How I Got Here

Madison Hammond viert de reis naar grootsheid

28-5-2026

Voor kinderen over de hele wereld is een topsporter worden de ultieme droom. Maar voor jongeren van oorspronkelijke bevolkingsgroepen zijn er minder professionele atleten om als voorbeeld te zien. Madison Hammond is lid van de San Felipe Pueblo (Katishtya) en Navajo (Diné) bevolkingsgroep, ze is zwart en een verdedigende middenvelder voor de Utah Royals. Zij had wel een rolmodel. Haar oom, Notah Begay III, was een professionele golfer op de PGA Tour die de NB3 Foundation oprichtte, een van de non-profitorganisaties die door Nike en het N7 Fund worden gesteund, toen zij nog een kind was. "Toen besefte ik nog niet helemaal hoe dicht ik bij een groot talent was", zegt Madison, de eerste atlete van een oorspronkelijke Amerikaanse bevolkingsgroep die speelt in de NWSL. "Ik denk dat grootsheid in oorspronkelijke bevolkingsgroepen niet altijd het eerste is wat ons wordt toegeschreven, maar het werd mij al van jonge leeftijd bijgebracht."

Madison groeide op in New Mexico en begon met voetballen toen ze 5 jaar oud was. Ze verhuisde met haar moeder naar Arlington, Virginia toen ze 9 jaar oud was en daar kwam ze terecht in de erg competitieve wereld van het jeugdvoetbal. Daar vertelden haar coaches haar dat ze, als ze er hard genoeg voor werkte, het in zich had om zo goed te worden als ze maar wilde. Dat werd haar mantra.

Toen Madison tijdens de zomervakantie terugkeerde naar San Felipe Pueblo, nam ze deel aan een door de NB3 Foundation gesponsorde zomerkamp, waar ze de hele dag voetbalde op een kunstgrasveld dat door de stichting was aangelegd. Vanaf het heldergroene veld kon ze de heilige heuvels van het reservaat zien, die een schril contrast vormden met het bruine landschap eromheen. Door in een team met andere meisjes van oorspronkelijke Amerikaanse bevolkingsgroepen te spelen, kon Madison zich zowel in haar cultuur als in haar sport onderdompelen. Dat gaf haar kracht.

Nu vertelt Madison in haar eigen woorden over geluk, omstandigheden, haar weg naar succes en de legacy die ze hoopt achter te laten voor andere jonge atleten van oorspronkelijke bevolkingsgroepen.

"Het voelt als een grote eer om het gezicht te zijn van deze N7 collectie met als centraal thema voetbal en oorspronkelijke bevolkingsgroepen uit het zuidwesten van de VS. Het is een unieke mix van alles wat ik ben."
Madison Hammond

The Record: Wanneer besefte je voor het eerst dat je echt een talent had voor voetbal?

Madison Hammond: Ik was ongeveer 10 of 11 jaar oud toen dat gevoel voor het eerst opkwam. Ik wist dat ik niet zomaar goed wilde zijn. Ik wilde groots worden.

TR: Je hebt wel eens gezegd dat je oom je rolmodel is. Hoe heeft hij jou geïnspireerd?

MH: Mijn oom was een professionele golfer en een Nike atleet. Ik denk dat hij me op twee verschillende manieren heeft geïnspireerd. Ten eerste was hij ook de eerste in zijn sport die afkomstig was van een oorspronkelijke Amerikaanse bevolkingsgroep. Hij heeft ook de NB3 foundation opgericht, die al mijn hele leven bestaat. Ik speelde in een team dat via zijn stichting was opgericht, en mijn andere oom was mijn coach. Dat ik dat op ons reservaat kon doen met andere meisjes uit San Felipe Pueblo, heeft veel impact gehad op mij. Dat is niet iets wat vaak voorgekomen is tijdens mijn voetbalcarrière. Ik was meestal een van de weinige in het team die zwart of iemand van kleur was. Ik besefte toen niet hoe ingrijpend het voor me zou zijn, 20 jaar later.

TR: Wanneer wist je dat je professioneel wilde spelen?

MH: Ik begon met voetballen op de universiteit zonder de intentie om professioneel te willen spelen. Ik wilde gewoon zo goed mogelijk worden. Dat is al mijn hele leven mijn mindset: zolang ik vooruitgang boek, zolang ik beter word, zal niets me tegenhouden.

TR: Zijn er ook grote tegenslagen geweest?

MH: Ik studeerde aan een universiteit met vooral witte en zeer welgestelde studenten en ik had het gevoel dat ik er niet op mijn plek was. Het was de eerste keer dat ik mezelf eraan moest herinneren wie ik was en wat mijn waarden waren en waarom die me succesvol hadden gemaakt als voetballer. Alles komt uiteindelijk neer op mijn traditionele overtuigingen.

Madison, vier jaar oud, speelt voetbal in het Young Dragons team in Albuquerque, New Mexico.

Madison, vijf jaar oud, gefotografeerd met haar tante tijdens een traditioneel feest in San Felipe Pueblo.

Madison speelt voetbal op de basisschool voor de Prince William Soccer Club in Woodbridge, Virginia.

Kerstmis thuis in San Felipe Pueblo.

TR: Hoe verliep de overgang van voetballen op de universiteit naar professioneel voetbal?

MH: Op de universiteit speelde ik elke wedstrijd, ik kwam zelden van het veld af en ik speelde altijd 90 minuten lang. Ik was aanvoerder in mijn derde en vierde jaar, en werd verkozen tot één na beste team door de Atlantic Coast Conference. Het was zwaar, maar tegelijkertijd ook makkelijk. Iedereen zegt dat je de beste bent. Iedereen vertelt je allerlei fantastische dingen over jezelf. En dan kom je op professioneel niveau terecht en ben je weer een beginner. Je begint letterlijk helemaal onderaan na meer dan tien jaar voetballen. Ze leren je niet hoe je daarmee om moet gaan.

TR: Hoe ging jij daarmee om?

MH: Door wie ik ben en het gezin waarin ik ben opgevoed, heb ik nooit echt uitgesproken wanneer dingen moeilijk waren. Het is belangrijk om een ervaring te kunnen erkennen, bijvoorbeeld door te zeggen: "Het is oké om boos te zijn, het is oké om niet altijd perfect te zijn, het is oké om niet altijd die grootsheid te bereiken waar je elke dag naar streeft." Ik was zo gewend om te denken: maak je er niet te druk over, ga gewoon door, als je een slechte dag hebt, moet je het gewoon onderdrukken. Dat ik dat mijn hele leven heb gedaan, kwam op een bizarre manier naar boven in mijn eerste paar jaar als profvoetballer. Ik begon ineens aan mezelf te twijfelen en mijn zelfvertrouwen liep een deuk op omdat ik geen wedstrijd meer speelde. Ik realiseerde me dat ik te veel waarde hechtte aan het feit dat ik op het veld stond en te weinig aan het feit dat ik dit niveau had bereikt.

TR: Als je terugkijkt op je carrière, wat is er dan veranderd? Wat heb je geleerd sinds je professioneel bent gaan voetballen?

MH: Ik zie hoe gemakkelijk twijfel en aarzeling een carrière kunnen laten ontsporen. Dit is mijn zevende jaar als professioneel voetballer. Persoonlijk denk ik dat ik mezelf nooit genoeg waardering heb gegeven voor mijn voetbalkwaliteiten, totdat ik ouder werd en erop kon terugkijken. In het moment zelf heb je het gevoel dat je de missie elke dag weer uitvoert. Je komt opdagen, je traint hard en je speelt goed. Maar ik denk dat ik mezelf niet de erkenning heb gegeven die ik verdiende. Iets waar ik beter in wil worden, is het vieren van mijn carrière.

Madison en TJ Kahoalii, een voetballer die lid is van de Tolowa Dee-Ni' Nation en Kanaka Maoli (Hawaïaanse oorspronkelijke bevolkingsgroep), zijn de gezichten van Nike's N7 collectie van de zomer 2026.

"Ik denk dat de beste manier waarop ik de volgende generatie atleten van oorspronkelijke bevolkingsgroepen kan inspireren, is door te blijven streven naar grootsheid op het veld en door te onthouden dat ik iets terug moet doen voor de plek waar ik vandaan kom."
Madison Hammond

TR: Wat betekent deze N7 collectie voor jou? Hoe voelt het om nu een rol te spelen in de realisatie van deze collectie?

MH: Voor mij staat N7 symbool voor mogelijkheden tot educatie en gesprekken met elkaar, en het laat zien hoe geweldig al deze verschillende community's en bevolkingsgroepen zijn. Ik denk dat deze collectie laat zien dat we deel kunnen uitmaken van de mainstreamcultuur. Het is een goed voorbeeld van designinvloeden van oorspronkelijke bevolkingsgroepen, en het resultaat is iets dat heel authentiek aanvoelt. Zo is er een print in het design dat een moderne pueblo nabootst; de kleuren verwijzen naar het bergachtige landschap, klei en water. Al deze dingen betekenen zoveel voor mij, mijn familie en mijn bevolkingsgroep. Het voelt als een grote eer om het gezicht te zijn van deze N7 collectie met als centraal thema voetbal en oorspronkelijke bevolkingsgroepen uit het zuidwesten van de VS. Het is een unieke mix van alles wat ik ben.

TR: Wat is jouw doel als vertegenwoordiger van je community?

MH: Als een vrouw van kleur is een van mijn belangrijkste uitgangspunten dat ik actief deelneem aan de community's waar ik deel van uitmaak. Ik denk dat die consistentie in mijn tradities en overtuigingen me het zelfvertrouwen heeft gegeven om mijn weg te vinden in de sportwereld. Het kan een eenzame plek zijn, maar ik kan mijn ervaringen die ik als zwarte vrouw en lid van een oorspronkelijke bevolkingsgroep heb opgedaan, inzetten om actief mee te doen in elk team waar ik deel van uitmaak en de beste teamgenoot zijn die ik kan zijn.

TR: Hoe zou je de volgende generatie atleten van oorspronkelijke Amerikaanse bevolkingsgroepen willen inspireren?

MH: Ik denk dat de beste manier waarop ik de volgende generatie atleten van oorspronkelijke bevolkingsgroepen kan inspireren, is door te blijven streven naar grootsheid op het veld en door te onthouden dat ik iets terug moet doen voor de plek waar ik vandaan kom. Er zijn tegenwoordig atleten van oorspronkelijke bevolkingsgroepen die geweldige prestaties neerzetten; denk bijvoorbeeld aan Janee’ Kassanavoid en SilentRain Espinoza. Het geeft me echt een goed gevoel om te weten dat ik niet de enige ben die deze boodschap van zichtbaarheid en mogelijkheden uitdraagt. Dit laat zien dat wanneer je mensen in mijn community kansen biedt, wij die ook zullen waarmaken.

TR: Wat voor legacy wil je achterlaten?

MH: Ik hoop dat ik jonge mensen eraan kan herinneren dat het prima is als je uit een klein dorp komt. Het is prima als je uit een kleine community komt. Je kunt het nog steeds tot dit niveau schoppen.