Toen de sprinter met de meeste medailles op de 100 meter ooit voor de laatste keer de baan op stapte, zei ze tegen zichzelf dat ze er klaar voor was, dat ze sterk was en dat dit haar wedstrijd zou worden. De volgende seconden zouden de bekroning van haar hele carrière worden.Met groen, geel en zwart haar achter zich aan wapperend en haar gouden nagels voor zich uitgestrekt, schoot <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-celebrates-shelly-ann-fraser-pryce" target="_blank">Shelly-Ann Fraser-Pryce</a>, de zelfverklaarde 'dochter van de aarde' die bij haar allerlaatste finish haar haar in de kleuren van haar land droeg, uit de startblokken tijdens de finale van de wereldkampioenschappen in het tot de nok gevulde Japanse Olympisch Stadion in Tokio. Ze eindigde haar carrière op de 100 meter zoals ze die 18 jaar geleden in Japan was begonnen: met onstuitbare snelheid, kracht en controle. Het was een duidelijk eerbetoon aan Jamaica, het land dat tijdens haar hele twintigjarige topsportcarrière onvoorwaardelijk achter haar had gestaan.In die decennia van dominantie, van het moment dat ze in 2008 als eerste Caraïbische vrouw olympisch goud op de 100 meter won, tot haar terugkeer als wereldkampioen in 2019 na de geboorte van haar zoontje Zyon, was Shelly-Ann het toonbeeld van dualiteit.&nbsp;Ze liet zich langdurig gelden op het kortste en meest intense atletiekonderdeel, straalde vrouwelijkheid en zelfexpressie uit in een fysiek veeleisende sport, en bewees dat het moederschap en sportieve topprestaties naast elkaar kunnen bestaan.Wat atleten in het algemeen, en meisjes in het bijzonder, kunnen leren van Shelly-Ann, is de moed om je eigen wedstrijd te lopen, op jouw voorwaarden. Om erop te vertrouwen dat je niet gedefinieerd wordt door de tegenslagen waarmee je te maken krijgt, maar door de manier waarop je ermee omgaat. En het besef dat zolang je in jezelf gelooft en hard en gedisciplineerd werkt, dat evenwicht mogelijk is. Tussen dromen en familie, carrière en geschiedenis schrijven.Dus voor die boodschap en voor die 276 ongelofelijke wedstrijden en finishes: Shelly-Ann, bedankt.Hieronder vind je een kijkje achter de schermen in Tokio bij de laatste dagen van de carrière van deze G.O.A.T.

Die schoenen. Dat haar. Die finish. Tijdens de wereldkampioenschappen atletiek van 2025 in Tokio sloot Shelly-Ann, vijfvoudig wereldkampioen, haar carrière af op haar eigen manier.

Sofieke van Bilsen (29) is een Nederlandse fotograaf met een passie voor beeldende fotografie. Ze is de vaste fotograaf van het Duitse vrouwenvoetbalteam en was de teamfotograaf voor het Duitse Olympische team in Parijs 2024. Ze werkt nauw samen met Nike atleten als Faith Kipyegon, Eliud Kipchoge en Sifan Hassan.In haar foto's is ze altijd op zoek naar beelden die een duidelijk verhaal vertellen, met de nadruk op de link tussen sport en emotie. Het liefst legt ze de rauwe momenten achter de schermen vast, plus de verhalen die de toeschouwer nooit te zien krijgt en alles daar tussenin. Zo legt ze de essentie van de sport vast.Vanuit haar spontane persoonlijkheid legt ze makkelijk contact met mensen. De atleten met wie ze werkt, zijn dan ook dol op haar. Haar relaxte en spontane karakter vult ze aan met ongelooflijk veel talent en de skills om in een omgeving te werken waarin atleten onder hoge druk staan.

Sofieke van Bilsen

Nike Running

Foto-essay

Icoon Shelly-Ann Fraser-Pryce liep haar laatste 100 meter op haar eigen voorwaarden

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens reizen door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur. LeBrons carrière heeft verschillende tijdperken doorlopen, en zijn vele tours door het land sinds 2005 stonden voor verschillende waarden. Hieronder vind je enkele van zijn meest memorabele momenten in het land.

2005-2009

LeBron begon zijn eerste tour in Peking in augustus 2005. Hij werd uitgenodigd om de prijsuitreiking bij te wonen van het Nike Battlegrounds toernooi, maar toen hij weer vertrok, was hij meer dan een toeschouwer geworden. Vanaf het moment dat hij in China aankwam, dacht hij dat zijn tour een uitwisseling van culturen kon worden die zijn wortels vond in een gedeelde liefde voor basketbal en een missie om de volgende generatie jonge spelers in China te inspireren. "Basketbal is niet alleen een sport, het verbindt mensen", zei hij.&nbsp;"Dit is een uitstekende leerervaring voor ons allemaal. Ik hoop dat ik kan blijven bijdragen aan de groei van de sport wereldwijd en de jeugd in China kan blijven inspireren om hun dromen na te jagen."

LeBrons legacy in China is verwerkt in versies van zijn schoenen die speciaal voor China zijn gemaakt. In 2007 verscheen LeBron James naast Mark Parker, destijds President en CEO van Nike, Inc., om zijn Nike Zoom LeBron V 'China' kleurencombinatie voor het eerst te tonen.

LeBron keerde in 2009, na zijn MVP-seizoen, terug naar Peking en werd er als een held ontvangen. Als deel van zijn reis doneerde hij gear en reikte hij beurzen uit voor de Zhenhua School, een school voor de kinderen van arbeidsmigranten in de voorsteden van Peking.

Om zijn seizoen te vieren kreeg LeBron een exclusief paar van de Nike Air Max LeBron VII. De ene schoen had een design geïnspireerd op Shenyang, 'Loyalty' genaamd, dat was ontworpen door de lokale artiest Ray Lei. De andere schoen had een op Shanghai geïnspireerd design, 'Family', dat was ontworpen door de lokale artiest Sic.

2011-2015

LeBron omarmde zijn rol als wereldwijd ambassadeur van het basketbal en richtte zich op de kans om China's jonge spelers te inspireren. In 2011 duurde zijn tour acht dagen en bezocht hij vier steden, waarbij hij het amateurbasketbal promootte met een reeks clinics en toernooien.

In 2012 had hij net weer een gouden medaille en kampioenschapsring op zak toen LeBron James enthousiast werd onthaald in Peking, waarbij hij een tour van vier dagen aftrapte als onderdeel van de&nbsp;Find Your Greatness campagne. "Grootsheid wordt gedefinieerd door hoeveel moeite je wil doen voor wat je doet", zei LeBron. "Grootsheid hoort bij overwinning. Het hoort ook bij het hoofd bieden aan tegenslag."

Toen LeBron in 2013 in China terugkeerde, had hij veel om te vieren: zijn tweede NBA-kampioenschap op rij en MVP-awards voor zowel het reguliere seizoen als de Finals.

In 2014 was LeBron James de eerste mentor die de selectie aankondigde voor Nike RISE, dat werd opgezet zodat spelers hun competitieve stijl konden verbeteren en hun vaardigheden verder konden ontwikkelen.

In 2015 werd Nike RISE 2015 verder ontwikkeld met led-velden en oefeningen met motion-tracking om de ultieme trainingservaring te creëren, de basisprincipes van basketbal aan te leren en de grenzen van sporttraining te verleggen.

In een emotionele finale werden vier spelers uitgekozen om China te vertegenwoordigen tijdens de World Streetball Championships.

2016-2019

Nadat hij in 2016 nog een NBA-titel pakte, werd LeBron in Guangzhou ontvangen met een grootse kampioenschapsparade, waarbij er tienduizenden fans op straat stonden, veel van hen in Cavs #23-shirts. Dit toonde aan in welke mate James' legacy zijn weg had gevonden in Azië.&nbsp;Zijn More Than an Athlete campagne inspireerde jonge spelers zodat ze basketbal gingen beschouwen als een manier om sociale veranderingen teweeg te brengen.

Na een warme ontvangst door duizenden fans bracht hij het merendeel van zijn tijd in Peking door, waar hij samen trainde met leden van het Chinese basketbalteam voor junioren en de spelers coachte.

Tijdens schoolbezoeken in Peking deelde LeBron zijn eigen basketbalervaringen met jonge atleten en benadrukte hij de rol die hard werken, toewijding en geloof in zichzelf hadden gespeeld in zijn succes.

In 2018 begon de eerste dag van zijn More Than an Athlete tour in Shanghai met een paneldiscussie met studenten van de Shanghai Theatre&nbsp;Academy en eindigde met een potje spelen in een park. Honderden fans kwamen naar het veld om hem te zien spelen, in de hoop een glimp op te vangen van het icoon.

Deze maand vloog LeBron naar China voor zijn Forever King tour, zijn 15e tour in het land die 20 jaar na zijn eerste tour in Azië plaatsvindt. Daar voegde hij zich bij 's werelds meest gepassioneerde basketbalspelers en -fans en liet hij nogmaals weten dat hij wereldwijd iets terug wil doen voor de sport.

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens een reis door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur.

Nike Basketball

De reis van een icoon: 20 jaar LeBron James in China

Urenlang steile beklimmingen overwinnen en uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist, brandende zon en ijskoude temperaturen in de nacht. Er mentaal vrede mee nemen dat de volgende bevoorradingspost nog ver, heel ver weg is. Ultra trailrunning klinkt als een slopende, onverbiddelijke sport die voorbehouden is voor de avontuurlijkste en meest hardcore atleten onder ons.Volgens onze hardlopers van het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-acg-all-conditions-racing-department" target="_blank">All Conditions Racing Department</a>, waarvan er zes net de ultieme UTMB-wedstrijden in de Franse, Italiaanse en Zwitserse Alpen hebben overwonnen op trails van 15 tot 174 kilometer, met een hoogte/stijging van 1200 tot bijna 10.000 meter, is de grit, het doorzettingsvermogen, plezier en vrijheid van trailrunning het harde werk meer dan waard. Ervaar het zelf.

<h3>ROSS GOLLAN</h3>Wedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 29e

<h3>MARIE NIVET</h3>Wedstrijd: Experience Trail Courmayeur (ETC); 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking bij de vrouwen: 7e

CESARE MAESTRIWedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 2e

<h3>BAPTISTE COATANTIEC</h3>Wedstrijd: Ultra-Trail du Mont-Blanc (UTMB); 174 km met bijna 10.000 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 11e

<h3>ANTHONY COSTALES</h3>Wedstrijd: Courmayeur – Champex – Chamonix (CCC); 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 15e

<h3>DREW HOLMEN</h3>Wedstrijd: CCC; 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 3e

Steile beklimmingen overwinnen. Uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist. Ultra trailrunning is een onverbiddelijke sport. Maar wat het oplevert, is het helemaal waard.

Ultra trailrunning vergt alles wat je in je hebt, maar levert ook veel op

Over Nike – Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

De zomerzon komt op boven de Riftvallei terwijl hardlopers samenkomen.In Eldoret, Kenia op de wegen en paden waar generaties hardlopers van wereldklasse hebben gelopen over klei, gras, kiezels en bestrating trekt een groep van negen atleten hun schoenen aan voor een vroege sessie bij de Lornah Kiplagat Sports Academy. Tegen de tijd dat het ochtendlicht over de baan schijnt, zijn ze al hard aan het werk.Aan de zijkant van de baan staat een team van Nike Running experts bij elkaar. Ze kijken nauwlettend naar de atleten, onder wie een aantal van de beste hardlopers ter wereld. Die atleten zijn onder andere Jacob Kiplimo, hij verbeterde het wereldrecord op de halve marathon; en Brigid Kosgei, een olympiër en voormalig wereldrecordhouder.De komende dagen aan het einde van juli zullen deze atleten – samen met <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/eliud-kipchoge-wear-testing-nike-running-zoom-fly-6" target="null">Eliud Kipchoge</a>, de eerste man ter wereld die een marathon onder 2 uur liep en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/faith-kipyegon-profile" target="null">Faith Kipyegon</a>, de snelste vrouw ter wereld op de mijl – in <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-debuts-a-race-day-system-of-speed-designed-for-every-runner" target="">schoenen lopen die de rest van de wereld nog niet heeft gezien</a>. Ze testen prototypes, vergelijken ze met eerdere versies en delen hun feedback met product-, sportmarketing- en performancespecialisten die duizenden kilometers hebben gereisd om te horen wat ze van de schoenen vinden.

De atleten die de nieuwste prototypes uitproberen, draaien er niet omheen. Ze zeggen wat ze denken: dit voelt goed en dit voelt niet goed, hier schuurt of verschuift de schoen, hij is te zacht of te zwaar, dit of dat zouden ze veranderen. Na verloop van tijd ontstond een openheid met wederzijds vertrouwen: deze tophardlopers weten dat het Nike team niet twee oceanen is overgestoken en bijna 15.000 km heeft gereisd om slechts complimenten te krijgen. Ze zijn gekomen voor eerlijke feedback – de feedback waarmee het merk de grenzen van snelheid in wedstrijdschoenen al tientallen jaren weet te verleggen. De atleten weten dat wat ze vandaag zeggen, concreet verwerkt wordt in de volgende iteratie van de schoenen – en dat hun inzichten de schoenen nog beter zullen maken.

De weg naar Chicago

Die volgende iteratie komt er al snel aan voor Kiplimo en Kosgei. Ze bereiden zich allebei voor op de Chicago Marathon en ze zullen allebei op het nieuwste eliteprototype lopen van Nike. "Dit zijn onze topatleten in de marathon", zegt Chris Cook, Nike Development Director voor Race en Track & Field. "Jacob is onze snelste mannelijke marathonloper. Brigid is een voormalig wereldrecordhouder. We willen ervoor zorgen dat ze allebei alles in huis hebben om op hun best te presteren wanneer het erop aankomt."Bij de eerste passessie van Kiplimo heeft het team de schoenen mee waar hij al in geracet heeft, inclusief het paar dat hij droeg bij de London Marathon eerder dit jaar, zodat ze een uitgangspunt hebben. Hij heeft Nike productspecialisten eerder verteld dat zijn voet soms verschuift in de schoen bij de bochten, dus de designers proberen de omsluiting van de schoen te verbeteren en de schoen lichter te maken, zonder in te leveren op veerkracht en demping."We gebruikten deze schoen als beginpunt", zegt Elliot Heath, Nike Running Lead voor Sport Innovation Studio. "We wisten wat we hadden en het doel was om dat nog beter te maken."

Wanneer Kiplimo de nieuwe prototypes uitprobeert, heeft het team zijn feedback al verwerkt waarbij ze de schoen van de London Marathon gebruikten als startpunt voor verschillende nieuwe concepten. Het is nu zijn taak om te kiezen in welke schoen hij zou kunnen lopen in Chicago.Hij gaat door verschillende versies. Eén heeft een experimenteel dempingssysteem dat hij waardeert, maar de schoen veroorzaakt ook wat irritatie onder de voet. Een aantal andere schoenen komt door de selectie en het team zet ze apart voor de work-out morgenochtend.Kosgei doorloopt een vergelijkbaar proces en probeert haar eigen versies van dezelfde prototypes. Ze vergelijkt verschillende gewichten, pasvormen en constructies. Ze zoekt naar wat lichters, zonder in te leveren op de stabiliteit en grip die ze nodig heeft, vooral op een natte weg. Er zijn verschillende veelbelovende opties. Ze besluit ze alle vier te testen.

Eliud Kipchoge, kampioen op de marathon, beoordeelt de Nike Apex, een wedstrijdschoen die tot 40 procent meer energieteruggave levert dan de Alphafly 3.

In tegenstelling tot traditionele wedstrijdschoenen heeft de Apex geen hoogteverschil tussen hak en teen, met een stack van 40 mm bij zowel de hak als voorvoet. Dit zorgt voor een gebalanceerde sensatie.

De zichtbare, dubbele Air Zoom units in de Nike Apex zijn ontworpen om samen te drukken, energie op te slaan en weer vrij te geven voor een uniek, voortstuwend gevoel.

Op de buitenzool van de Nike Apex zorgen GOATEK en Fast Shot op strategische plaatsen voor grip en stevigheid.

De volgende ochtend begeven Kiplimo en Kosgei zich met de prototypes in handen naar de baan. Kiplimo probeert verschillende versies van de schoen tijdens een serie herhalingen van 1000 en 400 meter. Kosgei probeert alle vier de opties tijdens een serie van 12 keer 1000 meter. Op trainingskampen in de buurt doet de rest van de groep hetzelfde. Ze wisselen van schoenen, vergelijken de ervaring en geven tussendoor feedback aan het Nike team.Later tijdens een individuele passessie met Kipchoge probeert de marathonkampioen een prototype dat hij te wijd vindt. Hij stelt voor wat van het materiaal weg te halen. Een Nike teamgenoot pakt een andere versie.&nbsp;Ze hadden dit geanticipeerd en de verandering doorgevoerd.Deze cyclus van schoenen aanpassen, erin hardlopen en feedback geven gaat de rest van de week door. De atleten geven elke ronde het Nike team een duidelijker beeld van de prestaties van de prototypes.

Op zoek naar nog lichter

Het beginpunt van de schoenen die in Kenia aankomen en dusdanig zijn afgestemd op de atleten, ligt ver voordat er iemand de baan of weg op gaat.Eric Grimberg, een Nike Principal Footwear Developer in Korea was met Kiplimo bij de London Marathon eerder dat jaar, waar het team niet alleen zag wat er werkte in zijn schoen maar ook wat ze nog wilden verbeteren. Hij herinnert zich de gesprekken die deze innovatie een impuls gaven.&nbsp;"Enerzijds kregen we heel positieve feedback, maar er was ook ruimte voor verbetering", vertelt Grimberg. "We bespraken direct wat we konden doen om een nog lichtere versie te maken."Het team keek naar hoe ze gewicht konden afschaven zonder in te leveren op de energieteruggave die de schoen zo goed maakte, zegt Cook.

Als ze dit voor elkaar willen krijgen, moeten ze nagenoeg elk element aanpassen.&nbsp;Ze hebben de buitenzool dunner gemaakt, de dichtheid van het foam verlaagd en de folie rond de Air units minder dik gemaakt. Voor het bovenwerk gebruikten ze de ultralichte garens die zijn ontwikkeld voor de spike die Kipyegon droeg tijdens <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/faith-kipyegon-nike-breaking4-journey" target="null">Breaking4</a>, haar poging om de eerste vrouw ter wereld te worden die de mijl in minder dan 4 minuten loopt.&nbsp;Al deze aanpassingen brachten het gewicht omlaag van 176 gram naar ongeveer 120, een ongelooflijke verlaging van bijna een derde van het gewicht.Een paar van deze aanpassingen hadden onverwachte effecten. De lagere dichtheid van het foam maakte de schoen niet alleen lichter, maar ook zachter."We waren daar eerste en beetje zenuwachtig over", vertelt Cook.&nbsp;Maar de atleten vonden het geweldig."Uit de feedback die we tot nu toe kregen, blijkt dat dat juist als voordeel wordt ervaren, het feit dat het wat zachter is", legt Cook uit.

De atleet doorgronden

Dit samenspel tussen wat het team kan meten en wat de atleet daadwerkelijk ervaart, staat centraal in het ontwikkelproces. Statistieken vormen maar één kant van het verhaal. Hoe het voelt, is wat echt belangrijk is."Performanceproducten maken is altijd zoeken naar de balans tussen feedback van atleten en testen in het lab", legt Heath uit. "Idealiter komen deze resultaten overeen. Als een resultaat door de atleten is bevestigd, proberen we dat nog verder te versterken. Als een resultaat niet door de atleten wordt bevestigd, gaan we terug en proberen we te begrijpen waarom."Hoe langer Nike met een atleet werkt, hoe specifieker deze gesprekken kunnen worden, aldus Cook. Naarmate het team ontdekt wat de atleet nodig heeft, ontdekt de atleet ook wat die wil en hoe die dat precies kan verwoorden."Wanneer we voor het eerst met een atleet praten, kan het gesprek heel kort zijn: 'Ja, hij is goed. Groen is mooi. Goede kleur'", zegt Cook. "Maar na samenwerken aan meerdere schoenen, begrijpen de atleten ook steeds beter wat voor vragen we stellen."

Het Nike team heeft ook geleerd hoe individuele atleten omschrijven wat ze voelen, op welke vragen het team de meest bruikbare antwoorden krijgt en wat voor elke hardloper het belangrijkst is. Na verloop van tijd kunnen deze inzichten verder reiken dan de atleet of schoen waarmee het allemaal begon.Kiplimo's eigen wedstrijdgeschiedenis is het bewijs van dit proces. De schoen die hij droeg toen hij het wereldrecord op de halve marathon verbeterde, leidde bijvoorbeeld tot de nieuwe <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-alphafly-4-helps-more-runners-go-the-distance-with-speed-and-confidence" target="null">Alphafly 4</a>. De lessen die zijn getrokken uit een elitewedstrijdschoen zijn doorgetrokken naar een model dat beschikbaar is voor hardlopers wereldwijd."Wat voor hem het verleden was, zal de toekomst zijn voor anderen", zegt Heath.Zo ook voor de nieuwste, sterk presterende Nike prototypes die deze zomer in het rode Keniaanse stof bijten. De voordelen ontstaan uit urenlang luisteren en verbeteren worden binnenkort getest op wedstrijden over de hele wereld, gedragen door de beste hardlopers ter wereld en dan, niet lang daarna, door iedereen die tot het uiterste wil gaan.

Op hooggelegen wegen en hardloopbanen in het westen van Kenia werken Eliud Kipchoge, Faith Kipyegon, Jacob Kiplimo, Brigid Kosgei en meer topatleten samen met Nike experts om producten te ontwikkelen die het onmogelijke mogelijk maken.

Uitgelicht

Zo helpen de snelste hardlopers ter wereld bij de ontwikkeling van de Nike Apex – en andere toekomstige wedstrijdschoenen van het merk

Als je ooit een sessie hebt gelopen met de <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.nike.com/nrc-app" target="null">Nike Run Club</a> (NRC), dan ken je zijn stem. Hij is degene die tegen je praat als je je schoenen aantrekt en de deur uitgaat. Hij is je coach, filosoof en motivator. Chris Bennett, in de hardloopwereld ook wel bekend als Coach B., is Nike's Global Running Head Coach en de man achter de microfoon op de NRC app.&nbsp;Hij is zo'n coach die altijd het juiste weet te zeggen bij de 5 km. Je merkt dat je halverwege je run even knikt, en je meer inzet omdat hij je aanmoedigt. Bennett is bij gebruikers wereldwijd enorm populair geworden als de stem achter de gratis hardloop-app. Zijn mantra's zijn zo diepgeworteld in de hardloopcultuur dat ze een eigen leven zijn gaan leiden op Reddit-threads en berichten op sociale media. Hij zegt dingen als 'een struggle is geen mislukking', 'als de run die je wilt doen niet lukt, doe dan de run die wél lukt' en 'het draait om lief zijn voor jezelf'. Het zijn dit soort zinnen die mensen op hun spiegel schrijven en in het achterhoofd hebben op moeilijke dagen, ook als ze dan niet eens met hardlopen bezig zijn.

Bennett komt uit New Jersey en was een wedstrijdloper voor UNC-Chapel Hill. Nu coacht hij toekomstige olympische deelnemers op postacademisch niveau en heeft hij het meest succesvolle cross-country-programma opgezet van het noordoosten van de VS. Toen Nike hem in 2014 vroeg als fulltime coach, schreef hij zijn volledige coachingsfilosofie op een kladblok en overhandigde het. Die notities zijn heilig geworden voor NRC, en hij heeft er altijd op voortgebouwd.Nu heeft hij zijn filosofie samengevat in zijn eerste boek: <a rel="noopener noreferrer" href=" https://www.harpercollins.com/products/this-is-about-running-this-is-not-about-running-chris-bennett?variant=44778258399266&amp;utm_source=ig&amp;utm_medium=social&amp;utm_content=link_in_bio&amp;fbclid=PAZXh0bgNhZW0CMTEAc3J0YwZhcHBfaWQPOTM2NjE5NzQzMzkyNDU5AAGn3pWCp6GXZKEdlPg-KM6Fa9gVZMj9-nNYb-kPhoN_LD5hC_IkZfYqBb6nGmw_aem_pCHhH0eUGgJ6B-I5oALmGg" target="">This Is About Running. This Is Not About Running,</a> een motiverende gids die in het najaar uitkomt en die je nu al vooruit kunt bestellen. Het is een titel die, als je ook maar iets weet over Coach B., voor zich spreekt. En dat is nog niet alles. Sinds 7 juli zendt hij in zijn populaire podcast, als onderdeel van Nike's After Dark Tour 2026, een maand lang gesprekken uit met vrouwen over de hele wereld. Van elite atleten tot nieuwe wedstrijdlopers: Coach B. geeft het woord aan vrouwen die het spel veranderen en nieuwe mogelijkheden creëren.&nbsp;Hieronder vertelt hij hoe hij verliefd werd op hardlopen, wat hij van de sport vindt, en waarom zijn 'taak', zoals hij die ziet, nooit af is.

Hoe ben je in dit vakgebied terechtgekomen? En wat heeft je gebracht tot waar je nu bent?Ik loop zo ongeveer al mijn hele leven hard. Ik was de vierde van vijf kinderen, dus als ik mijn oudere zussen en broers wilde bijhouden moest ik aan de bak. Dat was mijn eerste inspiratie om te rennen.Ik groeide op in New Jersey, waar op jeugdniveau een hele rijke traditie is aan cross-country en atletiek. Dat was gewoon iets wat je deed. Ik leerde het kennen als een teamsport, wat ik heel belangrijk vond. Ik vond hardlopen in eerste instantie niet geweldig – ik vond het vooral geweldig om teamgenoten te hebben. En dat heeft de kloof overbrugd tussen 'de sport uitproberen' en 'mezelf er volledig toe zetten'. Ik was ontzettend lui, totdat ik inzag dat mijn luiheid een negatieve invloed had op de rest van het team. Dat was het punt waarop ik regelmatig en slim ging trainen. Het ging niet om mij, het ging om het feit dat ik mijn team teleurstelde.Ik mocht hardlopen voor het Nike Farm Team, een olympisch ontwikkelingsteam op postacademisch niveau bij Stanford University, en mijn eerste coach daar was Jeff Johnson – de allereerste werknemer bij Nike en tot op de dag van vandaag een goede vriend van me. Ik heb vijf jaar voor ze hardgelopen. Ik wilde niet per se bij het olympisch team komen, maar wel de kwalificatie halen. Maar ik trainde met mensen die wel in het team wilden, en dat was echt een ongelofelijke ervaring.Ik had op de middelbare school al besloten dat ik mensen wilde coachen en iets wilde leren. Toen Nike met me in gesprek ging en vroeg wat ik zou doen als ik de hardlopers mocht trainen die bij hun stores in New York kwamen, heb ik een weekschema opgezet. Zo'n schema wat je een serieuze atleet zou geven. En zo coach ik. Dat ze niet elite zijn, betekent niet dat ik ze niet zo kan behandelen. Je geeft iemand niet een minder goed schema, alleen maar omdat die minder snel is.

Hoe komt het dat mensen zich zo verbonden met je voelen door het format van de Begeleide run en jouw specifieke aanpak?Als er alleen audio is, is er ook alleen verbinding met een van de zintuigen. Ik denk dat dat heel krachtig is. Mensen letten meer op wat je zegt. Bij een video kijken mensen naar je handbewegingen, naar de achtergrond, en hun aandacht verslapt. Als er alleen geluid is, letten ze beter op. Dat betekent wel dat ik eerlijk moet zijn. Als mensen in een hyperfocus zitten, weten ze het meteen als je iets onzinnigs zegt.&nbsp;Toen we met de sessies begonnen, had ik een paar regels. Een van die regels was dat er geen filter mocht zijn. Er staat niemand tussen mij en de atleet. Ik ben altijd vastberaden geweest: als ik dit ging doen, dan moest het ontzettend menselijk blijven. Ik wilde niet hetzelfde doen als bij andere begeleide runs. Ik wilde de begeleiding baseren op de coachingsfilosofie waar ik voor sta, namelijk dat het gaat om lief zijn voor jezelf, en dat ondersteuning voor atleten de beste manier is om barrières te doorbreken en hindernissen te overwinnen. Ik lieg niet tegen ze. Ik wil dat ze hun eigen beste coach worden. Bij elke Begeleide run wil ik dat ze me minder nodig hebben. Ik wil dat de atleet in z'n eigen kracht staat. Als ik zeg dat iemand iets moet doen, moet die zelf de uiteindelijke beslissing nemen.&nbsp;Mensen bouwen een band met me op. Er zijn veel mensen die ik nog nooit heb ontmoet, maar die behoorlijk wat hebben meegemaakt. Als we elkaar dan uiteindelijk ontmoeten, is dat erg emotioneel. Die verbinding is heel belangrijk. We leven in een wereld waar we steeds minder verbinding met elkaar ervaren. En omdat het gaat om een digitaal format en het niet persoonlijk is, wilde ik zorgen dat het zo menselijk mogelijk werd. Dat betekent dat ik blijf ratelen, net als bij echte menselijke interactie. Ik dwaal van het onderwerp af. Ik maak zeer slechte grappen. De runs hebben namen als 'It’s Okay 5K', de 'Struggle Run', de 'Tough Day, Easy Run' en de 'Thank You Run'.&nbsp;Mijn filosofie is dat een run meer moet inhouden dan hardlopen. Ik denk dat dat de reden is dat mijn verbinding met luisteraars door de jaren heen zo intensief en duurzaam is geweest. Je wordt vaak omschreven als iemand die mensen kan laten geloven dat ze hardloper zijn voordat ze ooit een run hebben gedaan. Waar komt dat vandaan?Nou, ten eerste geloof ik dat zelf, dus dat helpt al. Maar ik denk ook dat het gaat om het inzicht dat coaches geen dingen maken. Coaches ontdekken dingen. Als je dat inziet, maakt het je werk een stuk makkelijker. Ik hoef geen hardloper te creëren. Alles wat ik moet doen, is jou ervan overtuigen dat je dingen kan waarvan je niet gelooft dat je ze kan.&nbsp;Ik leg de lat bewust laag. Ik zeg nooit dingen als "met mij kun je straks een marathon lopen". Ik zeg eerder dingen als: "met mij kun je van hier tot het eind van de straat hardlopen". Jij gelooft niet dat het een run is. Het is mijn taak om je ervan te overtuigen dat het wel een run is. Het moment dat je je realiseert dat het wel als run telt, is een succeservaring. Je denkt vervolgens ongetwijfeld 'ik had nog wel wat verder gekund'. 'Ik had wel wat sneller gekund.' 'Dat kan ik nog wel een keer'. En zo begint het.

Een van je bekendste grapjes is 'als de run die je wilt doen niet lukt, doe dan de run die wél lukt'. Wat bedoel je daarmee?Omdat ik zelf een hardloper ben, stelde ik runs soms tot laat op de dag uit. Dan kwam ik op een punt waarop het laat was en ik niet meer zo lang kon hardlopen als ik wilde. Vaak overtuigde ik mezelf er dan van dat het geen zin had als ik toch niet de volledige run kon doen.&nbsp;Dat was die alles-of-nietsmentaliteit. Maar er gebeurt een heleboel tussen alles en niets. Als je 20 minuten hebt, dan heb je 20 minuten. Als je 20 minuten hardloopt, geef je eigenlijk juist 100 procent van wat je in je hebt. Hoe kan je jezelf kleineren als je je 100 procent inzet?Dit idee kwam in een Begeleide run terug, toen ik samenwerkte met Michael Orenstein, voormalig Head of Product van NRC, en een van de collega's die in het begin hielp met de ontwikkeling van de runs. Hij ging naar een les pottenbakken, en hij zei: "Ik kan vandaag niet hardlopen, ik moet haasten". En ik zei: "Hoe laat is de les?" Hij vertelde dat die over 35 minuten was en dat hij 20 minuten moest rijden, dus ik vroeg hem waarom hij niet 5 minuten ging hardlopen. Ik weet nog dat hij zei: "Vijf minuten? Dat is geen run." En ik zei: "Vijf minuten is de enige run die je kunt doen."Ik nam de 'Five-Minute Run' op, zette die zin erin, en het werd een hit. Dat is ongeveer zeven jaar geleden, en het werd een van mijn meest geciteerde uitspraken.

Er komt een boek van je uit, genaamd This Is About Running. This Is Not About Running. Kun je meer over het boek vertellen en uitleggen wat de titel betekent?Dat is nog zoiets wat ik eens heb gezegd en ineens populair werd. Ik zei het nadat ik een punt maakte over iets wat over hardlopen leek te gaan, maar eigenlijk over iets groters ging. Het was bij het coachen van kinderen. Ik wilde zorgen dat de 90 minuten die ik elke dag met ze had het waard waren. Ik wilde ze de kans geven om iets over het leven te leren. Voor mij zou het als een mislukking als coach voelen als ze alleen hadden geleerd hoe ze sneller en verder konden gaan.&nbsp;Ik wilde ze de kracht en handvatten geven die ze de rest van hun leven konden meenemen. Hoe je omgaat met tegenslagen, hoe je relaties met mensen zijn, hoe je door moeilijke tijden heen komt, hoe je meer de diepte in kunt, hoe je een steun bent voor je teamgenoten – dat zijn dingen die tijdens je training ook relevant zijn. Je moet je atleten of studenten duidelijk maken dat dit dingen zijn die je meeneemt. Laat ze niet achter bij je training. Neem ze mee naar huis.'This is about running, this is not about running' is al 18 jaar de basis van mijn coaching. En in het boek komt dat naar voren.&nbsp;Of je nu net begint of het al jaren doet: je bent een betere hardloper als je het boek uit hebt. En als je nog nooit in je leven hebt hardgelopen? Dan ben je een beter mens. Het hoeft niet tot hardlopen te leiden.Het maakt niet uit waar je vandaan komt, of je in de laatste klas zit, een break-up verwerkt, voor een marathon traint of met een andere uitdaging te maken hebt: dit boek is voor jou. Het gaat over hardlopen. Maar het gaat ook over veel meer dan hardlopen.<ul><li><a rel="noopener noreferrer" href="hvariant=44778258399266&amp;utm_source=ig&amp;utm_medium=social&amp;utm_content=link_in_bio&amp;fbclid=PAZXh0bgNhZW0CMTEAc3J0YwZhcHBfaWQPOTM2NjE5NzQzMzkyNDU5AAGn3pWCp6GXZKEdlPg-KM6Fa9gVZMj9-nNYb-kPhoN_LD5hC_IkZfYqBb6nGmw_aem_pCHhH0eUGgJ6B-I5oALmGg" target="_blank">Pre-order een versie van Coach B.'s boek in de VS</a> </li><li><a rel="noopener noreferrer" href="https://lnkfi.re/yfzwUn?utm_source=ig&amp;utm_medium=social&amp;utm_content=link_in_bio&amp;fbclid=PAZXh0bgNhZW0CMTEAc3J0YwZhcHBfaWQPOTM2NjE5NzQzMzkyNDU5AAGnqCOF01UFfBXwJ8XK36zI9N7fDAttdKU2JBLcRLWR75KFBh8RYUAatrhGyYM_aem_Oa3G0bKKyFdPFbYhtx6OHA" target="_blank">Pre-order een versie van Coach B.'s boek in het VK, Canada, Australië, Nieuw-Zeeland en Europa</a> </li></ul>

Of je nu voor de eerste keer hardloopt of nagenoeg een professional bent: het advies van coach, filosoof en motivator Chris Bennett kun je altijd gebruiken.

Over kunst en kunde

5 vragen aan Nike Running coach Bennett

In juli 2026, na een wedstrijd van meer dan 10 uur, bereikte ultraloper en ACG professional <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/trail-runner-yao-miao-is-running-down-new-goals-with-acg" target="_blank">Yao Miao</a> de man met de hamer. Het gaat specifiek om het elfde en voorlaatste gedeelte van de Camins d’Hèr, een ultramarathon van 109 kilometer in de Pyreneeën in Spanje, die door dorpjes van Arties naar Escunhau loopt. Het is slechts een afstand van ongeveer 5 kilometer. Dit gedeelte van de wedstrijd is een slopende, verticale klim midden in de zon die mentaal het uiterste van een hardloper vergt voordat die de laatste 8 kilometer naar de finish aflegt. Zelfs de fitste atleten raken uitgeput wanneer ze dat punt bereiken.Voor Miao was het simpelweg nog een laatste obstakel om te overwinnen. Later zou ze over de finishlijn rennen, met een gebalde vuist in de lucht, met een tijd van 13:04:34. Zo werd ze de snelste vrouw ooit op deze trail. Yao Miao is een van de meest succesvolle lopers van haar generatie. Ze is één van de slechts zes hardlopers wereldwijd die twee verschillende UTMB-finales heeft gewonnen. Maar ze had ook een geheim hulpmiddel bij haar voorbereiding: inzichten van het Nike Innovation Farm Team. Dit is een groep van achttien ultralopers die vier maanden lang trainden in het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/nike-sport-research-lab-environmental-chambers" target="_blank">Nike Sport Research Lab</a> (NSRL) in Beaverton, Oregon, in de VS.

Een team van toegepaste fysiologen van Nike combineerde de gegevens van Miao's bezoek aan het NSRL in het voorjaar met een vier uur durende duurloop van het Farm Team. Ze verwerkten de cijfers met behulp van een voorspellingsmodel om het tempo te bepalen waarmee Miao hypothetisch de finish zou kunnen halen. Ze deelden de formule met Miao in de weken voorafgaand aan de Camins d’Hèr. Het team schatte dat ze tussen de 12:37 en 13:44 zou finishen, met een exacte schatting van 13:09. Uiteindelijk haalde ze de finish in Vielha slechts vijf minuten later dan die voorspelling.Mede dankzij de gegevens van het Farm Team was er minder onzekerheid over de tussentijdse mijlpalen die Miao moest halen. De groep ultralopers fungeerde als een team die haar steunde en haar plan veel duidelijker maakte.

En dat was precies de bedoeling. In april ging het 15 weken durende Nike Innovation Farm Team van start op de Philip H. Knight Campus van Nike. Dit project is opgezet om Nike innovators te helpen de drijvende krachten achter ultramarathons te ontdekken.De wetenschap achter duurprestaties onder de twee uur is inmiddels goed onderzocht. Hoe langer een hardloper het volhoudt, hoe minder we echter weten over de factoren die ervoor zorgen dat sommigen slagen en anderen falen. De standaardfactoren voor duurprestaties worden dynamischer en onvoorspelbaarder, vooral bij ultramarathons in de bergen. De afstanden zijn absurd. Het landschap verandert in een oogwenk, van beklimmingen op grote hoogte naar steile afdalingen. Verschillende moeilijke ondergronden wisselen elkaar af en het weer kan snel omslaan. Bovendien kan een wedstrijd dagen duren en ben je grotendeels op jezelf aangewezen. Je zult waarschijnlijk langere tijd alleen hardlopen, soms wel urenlang. Er zijn slechts beperkte mogelijkheden voor een wetenschapper om op een natuurlijke manier in te grijpen en te observeren hoe het lichaam van de hardloper de inspanning verwerkt.

Het Farm Team bood de onderzoekers van Nike een zeldzame periode van 15 weken om alle aspecten van de sport te onderzoeken en, misschien wel het belangrijkste, de ongrijpbare prestatiebevorderende factor: veerkracht."Tijdens een wedstrijd vertraagt ​​iedereen gedurende 13 uur", zegt Brett Kirby, PhD, Senior Principal Scientist of Applied Performance Innovation van het Nike Sport Research Lab. "De winnaar is degene die het minst vertraagt. Met andere woorden de meest veerkrachtige hardloper wint. We wilden veerkracht op drie manieren onderzoeken: fysiologisch, biomechanisch en psychologisch."Met het Farm Team wilden wetenschappers van het NSRL een realistische omgeving zonder onderbrekingen creëren om voldoende gegevens te verzamelen om veerkracht beter te begrijpen. Een bijkomend voordeel was dat de resultaten van hun onderzoek alle hardlopers kunnen helpen hun training te optimaliseren. Dit kan bijvoorbeeld gaan om het kiezen van het juiste trainingsprogramma (zoals wat je kan helpen bij een ​​bergopwaartse sprint in het achtste uur van een wedstrijd), of het juiste product om te dragen tijdens een wedstrijd. Deze wetenschappelijke basis voor nieuwe productoplossingen is niet alleen bedoeld voor de pro's, maar kan ook elke hardloper helpen met de uitdagingen van bergachtige trails.

De uitgestrekte natuur in het noordwesten van de Verenigde Staten werd het onderzoekscentrum van het Farm Team van Nike. De ultralopers werden in het NSRL onderzocht en daarna losgelaten in de omgeving van Portland, waaronder de uiteenlopende trails van het Forest Park en de adembenemende routes in het natuurreservaat Columbia River Gorge.&nbsp;"De tijd die een ultraloper onder inspanning doorbrengt, is wat het verschil kan maken tussen succes en falen", aldus Brad Winn, Lead Researcher of Applied Innovation en hoofdcoach van het programma tijdens het 15 weken durende protocol. "Tijd is ook een cruciale factor van het onderzoek. We wilden zoveel mogelijk tijd met de atleten besteden."

De naam van het programma is afgeleid van twee inspiratiebronnen. De eerste inspiratiebron is het concept van het 'farm team', dat populair is in sporten zoals honkbal, waar het een ​​belangrijke talentenbron vormt voor een franchise. De andere inspiratiebron is Jeff Johnson, een van de eerste medewerkers van Nike. Midden jaren negentig richtte hij samen met Stanford-atletiekcoach Vin Lananna het bekende semi-professionele duurloopteam met dezelfde naam op, dat in veel opzichten een voorloper was van de atletiekclubs van vandaag. Beide inspiraties komen voort uit hetzelfde doel: onderzoeken hoe een gericht traject, door middel van atletisch talent en het verkennen van hun potentieel, een bredere sportgemeenschap kan verbeteren.Er waren 18 plekken beschikbaar in het Farm Team, negen voor mannen en negen voor vrouwen. Hardlopers konden zich vanaf maart 2026 online aanmelden, maar de criteria voor het programma waren streng. Geselecteerde hardlopers moesten alle 15 trainingsweken kunnen voltooien en in staat zijn om tot vier uur achter elkaar te hardlopen in een semi-professioneel tempo. Nike Innovation ontving duizenden sollicitaties en stond voor de lastige taak om een handjevol kandidaten te selecteren die uitgenodigd zouden worden om tijdelijk naar Beaverton te verhuizen.

Het feit dat het residentieprogramma plaatsvond in het Nike Sport Research Lab in Beaverton, vormde ongetwijfeld een uitdaging. "Vier maanden van huis weg zijn was lastig, zeker in combinatie met een fulltime baan", zegt Alec Hewett, een hardloper van het Farm Team die werkt als Senior Manager van de Nationale Teams bij USA Triathlon en die net een jaar getrouwd is. "Maar voor mij en mijn vrouw waren deze opofferingen het zeker waard. Het is fantastisch dat ik zoveel steun van haar en van mijn werk krijg."De 18 hardlopers werden verdeeld in twee groepen, die elk gedurende 10 weken een ander trainingsprotocol volgden. Het eerste programma was gericht op concentrische oefeningen, ofwel gericht op het verkorten van de spier onder invloed van belasting. Het programma was meer traditioneel en gericht op bergopwaartse oefeningen. Het andere programma was gericht op excentrische oefeningen, ofwel gericht op het verlengen van de spier onder invloed van belasting. Voor het Farm Team vertaalde dit zich in afdalingsoefeningen. Naast hardloopspecifieke trainingen pasten de twee groepen een concentrische of excentrische focus toe op hun krachttrainingen. De excentrische groepen deden bijvoorbeeld oefeningen zoals afdalende lunges, waarbij ze goed letten op het laten zakken van de gewichten, terwijl de concentrische groep een contrasterende oefening deed, zoals een step-up met gewichten.&nbsp;

Het team kreeg in het NSRL de beschikking over een hele reeks diagnostische tools van Nike, zodat wetenschappers beter konden begrijpen wat in het lichaam van elke hardloper gebeurde. Zo werd bijvoorbeeld de looptechniek van elke hardloper geanalyseerd met behulp van <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/nike-nsrl-form" target="_blank">Nike Form</a>, een algoritme dat door het NSRL is ontwikkeld om de unieke biomechanica van een hardloper te bestuderen. Aan de hand van deze gegevens konden wetenschappers naast de biomechanica van de atleten tijdens lange duurlopen, ook de invloed van training op hun biomechanica gedurende het onderzoek, de interactie tussen hun lichaam en hun schoenen in de loop van de tijd, en de invloed van wedstrijdsimulaties op vermoeidheid onderzoeken. Na 10 weken training werd elke basismeting opnieuw gemeten, waarbij werd vastgelegd hoe de hardlopers hun conditie hadden verbeterd volgens hun toegewezen trainingsprogramma.&nbsp;Het Farm Team speelde een belangrijke rol bij het testen van een paar van de nieuwste innovaties van Nike, zoals de onlangs aangekondigde Picklejus, de nieuwe ACG schoen met een dempingssysteem dat is geoptimaliseerd voor wedstrijden in de bergen. Het team testte de schoenen in het lab. Zo onderging de Picklejus een uitdagende loopbandtest van vier uur, waarbij zowel de snelheid als de hellingsgraad werden gevarieerd om bergachtig terrein na te bootsen.De feedback van het team over de schoen, en met name hun duidelijke beschrijvingen over wat ze er qua loopgevoel van verwachtten, lieten zien wat er goed en minder goed werkte. Veel hardlopers gaven bijvoorbeeld aan behoefte te hebben aan beschermende stabiliteit zonder in te leveren aan wendbaarheid tijdens bergopwaartse sprints. Het Farm Team testte ook prototypes van nieuwe kleding die ACG pro Miao later droeg tijdens haar Camins d’Hèr-wedstrijd.Tijdens het 15 weken durende programma verzamelden we een schatkist vol aan wetenschappelijke gegevens: alleen al de Nike Form sessies leverden zo'n 13 gigabyte aan gegevens per hardloper op. Onze inzichten lopen dan ook uiteen. Ze variëren van het algemene productniveau tot de professionele hardlopers van ACG, die elk mogelijk voordeel willen halen uit hun voorbereidingstrainingen, hun strategie tijdens de wedstrijd en hun herstel erna.&nbsp;Neem bijvoorbeeld Caleb Olson. In oktober 2025 gingen de teamleden van NSRL Applied Performance Innovation naar een minitrainingskamp in de woestijn van St. George in de VS met de winnaar van de Western States 100. Daar spraken ze over zijn gebruikelijke training en hoe hij zich voorbereidt op de UTMB. Die gesprekken riepen onbeantwoorde vragen op over trailrunning, met name over de kracht van het bergafwaarts hardlopen. Olson vroeg hoe hij met volle kracht bergafwaarts kon hardlopen in plaats van energie te besparen voor de laatste afdaling. Die vraag vormde de aanleiding voor het ontwikkelen van trainingen voor het Nike Innovation Farm Team: een trainingsprogramma dat Olsons lichaam kon versterken. Teamleden van Nike Innovation ontwikkelden Nike producten die hem een ​​voordeel zouden geven. Dit waren dezelfde producten die al uitgebreid waren getest door de leden van het Farm Team.

"Je wint geen wedstrijden met alleen gegevens uit een lab", zegt Kirby. "Je hebt ook gesprekken nodig. De gegevens betekenen niets als we ze niet kunnen koppelen aan betekenisvolle relaties met onze atleten."Het Farm Team programma werd eind juli afgerond. De wetenschappers van Nike staan ​​nu zelf voor een enorme uitdaging: het analyseren van alle gegevens. De eerste resultaten zijn al erg interessant. Volgens Kirby zijn er verbeteringen te zien in de fysiologische, biomechanische en psychologische tests van de groep die de excentrische training volgde, een training die niet lijkt op een traditioneel fitnessprogramma. Op de enorme helling naast het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/lebron-james-innovation-center-nike-sport-research-lab" target="_blank">LeBron James Innovation Center</a>, waar de hardlopers zware oefeningen herhaalden, hadden sommigen van het afdalingsprogramma nauwelijks het gevoel dat ze zweetten. Deze resultaten geven bewijs voor een onconventioneel standpunt in de trainingswereld: excentrische tolerantie moet worden opgenomen in je trainingsprogramma.Hoewel de resultaten van het onderzoek nog niet definitief zijn, zijn de belangrijkste conclusies direct toepasbaar. En dat brengt ons terug bij Yao Miao, de Camins d’Hèr en de man met de hamer.

Op de ochtend dat Miao aan de wedstrijd begon, had ze een gedetailleerd fysiologisch spiekbriefje bij de hand met daarop specifieke tempo-schema's voor de technische trail. Het was alsof er bij elk gedeelte van de trail een menu lag met beschrijvingen van de te nemen maatregelen: of je zonnebrand moet gebruiken, wat je moet eten en waarom, en ook onderbouwde aanbevelingen voor welke producten je moet dragen. Dit op gegevens gebaseerde advies is afkomstig van de inzichten van het Farm Team.Miao bereikte het afkoelingsstation in het elfde gedeelte van de trail. Het Nike Innovation team had verschillende opties voorgesteld: een ijsbandana, koud water om over haar hoofd te gieten en zouttabletten. Ze maakten ook een spiekbriefje voor een techniek om haar te helpen efficiënt te klimmen: "Hoofd naar beneden, kortste pas, stokken volledig gebruiken." Op dat briefje stond ook een beknopte samenvatting van het plan om de finish te halen. Het vatte in 36 woorden samen wat Miao voelde na meer dan 10 uur extreme fysieke uitputting: "De man met de hamer. 57 minuten. Je hartslag blijft de hele tijd op 96%, dat is het plan. Je gaat je vreselijk voelen, net als iedereen. Vanaf de top is het nog maar 8 km." Niemand weet precies wat er zal gebeuren tijdens de onverwachte wendingen van een ultramarathon. Maar dankzij residentieprogramma's zoals het Farm Team is het duidelijker geworden wat een ultraloper motiveert.&nbsp;"De mensen die atleten het beste kennen, zijn degenen die de meeste tijd met hen doorbrengen – zo simpel is het", zegt Winn. "Er is geen betere manier om dat te doen dan ze hier bij ons uit te nodigen en alles te doen wat we kunnen om ze te steunen."

Ontdek hoe de inzichten van atleten uit het nieuwe residentieprogramma helpen bij het ontwikkelen van betere producten voor elke ultraloper.

Trailrunning

Hoe het Nike Innovation Farm Team de grenzen verlegt in de wetenschap van ultramarathons

Alle record- en conventiebrekende&nbsp;schoenen van Nike begonnen ooit als prototype. En veel zagen er hetzelfde uit: gehuld in het zwart.De Amerikaanse marathonloper Conner Mantz weet nog dat hij het eerste prototype van de Vomero Premium kreeg, in december 2023. Het bovenwerk was zwart gemaakt. De Air Zoom unit die tussen het foam van de middenzool zit, is het meest herkenbare kenmerk en was bedekt met tape.&nbsp;Hij houdt het prototype omhoog en wijst naar een lichte buitenlijn die over de middenzool loopt. "Je ziet de tapelijnen nog zitten", zegt hij. "Dat was om ervoor te zorgen dat mensen de Air Zoom units niet zouden zien als ik lange runs liep."Deze stap in het prototypeproces heet 'blinding' en is een van de vele manieren waarop Nike onderzoekers en sportwetenschappers de basis leggen om atleten nieuwe schoenen te laten testen. Dit gebeurt deels om de schoen zo lang mogelijk geheim te houden. Wetenschappers bedekken de opvallende kenmerken van een schoen, zoals het profiel van de middenzool of het bovenwerk, als de schoen op een openbare plek wordt getest. Maar het prototype blijft ook voor de atleet mysterieus. Bij het ontwikkelen van de testonderzoeken is het doel om zo min mogelijk nieuwe factoren te onthullen die invloed kunnen hebben op de prestaties van de atleet. De atleet mag dus geen twijfels krijgen over hoe gek, apart of extreem het prototype eruitziet. Onderzoekers werken bij het gebruik van een nieuwe technologie hard om de fysieke reactie van een atleet te isoleren. Ze willen niet dat een kenmerk van de schoen de feedback van een atleet voortijdig beïnvloedt. De atleet kan zich daardoor bij het dragen van de schoen volledig richten op de ervaring, en krijgt een voorproefje van hoe deze mysterieuze nieuwe tech kan zorgen voor een competitieve touch.

De eerste prototypes van de Vomero Premium zorgden op het eerste gezicht voor heel wat verbaasde reacties, net als het uiteindelijke ontwerp. Het design valt bijna onder een categorie maximalistische schoenen op zichzelf. En tot op zekere hoogte is dat ook waar hij thuishoort. De Vomero Premium komt niet in aanmerking voor de wereldkampioenschappen atletiek, dankzij de stackhoogte in de hiel van 55 mm, een voetbed van volledig ZoomX foam en twee zichtbare Zoom units in de voorvoet en de hiel op basis van de Nike atletiekspikes.&nbsp;Mantz stond op een beslissend punt in zijn wedstrijdseizoen. Hij had botletsel opgelopen in zijn bovenbeen, maar de Amerikaanse kwalificatiewedstrijden voor de olympische marathon van 2024 lagen in het verschiet. Het resultaat ervan zou bepalen wie later die zomer naar Parijs zou afreizen om mee te dingen naar een medaille. Trainen was soms pijnlijk. Hij kreeg de kilometers die hij nodig had niet voor elkaar. Bij zijn terugkeer naar hardlopen op straat had hij een flinke oppepper nodig om zijn conditie weer op peil te krijgen. Hij kreeg een gedurfd, nieuw prototype om uit te proberen. Maar de overgang van de presentatie van een prototype naar het gebruik ervan is makkelijker gezegd dan uitgevoerd."Mijn trainingsschoenen moesten me iets geven waardoor ik mijn zelfvertrouwen weer terugkreeg", zegt Mantz. "Mijn team gaf me dit nieuwe Nike prototype en ik had nog nooit zoiets gezien. Het was intens. Je ziet 'm, en je denkt: het is zo onhandig om daarin te hardlopen."

Voor het testen van innovatieve prototypes met nieuwe dempingssystemen zoals die van de Vomero Premium is een grondig proces nodig. Het bestaat uit uren aan communicatie tussen atleten, ontwerpers en wetenschappers over welke elementen van de schoen meer naar voren moeten komen en welke juist minder. Er is nog een andere taak, die net zo belangrijk is in het proces: een positieve overtuiging uitdragen voor een product dat misschien anders voelt en eruitziet als wat een atleet gewend is.Soms krijgt een prototype te maken met een ouderwetse opvatting, als de schoen een technologie bevat die niet bij een bepaalde sport 'hoort'. Neem de Nike Maxfly sprint spike. De spike werd in 2021 in Tokio geïntroduceerd en was de eerste schoen die de Air Zoom naar de 100 meter bracht. De zichtbare, uitgesproken Air unit in de voorvoet was nieuw, vooral voor een evenement waarbij de visie op schoenen het credo 'minder is meer' handhaaft. Waren eenvoudigere, minimalistischere spikes niet beter? Dat bleek niet zo te zijn. Atleten droegen in Tokio de Maxfly en wonnen op zowel de 100 meter voor mannen als voor vrouwen medailles, net als op de 200 meter, 400 meter, 800 meter en voor de estafettes.&nbsp;Het design met een airbag en plaat werd ingezet voor biomechanische belasting bij het sprinten. Zo werd een duidelijk precedent geschept door zowel het gebruik van de schoen tijdens de race als de behaalde resultaten.Hoe overtuig je atleten ervan dat &nbsp;dit&nbsp; prototype dat ze in hun handen hebben iets nieuws kan brengen als de schoen die ze momenteel dragen al werkt?"We richten ons vooral op vertrouwen", zegt Tobie Hatfield, Nike Senior Director, Athlete* Innovation. "Als atleten niet weten dat je het beste met ze voor hebt als persoon, dan gaan ze nooit vertrouwen hebben in het product dat je voor ze maakt. Alles wat we doen, doen we om hun vertrouwen te winnen."Een atleet aanmoedigen om een nieuwe schoen aan te trekken, is afhankelijk van dat vertrouwen. Emotioneel, psychologisch en, in het geval van een schoen, biomechanisch.

Als je bij elke schoen terug gaat naar het prototype, zie je dat de meeste ontwerpen bewust gemaakt zijn als visueel ingetogen versies van het uiteindelijke design. Zo kan onderzoek gecontroleerd uitgevoerd worden. Hoe simpeler de schoen eruitziet, des te kleiner is de kans dat een atleet er een bevooroordeelde mening over heeft. Emily Farina, Sr. Principal, Running Footwear Research in de NSRL, herinnert zich de vroege testfases van de Vaporfly 4% in het midden van de jaren 2010 nog. Ze vertelt dat het eerste veldonderzoek relatief onopvallend verliep, voor een groot deel dankzij de anonieme look van het prototype. Het vroege design zou het beginpunt worden van de baanbrekende Vaporfly 4% Elite, die Eliud Kipchoge droeg bij Breaking 2. "Als je het vroege prototype in 2015 zag, wist je niet echt waar je nu eigenlijk naar keek", zegt Farina. Ze verwijst hiermee naar de stackhoogte en rocker-vorm, twee bijzondere onderdelen die de standaard zijn geworden in een nieuw tijdperk van hardloopschoenen met demping. "De validatie was afhankelijk van hoe je je voelde en hoe je presteerde, niet van het uiterlijk van de schoen. Nike bracht het prototype naar Eliuds trainingskamp in Kenia. Het was voor veel hardlopers moeilijk te begrijpen hoe het ontwerp ervoor kon zorgen dat ze sneller zouden gaan. Totdat ze de schoenen aantrokken voor een temporun, op hun horloge keken en zich realiseerden dat ze met dezelfde inspanning 30 seconden of meer sneller waren."

Een van de eenvoudigste manieren om biomechanische efficiëntie te meten, is met een stopwatch. Kun je sneller hardlopen met dezelfde inspanning? Als het antwoord ja is, dan wordt het een stuk makkelijker om een atleet ervan te overtuigen een nieuw prototype te testen, hoe extreem de schoen er ook uitziet. Soms realiseert de atleet zich in een soort openbaring dat die beter presteert, zoals in het geval dat Farina beschrijft. De hardloper bereikt iets wat die niet had verwacht en voelt zich geweldig. Bij Conner Mantz gebeurde dit tijdens een lange run in Utah, waar hij het Vomero Premium prototype droeg voor een run van 22 mijl met zijn trainingspartners. Vanwege zijn blessure was hij zijn basisconditie nog aan het opbouwen. Hij rende vier mijl met een tempo van 4:30. Mantz stond er versteld van hoe goed hij zich voelde."Toen begon ik te denken: misschien heb ik wel wat aan deze schoen", zegt Mantz lachend. Het verhulde design maakte zijn teamgenoten gek. "Waarom kon ik niet gewoon vertellen wat voor nieuwe schoen het was? Ik zei: dat komt nog wel."Andere atleten hebben meer informatie nodig voordat ze vertrouwen hebben in een prototype. Daarom test Nike de reacties van atleten op een reeks stimuli, die 'signalen' worden genoemd. In onderzoek op het gebied van schoenen zijn signalen verschillende manieren om het effect van de schoen op de prestatie te meten.Toen wereldkampioen Faith Kipyegon in september 2024 de NRSL bezocht, voerde ze een aantal tests uit. Nike wetenschappers konden aan de hand van de resultaten een kwantitatief plan maken om Faith te helpen bij de voorbereidingen op haar poging om in het jaar erna de mijl onder de vier minuten te lopen. Ze deed een VO2max-test om haar eigen capaciteit te ontdekken. De submax VO2-test is een ander signaal dat doorgaans wordt getest als elite hardlopers naar NSRL komen. Hierbij lopen atleten in verschillende schoenen op een loopband terwijl ze een zuurstofmasker dragen. De testresultaten meten het zuurstofgebruik van het lichaam dat nodig is om een taak uit te voeren. Bij een vergelijking tussen twee schoenen vormen fysiologische statistieken vervolgens het bewijs van een betere prestatie.

Naast het ontwikkelen van Faiths unieke atletiekspike gaf Nike haar een hele rits Nike gear om haar te ondersteunen bij haar training voor Breaking4, waaronder de nog niet uitgebrachte Vomero Premium voor haar herstelruns.

"De Vomero Premium was een belangrijk onderdeel van mijn trainingstraject", zegt Faith. "De schoen is zo zacht, comfortabel en vol demping dat hij helpt om zwaarder te trainen met minder impact, zodat ik sneller kan herstellen en mijn doel nooit uit het oog verlies."

Een nieuwe weg voor Breaking4

Nieuw is niet altijd hetzelfde als perfect. In het geval van de poging van Faith, luisterden designers naar elk stukje cruciale feedback om het prototype van de Victory Elite FK precies goed te krijgen, zoals het verbreden van de voorvoet of het toevoegen van spikes voor betere grip bij de afzet. De beoordelingen van de Vomero Premium prototypes van Mantz waren net zo eerlijk. Voor het eerste protoype was een steviger bovenwerk nodig, liet hij de Nike ontwerpers en ontwikkelaars weten. Na een paar weken had hij een nieuwe versie aan zijn voeten. Het tweede prototype voelde minder als een herstelschoen en meer als een snelle schoen die aan de Alphafly deed denken. Hij gaf zijn feedback door aan de designteams. Een andere nieuwe versie was zelfs bijna iets te ver gegaan met demping. Mantz vond hem te zacht. De teams pasten de middenzool aan om een gulden middenweg te vinden tussen te zacht en te veel op snelheid gericht."Conner gaf ons altijd duidelijke en eerlijke feedback, wat voor het proces van essentieel belang is", zegt Rachel Nichols, Lead Developer, Nike Running. Er zijn verschillende teamgenoten in de feedbackloop betrokken bij productdesign die samen aan de slag gaan om Mantz' gedetailleerde beoordeling van elk prototype te verwerken.En het gesprek zette zich voort, tot een vijfde versie van het prototype. En die was helemaal goed. Hij trainde weer meer dan 120 mijl per week en, nog belangrijker, hij had weer vertrouwen in zichzelf. Dat was mede te danken aan een trainingsschoen die zijn lichaam bij alle kilometers ondersteunde.

We weten allemaal hoe het verhaal verdergaat. Mantz won de Amerikaanse kwalificatiewedstrijd voor de Olympische marathon en veroverde een plekje voor Parijs. Hij eindigde op de achtste plaats. Nu zet Mantz elke tool uit zijn arsenaal in, waaronder de Vomero Premium, om bij de marathon van Chicago in 2025 een nieuwe persoonlijke mijlpaal te halen: het Amerikaanse record van 2:05:38.&nbsp;"De Vomero Premium werd een ongelooflijk belangrijke schoen in mijn carrière. Door in deze schoenen te trainen, voelde ik me weer mezelf", zegt Mantz. "Ik vind het echt leuk dat mensen ze ook kunnen gaan ervaren. Het betekende veel voor me om het testproces van de vroege prototypes te doorlopen en te helpen om de uiteindelijke schoen zo goed mogelijk te maken."

De ongezouten feedback van atleten maakt alle producten beter. Als een prototype enige kans heeft om niet te slagen, dan moeten onvoltooide versies uit elkaar gehaald en opnieuw ontwikkeld worden. Het vertrouwen van atleten wordt niet alleen gewonnen door behaalde successen, zegt Hatfield. Vertrouwen wordt gewekt juist door fouten, wanneer het nodig is om te erkennen dat een product niet aan de verwachtingen voldoet. Schoenen worden nooit getest in een technologisch vacuüm. Spreadsheets met positieve gegevens, zuurstofmaskers en verhulde middenzolen maken allemaal deel uit van de magie. Maar vertrouwen in een nieuw prototype begint en eindigt bij het simpele, relationele idee dat je moet luisteren naar wat een atleet nodig heeft."We willen nooit dat een schoen een oplossing is voor een niet-bestaand probleem", zegt Hatfield. "Dat is verkeerd om. Een schoen moet beginnen bij een probleem waarvoor een oplossing nodig is. Door te luisteren naar atleten wordt duidelijk wat ze nodig hebben, en op basis daarvan ontstaat vertrouwen."

Davis Jones is een innovatie, design en product editor bij Nike.Zijn interesses zijn sportwetenschap, performance-productdesign en sportgeschiedenis.&nbsp;&nbsp;&nbsp;David groeide op in Oregon en studeerde aan de University of San Diego. Na zijn studie ging hij aan de slag als stagiair-redacteur voor Farrar, Straus and Giroux. Daarna werkte hij enige tijd als schrijver en redacteur bij het tijdschriftSurfer, tot hij in 2018 terugging naar het noordwesten van de VS om bij Nike zijn carrière te vervolgen.&nbsp;

Davis Jones

Conner Mantz Feature Loop

Hoe overtuig je atleten ervan dat het prototype dat ze in hun handen hebben iets nieuws kan brengen als de schoen die ze momenteel dragen al werkt?

Nike design

Sportwetenschap bij Nike

Hoe we met atleten samenwerken aan nieuwe prototypes

Ontdek wat ons motiveert

Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Verhalenhoek

De beweging

LeBron James over het nadoen van de golfswing van Nelly Korda

Nike Sportswear

Tom Sachs draagt zijn Demerits met trots

Korte verhalen

Op de rumoerige fabrieksvloer van Nike's Air Manufacturing Innovation-faciliteit bestudeert een groep ingenieurs een uitvergroot prototype van de Air Max unit. De vorm ervan is verbazingwekkend technisch. Deze klaverachtige unit, het visuele element dat later zou uitgroeien tot de minimalistische Airbag van de nieuwe <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-air-liquid-max-merges-superior-comfort-and-air-max-heritage" target="_blank">Nike Air Liquid Max</a>, is gebogen voor soepele overgangen. Hij is ontworpen voor ongekend soepele stappen.&nbsp;Maar dat is niet zo simpel als het klinkt. De unieke Airbag is lastig om te produceren door de ingewikkelde vormgeving. Het is de eerste Max unit met uitsparingen aan de binnenkant. De rand, de omtrek van de unit, is ingewikkeld om precies goed te krijgen. Air Max ingenieurs hebben een woord om Air te omschrijven: 'elastomeric' Ze bedoelen daarmee dat de Air kan transformeren op basis van veranderende omstandigheden zoals temperatuur of vochtigheid. Zodra je meer complexiteit toevoegt aan de vorm van de gevulde Airbag, wordt het lastiger om steeds weer exact dezelfde vorm in elke maat te snijden. Denk maar aan een koekjesvorm. Hoe ingewikkelder de vorm is, des te groter wordt de kans op fouten wanneer je de vorm uit het deeg snijdt. Stel je nu eens voor dat het deeg aan de bovenkant een ronding heeft. Want dat is het geval bij de Max Airbag en elke schommeling in kamertemperatuur kan een minuscule vervorming teweegbrengen.&nbsp;En dat is nog niet alles; exact hetzelfde ontwerp moet wel honderdduizend keer worden gereproduceerd.&nbsp;Extreme complexiteit. Extreme precisie. En dat allemaal in een minimalistisch design dat moet aanvoelen als de meest onopvallende Max ooit.&nbsp;

Wat betekent het om op Nike Air te lopen? Een comfortabel gevoel uiteraard. Elke stap moet moeiteloos aanvoelen. Maar ook de onmiskenbare look is belangrijk. Het begon allemaal in 1987 met de Air Max I; de doorzichtige bubbel was een soort prisma voor de toekomst van schoendemping. Maar Nike Air was nooit slechts gebaseerd op inspiratie. De ontwikkeling ging gepaard met technische precisie om precies het juiste gevoel te geven. &nbsp;Hoewel de suggestie van 'walking on air' eenvoudig is, was het creëren ervan alles behalve simpel.

De eerste briefing van het design vond plaats in 2019 met de slogan 'The Most Nothing Max'. Het doel was om een Air Max te creëren die licht, vloeiend en flexibel aanvoelde, bijna alsof hij er niet was. Een doel dat eigenlijk haaks stond op het idee van de Air unit.

Het idee van Air Max was altijd gebaseerd op die grote bubbel en de ontwerpers vroegen zich af of een Air Max unit wel als niets zou kunnen, of zelfs moeten, voelen. Een gevulde Airbag, gecombineerd met lagen cementfoam en rubber, kan overkomen als stijf en hard, waardoor het lastig is om een soepel gevoel te ervaren bij iedere overgang.&nbsp;"Liquid Max moest een nieuw visueel beeld neerzetten, maar de Air unit moest ook een nieuw gevoel geven bij het lopen op Air," zegt Ditte Kuijpers, Design Director, Nike Sportswear Innovation Footwear. "Mensen moesten voelen én zien hoe anders dit was. Elk element van de schoen moest hier samen voor zorgen."

Allereerst bespraken de designers en ingenieurs hoe de unit zou verschillen van eerdere Air Max modellen. Enkele belangrijke termen die ze noemden als inspiratie: Strak. Simpel. Minimalistisch. De Air Max moest lichter en flexibeler zijn dan eerdere modellen. Toen de Nike designers de strakkere unit begonnen te conceptualiseren, stuitten ze op een verrassende bron: de<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-air-max-scorpion-official-images-release-date" target="null">Air Max Scorpion</a>. De schoen die was uitgebracht in 2021 was zeer maximalistisch met een enorme unit in ambitieuze proporties. Het was zelfs de grootste unit ooit gemaakt qua Air-volume per vierkante inch. Een element was enorm opvallend bij het ontwerpen van de Scorpionbag: de nadruk op de vernieuwde gewichtsverdeling. Dit houdt in dat elk onderdeel van de demping precies is geplaatst onder de volledige voet, waardoor het lichaamsgewicht over specifieke punten op de Airbag wordt verdeeld. Elk deel van de Air unit kan stijver of juist zachter zijn.&nbsp;

"De Scorpion gaf het team een goed startpunt," zegt Wade Flanagan, Director bij Nike Air Innovation. "We ontdekten nieuwe technieken om ons te helpen bij het afstemmen van de flexibiliteit van de bag voor verschillende zones. We wilden de Liquid Max lichter, flexibeler en minimalistischer maken dan de Scorpionbag, maar net zo responsief."Maar de bags zo snijden dat je dit effect voor elkaar krijgt, is moeilijk, zegt Flanagan. Elke Airbag leidt haast een eigen leven doordat de vorm kan veranderen door de meest subtiele aanpassingen van de omgeving. De Airbag perfect snijden is haast net zo ingewikkeld als schieten op een bewegend doel.

De naam van het ontwerp werd gewijzigd naar Liquid Max, omdat de unit moest bewegen met een haast onmerkbare en soepele overgang, net als vloeistof. Een eerste prototype van een van de ontwerpers maakte gebruik van een aangepaste versie van de Air Max DN8 Air unit, een rij drukbuizen onder de gehele lengte van de voet. Om een meer voorgevormd systeem te produceren dat samenwerkte met de voet en om het aantal elementen van de schoen terug te brengen, experimenteerden de ontwerpers met verschillende versies van een drop-in middenzool.Sommige prototypes van de Air unit waren meer organisch. Andere prototypes waren juist industrieel. Soms werd geprobeerd om visuele details zo in te zetten dat ze konden leiden tot mechanische voordelen. Zou een subtiele weergave van het woord 'Air Max' op de buitenzool voor een trampoline-effect kunnen zorgen via de middelste letters? Alle mogelijkheden werden onderzocht. De tests bleven bovendien niet beperkt tot de fysieke wereld. Met een digitale methode, Finite Element Analysis (FEA), konden ontwerpers krachten simuleren die optreden als iemand op de schoen loopt, waardoor druk ontstaat op verschillende delen van de unit. Vervolgens kon worden gemeten hoe de unit reageerde.&nbsp;

Aan de hand van verschillende tests kwamen de designers en ingenieurs uiteindelijk uit bij een prachtige Air unit met twee kamers over de hele lengte van de voet. De meest opvallende breuk met eerdere Air units zorgde ook voor de grootste technische uitdaging: de uitsparingen in de bag maken, het overbodige materiaal in het midden wegsnijden en de unit een gebogen, rockervorm geven voor een minimalistische look. Een ingewikkelde unit van binnen en buiten bijsnijden, met een gebogen vorm? Dat was nog nooit gedaan. En er was een preciezere manier voor nodig om de Air unit te produceren.&nbsp;

Het Liquid Max team werkte nauw samen met de technici van Nike's Air Manufacturing Innovation (Air MI)-faciliteit in Beaverton, Ore. Er was eigenlijk geen ruimte voor fouten. Als de bag niet precies onder de juiste hoek werd gesneden kon deze beschadigen. Als hij te ruim werd gesneden, ontstonden er rommelige en lelijke flappen aan de randen. Een dynamisch element zoals Air is extreem gevoelig voor omgevingsfactoren, wat betekent dat de vorm van de bag kan veranderen door schommelingen in kamertemperatuur, waardoor de afmetingen niet meer gelijk zijn. Het produceren van de Air unit is vergelijkbaar met het bakken van 's werelds beste soufflé.

De uiteindelijke versie van de Liquid Max Air unit is het resultaat van gewaagde creativiteit en vindingrijke productie. En de strategieën die zijn ingezet om de Air unit te ontwerpen, zijn niet slechts voorbehouden aan een enkele schoen."De Liquid Max unit is exemplarisch voor hoe onze designers, ingenieurs en Air MI-technici uitdagingen aangaan," zegt Flanagan. "Dit komt voor een groot deel voort uit de wil om grenzen te verleggen en een nieuwe richting in te slaan met Air Max, zodat iedereen die de schoenen draagt ervan profiteert".

Nike Air Liquid Max is de eerste Max unit met uitsparingen aan de binnenkant. Dit betekent het begin van een nieuw tijdperk voor Air Max, waarin precisie en complexiteit samenkomen.

Zo maak je het

Minder is Max: de nieuwste versie van Nike Air

Het kostte Yao Miao alles wat ze in zich had om de 'Koningin van de trailrunning' te worden in China. Yao groeide op in een klein plattelandsdorp in de provincie Guizhou in China en is de jongste van zes dochters. Ze hielp haar ouders vaak mee en maakte lange uren op de rijstvelden, maar als kind wist ze al dat ze een toekomst wilde opbouwen buiten de landelijke gemeenschap. Toen ze op de middelbare school zat, deed die kans zich voor. Yao ging het huis uit toen ze werd gekozen als een van de vier studenten uit haar regio om naar een door de staat gerunde school voor toekomstige topatleten te gaan. In het begin vond ze het zwaar. Het was niet makkelijk om haar familie achter te laten, en ze voelde zich vaak eenzaam en had last van heimwee. Haar lichaam paste zich moeilijk aan de nieuwe manier van training aan. Maar op deze school ontdekte ze wel haar passie voor trailrunning.In de loop van de tijd wierp haar natuurlijke veerkracht zijn vruchten af. Ze worstelde zich door blessures en tegenslagen om de eerste driemalige Ultra-Trail du Mont-Blanc Finals-kampioen te worden. De UTBM Finals is een van de meest geroemde trailrunningwedstrijden van de wereld.Nu sluit Yao zich aan bij de ACG <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-acg-all-conditions-racing-department" target="null">All Conditions Racing Department</a>, de ACG selectie van de beste trailrunning-atleten, en kijkt ze terug op de start van haar traject, de overwinningen en uitdagingen die ze onderweg tegenkwam, en de manier waarop haar samenwerking met ACG een nieuwe generatie atleten kan bereiken.

Mijn geboorteplaats heeft me gevormd tot topatleet. Er zijn in dat gebied veel kleine bergen waar ik vroeger speelde, dus ik ben dat soort terrein gewend geraakt. Daardoor ben ik een sterkere trailrunner geworden. Ik vind het geweldig om in de bergen van China te rennen, vooral over de Chinese Muur.Je moet weten dat je je doelen niet meteen hoeft te behalen. Op de school voor de sport richtte ik me voornamelijk op hardlopen, en zat ik in een georganiseerd team. Maar nadat ik in 2016 afstudeerde, werd ik niet gevraagd voor een professioneel of universiteitsteam. Dus ik begon met werken. Ik deelde flyers uit bij een sportschool, en later hielp ik mijn zus met haar make-upwinkel. Ik voelde me verloren. Ik trainde in die tijd niet meer als atleet.Ik wilde niets liever dan hardlopen. Uiteindelijk werd de afwijzing mijn motivatie. Ik kreeg de kans om mee te doen aan een trailwedstrijd. Ik haalde de finish niet, maar door die teleurstelling kreeg ik het gevoel dat ik de trailrunning weer moest oppakken. Mijn doel: de beste trailrunner ooit worden. Ik besloot hard te gaan werken en wedstrijden te blijven doen. Ik geloofde in mijn succes en wilde dat ook bewijzen.Een van de zwaarste wedstrijden was bij UTMB in 2019. Tijdens de run van 168 km was er een moment dat ik niets meer zag. Ik deed mee aan zoveel wedstrijden dat mijn lichaam de inspanning ervan niet meer aankon. Ik maakte de wedstrijd niet af, en de organisatoren vroegen me om te stoppen. Ik maakte me enorm zorgen dat ik nooit meer zou kunnen zien en daardoor met trailrunning zou moeten stoppen. Het verlies van mijn zicht was slechts tijdelijk, maar het voelde alsof ik mijn vertrouwen in de sport verloor.

Het duurde even voor ik mijn plek in de trailrunning had veroverd, maar het hele traject gaf zoveel voldoening. Na mijn eerste kampioenschap in 2018 wist ik dat ik het talent en de motivatie had om een toptrailrunner te worden. Ik bleef streven naar nog een winst, maar het leek me niet te lukken. In 2019 maakte ik een aantal wedstrijden niet af, en in 2020 stopte ik met wedstrijden. Ik bleef een intense passie voor de sport houden, dus in 2023 had ik een comeback. In 2024 won ik eindelijk een wedstrijd, de OCC-UTMB. Op deze overwinning ben ik ook het meest trots. Ik was er weer! Het harde werk wierp zijn vruchten af, en ik had eindelijk het gevoel dat ik weer vooruit kon.Voor mij is de belangrijkste mindset een liefde voor de sport. Ik heb veel uitdagingen gehad, maar omdat ik zo van trailrunning houd kon ik blijven doorgaan en ben ik wie ik nu ben.

Ik wil dat trailrunners zich bewust worden van de invloed van hun acties op het milieu. Trailrunning is heel snel heel populair aan het worden, maar veel hardlopers staan niet genoeg stil bij het beschermen van de omgeving. Ik wil hardlopers aanmoedigen om de natuur en onze planeet met zorg te behandelen: blijf op de gebaande paden, ruim je afval op en respecteer de wilde dieren. Een hardloper die zijn verantwoordelijkheid neemt, beschermt deze plekken. Ik weet dat het niet makkelijk is om iedereen iets bij te brengen, maar ik kan bij mezelf beginnen en het goede voorbeeld geven. Vorig jaar heb ik geholpen bij de organisatie van evenementen om het milieu te beschermen, en ik hoop dat meer mensen in de toekomst met me meedoen.Ik weet hoeveel ik met ACG kan doen om mijn droom te volgen en de volgende generatie te supporten. Ik ben ontzettend trots om het door Nike ondersteunde initiatief 'Boundless Girls with Yao Miao' te lanceren, waarmee we sport toegankelijker maken voor meer meisjes op basis- en middelbare scholen in China. Ik wil tieners inspireren die net als ik zijn opgegroeid in een onderontwikkeld gebied, zodat ze hun zelfvertrouwen gaan vinden en weten dat er meer is in de wereld. Sport heeft de kracht om voor hen nieuwe deuren te openen.

Haar groei van het landelijke China tot driemalig UTMB Finals-kampioen, en nu onderdeel van het ACG All Conditions Racing Department, is een verhaal van uithoudingsvermogen, geloof en een onuitputtelijke toewijding aan de sport.

For the win

Trailrunner Yao Miao loopt nieuwe doelen tegemoet met ACG

De jaren 80 waren enorm belangrijk voor de basketbalsport. Met een indrukwekkende lichting uitblinkende sterren en een flinke dosis rivaliteit in het pro- en het college-basketbal, was de groeicurve van de sport steiler dan ooit.Nike kon deels meeliften op deze golf van de basketbalrevolutie. Maar in andere gevallen was de Swoosh juist een voorloper en was het bedrijf de drijvende kracht achter het geld en de roem in de sport, waarvan het soms de keerzijde ondervond.Maar voordat er sprake was van eigen schoenen voor atleten, voordat het om miljarden ging en voordat de basketbalsport een prominent onderdeel zou worden van de Nike identiteit, moest Nike een voet tussen de deur krijgen.En waar kon dat beter dan op Amerikaanse colleges?In maart 1979 hield de NCAA-kampioenschapswedstrijd tussen Larry Birds Indiana State en Magic Johnsons Michigan State het land in zijn greep. Het is nog altijd de best bekeken tv-uitzending van een college-basketbalwedstrijd ooit. Een jaar later werd ESPN gelanceerd met een behoorlijk aanbod van college-basketbaluitzendingen. Tegen 1985 werd het NCAA-toernooi uitgebreid naar 64 teams.Het Amerikaanse college-basketbal was niet langer regionaal. De wedstrijden werden uitgezonden op televisie en mensen waren aan de buis gekluisterd.Nike zette toen al zijn eerste stappen.

College-basketbal, het begin

Nike zette de eerste stappen in het college-basketbal aan het eind van de jaren 70 met hulp van iemand met de naam Sonny.Tegen die tijd was het bedrijf al actief in de NBA. Maar buiten de University of Oregon had Nike het college-basketbal links laten liggen. Daar kwam verandering in tijdens de zomer van 1977 toen John Paul 'Sonny' Vaccaro een afspraak had met Rob Strasser, Phil Knight en nog wat anderen om een sandaalachtige basketbalschoen te pitchen.Het idee van de schoen was een flop, maar het andere idee van Vaccaro bleef wel hangen.

Vaccaro's strategie: connecties maken. Via het Dapper Dan highschool-toernooi deed hij al sinds 1965 aan hardlopen in Pittsburgh, in wezen de eerste landelijke All-Star showcase, en hij bouwde een netwerk op binnen de kring van coaches. En de markt binnen de colleges lag voor het oprapen. Van het begin tot halverwege de jaren 70 waren er slechts een handjevol betaalde coaches. Enkelen ontvingen een sprekersvergoeding. Converse had John Thompson van Georgetown naar Italië gestuurd om in 1977 een clinic te geven. Maar de meeste coaches met schoenendeals ontvingen niet veel meer dan een product met korting.Nike zag zijn kans schoon. Het NCAA- reglement stond het niet toe dat bedrijven spelers betaalden, maar coaches vielen niet onder deze regel. Bied een product aan. Bouw een relatie op. Creëer loyaliteit.

Met die filosofie in gedachte ging het snel. In november 1978 hadden al 17 universiteiten zich bij Nike aangesloten. In 1980 was dat aantal opgelopen tot 71.Wat begon als een gok, bleek al snel een slimme zet. Maar de contracten waren slechts de eerste stap. De groei zorgde voor een groter voor bereik, maar het idee moest zich nog bewijzen.

Het lab

Geen enkel programma liet het college-basketbal van de jaren 80 en Nike's groeiende rol daarin zo goed zien als de Georgetown Hoyas onder hoofdcoach John Thompson, wiens team uitgroeide tot een van de meest geduchte teams op het basketbalveld.

Terwijl het fungeerde als Nike's officieuze uithangbord, bereikte Georgetown de Final Four in 1982, 1984 en 1985, won het team het nationale kampioenschap in 1984 en pakte het vijf Big East-titels in het reguliere seizoen.Thompson ontmoette Phil Knight voor het eerst tijdens een bezoek aan Nike in augustus 1980. "De teamgeest van je werknemers is enorm indrukwekkend", schreef hij niet lang na de ontmoeting in een brief aan Knight. Na een conflict met een goede vriend bij Converse, tekende Thompson bij Nike en de band werd al snel hecht."Wat je bij Phil merkte, is dat er bepaalde mensen waren die hij nooit tegen de haren in streek," aldus Ron Hill, die halverwege de jaren 80 aan het hoofd stond van het basketbalprogramma. "Als John Thompson blafte, wilde Phil er niks over horen. 'Geef hem wat hij wil.' Zo deed hij dat bij een paar mensen, niet veel."Georgetown werd een soort laboratorium voor Nike ideeën.Neem de Legend die werd uitgebracht in 1982. Hij was gemaakt van dik en stevig leer dat ingelopen moest worden, maar dat na een tijdje comfortabel was. Hij had gekleurde zolen en voeringen, een geperforeerde neus, een flexibele punt bij de vetersluiting en een lus aan de achterkant; kleine vernieuwingen die toen onderscheidend aanvoelden."De Legend was dé schoen toen ik bij het bedrijf kwam," aldus Mike Caster, Nike's basketbal-marketing manager halverwege de jaren 80. "Ik weet nog dat iedereen in die schoen speelde. Het was gewoon een fantastische basketbalschoen."

De Hoyas van Thompson droegen geen enkele andere schoen. Dus toen executives van Nike hem benaderden om met Georgetown over te gaan op Air Force modellen met zachter leer of de nieuwe Dunk, sloeg Thompson het voorstel af. Hij gaf de voorkeur aan dikker materiaal en hij wilde dat Georgetown zou opvallen. Dezelfde schoen dragen als andere teams was onaanvaardbaar."Hij zei, 'Ik draag geen schoenen van anderen, punt één, en punt twee, ik wil het precies op deze manier," herinnerde Hill zich.Tegen die tijd was de Legend uit het assortiment gehaald en het model was niet meer leverbaar. Dus ontwerper Mike Aveni paste het design iets aan door een hielstuk met "NIKE" toe te voegen en zo ontstond de Terminator. Op de hiel van speciale Georgetown-spelersschoenen werd "HOYAS" gedrukt. Zo konden licentievergoedingen worden vermeden en werd tegelijkertijd Thompsons vraag naar een opvallende eigen look beantwoord.De samenwerking ging verder dan schoenen. Thompson liet Patrick Ewing in 1983 tijdens een wedstrijd tegen Virginia die op tv werd uitgezonden een Nike ondershirt dragen. Op het shirt stond een afbeelding van de Legend op de mouwen. De NCAA maakte bezwaar en verbood deze in hun ogen gratis reclame tijdens wedstrijden.Maar de boodschap was duidelijk.Nike verzorgde niet slechts een product. Het bedrijf was doorgedrongen tot een van de meest zichtbare onderdelen van de sport, testte hun ideeën, werkte samen met een invloedrijke coach en bewees zich op een nationaal podium.

Be True to Your School

Georgetown zorgde voor de geloofwaardigheid van Nike, maar maart zorgde voor het grote bereik.Tijdens de Final Four van 1985 waren Rob Strasser, Jack Joyce en leden van het New Products-team getuige van de college-passie. Studenten en fans stonden 's nachts in de rij om bij de wedstrijd te kunnen zijn. De kleuren van de verschillende colleges zorgden voor bonte tribunes. De trouw aan de colleges kon niemand ontgaan.

Het begon om meer te draaien dan alleen productpromotie. Als Nike schoenen kon maken in de kleuren van de college-teams, zouden fans ze kunnen dragen om hun identiteit uit te stralen.Het succes van de Air Jordan 1 en de Jordan spelersbroek had al bewezen dat consumenten gingen voor opvallende kleuren. Nu werd dat idee meegenomen naar de wereld van de colleges.Het College Colors Program ging van start.

Het programma, bedacht door Strasser, Joyce en een klein intern team met creatief directeur Peter Moore en Mary Bodecker McGoldrick, combineerde schoenen, kleding en tassen in op elkaar afgestemde universiteitskleuren. Het begon als onderdeel van de "Guns of August"-verkoopboost in juni 1985 met samples die klaar waren rond augustus en de duidelijke boodschap: Be True to Your School.

Twaalf colleges deden mee met de eerste release: UNLV, Arizona, Iowa, Purdue, Michigan, St. John’s, NC State, Georgia, Maryland, Syracuse, Georgetown en Kentucky.Het kopstuk was een high-top basketbalschoen die in eerste instantie was geschetst door Moore. De schoen, die eerst de College Color High werd genoemd, was volgens doorgewinterde Nike medewerker Brad Johnson 'een mix van meerdere schoenen'; deze aanpak was toen niet ongebruikelijk. De buitenzool deed denken aan de Air Jordan I en de Big Nike. Het bovenwerk leek op bekende modellen. Hij was gemaakt op dezelfde leest als die van de Legend, die werd gezien als een van de best zittende Nike basketbalschoenen.Uiteindelijk kreeg de schoen zijn naam vanuit die lijn.Het werd: de Dunk.

De wereld van basketbalschoenen vol witte schoenen en weinig kleur, werd door College Colors volledig op zijn kop gezet. Voor de eerste keer ooit konden de college-kleuren van top tot teen worden gedragen; op campus, in studentenkamers en op de tribunes.In de winkels viel de verkoop van de Dunk wat tegen. De markt werd plotseling overspoeld met kleuren na de Air Jordan I. Maar het had een ommezwaai gebracht voor het imago van Nike. Het bedrijf had zichzelf niet alleen verbonden met spelers en coaches, maar ook met fans zelf.De voet die Nike tussen de deur wilde krijgen bij het college-basketbal was een flinke stap voorwaarts geworden. Het was zichtbaar, in blauw-oranje, rood-wit, donkerblauw-grijs, aan vele voeten door het hele land.

Maart op het grote podium

In de loop van de jaren 80 werd de zichtbaarheid alleen maar groter.Nike colleges haalden steeds vaker de laatste rondes van het NCAA-toernooi. Tegen 1985 was het onmiskenbaar: de gehele Final Four, Villanova, Georgetown, St. John’s en Memphis State, droeg Nike.

Het toernooi was dé nationale plek van de sport geworden en Nike was er niet te missen.Tegen die tijd zou Phil Knight hebben gevraagd wat het zou kosten om elk topbasketbalprogramma in het land te contracteren. Dit idee werd nooit gerealiseerd, maar zegt veel over hoe ver het bedrijf in minder dan tien jaar was gekomen.De zichtbaarheid in maart ging om meer dan slechts schoenen verkopen. Het versterkte het beeld van Nike in de sport. College-basketbal was inmiddels een nationale show die werd uitgezonden in huiskamers in het hele land en Nike was verbonden aan enkele van de meest belangrijke teams.De strategie uit 1977 - coaches benaderen en relaties opbouwen - had zijn vruchten afgeworpen. En dit alles gebeurde voor het oog van een nationaal publiek.

De kring van coaches

De relaties die deze ontwikkeling mogelijk hadden gemaakt, waren gebouwd op meer dan contracten.Elke herfst ontving Phil Knight de ene envelop na de andere van colleges uit het hele land met handgeschreven brieven, waarin Nike vol lof voor het bedrijf werd bedankt voor de zomer.

"Het bedrijf van Nike is gewoonweg geweldig," schreef George Blaney van Holy Cross. "Jullie zijn niet alleen fel, jong en dynamisch, maar het bedrijf geeft echt om mensen. Dat vind ik goed."Deze brieven werden gestuurd na jaarlijkse college-coachbezoeken; bijeenkomsten die op papier alleen gingen over productevaluaties, maar die veel verder gingen dan dat. Coaches ontmoetten designers. Ze bespraken materialen. Ze vergeleken ideeën. Ze bouwden relaties op, niet alleen met het bedrijf maar ook met elkaar.Clinics breidden dit netwerk nog wat verder uit. Door Nike gesponsorde evenementen brachten topcoaches uit het college-basketbal samen met highschool-coaches en spelers, waardoor de invloed zich verspreidde en de aanwezigheid van het bedrijf op elk niveau van de sport werd versterkt."Het draait om relaties, dienstverlening en het product," aldus Ed Janka over de filosofie van het beginstadium. "Het is allemaal even belangrijk."De mate van service bleek onderscheidend. Nike vertegenwoordigers waren altijd onderweg; op bezoek bij campussen om te praten met trainers en aangepaste oplossingen te bedenken als dat nodig was. Terwijl concurrenten hun producten verstuurden, bracht Nike deze zelf.Deze aanpak betekende een investering, qua geld en tijd. Maar het bleek te werken.Rond halverwege de jaren 80 betekende een 'Nike college' zijn meer dan alleen het dragen van een logo. Het betekende bij een netwerk horen, waarbij productinnovatie, marketing-zichtbaarheid en persoonlijke relaties belangrijk waren; een compleet nieuwe ervaring binnen de sport.

De testomgeving

Hoewel de kleuren en de look de aandacht trokken, was performance nog altijd de prioriteit.De rol van Georgetown als informeel lab was niet alleen voor de show. Coaches vroegen om stevige materialen. Trainers gaven feedback. Designers verfijnden het ontwerp keer op keer.Modellen zoals de Legend en de Terminator zijn een voorbeeld van dit soort overleg. Het resulteerde in stapsgewijze veranderingen qua materialen, structuren en looks. De schoenen werden ieder seizoen weer aangepast, aan de hand van de behoeftes van college-teams die op het allerhoogste niveau moesten presteren.

Tegen het einde van het decennium hadden door Nike gesponsorde colleges meerdere NCAA-titels veroverd. Het bedrijf was in het seizoen van 1977-78 begonnen met een enkele college die Nike schoenen droeg en dit was uitgegroeid tot meer dan honderd college-programma's.Het experiment was gelukt, en hoe.Het verhaal van de toenemende populariteit van het basketbal in de jaren 80 wordt vaak verteld aan de hand van bekende atleten en de strijd om de positie in de markt. Maar voordat het zover was, veroverde Nike een plek in de sport op de college-velden.Tegen de tijd dat de lampen van het toernooi feller werden en de commerciële inzet steeds hoger werd, hoefde Nike niet meer te bewijzen dat het thuishoorde in het basketbal. Het bedrijf had zijn positie al dubbel en dwars verdiend.

Het verhaal van de toenemende populariteit van het basketbal in de jaren 80 wordt vaak verteld aan de hand van bekende atleten en de strijd om de positie in de markt. Maar voordat het zover was, veroverde Nike een plek in de sport op de college-velden.

Nike Heritage

Hoe Nike voet aan de grond kreeg in het college-basketbal

John Rattray was het grootste deel van zijn leven niet veel bezig met de neurowetenschap. Hij had het te druk met skateboarden.Rattray is een professioneel atleet in Californië, en ontwikkelde zijn carrière in het rusteloze ritme van de skateboardcultuur. 12 jaar lang heeft hij gereisd en gefilmd, en was hij altijd op zoek naar de volgende sessie.Blessures stapelden zich op en zijn pro-carrière werd steeds onzekerder, dus hij begon te reflecteren op de ervaringen die mensen vormen.Iets aan het skateboarden had voor hem een soort basis gevormd. En niet alleen voor hem, maar ook voor veel mensen om hem heen.Hij wilde weten waarom.Nu, jaren later, heeft Rattrays nieuwsgierigheid geleid tot&nbsp; Your Brain on Sport (YBOS), een stripverhaalserie waarin mentale gezondheid en breinwetenschap worden onderzocht in verhalen die herkenbaar zijn voor jonge atleten.'Your Brain on Sport' is een stripverhaalserie waarin complexe neurowetenschap wordt omgezet in eenvoudige verhalen. Atleten krijgen zo meer inzicht in stress, emotieregulatie en welzijn."Wat ik met de strip wil, is deze ideeën omzetten in coole, kleinere verhalen waarin je één concept tegelijk kan uitpluizen", zegt Rattray. Hij geeft aan dat het doel is om de concepten in hapklare stukken te verdelen die het brein subtiel aansturen. "Ik wil graag wat duidelijkheid creëren over de manier waarop het brein en het zenuwstelsel samenwerken en hoe je fysieke beweging kunt gebruiken als een tool in je therapeutische toolkit."

<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-unveils-new-grail-skate-shoe-nike-sb-air-force-1" target="_blank">Nike SB</a> host nu twee digitale edities van de serie, geschreven door Rattray, jeugdhulpverlener Joel Pippus en neurowetenschapper Bruce Perry, PhD, MD en met sketches van skate-artiest Jon Horner: <a rel="noopener noreferrer" href="https://ybos.nikesb.com/ybos-running" target="null">Regulation of Running</a> en <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.instagram.com/p/DVCRKcSEsUT/?img_index=1" target="null">Healing Through Hoops.</a>In die laatste reflecteert Nike SB skateboarder Nicole Hause op haar eigen ervaring met depressie en therapie. In dit hoofdstuk, waarin jeugdbasketbalorganisatie Girls in the Game uit Chicago ook een rol speelt, wordt gekeken hoe fysieke beweging kan helpen bij een negatieve emotionele spiraal en hoe het je zenuwstelsel weer in balans kan brengen.&nbsp;Het klinkt misschien tegennatuurlijk, maar Hause geeft aan dat skateboarden niet altijd de activiteit is die ze kiest als ze zich down voelt."Als je een pro skater bent, kan er soms veel druk op het skateboarden liggen", legt ze uit. "Je verwacht bepaalde dingen van jezelf, bijvoorbeeld dat je elke dag als een pro moet skaten. Als ik al een moeilijke dag heb, helpt het me beter om mijn hoofd leeg te maken door iets eenvoudigers te doen, zoals basketballen. Ik word minder emotioneel als ik de bal niet door de basket krijg dan wanneer een skateboardtruc niet lukt. Ik kom meer in mijn lichaam en uit mijn hoofd."Dat inzicht is het beginpunt van het verhaal, waarin geïllustreerd wordt hoe de keuze voor een andere activiteit je lichaam soms kan helpen om te schakelen en te resetten. Door hoe belangrijk het bericht was, naast de kans om samen te werken met Rattray, was het voor Hause een makkelijke keuze om mee te doen."John is een legende in de skatewereld", zegt ze. "Toen ik over het project hoorde, wilde ik meteen meedoen."

De eerste editie van de strip, Regulation of Running, zoekt uit hoe cadans en herhalende bewegingen atleten kan helpen hun zenuwstelsel te reguleren.

The Regulation of Running

In Healing Through Hoops reflecteert pro skater Nicole Hause op haar persoonlijke ervaring met depressie en therapie, en hoe basketbal haar een uitlaatklep geeft om te resetten.

Healing Through Hoops

Your Brain on Sport

De weg naar YBSO begon echter al tientallen jaren eerder.Rattray groeide op in Aberdeen, een oliestadje aan de noordoostkust van Schotland, in een huishouden waar verslaving en instabiliteit aan de orde van de dag waren. Zijn vader had een ernstige alcoholverslaving en thuis kon het er chaotisch en onvoorspelbaar aan toe gaan.Skateboarden werd een levenslijn. In de skateboard scene vond Rattray wat hij nu beschrijft als een "stabiele groep jonge creatievelingen", een community die hem stabiliteit gaf waar hij dat nergens anders vond."Ik weet niet waar ik was geweest als ik het skateboarden niet had ontdekt", zegt hij.Zijn vader overleed toen Rattray 13 jaar was. Op dat moment was skateboarden al een vast onderdeel van zijn tienerleven geworden. Hij dacht er toen niet over na in neurowetenschappelijke termen, maar wist simpelweg dat het leven op een skateboard met vrienden om zich heen een stuk draaglijker was.Jaren later, in 2011, overleed Rattrays zus door zelfdoding. In de pijnlijke nasleep van die gebeurtenis dacht hij steeds dieper na over de reden dat skateboarden zo'n veilige haven was. Hij las over trauma, het zenuwstelsel en de langetermijneffecten van een moeilijke jeugd. Tijdens deze zoektocht stuitte hij op het werk van Dr. Perry, die hem later zou helpen bij het schrijven van de strip.

Nadat Rattray Dr. Perry's boek What Happened to You? had gelezen, ontdekt hij iets wat de neurowetenschapper het 'neurosequential model' noemt: een kader waarin ervaringen in de jonge jaren, stress en de regelgevende systemen van het lichaam worden verbonden.Die ontdekking was een Eureka-moment.Voor het eerst kon Rattray de patronen die hij in zijn leven zag onder woorden brengen. De chaos van zijn jeugd, de emotionele last die zijn gezin droeg en de reden dat skateboarden hem zo'n sterk gevoel van stabiliteit had gegeven.Hij weet nog dat hij dacht: "Waarom heeft niemand me hier ooit over verteld? Dit verklaart alles wat ik heb ervaren."

Nu dient de stripverhaalserie van Rattray niet alleen als een vorm van storytelling, maar ook als leermiddel voor Dr. Perry's 'neurosequential model in sport' (NM-Sport),&nbsp;waarbij hij zijn onderzoek toepast in atletische omgevingen.Een van de belangrijkste concepten is hoe het brein reageert op stress en hoe uitdagingen met de juiste intensiteit veerkracht kunnen helpen opbouwen."Een van de belangrijkste dingen om te weten over de stresssystemen van het brein is dat gematigde, voorspelbare stress het brein juist sterker kan maken", legt Dr. Perry uit. "Net als trainen bij sport. Je stelt je lichaam bloot aan beheersbare uitdagingen, zodat het zich kan aanpassen."Hij zegt dat sport in die zin iets biedt wat veel traditionele interventies in de mentale gezondheid niet bieden: herhaaldelijke mogelijkheden om uitdaging, regulatie en herstel te ervaren in een community die je steunt."Als een kind onderdeel is van een team," zegt Dr. Perry, "zal het veel meer mogelijkheden krijgen om te herstellen dan als het kind een keer per week naar een therapeut gaat."Beweging op zichzelf speelt ook een hele belangrijke rol. Ritmische activiteiten met een patroon, zoals wandelen, hardlopen, skateboarden of met een basketbal dribbelen, sturen signalen via het zenuwstelsel die je emotionele gemoedstoestand kunnen reguleren.Brett Kirby, Nike’s Senior Principal Scientist bij het Nike Sport Research Lab (NSRL), maakte deel uit van een vroegtijdige trainingsgroep voor het NM-Sport-programma, en verbond de concepten van Dr. Perry aan het perspectief van Nike bij atletische training en prestatie-omgevingen."Ritme helpt bij regulatie", zegt Kirby. "Dat is een van de ideeën die bij atleten het sterkst blijft hangen."In de eerste editie van de strip, Regulation of Running, heeft Kirby geholpen deze principes te vertalen, en onderzoekt hij hoe cadans en herhaaldelijke bewegingen atleten kunnen helpen hun zenuwstelsel te reguleren.Kirby legt uit dat hardlopen op een natuurlijke manier het soort ritme creëert waarop het brein reageert."Als we atleten fysiek trainen, denken we aan doseren: voorspelbare, gematigde blootstelling waaraan het lichaam zich kan aanpassen", zegt hij. "Hetzelfde geldt voor stress en emotionele ervaringen. Je bereidt je op dat soort momenten op dezelfde manier voor."Het idee dat het doel van sport zowel prestatietraining als emotieregulatie kan zijn, is de kern van YBOS.

Dr. Perry heeft via zijn werk ontdekt dat het ontzettend moeilijk is om de neurowetenschap te vertalen naar dagelijks taalgebruik, en dat is een van de redenen dat hij zo enthousiast is over de stripserie van Rattray. Toen de voormalig pro skater de eerste sketches deelde, was de wetenschapper 'verbluft' over hoe duidelijk de ideeën naar voren kwamen."Hij heeft deze concepten nauwkeuriger vertaald dan de meeste mensen waarmee ik al jaren werk", zegt Dr. Perry. "Het is ontzettend moeilijk om complexe ideeën toegankelijk te maken. Hij kreeg dat voor elkaar op een manier die voor jonge atleten herkenbaar is."

Het YBOS initiatief ontstond op basis van een groter project van Rattray, <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.nikesb.com/whysosad#" target="null">Why So sad?</a>, waarin skateboarden wordt ingezet als platform om de bewustwording over depressie en zelfmoordpreventie te vergroten. Er zijn community-evenementen, storytelling en eerdere stripsamenwerkingen ontwikkeld om binnen de skateboardcultuur het gesprek aan te gaan over mentale gezondheid.Why So Sad? en YBOS worden ondersteund door de nationale non-profitorganisatie&nbsp;<a rel="noopener noreferrer" href="https://chjs.org/" target="null">Center for Healing and Justice Through Sport&nbsp;(CHJS)</a>,&nbsp;Push to Heal en Hull Services, organisaties voor de mentale gezondheid in Calgary, en de Nike Social and Community&nbsp;Impact&nbsp;, die ook&nbsp;samenwerkt met CHJS om&nbsp;non-profitpartners te trainen die de toekomst van de jeugdsport wereldwijd vormgeven.&nbsp;Gedrukte limitededition-uitgaven van Healing Through Hoops zijn uitgedeeld op benefietevenementen, en de digitale versie is binnenkort online beschikbaar. Regulation of Running is live beschikbaar via <a rel="noopener noreferrer" href="https://ybos.nikesb.com/ybos-running" target="null">Nike SB</a>.&nbsp;Hause geeft aan dat het project symbool staat voor wat ze heeft ervaren als een groter onderdeel van Nike's inzet om atleten te supporten, een aanpak die atleten aanmoedigt om welzijn te prioriteren en openlijk te spreken over mentale gezondheid."In essentie wil Nike goed voor z'n atleten zorgen", zegt ze. "Het is een bedrijf dat onze mentale gezondheid belangrijk vindt, en wil dat we gezond en gelukkig zijn."Ze geeft aan dat haar deelname aan de strip haar een kans gaf om open over haar eigen ervaringen te spreken, iets wat niet altijd makkelijk is in de wereld van professioneel sporten."Met dit project kreeg ik de kans om me kwetsbaar op te stellen," zegt Hause, "en misschien helpt dat iemand anders ook."

<a rel="noopener noreferrer" href="https://www.crisistextline.org/" target="_blank">Crisis Text Line</a>, een non-profitpartner van Nike, is een gratis, vertrouwelijke organisatie voor mentale gezondheid waar je 24/7 mee kunt chatten. De dienst is beschikbaar in het Engels en in het Spaans, en biedt support zonder te oordelen op momenten dat mensen het nodig hebben. Inwoners van de VS kunnen altijd in contact komen met vrijwillige crisisconsulenten door het woord STRONG te sms'en naar 741741.

'Your Brain on Sport' is een stripverhaalserie waarin complexe neurowetenschap wordt omgezet in eenvoudige verhalen. Atleten krijgen zo meer inzicht in stress, emotieregulatie en welzijn. De serie is gemaakt in samenwerking met traumadeskundigen en Nike onderzoekers en wordt gehost door Nike SB.

Dit op wetenschap gebaseerde stripverhaal over sport helpt je mentale gezondheid te verbeteren

Als Alysa Liu bij het slotstuk van haar vier minuten durende vrije kür is aangekomen, is de energie in de Milano Ice Skating Arena bijna tastbaar. Als de laatste klanken van Donna Summers MacArthur Park Suite door het gebouw galmen, eindigt Alysa het onderdeel en zwaait haar paardenstaart speels opzij voor het oog van de camera. De menigte is uitzinnig. Zeven drievoudige sprongen. Nul fouten. De twintigjarige kunstrijder van Team USA heeft zojuist, gekleed in een schitterende gouden jurk, de beste prestatie van haar leven neergezet. Niet veel later wordt dit bevestigd door de uitslag: Alysa heeft Olympisch goud gewonnen en is daardoor de eerste Amerikaanse in bijna een kwart eeuw die deze belangrijkste sportprijs wint.Voor Alysa is de Milano Cortina-overwinning het resultaat van een van de meest ongewone trajecten in het kunstschaatsen. Als dertienjarige nationale kampioen van de V.S. keerde ze de sport de rug toe; ze was bezweken onder de druk van de topsportcompetitie. Maar bijna twee jaar later keerde ze terug met een nieuw inzicht. Ze zou opnieuw gaan schaatsen, maar op haar eigen manier. Want ze hield van de sport. En als ze zou winnen, zou ze winnen als zichzelf en niet volgens iemands beeld van hoe een kampioen eruit zou moeten zien.Die mindset heeft Alysa geholpen om een van de meest intrigerende sporters te worden, iemand die opnieuw uitvindt hoe winnen eruitziet. Hieronder deelt ze in haar eigen woorden hoe ze denkt over druk, succes en de lessen die ze heeft geleerd door haar eigen pad te volgen.

Succes kan er heel anders uitzien voor verschillende mensen. Voor mij betekent het samenzijn met de mensen van wie ik hou, samen tijd doorbrengen met hen en herinneringen maken. Het draait om nieuwe ervaringen en echt leven. Het mantra waar ik steeds naar terugkeer is YOLO. Dat klinkt cliché, maar je leeft echt maar een keer. Dus je moet het onderste uit de kan halen voor jezelf.Tegenwoordig zeg ik vaker 'nee' tegen dingen dan vroeger. Ik sta wel open voor mensen en hou van nieuwe dingen proberen, maar ik vertrouw op mijn intuïtie. Toen ik weer ging kunstschaatsen, zeiden mensen dat ik mijn haar anders moest dragen. En ik zei, "Nee, ik ga mijn haar niet veranderen." Mensen geven me ook muziekadvies, en ik denk er over na, maar als ik iets niet leuk vind, ga ik het niet gebruiken tijdens het schaatsen. Ik wil keuzes maken die bij me passen.Mijn advies voor kinderen of eigenlijk voor iedereen die druk voelt, is om stil te staan bij de vraag waar die druk vandaan komt. Het is makkelijk om te denken dat er veel van je verwacht wordt, maar als je er echt over nadenkt, wie legt dan die druk op je schouders? Meestal gaat het maar om een paar mensen. Voor mij helpt het om een dagboek bij te houden en te herkennen waar dat gevoel vandaan komt. Soms als je erover nadenkt, besef je dat het bij één persoon vandaan komt, of misschien wel niemand.

Het is belangrijk om de juiste mensen om je heen te verzamelen.Je moet mensen om je heen hebben die het allerbeste voor je willen. Mensen waar je om geeft, en die om jou geven. Ik heb het geluk dat ik een team heb met mensen die echt weten wat ik wil. Ze geven me de ruimte om mijn eigen keuzes te maken. Ik maak de uiteindelijke beslissing over alles; mijn programma, mijn muziek, de jurk, mijn haar, mijn make-up. Ze respecteren mijn artistieke keuzes en dat maakt heel veel uit.&nbsp;Soms vergeet je waarom je ook alweer begonnen bent met wat je doet. Als iets mentaal of fysiek te zwaar is, las dan een pauze in en probeer iets anders. Doe een stap terug, bekijk het van een afstandje en dan merk je of je de aantrekkingskracht weer voelt. Als dat zo is, top. En zo niet, dan voel je misschien wel dat je iets heel nieuws wil gaan doen.Aan het einde van mijn onderdeel probeer ik altijd iets te doen voor de camera.De camera staat bovenop je wanneer je klaar bent, dus je moet iets doen. Mijn haar opzij gooien, is wat ik doe. We komen niet zoveel in beeld, dus je moet er het beste van maken.

Wat mijn training betreft, ben ik best wel gedisciplineerd.Ik hou eigenlijk wel van trainen. Dat vind ik het leukste aan sporten. Ik kan het nu echt romantiseren. Niemand hoeft me te vertellen wanneer ik moet stoppen. Ik ken mezelf en ik weet waar mijn grens ligt. Dat heb ik geleerd met vallen en opstaan.Mijn favoriete manier om te resetten, is door mijn telefoon uit te zetten. Meestal is mijn telefoon de reden dat ik overweldigd raak. Dus als ik dat voel, zet ik hem uit en breng ik tijd door met vrienden en familie.Als ik het niet helemaal geweldig vind, doe ik het niet." Daar komt het nu op neer, of het nou gaat over activiteiten of mogelijkheden." Ik zeg nog steeds 'ja' tegen een heleboel dingen, maar ik denk er goed over na. Ik heb nergens spijt van. Door te doen, leer je. Het heeft me geholpen om te leren mijn eigen gevoelens en behoeften niet meer weg te drukken en bepaalde mensen niet op een voetstuk te zetten.Om me weer vrij te voelen, moest ik die gewoonte afleren.Ik bleef steeds maar vastzitten in dezelfde routine. Als je een ander leven wil leiden, moet je andere keuzes maken. Ik moest de input veranderen, om een andere output te krijgen.

De kunstschaatser en het sporticoon met een gouden medaille op zak kijkt terug op de druk, het succes en de lessen die ze heeft geleerd door haar eigen pad te volgen.

Alysa Liu wint op haar eigen manier

Dit is, hoe kan het ook anders, een hardloopverhaal.Maar het verhaal van de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-pegasus-42-official-images" target="_blank">Nike Pegasus</a> gaat nog iets verder. Het is een voorbeeld van hoe terughoudendheid, focus en aandacht voor de basis kunnen leiden tot blijvend succes. De Pegasus die werd geïntroduceerd in 1982, groeide uit tot de meest populaire Nike hardloopschoen ooit met een schoenenlijn die de jaren, innovaties en veranderende ideeën over schoenen heeft doorstaan. "Je kunt dit niet op een bescheiden manier zeggen", aldus Sebastian Tesche, Product Line Manager van de Pegasus 35. "De Peg is meest toonaangevende en beste hardloopschoen ter wereld. De schoen overtreft de meeste van de concurrerende modellen."Hij werd niet ontworpen als een icoon. Hij werd gemaakt om een probleem op te lossen.

Aan het eind van de jaren 70 waren de experimenten van Nike met Air units veelbelovend, maar ze liepen aan tegen de grenzen van de technologie. De Tailwind uit 1978 betekende de introductie van Air in de hardloopwereld, maar door de stabiliteitsproblemen zou het bedrijf nog een aantal jaar werken aan een oplossing. Bij de Columbia en Aurora die hierna kwamen, waren sommige problemen verholpen, maar ze voelden stijf aan terwijl hardlopers toen juist op zoek waren naar een soepel gevoel onder de voet. Gelukkig beseften ze bij Nike dat Air een kwestie van de lange adem was.&nbsp;

"Wat we toen altijd geweldig vonden aan Air, en dat is nog steeds zo, is dat de demping na verloop van tijd nauwelijks minder wordt," aldus Howard Banich die in 1982 aan het hoofd stond van de hardloopproducten. "Jeff Johnson, de eerste werknemer van Nike, wilde altijd dat we een reclame zouden maken met iemand die terugkomt naar de winkel met alleen de Air unit van de schoen en dan zegt: 'Ik wil hier graag een nieuwe schoen omheen'. Omdat de Air unit onverwoestbaar was."Maar de vraag was nog steeds: hoe plaats je de Air unit waar je 'm nodig hebt zonder de schoen te duur of te ingewikkeld te maken?Een oplossing kwam vanuit een lopend innovatieproject van voormalig Nike CEO Mark Parker. De Air Wedge Trainer zoals het concept intern werd genoemd zou later uitgroeien tot de Pegasus en &nbsp;maakte gebruik van een Internationalist bovenwerk en buitenzool. De toegevoegde Air unit was ingekapseld door polyurethaan en in de hak geplaatst. Het was eigenlijk een simpelere en goedkopere versie van Air met goede testresultaten.

"Een wedge in de hak bood alle voordelen van Air precies op de juiste plek,&nbsp;onder de hiel bij de landing, maar was goedkoper, omdat hij slechts een derde zo groot was als de volledige Air-Sole die werd gebruikt in de Tailwind", zei Parker.New Balance had net op hetzelfde moment de 990 uitgebracht met een uitdagende slogan: 'Is de 990 met een adviesprijs van 100 dollar te duur of te goedkoop?' De prijs zette de markt op zijn kop en dat inspireerde Nike. Als de concurrent bereid was om een stap hoger te gaan, was dat een kans voor Nike om een schoen te ontwerpen die performance leverde voor een toegankelijkere prijs.De Air Wedge Trainer met zijn goede testresultaten en betaalbare materialen, leek de perfecte kandidaat om hiervoor te gebruiken.

Het ontwerp van een schoen met onze 'best practices'

Met de Air Wedge Trainer als basis werd er aan de ontwikkeling van de Pegasus gewerkt op de Nike locatie in Exeter, New Hampshire. Daar werd het Air wedge concept in de hak verder ontwikkeld tot een complete hardloopschoen. Bill Peterson maakte het ontwerp voor de buitenzool. Bruce Kilgore, die zich bezighield met de ontwikkeling van de Air Force 1, gaf input voor het ontwerp. Parker vertaalde die ideeën naar een simpel en functioneel bovenwerk: grijs met donkerblauwe accenten. Deze look zou later door een verkoopmedewerker in Europa worden omschreven als een 'regenachtige dag'.Nike maakte bovendien een strategische ommezwaai door de streefprijs van 50 dollar te bepalen: de productie werd verplaatst naar de Poon Young fabriek in Korea. Maar heel weinig hardloopschoenen werden in die tijd in Korea geproduceerd. Bepaalde componenten moesten worden geïmporteerd, Air wedges kwamen uit de V.S., nylon uit Duitsland, en Nike ontwikkelaars werkten hard om de technieken te verfijnen. "De Air unit paste eerst niet goed in de schoen," herinnert doorgewinterde schoeneninnovator Steve Roth zich. Tijdens een vakantie in de V.S. bracht hij twee weken door in Saco, Maine, waar hij Air units met de hand op maat maakte zodat ze goed in de middenzool pasten.Het project ging als een trein. In slechts vier maanden had Nike een volledige schoen om de Air unit heen ontworpen met een aantal zorgvuldig geselecteerde eigenschappen. Een nieuw EVA-foam met de naam Tomilite zorgde voor een veerkrachtig gevoel. De buitenzool met wafelpatroon en bewegingsgerichte segmenten zorgden dat hardlopers meer contact met de grond en stabiliteit konden ervaren. Het bovenwerk was eenvoudig, licht en zonder opsmuk.

"De Pegasus was eigenlijk onze 'best practices'-schoen, hierin kwamen onze beste methodes samen," zei Roth. "Hij had Air, maar het draaide vooral om: wat zijn de beste eigenschappen die we in een product kunnen stoppen die aanslaan bij de markt?"Het was niet de meest fancy hardloopschoen ooit, maar dat was ook nooit de bedoeling. Hij was gemaakt voor performance.

Een hardloopinstructie voor iedereen

Het vertrouwen van Nike in de Pegasus kwam terug in elk detail. Het bedrijf was al begonnen met het maken van zogenaamde 'owner manuals' bij een deel van de schoenen om nieuwe technologieën aan hardlopers uit te leggen, en voor de Pegasus werd ook een instructie gemaakt. Hierin stond een uitleg voor consumenten over Air, Tomilite en de geometrie van de schoen. Deze transparante aanpak benadrukte dat de Pegasus een schoen was met focus, praktisch gebruik en vertrouwen als doel.

De naam van de Pegasus

Tegenwoordig denkt iedereen dat de naam Pegasus was bedacht als een knipoog naar het mythische gevleugelde paard om de balans van EVA en Air in de middenzool aan te duiden. Maar het is veel simpeler dan dat.Om de naam te bedenken, mochten medewerkers suggesties in een bak stoppen. Op meerdere papiertjes stond de naam Pegasus, waaronder het papiertje van Mark Parker. Nike was al bezig met verschillende mythologische thema's, zoals Odyssey en Valkyrie, en Pegasus paste daar gewoonweg goed bij. "Namen waren toen nog een stuk makkelijker,", aldus Parker.De naam sloeg aan. En dat was het begin van wat zou uitgroeien tot Nike's meest populaire hardloopschoen.

Direct een succes

Nike introduceerde de Pegasus tijdens de New York City Marathon van 1982. Terwijl Alberto Salazar in een paar Mariahs naar zijn derde opeenvolgende overwinning snelde, werd de Pegasus voor heren in beperkte oplage geïntroduceerd als onderdeel van de technische hardlooplijn van Nike. De schoen werd gelanceerd via geselecteerde dealers en was al gauw een verkoopsucces: bijna 200.000 dollar in minder dan een maand, met zo'n 8000 verkochte items. Rond december stond de teller op meer dan 35.000 paar verkochte schoenen.Toen de Pegasus aan het begin van 1983 breder werd gelanceerd, werd dit onmiddellijk opgepikt. "De eerste reactie op de Pegasus was heel goed,", zei Jim Docherty die in datzelfde jaar was begonnen als Nike EKIN. "Toen de Tailwind op de markt kwam, vonden sommige consumenten dat hij te zacht was omdat de meeste middenzolen toen vrij stevig waren en de Tailwind week daar flink vanaf. De Pegasus met Air in de hak wist het gat tussen de oude EVA-middenzolen en volledige Air te overbruggen."

Voor jonge hardlopers en winkelmedewerkers werd de Pegasus al snel een betrouwbare keuze; een schoen die je altijd kon aanbevelen. In 1983 werkte Tim Slingsby als middelbare scholier in een hardloopwinkel, dit was lang voordat hij een Nike Running veteraan en Pegasus PLM zou worden. "De Pegasus was altijd je eerste verkoopoptie als er iemand binnenkwam," zei hij. "Als middelbare scholier wist je dat hij gewoon goed was én een goede prijs had. Meer heb je niet nodig."Binnen zes maanden had Nike bijna 300.000 paar schoenen verkocht, wat resulteerde in 6,4 miljoen dollar, alleen voor de verkoop van herenschoenen.De formule was succesvol.

De hardloopschoen voor iedereen

Tegen 1985 had de Pegasus cijfers van 2,5 miljoen paar verkochte schoenen bereikt. Nike had zijn koers gevonden...en hoe. Bob Lucas, jarenlang ontwerper voor Nike, trok de vergelijking met stabiele en betrouwbare auto's: "Zoals autofabrikanten een Honda Civic of een Toyota Corolla hebben, zo hebben wij de Pegasus. Het is het soort productlijn waarbij de nadruk ligt op een sterke prijs-kwaliteitverhouding."In de jaren die volgden voerde Nike slechts kleine veranderingen aan de schoen door, zoals stapsgewijze materiaalaanpassingen en seizoenskleuren, maar de kern bleef hetzelfde. Die terughoudendheid werd onderdeel van de identiteit van de Pegasus. "Ik denk dat iedereen altijd voelde dat dit een van die dingen was waar je niets aan wilde veranderen," zei Clare Hamill, werkzaam als Nike Running Leader rond 1985. "Dat was misschien wel de grootste uitdaging; &nbsp;de schoen verbeteren zonder 'm te veranderen."

De basis van de eerste Pegasus was simpel: maak het niet moeilijker dan het is. De middenzool, het bovenwerk en de buitenzool waren allemaal gemaakt volgens het principe dat Hamill beschreef. De kernfilosofie van de Pegasus was; hou het simpel. Geen franje. Geef mensen wat ze nodig hebben en niets meer dan dat."Hardlopers voelden die focus. Tegen het einde van de jaren 80 was de Pegasus een betrouwbare constante geworden in het steeds vollere hardlooplandschap: een simpele schoen waar je op kon bouwen. De Air Pegasus uit 1989 die werd ontwikkeld met de bestaande basis en uitgevoerd met zachte polyamide en een bovenwerk van synthetisch suède, werd later beschouwd als een mijlpaal. "Als je trouwe Pegasus-dragers door de jaren heen naar hun favoriete versie zou vragen, durf ik te wedden dat een heleboel mensen de Peg '89 zouden zeggen," zei voormalig Nike Running Leader Kevin Paulk. "Hij had een zacht bovenwerk en een geweldige pasvorm."

Vanaf het allereerste begin was dat het geheim van de Pegasus: een hardloopschoen die niet was gemaakt om de laatste trends te volgen, maar om vertrouwen te winnen - elke kilometer opnieuw.

De Peg werd niet ontworpen als een icoon. Hij werd gemaakt om een probleem op te lossen. En die oplossing werd 'de allerbeste hardloopschoen ter wereld'.

Nike Pegasus: het verhaal van een werkpaard voor hardlopers

De kracht van design is dat het iets kan vertellen over degene die het draagt. Dat was het uitgangspunt voor het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-therma-fit-air-milano-jacket-official-images" target="null">Air Milano jack</a> dat Nike maakte voor Arianna Fontana, de shorttrackster met de meeste olympische medailles in de geschiedenis.Fontana is niet zomaar een icoon in haar sport. Ze heeft een oerkracht in zich. "We wilden dit ook laten zien in haar jack en wisten vanaf het begin dat we het daarvoor dezelfde intentie, professionaliteit en storytelling moesten meegeven die zij meeneemt naar elke competitie", zegt Danielle Kayembe, Expert in Apparel Product Innovation Management. Elk element van het jack is speciaal voor Fontana ontworpen, vertelt ze. Van de sculpturale vorm en de golvende stiknaden tot de opvallende geometrie en architectonische designelementen. Kayembe vertelt dat dit jack anders is dan de A.I.R. items die Nike tot nu toe heeft gemaakt, omdat het de dynamiek laat zien van Italiaanse futuristen: expressief en gemaakt met beweging als basis.En het belangrijkste: toen Fontana het jack aantrok, voelde ze zich precies zoals het team had gehoopt – zelfverzekerd, opvallend en klaar om een statement te maken. En dat is de kracht van ontwerpen met en voor een atleet. Je verwerkt hun verhaal in iets wat ze kunnen dragen, waar ze trots op zijn en waarin ze zich sterk voelen.Bekijk hier hoe het proces verliep.

De shorttrackster met de meeste medailles in de geschiedenis verdient een eigen, unieke look.

Nike atleten

Achter de schermen bij het ontwerpen van Arianna Fontana's unieke performance jack

Toen de Zuid-Koreaanse shorttrackster Choi Min-jeong zes was, ontving haar familie elke ochtend de dagelijkse krant uit Seoul. Op een dag zag ze, bijna per toeval, een brochure die uit de krant stak. De brochure adverteerde voor een schaatsprogramma in de kerstvakantie, op de ijsbaan van de Universiteit van Korea bij haar in de buurt. Ze ontwikkelde zich van de basis van schaatsen tot de discipline van shorttrackschaatsen. De afstanden waren vergelijkbaar met die van atletiek, helemaal tot de 1500 meter. Maar de wedstrijden zijn bliksemsnel, en in de strakke, ovale begrenzingen van de ijsbaan kan een goede techniek het verschil maken tussen de eerste en de laatste plaats. (Door haar memorabele laatste etappe in de relay van 3000 meter bij de wereldkampioenschappen van 2022 sprintte ze van de derde naar de eerste plaats in de laatste bocht, waardoor ze won met slechts 0,034 seconden minder dan Canada.) Min-jeong is nu 27 en heeft zich ontwikkeld van iemand die schaatsen weleens wilde proberen tijdens haar kerstvakantie tot drievoudig Olympisch kampioen, viermaal wereldkampioen en wereldrecordhouder op de 1500 meter, een record dat ze in Milan zal verdedigen. Hieronder deelt Min-jeong meer over de unieke fysieke uitdagingen van shorttrackschaatsen, hoe je rustig blijft onder alle druk en waarom geluk en veerkracht zich op dezelfde lijn bevinden.&nbsp; Elke keer opnieuw de blik op de toekomst richten is wat bij deze sport echt belangrijk is. Shorttrackschaatsen is ontzettend veeleisend. De atleten strijden op verschillende afstanden, zowel individueel als in relays. De wedstrijden zijn zo dynamisch dat je snel moet herstellen om je voor te bereiden op de volgende ronde. Mentale veerkracht is essentieel. Dingen gaan snel bij shorttrack, dus je kunt het je niet veroorloven om lang bij je fouten stil te staan.&nbsp;Bij de wintersporten kun je niet vaak genoeg benoemen hoe belangrijk het is om te trainen in de juiste omgeving. Mijn thuisstad is Seoul, de hoofdstad van Zuid-Korea. Ik ben midden in het centrum van de stad geboren. Doordat ik opgroeide in de buurt van hele goede schaatsfaciliteiten, was het voor mij logisch om met shorttrackschaatsen te beginnen en er een professionele carrière in te ontwikkelen.&nbsp;

Ik ben in mijn leven wel tien keer verliefd geworden op schaatsen. Ik schaats nu meer dan 20 jaar en het moment dat ik voor het eerst het ijs op stapte, toen ik 6 jaar oud was, heeft me naar dit moment geleid. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik mijn balans zocht op instabiele schaatsen en hoe ik mijn voeten voorzichtig bewoog terwijl ik de koude wind langs me voelde blazen.Door de druk van een evenement zoals de Olympische spelen wordt duidelijk welke mentoren het meeste voor je betekend hebben. De hoofdcoach van ons nationale team heeft in het seizoen van 2018 veel invloed op mij gehad. Op mijn 20e deed ik voor het eerst mee aan de Olympische spelen in mijn thuisland. Ik stond onder enorme druk van de media en verwachtingen van het publiek. Iedereen om me heen bleef maar zeggen dat ik mezelf moest bewijzen, behalve mijn coach. Hij zei me simpelweg van het moment te genieten. Ook al won ik niet, ik had mijn hele carrière nog voor me liggen. Door de druk los te laten om aan de term 'slagen' te voldoen, voelde ik me meer op mijn gemak en kon ik met een kalmere mindset meedoen.&nbsp;Je bepalende momenten geven je een bepaalde kracht waarvan je niet wist dat die in je zat. Tijdens de estafette van het wereldkampioenschap van 2022 lag ons team zo ver achter Canada en Nederland dat we amper op het scherm te zien waren. Toen het mijn beurt was,&nbsp;gebeurde er iets met me wat ik niet kan uitleggen. Ik maakte het af. Toen ik uit de laatste hoek kwam, behaalde ik als eerste de eindstreep. Ik heb op de replay een beeld gezien waar de Canadese en Nederlandse schaatsers vol ongeloof hun handen voor hun gezicht hielden. Die comeback hadden ze nooit zien aankomen. Het onmogelijke werd mogelijk gemaakt.&nbsp;

Ouder worden als atleet houdt je met beide voeten op de grond, onder meer doordat je verplicht wordt om nieuwe doelen te stellen. Het was het wereldtourseizoen van 2024. Veel van mijn Europese en Noord-Amerikaanse concurrenten waren stukken beter geworden sinds ik mijn carrière was begonnen, en ze kenden mijn wedstrijdgedrag. Ik was niet meer een van de jongste atleten van de tour, maar ik werkte hard om fysiek en mentaal concurrerend te blijven. Ik experimenteerde met verschillende wedstrijdtactieken om een stijl te ontwikkelen die me helemaal eigen was. Ik eindigde dat jaar op de vierde plek van de wereldranglijst, maar het voelde alsnog als een soort overwinning.Een deel van de emotionele kracht van sport komt doordat je weet wat voor invloed je hebt op je community's. Ik had in 2022 goud gewonnen in Beijing. Een gedeelte van mijn winst van dat seizoen had ik gedoneerd aan een noodfonds dat slachtoffers van de bosbrand in de provincie Uljin hielp. Ik wilde iets terugdoen, ook al was het iets kleins, voor de mensen die een enorm moeilijke tijd doormaakten. Ik ben er enorm trots op dat ik Zuid-Korea vertegenwoordig. Tijdens belangrijke nationale momenten voel ik me heel verantwoordelijk om als atleet goed te presteren, op welke manier dan ook.&nbsp;Kansen en geluk zijn belangrijk, maar dat is slechts het beginpunt. Toen ik als jonge atlete winst begon te behalen, dacht ik dat het geluk was. Concurrenten begonnen me al snel serieus te nemen en die druk maakte me sterker. Het bracht me een integraal geloof in mijn eigen mogelijkheden en voorbereiding. Voor elke wedstrijd vraag ik mezelf af: "Heb ik me beter voorbereid dan alle anderen die hier zijn? Zo ja, dan hoef ik alleen maar te schaatsen."

Twintig jaar geleden was dit uitzonderlijke talent een jong meisje dat een gunstige opening zag om de sport te gaan beoefenen. Ze heeft niet meer teruggeblikt.

Minder is Max: de nieuwste versie van Nike Air

Trailrunner Yao Miao loopt nieuwe doelen tegemoet met ACG

Hoe Nike voet aan de grond kreeg in het college-basketbal

Dit op wetenschap gebaseerde stripverhaal over sport helpt je mentale gezondheid te verbeteren

Alysa Liu wint op haar eigen manier

Nike Pegasus: het verhaal van een werkpaard voor hardlopers

Achter de schermen bij het ontwerpen van Arianna Fontana's unieke performance jack

Minjeong Choi waagde het op shorttrackschaatsen. In Milaan wil ze geschiedenis schrijven.

Gemaakt om alles aan te kunnen: dit is de gepersonaliseerde Nike look van Jannik Sinner

De geboorte van ACG: de summit die geschiedenis schreef

Veel liefs aan Rome, van Francesco Totti

Vijf vragen aan internationaal icoon LISA