5 vragen aan Nike Running coach Bennett

Bennett komt uit New Jersey en was een wedstrijdloper voor UNC-Chapel Hill. Nu coacht hij toekomstige olympische deelnemers op postacademisch niveau en heeft hij het meest succesvolle cross-country-programma opgezet van het noordoosten van de VS. Toen Nike hem in 2014 vroeg als fulltime coach, schreef hij zijn volledige coachingsfilosofie op een kladblok en overhandigde het. Die notities zijn heilig geworden voor NRC, en hij heeft er altijd op voortgebouwd.

Nu heeft hij zijn filosofie samengevat in zijn eerste boek: This Is About Running. This Is Not About Running, een motiverende gids die in het najaar uitkomt en die je nu al vooruit kunt bestellen. Het is een titel die, als je ook maar iets weet over Coach B., voor zich spreekt. En dat is nog niet alles. Sinds 7 juli zendt hij in zijn populaire podcast, als onderdeel van Nike's After Dark Tour 2026, een maand lang gesprekken uit met vrouwen over de hele wereld. Van elite atleten tot nieuwe wedstrijdlopers: Coach B. geeft het woord aan vrouwen die het spel veranderen en nieuwe mogelijkheden creëren. 

Hieronder vertelt hij hoe hij verliefd werd op hardlopen, wat hij van de sport vindt, en waarom zijn 'taak', zoals hij die ziet, nooit af is.

Hoe ben je in dit vakgebied terechtgekomen? En wat heeft je gebracht tot waar je nu bent?

Ik loop zo ongeveer al mijn hele leven hard. Ik was de vierde van vijf kinderen, dus als ik mijn oudere zussen en broers wilde bijhouden moest ik aan de bak. Dat was mijn eerste inspiratie om te rennen.

Ik groeide op in New Jersey, waar op jeugdniveau een hele rijke traditie is aan cross-country en atletiek. Dat was gewoon iets wat je deed. Ik leerde het kennen als een teamsport, wat ik heel belangrijk vond. Ik vond hardlopen in eerste instantie niet geweldig – ik vond het vooral geweldig om teamgenoten te hebben. En dat heeft de kloof overbrugd tussen 'de sport uitproberen' en 'mezelf er volledig toe zetten'. Ik was ontzettend lui, totdat ik inzag dat mijn luiheid een negatieve invloed had op de rest van het team. Dat was het punt waarop ik regelmatig en slim ging trainen. Het ging niet om mij, het ging om het feit dat ik mijn team teleurstelde.

Ik mocht hardlopen voor het Nike Farm Team, een olympisch ontwikkelingsteam op postacademisch niveau bij Stanford University, en mijn eerste coach daar was Jeff Johnson – de allereerste werknemer bij Nike en tot op de dag van vandaag een goede vriend van me. Ik heb vijf jaar voor ze hardgelopen. Ik wilde niet per se bij het olympisch team komen, maar wel de kwalificatie halen. Maar ik trainde met mensen die wel in het team wilden, en dat was echt een ongelofelijke ervaring.

Ik had op de middelbare school al besloten dat ik mensen wilde coachen en iets wilde leren. Toen Nike met me in gesprek ging en vroeg wat ik zou doen als ik de hardlopers mocht trainen die bij hun stores in New York kwamen, heb ik een weekschema opgezet. Zo'n schema wat je een serieuze atleet zou geven. En zo coach ik. Dat ze niet elite zijn, betekent niet dat ik ze niet zo kan behandelen. Je geeft iemand niet een minder goed schema, alleen maar omdat die minder snel is.

Hoe komt het dat mensen zich zo verbonden met je voelen door het format van de Begeleide run en jouw specifieke aanpak?

Als er alleen audio is, is er ook alleen verbinding met een van de zintuigen. Ik denk dat dat heel krachtig is. Mensen letten meer op wat je zegt. Bij een video kijken mensen naar je handbewegingen, naar de achtergrond, en hun aandacht verslapt. Als er alleen geluid is, letten ze beter op. Dat betekent wel dat ik eerlijk moet zijn. Als mensen in een hyperfocus zitten, weten ze het meteen als je iets onzinnigs zegt. 

Toen we met de sessies begonnen, had ik een paar regels. Een van die regels was dat er geen filter mocht zijn. Er staat niemand tussen mij en de atleet. Ik ben altijd vastberaden geweest: als ik dit ging doen, dan moest het ontzettend menselijk blijven. Ik wilde niet hetzelfde doen als bij andere begeleide runs. Ik wilde de begeleiding baseren op de coachingsfilosofie waar ik voor sta, namelijk dat het gaat om lief zijn voor jezelf, en dat ondersteuning voor atleten de beste manier is om barrières te doorbreken en hindernissen te overwinnen. Ik lieg niet tegen ze. Ik wil dat ze hun eigen beste coach worden. Bij elke Begeleide run wil ik dat ze me minder nodig hebben. Ik wil dat de atleet in z'n eigen kracht staat. Als ik zeg dat iemand iets moet doen, moet die zelf de uiteindelijke beslissing nemen. 

Mensen bouwen een band met me op. Er zijn veel mensen die ik nog nooit heb ontmoet, maar die behoorlijk wat hebben meegemaakt. Als we elkaar dan uiteindelijk ontmoeten, is dat erg emotioneel. Die verbinding is heel belangrijk. We leven in een wereld waar we steeds minder verbinding met elkaar ervaren. En omdat het gaat om een digitaal format en het niet persoonlijk is, wilde ik zorgen dat het zo menselijk mogelijk werd. Dat betekent dat ik blijf ratelen, net als bij echte menselijke interactie. Ik dwaal van het onderwerp af. Ik maak zeer slechte grappen. De runs hebben namen als 'It’s Okay 5K', de 'Struggle Run', de 'Tough Day, Easy Run' en de 'Thank You Run'. 

Mijn filosofie is dat een run meer moet inhouden dan hardlopen. Ik denk dat dat de reden is dat mijn verbinding met luisteraars door de jaren heen zo intensief en duurzaam is geweest.

Je wordt vaak omschreven als iemand die mensen kan laten geloven dat ze hardloper zijn voordat ze ooit een run hebben gedaan. Waar komt dat vandaan?

Nou, ten eerste geloof ik dat zelf, dus dat helpt al. Maar ik denk ook dat het gaat om het inzicht dat coaches geen dingen maken. Coaches ontdekken dingen. Als je dat inziet, maakt het je werk een stuk makkelijker. Ik hoef geen hardloper te creëren. Alles wat ik moet doen, is jou ervan overtuigen dat je dingen kan waarvan je niet gelooft dat je ze kan. 

Ik leg de lat bewust laag. Ik zeg nooit dingen als "met mij kun je straks een marathon lopen". Ik zeg eerder dingen als: "met mij kun je van hier tot het eind van de straat hardlopen". Jij gelooft niet dat het een run is. Het is mijn taak om je ervan te overtuigen dat het wel een run is. Het moment dat je je realiseert dat het wel als run telt, is een succeservaring. Je denkt vervolgens ongetwijfeld 'ik had nog wel wat verder gekund'. 'Ik had wel wat sneller gekund.' 'Dat kan ik nog wel een keer'. En zo begint het.

Een van je bekendste grapjes is 'als de run die je wilt doen niet lukt, doe dan de run die wél lukt'. Wat bedoel je daarmee?

Omdat ik zelf een hardloper ben, stelde ik runs soms tot laat op de dag uit. Dan kwam ik op een punt waarop het laat was en ik niet meer zo lang kon hardlopen als ik wilde. Vaak overtuigde ik mezelf er dan van dat het geen zin had als ik toch niet de volledige run kon doen. 

Dat was die alles-of-nietsmentaliteit. Maar er gebeurt een heleboel tussen alles en niets. Als je 20 minuten hebt, dan heb je 20 minuten. Als je 20 minuten hardloopt, geef je eigenlijk juist 100 procent van wat je in je hebt. Hoe kan je jezelf kleineren als je je 100 procent inzet?

Dit idee kwam in een Begeleide run terug, toen ik samenwerkte met Michael Orenstein, voormalig Head of Product van NRC, en een van de collega's die in het begin hielp met de ontwikkeling van de runs. Hij ging naar een les pottenbakken, en hij zei: "Ik kan vandaag niet hardlopen, ik moet haasten". En ik zei: "Hoe laat is de les?" Hij vertelde dat die over 35 minuten was en dat hij 20 minuten moest rijden, dus ik vroeg hem waarom hij niet 5 minuten ging hardlopen. Ik weet nog dat hij zei: "Vijf minuten? Dat is geen run." En ik zei: "Vijf minuten is de enige run die je kunt doen."

Ik nam de 'Five-Minute Run' op, zette die zin erin, en het werd een hit. Dat is ongeveer zeven jaar geleden, en het werd een van mijn meest geciteerde uitspraken.

Er komt een boek van je uit, genaamd This Is About Running. This Is Not About Running. Kun je meer over het boek vertellen en uitleggen wat de titel betekent?

Dat is nog zoiets wat ik eens heb gezegd en ineens populair werd. Ik zei het nadat ik een punt maakte over iets wat over hardlopen leek te gaan, maar eigenlijk over iets groters ging. Het was bij het coachen van kinderen. Ik wilde zorgen dat de 90 minuten die ik elke dag met ze had het waard waren. Ik wilde ze de kans geven om iets over het leven te leren. Voor mij zou het als een mislukking als coach voelen als ze alleen hadden geleerd hoe ze sneller en verder konden gaan. 

Ik wilde ze de kracht en handvatten geven die ze de rest van hun leven konden meenemen. Hoe je omgaat met tegenslagen, hoe je relaties met mensen zijn, hoe je door moeilijke tijden heen komt, hoe je meer de diepte in kunt, hoe je een steun bent voor je teamgenoten – dat zijn dingen die tijdens je training ook relevant zijn. Je moet je atleten of studenten duidelijk maken dat dit dingen zijn die je meeneemt. Laat ze niet achter bij je training. Neem ze mee naar huis.

'This is about running, this is not about running' is al 18 jaar de basis van mijn coaching. En in het boek komt dat naar voren. Of je nu net begint of het al jaren doet: je bent een betere hardloper als je het boek uit hebt. En als je nog nooit in je leven hebt hardgelopen? Dan ben je een beter mens. Het hoeft niet tot hardlopen te leiden.

Het maakt niet uit waar je vandaan komt, of je in de laatste klas zit, een break-up verwerkt, voor een marathon traint of met een andere uitdaging te maken hebt: dit boek is voor jou. Het gaat over hardlopen. Maar het gaat ook over veel meer dan hardlopen.

• Pre-order een versie van Coach B.'s boek in de VS
• Pre-order een versie van Coach B.'s boek in het VK, Canada, Australië, Nieuw-Zeeland en Europa