Wat episch betekent bij Nike

Voordat McCartney in juni 2025 deze functie kreeg, had Nike geen gebrek aan ideeën of wetenschappelijk sportonderzoek. Wat Nike nodig had, was focus, het spiergeheugen om de inzichten van atleten, wetenschappelijk onderbouwde data en ideeën op het gebied van design en product om te zetten in doelgerichte, scherpere en meer epische stappen. Een beetje lef kon ook geen kwaad. “Ik wilde dat we onze swag terug zouden krijgen, dat we responsiever zouden zijn, een competitieve geest zouden hebben en een atletenmentaliteit zouden meenemen in ons werk”, zegt McCartney.

Een duidelijke strategie, meedogenloos prioriteiten stellen en de ruimte om te dromen volgden al snel. Afgelopen september organiseerde het Innovation team zich als IDP, een acroniem voor Innovation, Design, Product. Volgens McCartney moet zijn team voordat het ook maar iets doet, eerst innoveren, daarna ontwerpen, en is het product het resultaat. Tegelijkertijd lanceerde het bedrijf Sport Offense, waarbij teams organisatiebreed werden ingericht per sport om de atleet beter te kunnen bedienen. Zijn twee directe doelen in zijn rol: product opnieuw verbinden met wetenschap, waarbij hij gebruikmaakt van het vermogen van het bedrijf om te analyseren en te onderzoeken, en dat versterken met de kunst van atletisch vermogen. En een diepere, holistische benadering van innovatie opbouwen die teams binnen NIKE, Inc. beter met elkaar verbindt, zodat er één motor ontstaat die de productontwikkeling versnelt.

McCartney zegt dat hij het gelukkigst is in creatieve ruimtes op de campus, de Serena Williams Building, de Michael Jordan Building, het LeBron James Innovation Center en de Converse ruimtes, en het Bowerman Footwear Lab, waar teams elke dag magie creëren. Deze ruimte van ruim 8000 vierkante meter ligt verscholen in de Mia Hamm Building op de campus en is een verbeeldingsmachine voor het creëren van sneakers. Tussen stapels kleurrijke rollen stof en schoenleesten voelt McCartney zich als een kind in een snoepwinkel, glimlachend om de technologische mogelijkheden die het bedrijf binnen handbereik heeft. "Dit schoenenlab verandert hoe mensen denken over het maken van producten en ontwerpen,  het is waar we experimenteren", legt McCartney uit, waarbij hij benadrukt dat  dit  de ruimte is waar je eraan wordt herinnerd dat Nike een productbedrijf is dat atleten bedient met nieuwe oplossingen. Een van de spannendste onderdelen van de ruimte voor McCartney is de mogelijkheid tot realtime prototyping. Het kunnen sleutelen aan een productidee voor een atleet die de campus bezoekt en dat prototype vervolgens direct aanpassen op basis van hun feedback.

Die innovatie-mindset gaat hand in hand met een andere echte Nike strategie: meng je in de community's en leer de mensen kennen. “Ik wil dat we weer teruggaan naar de basis, dat we een hyperlokaal model hanteren en zo verbonden zijn met atleten dat we kunnen voorspellen waar ze hierna behoefte aan hebben", zegt McCartney. In zijn kantoor op de vijfde verdieping in de Sebastian Coe Building pakt hij zijn computer en toont een presentatie die diep ingaat op de drie belangrijkste productfocusgebieden van zijn innovatieteams voor Nike’s volgende fiscale jaar. "Je kunt zien”, legt hij uit, “hoe deze drie productconstructen kunnen worden aangepast per regio, per sport en per atleet." De strakke ordening was er niet vanaf het begin, voegt hij toe. Het terugbrengen van de meest innovatieve producten tot deze drie concepten kostte maanden van het afschieten van goede ideeën ten gunste van geweldige alternatieven, en het versterken daarvan tot epische proportie.

Een stap om dit werkelijkheid te laten worden, zegt McCartney, is om belangrijke partners mee te nemen. Hij komt net terug van een reis naar Azië van twee weken, waar hij direct heeft samengewerkt met fabriekseigenaren die hij al twintig jaar kent. "We hebben de stappen doorlopen om de ideeën van mijn teams sneller en efficiënter van concept naar eindproduct te brengen", zegt hij. "Dit is een essentieel onderdeel van het opvoeren van onze innovatiemotor en uitdagingen oplossen in realtime."

Zoals iedereen die hij kende toen hij opgroeide, wilde McCartney voetballer worden. De sport was de levensader van Newcastle, de stad in Engeland waar hij opgroeide. Voetbal was ook een uitweg om weg te komen uit deze stad met veel arbeidersklasse. Een plek waar de meeste mensen met 16 jaar van school gingen om geld te gaan verdienen. College was iets voor anderen en kansen op andere plekken, zoals de VS, leken net zo ver weg als de maan. Dus ging McCartney, net als alle jongens die hij kende, bij het schoolvoetbalteam, dromend van een carrière in de Premier League.

Na de eerste niet zo succesvolle wedstrijden, stelde zijn vader voor om iets anders te proberen. Dit was de eerste les voor de jonge Phil in bijwerken en prioriteiten stellen. Een idee dat oké is, inruilen voor een beter idee. McCartney probeerde een hardloopclub, opgezet door ouders uit de buurt om te voorkomen dat hun kinderen in de narigheid terecht zouden komen. De families hadden een klein budget,  zijn vader plaatste gipswanden en zijn moeder was jeugdwerker. De regel binnen de club dat je schoenen die te klein geworden waren, doorgaf aan een jonger kind. McCartney had al snel een paar feloranje-rode sneakers met een gele Swoosh die wel een bliksemschicht leek. "Stel je dat voor, als elfjarig jongetje,"zegt hij. Hij vond ze zo mooi, dat hij ze ook in bed aanhield. "Ik had geen idee wat Nike was, wist niet dat het Amerikaans was en had nog nooit van Oregon gehoord." Maar hij wist wat voor gevoel de schoenen hem gaven: onoverwinnelijk, sterk, snel en in staat tot alles. De eerste wedstrijd die hij ooit won, 1500 meter op de baan, was op Nikes.

Hij benadrukt dit verhaal door op een ochtend in januari in Glo's Café, op de begane grond van de LeBron James Innovation Building op Nike’s Philip H. Knight Campus, een paar van precies die Nike Flame spikes tevoorschijn te halen. (Dit zijn niet dezelfde schoenen als die hij als kind had, maar een paar dat hij later heeft opgespoord.) Ze zijn meer dan alleen leer en suède: de schoenen zijn een herinnering aan zijn dualiteit, aan wie hij is en wie hij is geweest, en aan wat hem blijft motiveren. De jongen die uren schetsen maakte van sneakers; de tiener die in de detailhandel ging werken om het gezin te ondersteunen; de jonge man die solliciteerde naar zijn droombaan bij Nike en Nike EKIN werd (want deze experts moeten de producten van het merk door en door kennen); hij is nu de leider die de strategie bepaalt voor innovatie, design en product.

McCartney weet dat doorzettingsvermogen, intelligentie en hard werken hem hebben gebracht waar hij nu is. Toch zegt hij dat hij jarenlang niet kon voorkomen dat hij zich een bedrieger voelde. Dat hij dacht dat hij nog steeds die arbeidersjongen uit een uithoek in Engeland was die deed alsof hij net zo ontwikkeld was als iedereen om hem heen. Zelfs nu nog, zegt hij, kan dit gevoel hem bekruipen. "Ik ben trots op waar ik vandaan kom, maar er is zo'n groot verschil tussen waar ik was en waar ik nu ben, zegt McCartney. Dat feit maakt het alleen maar belangrijker om zijn team te laten zien dat ze helemaal zichzelf kunnen zijn, voegt hij toe. "Ik wil dat onze mensen met al hun achtergronden zich hier goed voelen", zegt hij, en voegt daaraan toe: "het is lastig om creatief te zijn als je tegelijkertijd probeert iemand anders te zijn."

McCartney schrijft een deel van deze managementaanpak toe aan Vincent Coates, Senior Director en Footwear Product Development Lead voor Global Football, die hem leerde dat een goede leider een omgeving creëert waarin mensen zich empowered voelen. En Coates bevestigt dat McCartney dat ook heeft verdiend: "Ik zou voor Phil door het vuur gaan", zegt hij, en noemt hem een leider die zich net zo goed thuis voelt in het leiden van een offsite om footwear te bespreken als in het brengen van luchtigheid om de dagelijkse druk te verlichten. Zoals toen hij zich in een Elvis-outfit hees en Suspicious Minds zong om de teamsfeer te verbeteren (dat verhaal is fact-checked en bevestigd). Coates zegt dat de terugkeer van het bedrijf als speler op de wereldwijde voetbalmarkt voortkwam uit strategieën zoals McCartneys aandringen om teams die in silo’s werkten bij elkaar te brengen. Voordat hij deze rol kreeg was Innovation nog gescheiden van de Product en Marketing teams. Nu zijn ze met elkaar verbonden en werken ze samen toe naar dezelfde doelen. "Phil heeft een sterker team gecreëerd en een cultuur van verbondenheid, inclusiviteit en plezier", zegt Coates. "We hebben ook uitdagingen. Maar nu we samen alles uitvogelen, is het fijn werken. Dat is de impact die hij op mensen heeft, hij zorgt ervoor dat je er helemaal voor gaat."

Sinds zijn jeugd heeft sport voor belangrijke keerpunten in het leven van McCartney gezorgd. Wedstrijden gaven hem zijn eerste ervaring met het verkennen van verschillende delen van zijn eigen land en hij leerde omgaan met verschillende mensen. Met sport wordt de wereld steeds groter, zegt hij. En door zijn langdurige toewijding aan hardlopen brengt hij een bijzondere empathie mee in zijn werk en voor de positie van de atleet. Hij weet hoe het is om jezelf verder te pushen dan je ooit voor mogelijk hield. Om met jezelf te concurreren en om 5 uur ’s ochtends op te staan voor een hardloopsessie. Omdat hij zijn lichaam en geest op die manier heeft getraind. Het is een perspectief dat hij in zijn werk koestert, en atleten ook. McCartney en de legendarische marathonloper en Nike atleet Eliud Kipchoge zijn al meer dan tien jaar bevriend, en de recordbrekende hardloper zegt dat hij en McCartney over alles praten: innovatie, trailschoenen, blaren, hun families en de toekomst van het bedrijf. Kipchoge houdt ervan dat te doen tijdens een run. "Het voelt goed voor mij om te praten met iemand die zelf een atleet is geweest, die bij Nike werkt en tot de besluitvormers behoort", zegt Kipchoge.

Naar atleten luisteren is volgens McCartney niet alleen een van de meest inspirerende en motiverende onderdelen van het werk, maar ook belangrijk om alles te laten werken. "Het belangrijkste in innovatie is om een risico te nemen met de atleten en met welke ideeën ze ook maar hebben", zegt hij, verwijzend naar Breaking2, het project uit 2017 dat Kipchoge uiteindelijk hielp om een marathon in minder dan twee uur te lopen. "Het leidt tot enorme vooruitgang in sport, menselijk potentieel en technologie en we hebben die momenten nodig om anders en groter te denken."

Net als Nike-atleten wil McCartney dat zijn team innovatie en creativiteit gedurfd benaderen. Hij weet ook dat de basis zijn leiderschap is: "Ik houd altijd de balans tussen zorg en prestatiegerichtheid", zegt hij. "We moeten winnen. Dus hoe zorg je voor de omstandigheden die dat waarmaken?" Zijn rol is niet alleen maar uitvoeren of delegeren, hij wil ook de juiste voorwaarden scheppen zodat mensen hun beste werk kunnen leveren. "We willen mensen niet vertellen wat ze moeten doen. We hebben heel veel talent", zegt hij. "Wat ze nodig hebben is richting, vertrouwen en de ruimte om iets groots neer te zetten."

Hoewel McCartney nog steeds een beetje verbaasd is dat hij Newcastle heeft verlaten, praat hij wanneer hij terug naar huis gaat graag met lokale kinderen over zijn eigen reis: dat je kunt uitgroeien van een jonge hardloper die wordt gemotiveerd door het potentieel in zijn zolen tot de executive die de productie ervan begeleidt. En het is niet alleen de sportwetenschap die hielp ze te creëren, maar ook de look, het gevoel en de hype die ervoor zorgen dat een nieuwe generatie kinderen die schoenen ’s nachts in bed draagt.

Dat is de standaard die het bedrijf weer omarmt sinds de komst van McCartney: in het lab, in gesprekken met atleten, in het prototype, in het bijstellen, in het eindproduct. Niets minder dan episch.

* Iedereen die een lichaam heeft, is een atleet.