Dylan Scott vertelt: hoe hij langzaam maar zeker Hyrox-kampioen werd

Bij de Hyrox World Championships in Stockholm van dit jaar heeft Dylan Scott nog wat te bewijzen.

Een van de meest felle concurrenten, de voormalige Doubles World Champion, eindigde vorig jaar op de derde plaats bij de kampioenschappen in Chicago. De Nike atleet, die zijn zinnen nu gezet heeft op de felbegeerde individuele titel, heeft met elk wereldkampioenschap meegedaan sinds hij in 2021 met Hyrox begon. Elk jaar kwam hij een stukje dichter bij de top. Hij arriveert in Stockholm met het idee om zijn doel hier te bereiken. 

Dat hij hier nu staat, is bijzonder. Op zijn zeventiende spatte zijn droom om een elite hardloper te worden en de toekomst die hij altijd voor ogen had uiteen, door een blessure die zijn leven heeft veranderd. Jaren later, nadat hij zich zowel fysiek als mentaal opnieuw heeft ontwikkeld, ontdekte hij bijna bij toeval Hyrox. Hij werkte zich langzaam omhoog in de rangschikking van de sport en trok uiteindelijk Nike's aandacht. Vorig jaar werd een andere langgekoesterde wens werkelijkheid, toen hij een samenwerking aanging met het merk waar hij al jaren fan van was.

Hij zegt dat hij niet de snelste of de sterkste is. Maar Scott heeft iets wat moeilijker te ontwikkelen is: doorzettingsvermogen. 

Hier reflecteert hij in zijn eigen woorden op veerkracht, identiteit en wat het betekent om op de juiste manier te winnen.

Ik kom uit het dorp Ninety Six in South Carolina, met ongeveer 2000 inwoners, en die plek heeft de atleet vormgegeven die ik ben geworden. Het was een gevechtsterrein in de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog, en veel van onze training vond plaats op die historische locatie. Ik heb zoveel kilometers gemaakt op die cross-country-route dat ik het traject in mijn hoofd nog steeds kan lopen als ik mijn ogen dichtdoe. De track van onze middelbare school had niet eens zes banen. Het waren er vijfenhalf, omdat de achterkant half op een heuvel lag. De gewichten in de fitnessruimte waren allemaal verroest. De apparatuur was niet het mooie spul dat je bij Hyrox krijgt. Het was doorzettingsvermogen. 

Je kunt niet altijd gebruikmaken van de beste dingen of de beste faciliteiten, maar als je hard werkt kun je hoger op de ladder komen. Ik begon met work-outs met sneeuwkettingen in de achtertuin en sta nu op podiums bij wereldkampioenschappen. Dat is best cool.

Als je uit een klein dorp komt en je weg baant naar een wereldpodium, dan leer je bescheiden en dankbaar te zijn. Je begint allerlei grootse dingen te ervaren, die zoveel grandeur hebben, maar je onthoudt waar je vandaan komt.

Dat ik niet meer kon hardlopen heeft me als persoon echt gebroken. Ik raakte geblesseerd vlak voordat ik 18 jaar werd. Ik heb de hele periode als senior op de middelbare school doorgebracht op krukken of in het gips, en soms zelfs in een rolstoel. Het gebeurde toen ik op de loopband aan het hardlopen was en de film Prefontaine keek. Mijn iPod viel, ik maakte een verkeerde beweging en binnen 15 minuten was mijn rechtervoet helemaal dood. Tot dat punt was mijn identiteit bijna onlosmakelijk verbonden aan hardlopen. Het was mijn emotionele uitlaatklep, mijn sociale uitlaatklep en mijn hele zijn. Mijn hele zingeving werd me ontnomen. Ik moest een stapje terug nemen en mezelf afvragen 'Wie ben ik? Wat vind ik leuk? Hoe ga ik deze ruimte nog meer opvullen?'" 

In de vier/vijf jaar die ik heb moeten herstellen, kreeg ik veel meer begrip over mezelf als persoon. Als ik nu terugkijk, ben ik eigenlijk echt heel dankbaar. De blessure heeft me emotioneel en fysiek ontzettend veel pijn gedaan, maar het heeft ook iets aangewakkerd in mij als persoon. Het heeft mij en mijn hele levensperspectief veranderd.

Een samenwerking met Nike was een droom die ik bijna had laten varen. Ik ben zo blij dat ik niet heb opgegeven. De weg die ik me altijd had voorgesteld, hardlopen in college en op die manier de winst behalen, was na mijn blessure geen optie meer. Op een bepaald punt moet je naar jezelf kijken in de spiegel en bepalen: dit schiet zo niet op. Je moet een andere weg gaan kiezen." Het vuurtje in mij was bijna helemaal uitgedoofd. Maar om de een of andere reden gaf ik het niet helemaal op.

Toen ik performance testing deed bij het LeBron James Innovation Center, werkte ik met mensen die me inzichten gaven waar ik thuis nooit op zou komen. Dingen die ik ontdekte over mijn lichaam, mijn mogelijkheden en dingen die ik anders zou moeten doen. Dat allemaal in één gebouw is echt gigantisch. Het kon echt het verschil maken tussen waar ik nu ben en waar ik moet komen om voor alle winst te gaan.

Ik wil niet alleen een winnaar zijn omwille het kampioen zijn. Nike trok me aan omdat daar dezelfde spirit leeft. Nike is een winnaar. Daar komt het op neer. Maar winnen gebeurt wel op de juiste manier. Met respect voor de sport en mijn deelname ga ik alles uit mezelf halen. Ik ga het opnemen tegen de sterkste concurrentie. Maar ik ga het niet vuil spelen. Ik ga niet negatief over anderen praten of ze neerhalen. Ik ga een omgeving creëren rondom de wedstrijd waarbij de winnaar de winst eerlijk heeft verdiend en het tegen de beste van zijn concurrenten heeft opgenomen. Ik wil een kampioen zijn waarvan mensen zeggen: deze jongen heeft het op de juiste manier aangepakt."

Ik wilde altijd ver gaan met trainen, maar ik heb mezelf aangeleerd dat niet te vaak te doen. Veel atleten in sporten zoals Hyrox waarderen het 'lijden', maar zoeken dat soms te vaak op. Je blijft bij jezelf checken: ben ik sterk genoeg? Kan ik genoeg verdragen? En wat dan vaak gebeurt is dat je teveel van je lichaam vraagt. Je lichaam kan het niet altijd goed doen, en moet het aankunnen en herstellen.

Toch heb ik mezelf altijd voorgehouden dat ik met pensioen ga voordat ik die lijdensweg in het trainen niet meer op zoek. Als ik 45 minuten van mijn work-out heb gedaan en weet dat ik op 55 minuten op die plek kom, dan denk ik: dit wordt de hel. Maar vandaag kies ik voor die hel, want ik wil nog steeds wereldkampioen worden.

Mijn vrouw Maria krijgt veel credit, want zij heeft me gemotiveerd om buiten mijn comfortzone te gaan en niet vast te houden aan het verleden. Ik had een functie in de zakenwereld en was bang om dat op te geven, vanwege de financiële zekerheid die de baan me gaf. Zij zei: "Je kunt het. Zet die stap." Het lukte me eerder ook wel, maar er zaten gaten in het schip. We hebben nu een nieuwe boot. Die vaart een stuk beter. Minder gaten.

Als je bij je kind bent, zie je dingen door zijn ogen en op een nieuwe manier. Het heeft me zoveel vreugde en perspectief gegeven toen ik mijn zoon August kreeg. Het maakt hem geen fluit uit of ik bovenaan het podium sta of niet, hij roep gewoon 'Dada' en dat was het. Soms denk ik, als ik me net voor de wedstrijd emotioneel wat instabiel voel: kon ik m'n zoon maar even vasthouden. Twintig seconden lang een dikke knuffel. En dan denk ik: Oké, ik ben er klaar voor. Let's go. Soms is dat alles wat je nodig hebt.

Ik vind moeite doen belangrijker dan bijna al het andere. De resultaten zijn er vanzelf naar als je genoeg moeite doet. Ik wil dat mijn zoon dat ziet. Hij ziet fitness als een levensstijl. Hij reist ook met ons mee naar wedstrijden. Het eerste strand waar hij ooit is geweest, was in Frankrijk. Ik wil dat zijn leven vol beweging en cultuur zit, en ik wil dat hij ziet dat zijn vader het op de juiste manier voor elkaar bokst.

Ik had nooit gedacht dat ik wereldkampioen zou worden, of daar zelfs in de buurt zou komen, maar naarmate ik mezelf op den duur ontwikkelde kwam ik steeds dichter bij dat doel. Ik bleef vooruitgaan op dat podium en ben nu op een punt waar het niet meer logisch is om het niet te proberen. Je bent zo dichtbij. De mindset is dus verschoven van 'maar wat doen' en daar goed in zijn naar mezelf volledig inzetten en de droom van het wereldkampioenschap najagen.