Serena Williams keerde terug op de baan en liet zien waarom ze de GOAT is

Ze won 73 titels in het enkelspel, 14 in het dubbelspel, vier keer olympisch goud en was in totaal zes jaar lang nummer 1 van de wereld in het vrouwentennis. En toen vond ze het tijd voor een nieuwe uitdaging. In 2022 kondigde ze aan dat ze, in haar eigen woorden, 'weg evolueerde van het tennis'. Haar laatste wedstrijd speelde ze tijdens de US Open van dat jaar, tegen Ajla Tomljanović. Dit was zeker geen pensioen: tegen die tijd had Serena Ventures, haar investeringsbedrijf, al meer dan 100 miljoen dollar opgehaald voor start-ups gericht op vrouwelijke consumenten en mensen van kleur, en ze wilde zich daar meer op richten. Ze was toen ook 40 jaar, wilde graag nog een kind en wilde niet zwanger zijn terwijl ze wedstrijden speelde. Ze kreeg in 2017 haar eerste kind, Olympia, acht maanden na haar winst op de Australian Open. Ze won toen haar 23e grandslamtitel terwijl ze acht weken zwanger was en verloor geen enkele set. Tijdens haar afscheidstournee vroegen journalisten en fans haar of ze ooit zou terugkeren. Ze zei toen geen nee.

Na vier jaar en de geboorte van nog een dochter, Adira, keert de tennisster die al sinds 2003 Nike atleet is terug op de baan. En ze komt terug in stijl: ze speelt dubbel tijdens het Queen's Club- toernooi in Londen.

Tijdens de afwezigheid van Williams is tennis veranderd. Maar dat is ze zelf ook. Hieronder vertelt Williams in haar eigen woorden over haar nieuwe kijk op het leven, waarom het belangrijk is dat haar dochters haar terugkeer zien en waarom ze altijd in zichzelf heeft geloofd.

Deze terugkeer draait niet om winnen of verliezen. Ik vind het gewoon heel leuk. Ik wil reizen en genieten. Ik heb altijd van tennis genoten, maar ik wil het nu op een andere manier doen. Elke keer als ik naar een toernooi keek, miste ik het. Ik mis de sfeer. Ik mis de baan. 

Toch zoek ik in een dubbelpartner wel iemand die wil winnen en kan winnen. Dat is niet veranderd. Ik speel dubbelspel omdat ik mezelf nu niet de druk van het enkelspel wil opleggen. Dat is voor mij een goede manier om weer te beginnen. 

Het enige verschil is dat ik nu niet boos word tijdens mijn training. Al wilde ik gisteren nog mijn racket stukslaan. Maar ik dacht: nee, Serena, dit gaan we niet doen. Vroeger zou ik dat wel gedaan hebben.

Dit moment is ook voor mijn dochters. Ik wil dat ze zien dat ik een sterke vrouw ben, en wie ik ben. Nu kunnen ze zien wat ik doe en welke impact dat heeft.

Topniveau is afhankelijk van zoveel verschillende dingen. Maar veel mensen begrijpen niet hoeveel werk er echt achter zit. We zien veel snelle resultaten, dingen die lijken alsof ze van de ene op de andere dag zijn gebeurd. Maar er is altijd iets dat je moet opofferen. Om iets te bereiken, moet je iets opgeven. Je moet kiezen. En soms betaal je daar een prijs voor.     

Druk kan zwaar aanvoelen, maar wordt lichter als je die accepteert en je schouders eronder zet. Er is een oud gezegde: wie twijfelt, verliest. Twijfelen is voor mensen die niet echt willen winnen. Je moet nooit aan jezelf twijfelen. Ik werk heel hard, maar ik weet ook dat ik in een andere fase van mijn leven zit. Dus ik wil meer resultaat halen uit mijn inspanning zonder mijn harde werk op te geven.

Toen ik net begon met tennissen, moest ik vechten om erbij te horen. Als vrouw moet je vechten om te laten zien wat je hebt gepresteerd en wat je kunt. En niet per se vechten, maar "rustig en zelfverzekerd laten zien wat je waard bent." Als je zelfverzekerd bent, kun je weglopen en zeggen: nu even niet. Ik heb het geluk dat ik nu kan kiezen wanneer ik de strijd aanga. Sommige van die gevechten zijn geweldig, vooral als ze mijn kinderen aangaan. Maar soms denk ik achteraf: Niet mijn dag vandaag.

Om in vorm te blijven, moet je durven veranderen. Je moet flexibel zijn. Neem bijvoorbeeld het leren omgaan met AI. Ik moest steeds bijsturen. Ik wacht niet, ik denk niet na. Ik doe het gewoon. Dat heb ik altijd gedaan. Vooral tijdens mijn carrière. Dan dacht ik: oh, doet Roger dat? Ik stuur meteen bij. Daarom kon ik zo lang blijven spelen. Ik stond altijd open voor verandering. Ik stapte over op een ander racket en andere bespanning toen niemand anders dat deed. Dat vond iedereen heel gek. Dat deed je in die tijd niet. Maar ik deed het, en daarna deed iedereen het ineens ook.

Mijn samenwerking met Nike draait om het opbouwen en creëren van iets nieuws. Ik zie dat Nike weer teruggrijpt op de aanpak van Phil door bij elk idee te beginnen met de vraag:hoe kunnen we atleten helpen? Ik vind het mooi wat er gebeurt bij NikeSKIMS. Het staat voor innovatie. Toen ik dit zag, belde ik Kim en zei: "Dit is geniaal."

Ik heb altijd in mezelf geloofd. Het is fantastisch als andere mensen in je geloven, maar dat is niet altijd vanzelfsprekend. En vaak zeggen mensen dingen waardoor je aan jezelf gaat twijfelen. Zelfvertrouwen is zo belangrijk. Dan maakt het niet uit wat er gebeurt, want je basis is stevig. Dat betekent niet dat ik overal even zeker van ben, want eerlijk gezegd ben ik dat niet. Ik moet altijd terug naar mijn basis en tegen mezelf zeggen: Dit is waar ik goed in ben, laten we daar verder op bouwen.