden als ze met hen op het veld staat... Het is duidelijk dat Jordyn hiervoor is gemaakt.&nbsp;&nbsp; Door haar teamgenote Ava Thomas weet je weer dat de beste atleten van Nike geen monolieten zijn. Ava is een van de beste guards van New York City. Een echte killer, maar wel met een volledig andere aanpak. "Veel mensen richten zich op het scoren", zegt ze. "Dat is zeker belangrijk, maar het is net zo belangrijk om je op de kleine dingen te richten, zoals de verdediging, praten met je teamgenoten en de energie erin houden. En natuurlijk buiten het veld een geweldige student zijn."

Ava werd recentelijk ontdekt door de Naismith Foundation als een van de beste student-atleten van het land. Mede dankzij haar spel in de Nike zomerwedstrijden is ze gescout door Quinnipiac University, nadat ze van Dartmouth, Lafayette, American en een aantal andere universiteiten een aanbod had ontvangen. "Het is op je zeventiende een geweldig gevoel dat je werk misschien wel resultaat oplevert. Ik werk hard, en het is ontzettend bijzonder om op deze leeftijd door Nike ontdekt te worden", zegt ze. Voor Ava is haar ontdekking door Nike als opvallende speler tussen haar leeftijdsgenoten meer dan een blijk van waardering. Het is de rode draad van haar verhaal. Haar eerste levendige herinnering aan Nike is gekoppeld aan een van de meest hartverscheurende dagen in het basketbal. Op dezelfde dag dat de wereld Kobe Bryant verloor, trok Ava haar eerste paar Kobe schoenen aan. Wat een gelukkig moment had moeten zijn, werd iets diepers en heftigers, een herinnering aan hoe grootsheid zelfs in afwezigheid voor inspiratie kan zorgen.

Mamba League Invitational

Wat ons naar Los Angeles brengt. Een paar weken na NY vs. NY zien we Kobe's legacy in volle glorie bij de Mamba League Invitational. Nike heeft hier een <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.instagram.com/reel/DNweIH7QgEn/?utm_source=ig_web_copy_link" target="">opvallend</a> geïmproviseerd basketbalveld in de open lucht gemaakt, bij LA Live en recht tegenover Crypto Arena. Voor het derde jaar op rij heeft het merk de beste jongens en meiden uit het land uitgenodigd om de wereld te laten zien waarom zij de nieuwe basketballers zijn die de wereld gaan inspireren zoals Kobe dat nog steeds doet. De jongeren komen aan in L.A. en de zon schijnt vol, met temperaturen van boven de 30 graden. Het veld staat bomvol fans met alle leeftijden en achtergronden. Vanessa Bryant en Rob Pelinka zitten aan de zijlijn, hun ogen strak gericht op het talent dat op het veld Mamba's legacy voortzet.

Kobe's aura hangt in de lucht. NY vs. NY voelt als een ode aan de essentie van de sport, maar Mamba League voelt als een eerbetoon aan de verantwoordelijkheid die erbij komt kijken als je zo'n geweldige speler bent, of wat het eigenlijk betekent om de Kobe standaard voort te zetten.&nbsp; Dat gevoel daalt in naarmate de winnaars van de Mamba League Invitational hun trofeeën in de lucht houden op het midden van het veld, aan hen overhandigd door Vanessa Bryant. De jongeren zijn uitgelaten, maken selfies, nemen Reels op, allemaal met de trofeeën hoog in de lucht, en de andere boodschap is duidelijk: dit gaat om meer dan hardware of sneakers.

Eén ding dat via deze <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/paige-bueckers-exclusive-interview" target="_blank">platformen voor amateurspelers</a> duidelijk wordt, of het nu het vurige NY vs. NY, het grootse Peach Jam of de eerbiedige Mamba League is, is dat de jonge atleten van nu alweer iets anders nodig hebben dan die van een paar jaar geleden. De sport heeft zich ontwikkeld, en de druk, mogelijkheden en vraag die daarbij komen kijken ook.&nbsp; "Ze hebben support nodig tijdens hun hele traject", zegt Connor. "Ze worden niet alleen de beste van het veld doordat ze de beste gear krijgen. Het gaat erom dat we ze supporten bij hun spelontwikkeling, &nbsp;dat we ze helpen met mentorschap. We kunnen zoveel van onze [NBA en WNBA] atleten inzetten. Zij willen graag een mentor zijn en in de jongeren investeren. We hebben de mogelijkheid om ze alles te geven wat ze nodig hebben voor succes in de sport." Daarom zie je Chris Paul en Bradley Beal op de bank zitten met hun coachpolo aan. En daarom zie je Ja Morant praten met zijn EYBL Jr. Twelve Time programma na een pittig verlies. En daarom heeft Nike een moderne herstelsuite geregeld bij het hotel van het team in Augusta. Geen middel wordt onbeproefd gelaten.

Nike blijft een wereldwijde leider in de ontwikkeling van infrastructuur, in het creëren van kansen en vormgeven van cultuur, maar bij die inzet is voor zelfingenomenheid geen plaats. "We staan misschien wel aan de top, maar we moeten blijven opletten. De toekomst van de sport is nu, en we moeten blijven nadenken over de gebieden waar we de sport kunnen laten groeien, en naar de jongere generatie kunnen uitbreiden. Zodat zij ook groeien en de sport op de juiste manieren leren", zegt Connor. "We moeten ons ook richten op het vrouwenbasketbal en daarin investeren, het verbeteren en het uitbreiden. Daar zijn we mee bezig." Bij LA Live is het tijd om het veld te ruimen. De tribune is leeg, het publiek verlaat langzaam het terrein en de geluiden van het spel vervagen. Net buiten de hekken staat het bronzen beeld van Kobe, schitterend onder de sterrenhemel, als een herinnering dat grootsheid nooit verleden tijd is. De zomer met Nike Basketball is dan misschien voorbij, maar in de woorden van wijlen Black Mamba: het werk is nog niet af.

Curtis&nbsp;Rowser III is een journalist uit Atlanta die zich richt op basketbal, rap, cultuur, reizen en lifestyle. Zijn teksten en foto's zijn onder meer verschenen in&nbsp;SLAM,&nbsp;BET,&nbsp;TimeOut,&nbsp;Epicenter-NYC,&nbsp;Brooklyn Magazine en&nbsp;AmNY. Ooit basketbalde hij in de Division I, waarna hij een Master in Sports Industry Management van de universiteit van Georgetown haalde en een Master Journalistiek van de New York-universiteit.

Curtis Rowser

Echte support voor jonge basketbalspelers gaat om meer dan het beschikbaar stellen van gear. Om spelers en de sport vooruit te helpen, heeft Nike een uitgebreid netwerk opgezet van platformen, mentoren en kansen. En de beste manier om het effect hiervan in actie te zien, is het jeugdtoernooi van afgelopen zomer.

Uitgelicht

Achter de schermen: hoe Nike de volgende generatie van de beste bastketballers klaarstoomt

Nadat hij vol ongeloof zijn handen in de lucht gooide toen hij het lint van de U.S. Nationals doorbrak, wist Cooper Lutkenhaus precies waar hij moest kijken. Zijn hele gezin stond verspreid langs het Hayward Field van de University of Oregon, op strategisch gekozen plekken. En dat allemaal om hem aan te moedigen tijdens de finale van de 800 meter. Zijn moeder Tricia filmde de wedstrijd zoals ze al zo vaak had gedaan en stond een paar rijen boven de startlijn. Zijn middelste broer Andrew bevond zich ter hoogte van de 200 meter, zijn oudste broer George Jr. bij de 300 meter en zijn vader George Sr. stond bij het laatste stuk van 100 meter. Ze hadden net gezien hoe Cooper een tijd van 1:42,27 had gelopen: de op drie na snelste tijd voor een Amerikaan en een van de indrukwekkendste prestaties van een middelbare scholier ooit.&nbsp;Na die prestatie staat Lutkenhaus veel te wachten. Deze maand doet hij mee aan de wedstrijd in Tokio. Hij is de jongste Amerikaan in de geschiedenis die deelneemt aan de Wereldkampioenschappen atletiek. De samenwerking met Nike is eind augustus ondertekend en hij draagt voor de eerste keer de Swoosh als professionele Nike atleet. Door dit contract krijgt Cooper, net een paar weken begonnen met zijn derde schooljaar, de kans om tijdens de rest van zijn middelbare schoolcarrière de strijd aan te gaan met grootheden. Buiten Tokio is hij een leider voor zijn leeftijdsgenoten, vooral tijdens de periode dat hij naar Northwest High in Texas ging. Het is een verantwoordelijkheid die hij serieuzer begon te nemen nadat hij begon bij het Nike Elite programma, waar hij als eerstejaars binnenkwam. Cooper deelt hier zijn mening over leiderschap, mentorschap en wat het betekent om hard te lopen voor je gezin. Ik ben de jongste, en dat houdt je met beide benen op de grond als je eenmaal een bepaald niveau van succes hebt gehaald. Tijdens mijn jeugd probeerden mijn broers en ik altijd de beste te zijn. Wie kon het snelste hardlopen? Wie kon de hoogste cijfers halen? Doordat ik de jongste van het gezin ben, won ik niet veel van deze wedstrijdjes, maar het gaf me wel de drive om elke dag de strijd aan te gaan.Ik heb geluk, want het is niet altijd zo dat broers elkaars grootste fans zijn. George zwemt op de universiteit en Andrew loopt hard op de universiteit. We willen allemaal het beste voor elkaar. Zij waren mijn grootste supporters toen ik meedeed aan de U.S. Nationals. Dat zij altijd voor me klaarstonden, is zo belangrijk geweest voor mijn ontwikkeling in de afgelopen paar jaar.&nbsp;Als je omringd wordt door mensen van een bepaald niveau, groei je vanzelf als leider. Het Nike Elite programma leverde mij een enorme groei op. Ik kwam erbij aan het einde van mijn eerste jaar, in 2023, en ik ben op twee groepsreizen geweest, waar we met alle 40 atleten samen trainden. Ik was de jongste dat eerste jaar. Ik zei niet veel. Toen ik er in mijn tweede jaar heenging, praatte ik een stuk meer. Ik denk dat veel mensen vinden dat ik het afgelopen jaar sterk ben gegroeid. Dat is voor een groot deel dankzij de mensen om me heen. Ondanks dat we allemaal een andere leeftijd hebben en aan verschillende wedstrijden meedoen, kunnen we van elkaar en van onze coaches leren.

Je ziet het in de ogen van een hardloper als die er niet alleen voor zichzelf staat. Je ziet een bepaald leiderschap bij degenen van ons die na het Elite programma thuis weer wedstrijden gaan lopen, en dat nemen ze mee naar de wedstrijden op hun middelbare school. Je ziet het in hun ogen als ze aan het lopen zijn. Het is bijna een soort verantwoordelijkheid. Volgens mij zie je dat bij elke Nike atleet. Donavan Brazier bij USA, bijvoorbeeld. Toen hij over de eindstreep kwam, zag je het in zijn gezicht nadat hij had gewonnen. Een atleet zijn voor Nike en een leider zijn bij Nike gaan hand in hand. Ik heb het gevoel dat ik een sterkere leider ben nu ik aan het Nike Elite programma heb deelgenomen en terug ben op school.Leiderschap laat je zien met woorden en acties. Ik heb flink meer vertrouwen gekregen in het aanvoeren van mijn leeftijdsgenoten op Northwest. Ik vond het altijd al belangrijk om te leiden door te doen, maar ik denk dat ik me door het Elite programma meer uitspreek. Ik deed meer mijn best en probeerde mijn teamgenoten in het jaar onder mij zoveel mogelijk te helpen. In mijn seizoen als tweedejaars, vorig jaar, kwam er een eerstejaars bij die ik onder mijn hoede nam. Hij doet het de laatste tijd heel erg goed. Ik probeerde alles in me op te nemen wat ik interessant vond op die reizen met Elite, en dat vervolgens toe te passen in het programma van mijn middelbare school.&nbsp;Op dit moment bepaal ik mijn doelen per dag. Ik heb heel erg zin in de wereldkampioenschappen. Ik wil zien hoe ver ik in de voorrondes kan komen. En dan, als ik de finale haal... Je weet maar nooit. Vooral bij een evenement als de wereldkampioenschappen weet je nooit wat er gaat gebeuren.&nbsp;Ik sta er net zo goed voor Northwest High School als voor Team USA. Maar wat er ook gebeurt, ik sta er altijd voor mijn gezin. Ze hebben zoveel opgegeven voor mij, om te komen waar ik nu ben. Ik wil dat ze trots kunnen zijn.&nbsp;

De 16-jarige hardloper van de halve mijl gaat in Tokio meedoen als de jongste deelnemer van Team USA ooit, maar zijn positie als leider zat er al lang aan te komen.

How I Got Here

Cooper Lutkenhaus loopt nu al voorop in de strijd

Tekst: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/rachel-cavanaugh-contributing-writer" target="_blank" class="ql-size-small">Rachel Cavanaugh</a> Portretfoto's: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/vivian-kim-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Vivian Kim</a>Toen Maria Sharapova op de US Open in 2006 de baan opstapte in een korte zwarte jurk die glinsterde in het licht, zette ze de tenniswereld op zijn kop.De Nike look die was afgewerkt met kristallen en tot in de puntjes op maat gemaakt, bracht sport en mode samen op een manier die op dat podium en op dat niveau nog niet was vertoond: gedurfd, rebels en niet te missen. De jurk was niet zomaar een kledingstuk. Het was een statement.Dé jurk, die was ontworpen door Martin Lotti, toen de Global Creative Director Nike Women's Training, werd al snel een cultureel keerpunt: het bewijs dat performancekleding elegant en uitgesproken kon zijn, zonder in te leveren op functionaliteit.

"Toen waren sport en mode nog niet zo met elkaar verweven als tegenwoordig", herinnert Lotti zich. "Die samensmelting van de twee werelden was nog heel erg nieuw. Die jurk zorgde ervoor dat er een nieuw snijvlak ontstond, een snijvlak dat inmiddels de moderne look van tenniskleding bepaalt. Ik noem het ook wel 'onverwachte performance'. Het zag eruit als een jurk, maar was gemaakt om op het hoogste niveau te presteren. De boodschap: je hoeft niet in te leveren op stijl om te presteren."Nu, twintig jaar later, keert Sharapova terug naar de baan in een andere zwarte jurk, dit keer als nieuwste lid van de International Tennis Hall of Fame. Wederom verzorgt Nike haar kleding voor dit bijzondere moment.

"De cirkel is rond, niet alleen voor mij persoonlijk, maar ook voor Nike", zegt Lotti. "Dat we onderdeel mogen uitmaken van haar verhaal, van die overwinning tot aan haar introductie in de Hall of Fame, is ongelooflijk."Om de samenwerking van bijna twee decennia te vieren, hebben Lotti (nu Nike's Chief Design Officer) en zijn team de originele jurk voor deze gelegenheid in een nieuw jasje gestoken. De meest iconische details zijn behouden, zoals de ronde halslijn, het fantastische zwarte design en de subtiele glinstering, &nbsp;maar deze versie is verfijnd met een langere zoom en een geplooide rok om aan te sluiten bij de sfeer van de avond.De nieuwe look is ook voorzien van enkele persoonlijke verwijzingen: de vijf sterren op de jurk staan voor de grandslamtitels van Maria; de strakke, op maat gemaakte jas heeft een speciale knoop die is ontworpen met een algoritme gebaseerd op de verjaardag van haar zoon; een modern en metallic haarsieraad;&nbsp;een speciale Swoosh armband;&nbsp;en een unieke uitvoering van de Nike Shox Z, een nieuwe sportswearschoen die later dit jaar wordt gelanceerd.

Samen vormen de items een look die van top tot teen grootsheid uitstraalt en waarmee het verleden en het heden van de tennisheld worden geëerd."We wilden die korte zwarte jurk die mensen zich kunnen herinneren opnieuw maken, maar dan aangepast voor deze speciale gelegenheid", legt Lotti uit. "Ze is hier niet om te winnen, maar om te vieren wat ze heeft bereikt. Dus we hebben de jurk doorontwikkeld. Hij is wat formeler en iets reflecterender. De ziel van het origineel is behouden, maar dan aangepast aan dit moment."

Die ziel, &nbsp;een mix van performance, stijl en persoonlijke verhalen, stond altijd centraal in de samenwerking tussen Nike en Sharapova, die uitlegt dat het nieuwe design herinneringen oproept aan het origineel en alles wat daarna kwam.&nbsp;"Het was echt een cruciaal moment", zegt Maria. "Ik weet nog dat ik de jurk voor het eerst aantrok. Het voelde zo speciaal. Ik voelde me er zo zelfverzekerd in. Ik kon me vrij bewegen en het was echt een verlengstuk van mijn eigen stijl, maar dan met een atletisch doel. Ik kon alle bewegingen maken die ik moet maken op de baan, maar ik voelde me tegelijkertijd heel elegant en sterk."Die tweeledigheid, elegantie en kracht, is nog altijd kenmerkend voor de stijl van Sharapova. Als atleet, ondernemer en moeder neigt ze naar tijdloze items die comfort combineren met een zelfverzekerde uitstraling en functionaliteit."Ik draag nog steeds kleding die ik al jaren heb", zegt ze. "Het heeft iets moois om die speciale trui of speciale jurk te dragen waarin je zeker weet dat je je helemaal jezelf voelt. Het is onderdeel van wie je bent. Deze zwarte jurk is precies dat."

Ze weet nog hoe de jurk ervoor zorgde dat alle ogen op haar gericht waren, maar er was meer dan dat. De jurk doorbrak verwachtingen, &nbsp;niet alleen verwachtingen over wat atleten konden dragen, maar ook over hoe ze zich konden gedragen op de baan. Lotti beaamt dat en merkt op dat het een gewaagde stap op onbekend terrein was."Maria was krachtig én elegant toen ze speelde in die jurk", zegt hij. "Stereotypen werden aan diggelen geslagen. Je hoefde niet meer te kiezen voor het een of het ander. Het kon allebei tegelijk."

En op die momenten is Nike op zijn best, zegt Lotti, als het de status quo uitdaagt. "De beste projecten zijn de projecten waarmee we iets nieuws proberen. Iets dat nog nooit eerder is gedaan", zegt hij. "Dat is wanneer Nike zichzelf opnieuw uitvindt en de atleet en de gehele sport verder pusht."Uiteindelijk staat de jurk, toen én nu, symbool voor de blijvende relatie &nbsp;&nbsp;van het merk met Sharapova en met alle atleten.&nbsp;"We noemen de atleten onze familie", zegt Lotti. "En dit is precies wat dat betekent. Hun dromen zijn onze dromen. We zijn er voor de ups en de downs. We zijn er als niemand kijkt, maar ook als de hele wereld met ze meeleeft."

In 2006 droeg Maria Sharapova een speciaal voor haar gemaakte zwarte tennisjurk op de baan, waarmee ze bewees dat stijl en performance hand in hand kunnen gaan. Om haar introductie in de International Tennis Hall of Fame in 2025 te vieren, maakten we een nieuwe jurk voor haar.

De legendarische zwarte tennisjurk van Maria Sharapova

Al bijna 50 jaar lang maakt Nike met simpelweg het element lucht onvoorstelbare technologie, die we continu verbeteren zodat atleten optimaal kunnen presteren. Onze laatste doorbraak is een nieuw innovatief materiaal: Nike Radical AirFlow, dat we tijdens het trailrunseizoen van deze zomer hebben gelanceerd. Nike heeft jarenlange ervaring met het maken van performancekleding, en dit is de volgende stap. Wetenschappers, designers en ontwikkelaars bij Nike vroegen zich af hoe ze kleding konden maken die hardlopers koel zou houden met behulp van de lucht om hen heen.&nbsp;Trailrunning is een van de meest extreme sporten om performancekleding mee te testen. De sport is zo zwaar dat die bijna niet kan worden vergeleken met een andere. Trailrunwedstrijden variëren van verticale klimpartijen van één kilometer lang tot meerdaagse evenementen in onherbergzame omstandigheden. Neem nou de iconische wedstrijd van 100 mijl (circa 161 kilometer) door de Sierra Nevada in Californië, waar de temperatuur vaak boven de 38 graden uitkomt. Tijdens deze race krijgen de hardlopers te maken met hoogteverschillen van meer dan 5 kilometer naar boven en 7 kilometer naar beneden. Atleten kunnen niet alleen minder goed presteren in heet en vochtig weer, ze lopen daardoor ook meer risico op letsel of zelfs ziekte.&nbsp;Trailrunners zijn gewend aan deze extremen en om de rest voor te blijven, hebben ze hun eigen manieren bedacht om verkoeling te zoeken. Een ijskoude handdoek in de nek leggen. Halverwege de trail in een beek of rivier gaan liggen, als een kind in een badje. Lagen kleding uitdoen tijdens het lopen.

Maar wat als het materiaal van de kleding de oplossing zou kunnen zijn? Multidisciplinaire teams bij Nike, die grotendeels zelf uit trailrunners bestaan, gingen aan de slag met het ontwikkelen van kleding die gebruikmaakt van het natuurlijke afkoelingsmechanisme van het lichaam.&nbsp;"Het vermogen van het lichaam om zweet te kunnen verdampen is erg belangrijk voor atleten", zegt Jahan Behbahany, Senior Director, Nike Apparel Innovation. "We waren op zoek naar een materiaal dat de luchttoevoer naar de huid kan versnellen waardoor dat verkoelende verdampingsproces kan worden opgevoerd. We wisten dat we daarvoor de juiste mensen en middelen in huis hadden."

Dit zou bij lange na niet de eerste keer zijn dat Nike de luchtcirculatie verbetert voor atleten. Het intensieve onderzoek van Nike naar de aerodynamica van pacers heeft bijgedragen aan twee van de meest indrukwekkende recordpogingen van de afgelopen tien jaar: <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/inside-look-at-nike-breaking2-project" target="_blank">de historische marathontijden van Eliud Kipchoge</a> in 2017 en 2019, en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/topics/breaking4" target="_blank">de inspirerende poging van Faith Kipyegon</a> om één mijl binnen 4 minuten te lopen. Nike atleten en coaches hebben veelvuldig gebruikgemaakt van volledig mesh materialen voor een betere luchtcirculatie bij hoge temperaturen, van Nike Stand-Off tot Nike Dri-FIT. Nike wetenschappers, designers en ontwikkelaars weten heel goed dat kleding een beslissende factor kan zijn voor atleten die hun volledige potentie willen benutten. Op basis van de extreme omstandigheden van trailrunners, wisten ze dat ze een nieuwe oplossing moesten vinden voor een betere luchtcirculatie op de huid.Nadat ze de traditionele mesh onder de loep hadden genomen, stelden de teamleden dat ze met gebruik van luchtkanalen lucht zouden kunnen opvangen, versnellen en via de gaten in de stof doorsluizen naar de huid. Terwijl de atleet hardloopt, zorgt het materiaal dat de lucht sneller bij de huid komt, wat de verkoelende verdamping stimuleert. Met andere woorden: het natuurlijke zweetafvoerende vermogen van je lichaam wordt versneld.Het multidisciplinaire team van Nike wilde een ademend materiaal ontwerpen waar de luchtkanalen perfect in konden worden gebouwd, met maximaal comfort en minimale afleidingen. De teams haalden inspiratie uit de wet van Bernoulli, met name het&nbsp;Venturi-effect: wanneer een vloeistof door een vernauwing loopt, gaat deze sneller stromen en neemt de druk af. Van materiaalkeuze tot de constructie van de knit: alles werd overwogen, onderzocht en getest voor de meest efficiënte luchtcirculatie op de huid.

Het nieuwe materiaal is een hydrofiele knit voor een goede vochtregulatie en een ventilerend aanvoelende textuur. De luchtkanalen zorgen dat de lucht op de voorkant van het materiaal sneller wordt doorgevoerd naar de huid. De Nike onderzoekers kwamen erachter dat de luchtkanalen met behulp van een aantal inkepingen binnenin de kleding (het stuk dat de huid raakt) de luchtcirculatie langer vasthielden op de huid."We hebben tijdens het testen en ontwikkelen allerlei soorten, formaten en plaatsingen voor de luchtkanalen geprobeerd", zegt Behbahany. "Uiteindelijk bleek dat gelijkmatig geplaatste, trechtervormige gaten die geleidelijk van groot naar klein lopen, het snelste lucht doorlaten naar de huid."Het team koos om dit materiaal te gebruiken in een top met lange mouwen. Deze bedekt zo veel mogelijk lichaamsoppervlak en zorgt voor een zo goed mogelijke luchtcirculatie op het lichaam. Om het de hardlopers tijdens hun urenlange trailruns zo gemakkelijk mogelijk te maken, hebben de ontwerpers grote openingen bij de oksels uitgesneden voor meer bewegingsvrijheid en verminderd gewicht. Door het design en de afwerking hebben de atleten bovendien minder last van wrijving in warme zones met veel frictie.

De gericht geplaatste luchtkanalen in de hele top en extra ventilatie bij de oksels en in de binnenkant van de arm zorgen voor maximale bewegingsvrijheid en luchtcirculatie, en minder kans op wrijving.

Door de korte pasvorm voelt de top lichter aan, komt er meer ventilatie vanuit de onderkant van de top en kunnen atleten makkelijker bij hun hardloopriem.

De teams hebben twee jaar lang hard gewerkt aan het testen van het nieuwe materiaal, zowel in de praktijk als tijdens gecontroleerde onderzoeken. Ze namen prototypes mee naar Noord-Californië zodat de &nbsp;<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-acg-all-conditions-racing-department" target="null">All Conditions Racing Department atleten</a>&nbsp;ze aan de extreme weersomstandigheden van de regio konden onderwerpen en hun feedback konden geven. De atleten stonden versteld van hoe koel en ademend het kledingstuk was. Ze gaven aan dat het item koeler en luchtiger op de huid voelde dan alle tops die ze eerder hadden gedragen. Ondertussen onderzocht Nike in de eigen klimaatkamers van het Nike Sport Research Lab (NSRL) in het Nike World Headquarters hoe het materiaal presteerde in gecontroleerde maar slopende weersomstandigheden. De All Conditions Racing Department atleten kwamen naar het NSRL om de prototypes uit te proberen. Bij deze tests werd de kleding blootgesteld aan allerlei heftige temperatuurstijgingen waarmee trailrunners te maken krijgen tijdens bijzonder warme wedstrijden.&nbsp;In het NSRL testten de atleten in klimaatsimulaties lichte Dri-FIT en Radical AirFlow kleding om het Radical AirFlow materiaal te vergelijken met de vertrouwde materiaaltechnologie van Nike. Tijdens deze tests kwamen de wetenschappers van Nike erachter dat Radical AirFlow prototypes in vergelijking met Dri-FIT 50% minder zweet opnamen en vasthielden na langdurig lopen in de hitte. Na extra onderzoek met&nbsp;thermische oefenpoppen&nbsp;bleek dat de prototypes in vergelijking met Dri-FIT een stuk ventilerender waren en 25% minder weerstand boden tegen het verdampen van zweet.

De All Conditions Racing Department atleten blijven, als onderdeel van een van de grootste tests in de geschiedenis van Nike Running, het prototype uittesten gedurende het eliteseizoen van 2025. De Nike designers blijven op hun beurt de feedback van de tests in de praktijk en het lab bijhouden om het kledingstuk verder te perfectioneren voordat het in 2026 in de winkels komt te liggen.&nbsp;Terwijl de temperatuur wereldwijd stijgt, wordt het ontwikkelen van ventilerend materiaal alleen maar relevanter. En dat geldt voor elke sport, niet alleen voor trailrunning. Werken met lucht, in welke vorm dan ook, vormt al sinds de uitvinding van de eerste Air Bag een belangrijk onderdeel van Nike producten. Dat maakt de toekomst van Radical AirFlow zo veelbelovend.&nbsp;"We kunnen niet wachten om wat we geleerd hebben van onze ACRD atleten toe te passen op problemen in andere sporten", zegt Behbahany. "Onze inzet voor innovatie in deze technologie is ongeëvenaard. Dankzij onze atleten, innovators en andere bronnen ontdekken we nieuwe afkoelingssystemen waarmee atleten optimaal kunnen presteren, welke sport ze ook beoefenen en waar ze dit ook doen."

Dit innovatieve materiaal gebruikt de kracht van circulerende lucht om het natuurlijke afkoelingssysteem van je lichaam te optimaliseren.

Nike Radical AirFlow kondigt een nieuw tijdperk aan van ventilerende kleding

De meeste mensen zijn in hun schooljaren vooral bezig met erbij horen, maar Jane Hedengren herinnert zich een heel ander doel: het schoolrecord breken op de mijl. Op haar twaalfde maakte ze kennis met de atletiekbaan, en ze was al snel vastbesloten om voor het eind van het schooljaar een recordtijd te lopen. Op een koude herfstmiddag nam haar vader John haar mee naar een atletiekbaan voor studenten om te zien wat ze in haar mars had op de 400 meter. Ze deed haar best, maar liep niet zo hard als ze wilde. John is voormalig hardloper van Brigham Young University (BYU), en hij besloot met haar mee te trainen. In de frisse woestijnlucht voerde hij het tempo op, maar hij bleef dicht genoeg bij Jane om haar te stimuleren hem bij te houden. Uiteindelijk haalde ze haar doeltempo en in het voorjaar brak ze het schoolrecord.&nbsp;Jane Hedengren is nu klaar met high school en is uitgegroeid tot een van de meest succesvolle amateur-langeafstandslopers in de Amerikaanse geschiedenis. 2024 was misschien wel haar meest indrukwekkende highschool-jaar, waarin ze maar liefst negen records brak die op naam stonden van zowel mannelijke als vrouwelijke studenten, op afstanden van een mijl tot 5K. Ze geeft aan dat ze dit nooit in haar eentje had kunnen bereiken. &nbsp; Naast de support van haar familie, werkte Jane samen met coaches en hardlopers van het Nike Elite Program. Dit programma nodigt 40 van de beste hardlopers van het land uit om het hele jaar lang te werken met geavanceerde trainingstools van Nike coaches, met als hoogtepunt de deelname aan een aantal van de mooiste wedstrijden in het land tijdens de crosscountry-, indoor- en buitenseizoenen. En Jane domineerde al die seizoenen.Ze vertelt hier in haar eigen woorden hoe dankzij die support haar toekomstdroom als professioneel hardloper vorm kreeg, en hoe ze besloot in de herfst te starten aan de BYU, waar ze ook zal gaan hardlopen.

Tijdens de seizoenen indoor en buiten kun je vaak laten zien wat je kunt. Nike Indoor Nationals was dit jaar heel bijzonder, want ik kon daar voor het eerst de 5K op de atletiekbaan lopen. Ik moest daar alles geven.Een goede coach heeft maar een zin nodig om je te motiveren. Tijdens die Nike Indoor Nationals wedstrijd zei Juli Benson, een van mijn coaches van het Nike Elite Program, tegen me: "Ik weet dat je fit bent. Laten we eens kijken of je superfit bent." Toen dacht ik aan wat mijn vader me had geleerd: je weet het zodra je aan de laatste 2 kilometer van de wedstrijd begint. Het lukte me om sterk te eindigen. Je kunt heel ver komen als je er open ingaat en gewoon alles uit jezelf haalt.&nbsp;Dit jaar heb ik veel nieuwe dingen gedaan. Afgelopen najaar deed ik voor het eerst mee met de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/nike-cross-nationals-2024-official-images" target="null">Nike Cross Nationals</a>. Ik voelde me top op de dag van de wedstrijd, dat was een fantastisch gevoel. De andere deelnemers waren sterk, dus ik wilde rustig blijven. Je weet namelijk nooit wat het weer gaat doen onderweg. Ik liep vanaf het begin heel constant en kon mijn tempo vasthouden. Het is heel bijzonder om over de finishlijn te komen terwijl je niet wist dat je het in je had om op zo'n hoog niveau te presteren.

Ik vind het mooi dat hardlopen bestaat uit verschillende onderdelen. Veldlopen is niet te vergelijken met hardlopen op de atletiekbaan, dat zijn twee heel verschillende dingen. Ik vind het fantastisch dat een crosscountry-wedstrijd plaatsvindt op ruig terrein, over een lange afstand. Daar draait hardlopen om: lekker buiten in de natuur strijden tegen andere hardlopers. Hardlopen op de atletiekbaan vind ik heel leuk. Het is wat sneller en het gaat natuurlijk ook om winnen van je tegenstanders, maar je focust daar echt op het lopen van bepaalde tijden. Je kan ook goed kijken naar je tijden per afstand en zo een beeld krijgen van hoe het met je gaat.&nbsp;Als je wedstrijden loopt, veranderen niet alleen je prestaties. Je gaat ook anders trainen. Krachttraining heeft een belangrijke rol gespeeld bij mijn ontwikkeling. In het begin liep ik zo'n 48 kilometer per week en deed ik wat lichte work-outs met wat crosstraining. In de loop der tijd ben ik vaker en intensiever gaan trainen. Afgelopen seizoen liep ik 88 kilometer per week en deed ik intensievere work-outs, en ik voelde me sterk en goed. Tijdens mijn tweede jaar in high school besefte ik dat ik talent had. Ik had hard en consistent getraind. En ik heb hardlopen altijd heel leuk gevonden, ook als het minder goed ging. Ik vond het gevoel van vrijheid heerlijk. Tijdens het hardlopen kon ik alles even loslaten, mijn hoofd leegmaken. En ik werkte ergens naartoe, waardoor ik veel over mezelf leerde. Dat gevoel had ik meteen toen ik begon met hardlopen. En het is alleen maar sterker geworden toen ik ouder werd en ik serieuzer met de sport bezig was.&nbsp;

Je kunt altijd nieuwe uitdagingen aangaan als je ouder wordt. Ik heb heel veel zin in mijn tijd aan de BYU. Ik wil nieuwe afstanden gaan proberen en het tegen andere tegenstanders opnemen. Ik wil alles proberen. Het is fantastisch dat de universiteit geen momentopname is. Je leert door de tijd heen veel nieuwe dingen. Ik heb straks alle tijd. Ik kan rustig aan mijn ritme en routine werken, mijn teamgenoten leren kennen, en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/stories/women-running-culture-mumbai-india-nike-after-dark-tour" target="null">coach Diljeet Taylor</a> en de rest van het team.&nbsp;Ik wil niet te ver vooruitkijken. Soms vragen mensen me of ik me richt op een olympische medaille of een wereldtitel. Dat zijn natuurlijk prachtige doelen, en ik werk er hard aan om goed genoeg te worden. Maar ik weet helemaal niet hoe mijn wereld er over een paar jaar uit zal zien. Ik focus me op nu, op gezond blijven, genieten van hardlopen en op de liefde van alle mensen om me heen.&nbsp;Ik bekijk alles stap voor stap.&nbsp;

Hedengren heeft in haar highschool-jaren haar talent laten zien tijdens crosscountry-, indoor- en buitenkampioenschappen van Nike. Aan het eind van deze periode was ze een van de meest succesvolle middellange- en langeafstandslopers aller tijden.

Hardloopster Jane Hedengren schrijft geschiedenis, binnen en buiten

Atlanta Dream-guard Allisha Gray beleeft een uitmuntend jaar. De WNBA All-Star-starter laat zich dit seizoen van haar beste kant zien en hoort met haar rebounds, assists, driepunters, gescoorde punten en totale speeltijd bij de top van de competitie. Ze scoort echter nog de meeste punten met haar spel waarin ze moeiteloos haar veelzijdige talent laat zien. Welke spelers hebben nog meer gemiddeld 18 punten, 5 rebounds, 3 assists en minstens 3 driepunters per wedstrijd op hun naam staan in één seizoen? Allisha is de enige. Tijdens het All-Star Weekend van 2024 won ze zowel de Skills Challenge als de Three-Point Contest, een dubbele overwinning die ze in Indianapolis heeft proberen te verdedigen. Ze begon al meteen goed. Op vrijdagochtend won ze na de training met haar team een wedstrijdje schieten vanaf de half-court. Terwijl in de wereld van basketbal het talent bij zowel de vrouwen als de mannen als paddenstoelen uit de grond schiet, laat Gray zien dat je focus op de ene vaardigheid niet ten koste hoeft te gaan van de andere. Als je in dit rivaliserende tijdperk van basketbal succes wilt boeken, moet je alles uit je spel halen, op elke manier.We spraken met Allisha over haar fantastische jaar, waarin ze haar veelzijdige talent verder heeft ontwikkeld en hoe zij haar rol ziet in een uiterst concurrerende competitie.&nbsp;

Dit jaar ben ik buiten het seizoen echt met sprongen vooruitgegaan. Ik heb me volledig gericht op een-op-eenspel. De Unrivaled League was hier perfect voor omdat ik het moest opnemen tegen de beste spelers van de competitie en mijn eigen kansen moest creëren. In de verdediging moet je wel aan de bak. Negen van de tien keer ben je op jezelf aangewezen, zonder hulp. Je een-op-een-verdediging moet ijzersterk zijn.Voordat ik basketbalde kon ik al tegen een stootje. Ik ben opgegroeid met mijn twee broers. Tijdens het samen spelen in de achtertuin heb ik geleerd mijn mannetje te staan. Al onze spelletjes waren zo competitief dat mijn ouders ons uit elkaar moesten halen zodat we elkaar niet te lijf gingen.In het basketbal moet je weten wat jouw sterke kanten zijn als je niet bent opgewassen tegen je tegenstander. Ik zou mijn broers nooit fysiek de baas kunnen zijn. Maar ik zou ze wel te slim af kunnen zijn. Toen ik een-op-een en in shootouts van ze begon te winnen, gingen ze me respecteren.&nbsp;Ik heb een heel letterlijke kijk op winnen. Ik ben enorm competitief, ik wil beter zijn dan de ander. Dat realiseerde ik me op het moment dat ik op de middelbare school kampioen werd in Georgia. We waren dat jaar onverslagen. We wonnen niet alleen, we verloren van niemand.&nbsp;

Ik heb een militaire opvoeding gehad waarbij altijd het allerbeste van ons werd verwacht. Mijn vader zat in het leger. We zeiden 'Ja, meneer' en 'Ja, mevrouw' tegen onze ouders. Mijn vader was mijn basketbalcoach tot ik van de middelbare school ging. Tijdens een intensieve training zei hij "Ik laat je niet voor mijn ogen tekortschieten". Had ik al gezegd dat hij de directeur van mijn school was? [lacht]. Het was een harde opvoeding maar nu ik ouder ben, weet ik dat hij voor zich zag wat ik kon bereiken.Niet alles draait om scoren. Het verbijstert me dat veel mensen alleen naar de gescoorde punten van een speler kijken, en naar niets anders. Je kunt de wedstrijd op zo veel verschillende manieren beïnvloeden. Waarom zou je niet trainen om beter te worden op elk gebied?Mijn favoriete Nike-product? Dat is heel makkelijk. Mijn bril! Ik begon die te dragen nadat ik een oogblessure opliep tijdens een 3x3-wedstrijd. Sindsdien draag ik de bril altijd.De competitie loopt over van het talent. Neem je eigen vaardigheden niet voor lief. Er zijn zoveel topspelers die steeds beter worden. Dat maakt All Star-wedstrijden ook zo bijzonder, weten dat je bij dat soort spelers hoort.&nbsp;Ik geef tijdens de Skills Challenge en de Three-Point Contest dit jaar niets weg. Dit weekend ga ik me concentreren op beide wedstrijden.&nbsp;Ik beperk mezelf niet tot slechts één. Ik voel me goed en ik ben er klaar voor. Dat had ook eigenlijk niet anders gekund gezien het aantal speeluren dat ik dit jaar al achter de kiezen heb hè?&nbsp;

De Atlanta Dream-guard bewijst dit seizoen dat ze van alle markten thuis is. Dat zegt niet alleen iets over het talent bij de WNBA maar ook over haar werkmentaliteit.

Allisha Gray laat zien wat ze kan: alles

KARINA, zangeres van de Zuid-Koreaanse popgroep aespa, wordt deze maand officieel onderdeel van de Nike familie. De kleine stappen die hebben geleid tot het succes van de groep – altijd hard blijven werken, concessies doen en het doorzettingsvermogen hebben om hindernissen te overwinnen – komen overeen met de mindset die een atleet nodig heeft om succesvol te zijn, zegt KARINA.We spraken met de 25-jarige artiest over taekwondo en waarom het een sport is waar je levenslang van leert, hoe de Air Max Muse overal bij past en waarom een samenwerking met Nike een logische keuze was.

Wat is je meest bijzondere Nike herinnering?&nbsp;Als kind vond ik het geweldig om tv te kijken. Daar zag ik voor het eerst muzikanten optreden. Mijn droom om een van die sterren op het podium te worden werd groter, en zij droegen altijd Nike schoenen. Zo begon mijn band met Nike. Nu is het merk voor mij een tweede natuur. Zonder na te denken rock ik de Air Force 1.Wat is je vroegste herinnering aan sport?&nbsp;In mijn jeugd heb ik veel sporten beoefend, zoals ballet, zwemmen, zaalvoetbal, basketbal en taekwondo, waarin ik de zwarte band heb gehaald. Naarmate je hogere niveaus en meer banden in de sport behaalt, groeit je sportieve vaardigheid en ga je meer denken als een atleet. In die mindset leer je geduldig te zijn, krijg je respect voor het proces en ga je in jezelf geloven. Zelfs nu, met mijn overvolle planning, onthoud ik die lessen uit taekwondo. Ze vormen de basis van mijn sportieve achtergrond en zorgen dat ik gefocust blijf, in wat voor situatie ik ook terechtkom of welke beslissing ik ook neem.Welke overeenkomsten zie je in je achtergrond als sporter en als entertainer?Ik vind iedereen die vol overgave met zijn lichaam beweegt en zijn beste beentje voorzet een atleet. Atleten en entertainers besteden beide ontelbare uren aan een bepalend moment, zoals een optreden. Entertainers geven alles op het podium en atleten zoeken hun grenzen op bij het streven naar de winst. Vergeleken met het glorieuze moment dat je wint of optreedt, zijn de uren die je oefent of repeteert een stuk minder glamoureus. Atleten en entertainers hebben uithoudingsvermogen nodig om hun doelen te behalen, maar het uiteindelijke resultaat is het dubbel en dwars waard.&nbsp;

Wat is je meest onvergetelijke Nike schoen of kleding?&nbsp;Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik met de Air Force 1 en de Dunk ben opgegroeid. Mijn favoriete Nike schoen op dit moment is de&nbsp;<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/air-max-muse-official-images" target="null">Nike Air Max Muse</a>&nbsp;in de kleurencombinatie 'Silver'. Ik heb het paar voor het eerst aangehad tijdens een korte trip in Europa, na de Milan Fashion Week. Wat ik het leukste aan deze schoenen vind, naast het comfort, is hoe ze mijn hele outfit naar een hoger niveau kunnen tillen. Ik kan ze aan bij een leren jack en jeans. Hoe kan ik zo'n schoen niet geweldig vinden?&nbsp;Waar kijk je het meest naar uit in je samenwerking met Nike?&nbsp;Nike motiveert zelfexpressie en stimuleert mensen om stereotypen uit te dagen en nieuwe wegen in te slaan. Als je in je dromen gelooft, moet je blijven doorzetten. Hopelijk kan mijn verhaal, samen met Nike's doel, meer mensen inspireren en van positieve invloed op de wereld zijn.

De 25-jarige artiest vertelt over haar zwarte band in taekwondo, hoe de Air Max Muse overal bij past en waarom een samenwerking met Nike een logische keuze was.