Tekst: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/davis-jones-senior-editor" target="_blank" class="ql-size-small">Davis Jones</a> Afbeeldingen: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/cameron-strand-contributing-photographer" target="_blank" class="ql-size-small">Cameron Strand</a>Om de uitdrukking op het gezicht van Niels Laros te begrijpen, vlak nadat hij op het nippertje de Bowerman Mile in Eugene won, moeten we terug naar het moment waarop de bel voor de laatste ronde klonk. Hij had toen nog meer dan drie seconden achterstand op de koploper, de Amerikaan Yared Nuguse.Voor de ogen van het publiek in een uitverkocht stadion in Eugene in Oregon tijdens de vijftigste&nbsp; Pre Classic liet de 20-jarige hardloper zijn eigen staaltje Hayward-magie zien. Hij maakte zich los van het veld met nog 400 meter te gaan. En toen, bij de start van de laatste 200 meter, zette hij de aanval in op Nuguse. Met een onvoorstelbare laatste split van 25,9 seconden dichtte hij in de eindsprint een achterstand van bijna 8 meter. De twee lopers vlogen naar de finish. En een paar seconden later zag Laros met een blik vol verbazing de officiële eindtijd: 3:45.94. Hij had de Bowerman Mile gewonnen met een honderdste seconde en een nieuw Nederlands record neergezet. Zijn laatste ronde van 53,3 was een van de snelste vierde rondes sinds de Britse Steve Cram het wereldrecord brak in 1985."Wow, de magie van Hayward bestaat echt", zegt Laros. "Zo een race maak je maar één keer in je leven mee."Al 25 jaar brengt de Bowerman Mile de beste mijllopers ter wereld samen, waaronder professioneel atleten, wereldkampioenen en Olympische winnaars. Het evenement is een van de vier grote mijlwedstrijden die nog over zijn in de wereld: de Dream Mile in Oslo, de Wanamaker Mile in New York en de&nbsp;&nbsp;Mile Invitational in Iowa. En van die vier heeft de Pre Classic meer tijden onder de 4 minuten opgeleverd dan elke andere race; 418 prestaties tot nu toe, inclusief de wedstrijd van dit jaar in Eugene.&nbsp;Deze editie van 2025 was misschien wel de sterkste mijlrace uit de geschiedenis. Het was de eerste keer dat zoveel mannen in één wedstrijd onder de 3:50 (13 atleten), 3:49 (9 atleten) en zelfs 3:48 (8 atleten) liepen.Wat maakt de Bowerman Mile zo bijzonder? Snelle tijden worden niet altijd gelopen op de snelste baan. Het kan een onmetelijke mix zijn van factoren, zoals plaats, tijd en de omstandigheden die leiden tot legendarische prestaties. Welke van de wedstrijddeelnemers je ook spreekt, ze zeggen allemaal: de Bowerman Mile heeft iets bijzonders.&nbsp;

Het deelnemersveld

Ieder jaar weer trek de Bowerman Mile een sterk deelnemersveld aan met huidige wereldkampioenen en recordhouders. Sinds 2000 is er een tijd van 3:51.84 of sneller nodig om de race te winnen. Het enthousiasme van atleten voor de race is des te indrukwekkender, omdat de resultaten niet meetellen voor punten aan het eind van het profseizoen, ondanks dat het officieel een Diamond League-wedstrijd is.Een van die atleten die de datum van de Bowerman Mile steevast in zijn agenda zet is de Australiër Cam Myers. Dit jaar eindigde hij als zesde en zette een Australisch record neer voor atleten onder de 20 met een tijd van 3:47.50. In 2023, op slechts 16-jarige leeftijd, liep Myers als haas voor de Noor Jakob Ingebrigtsen, die de snelste tijd ooit op de Bowerman Mile neerzette in 3:43.73, een Europees record en een Diamond League-record."We willen deze race allemaal winnen", zegt Myers. "Het is enorm competitief en de perfecte omgeving om een snelle tijd neer te zetten."Of er nu wel of niet een record wordt verbroken tijdens de Bowerman Mile, elk jaar vraagt deze wedstrijd het uiterste van iedere loper in het streven naar een nieuw persoonlijk record.

Grant Fisher die het Amerikaanse record in handen heeft op de 2 mijl, nam dit jaar voor het eerst deel aan de Bowerman Mile met een tijd van 3:48.29. De race is een soort self-fulfilling prophecy, zegt hij. Als atleten weten dat ze een sterk deelnemersveld om zich heen hebben, geven ze alles wat ze hebben. Bovendien wordt de Bowerman Mile bijna altijd aangevoerd door een of meerdere hazen. Dus lopers worden zo hun fysieke grens voorbij getrokken. Als de haas zich laat zakken, is er geen tijd om na te denken. Gewoon gaan."We weten allemaal dat de haas ons meetrekt in de race", zegt Fisher. "Als de haas zich terug laat zakken is het veld van zo een hoog niveau dat die geweldige tijden gewoon blijven doorgaan."

Neem een van de meest memorabele prestaties van de Bowerman Mile: toen Alan Webb, op dat moment een highschool-leerling uit Virginia, het nationale highschool-record op de mijl verbrak dat Jim Ryun 37 jaar lang had vastgehouden. De tempomaker liep de eerste 409 meter in een supersnelle 54,6 seconden, wat gelijkstaat aan een mijlsnelheid van 3:34.8.Halverwege de race was Webb van de laatste naar de dertiende plaats opgeklommen. Het tempo was moordend en toch herinnert Webb zich dat zijn lichaam, met 400 meter te gaan, los en licht voelde, alsof er nog heel wat mogelijk was. Hij begon andere lopers in te halen op het rechte stuk. Zijn cadans was zo sterk dat hij mannen van tien jaar ouder, met medailles en nationale records op hun naam, voorbijliep.&nbsp;"Soms komt alles samen in een race en ik wist dat dit precies zo een moment was", zegt Webb als hij eraan terugdenkt. "Toen ik die laatste ronde inging voelde ik de kracht in mezelf. Dat is het speciale Bowerman Mile-effect."

De historische locatie

De grandeur van het voormalige Hayward Field, met houten tribunes en het Bowerman Building als wachter vanaf de oostkant van de baan, is niet hoe een toeschouwer het uitzicht vanuit het vernieuwde stadion zou beschrijven; een kolossale locatie gebouwd voor de moderne tijd. Webb herinnert zich nog hoe de helling van de westelijke tribunes het gevoel gaf alsof de fans bijna bovenop je zaten, toen hij in 2001 over het rechte stuk liep. Het enthousiasme en de kennis van de supporters op die stoelen is onvergelijkbaar met welke andere atletiekbaan dan ook.&nbsp;

"Zelfs vóór Prefontaine had Oregon een geschiedenis van supergoede binnenlandse mijllopers, zoals James Bailey, Dyrol Burleson en Jim Grelle in de tijd dat Bowerman coach was", zegt Pat Tyson, die begin jaren 70 voor de Universiteit van Oregon liep, waar hij een kamer deelde met Pre zelf.&nbsp;&nbsp;"De mijl was hier altijd al geliefd, zelfs voordat de Bowerman Mile officieel bestond."

Hayward Field is een plek waar supporters de rol van aandachtige sportwetenschapper aannemen, in plaats van passieve toeschouwer. Ze hebben hun eigen stopwatch bij het startschot ingedrukt en krabbelen de rondetijden van lopers op hun programmablad.&nbsp;Kaarin Knudson weet waar ze over praat. Ze liep van 1994 tot 1999 voor het atletiek- en crosscountryteam van de Universiteit van Oregon. Ze was zeven keer NCAA-gekwalificeerd en won in haar laatste jaar de NCAA-prijs voor Woman of the Year voor Oregon en is nu burgemeester van Eugene. Haar ervaring als maatschappelijk leider en voormalig atleet geeft haar een unieke kijk op wat de liefde voor atletiek in Eugene zo bijzonder maakt.

"Ik heb herinneringen van toen ik aan de Universiteit van Oregon studeerde, een makkelijke run liep en werd aangesproken door mensen uit de gemeenschap die ik helemaal niet kende. Ze feliciteerden me met een wedstrijd van het weekend ervoor", zegt Knudson. "Als atleet is het heel motiverend om je te begeven in een community die voor je juicht op de dag van de race én die je ook nog herkent als je van het podium afstapt."Slechts een enkeling heeft de Hayward-energie zo intens meegemaakt als diegenen die voor UO liepen tijdens hun college-jaren. Zoals hardloper Cole Hocker, die zijn top drie snelste mijltijden liep tijdens de Pre Classic. Tijdens zijn debuut in 2022 had hij een Nike tenue aan voor zijn eigen publiek tijdens de Bowerman Mile. Dit jaar verbeterde hij zijn persoonlijke record met 3:47.43."Elke keer als ik de kans krijg om op Hayward te lopen, zeg ik tegen mezelf dat ik moet genieten van het moment en moet denken aan de geschiedenis die hier voor me ligt", zegt Hocker.&nbsp;

De bijzondere afstand

De mijl en die andere race, de 1500 meter, schelen in afstand maar iets meer dan 100 meter. Afhankelijk van wie je het vraagt, is het verschil in hoe je een mijl of de 1500 meter loopt minimaal. Webb grapt dat het eigenlijk hetzelfde is, maar dat de mijl draait om "wie zichzelf nog iets langer kan pijnigen". Anderen, zoals Laros, zeggen dat de tactiek bij de mijl net iets anders is dan bij de 1500 meter. Voor hem is de start het grootste verschil.&nbsp;"Omdat je bij de mijl begint bij de openingsbocht, heb je minder tijd om je positie te bepalen voordat je de juiste plek moet innemen", zegt Laros. "Het is alsof je uit een kanon wordt geschoten en een goede positie moet vinden, zodat je niet aan de buitenkant belandt en extra afstand moet afleggen."Door de culturele kracht van de mijl heeft de afstand een geliefde plek veroverd in het hardlopen, net als de marathon. Beide zijn niche-afstanden in de atletiek, maar leveren wel wereldrecords op.&nbsp;De magie van de mijl ligt misschien wel in de eenvoud ervan. Vier rondes. Rondes lopen met een tempo van één minuut telt op tot vier minuten, wat de standaard is voor de professioneel mijlloper. De startlijn is ongeveer dezelfde plek als de finish. De supporters die je aan het begin van de race toejuichen zijn dezelfden die bij de finish staan te roepen.&nbsp;

Je zou kunnen zeggen dat de mijlafstand in wezen het vonkje was dat Bill Bowermans fascinatie voor het langeafstandlopen aanwakkerde. Als eerstejaarsstudent in Oregon speelde hij American football en ontmoette Ralph Hill, de eerste mijlloper met wie bij bevriend raakte. Op een dag liep Bowerman 400 meter op de baan tijdens een sprint om zijn snelheid te testen. De klok gaf 63 seconden aan. Bill Hayward, atletiekcoach aan de Universiteit van Oregon, leunde voorover met een grijns. "Even zodat je het weet", zei hij, "Ralph haalt deze snelheid bij vier rondes."

Het is de schaarste op professioneel niveau die bijdraagt aan de mythische status van de mijl. Professionele hardlopers hebben niet veel mogelijkheden om een mijlwedstrijd te lopen. Misschien maar een paar keer per jaar, in Eugene, Oslo en New York."Er zijn tijdens het jaar talloze mogelijkheden voor de 1500 meter. Maar er is geen garantie dat je aan een van de professionele mijlwedstrijden kan meedoen", zegt Webb. "En dan is het nog maar de vraag of je in vorm bent, als je de kans krijgt. Dus als je een mijlwedstrijd loopt, kun je beter maar alles geven."Die motivatie geeft iedere deelnemer vleugels tijdens de Bowerman Mile. Van de jonge hardloper die voor de eerste keer naar Eugene afreist tot de ervaren prof die zijn wereldranglijst wil bevestigen: de Bowerman Mile roept een soort gemeenschappelijke wilskracht op. Voor Laros is het lopen van die vier rondes en alles geven een zeldzaam voorrecht dat moeilijk te beschrijven is. Ironisch genoeg is het behalen van een snelle tijd soms niet het belangrijkste als je de kans krijgt om aan die start van de 1609 meter te staan."Deze wedstrijd winnen betekent meer voor me dan het nationale record neerzetten", zegt hij. "Uiteraard is een snelle tijd iets om trots op te zijn, maar deze overwinning, op deze plek, is wat me echt met trots vervult."

De Bowerman Mile tijdens de Pre Classic heeft meer tijden onder de 4 minuten opgeleverd dan welk ander evenement ter wereld dan ook. Dit is waarom.

Achter de schermen van de snelste mijlwedstrijd ter wereld

Dit is, hoe kan het ook anders, een hardloopverhaal.Maar het verhaal van de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-pegasus-42-official-images" target="_blank">Nike Pegasus</a> gaat nog iets verder. Het is een voorbeeld van hoe terughoudendheid, focus en aandacht voor de basis kunnen leiden tot blijvend succes. De Pegasus die werd geïntroduceerd in 1982, groeide uit tot de meest populaire Nike hardloopschoen ooit met een schoenenlijn die de jaren, innovaties en veranderende ideeën over schoenen heeft doorstaan. "Je kunt dit niet op een bescheiden manier zeggen", aldus Sebastian Tesche, Product Line Manager van de Pegasus 35. "De Peg is meest toonaangevende en beste hardloopschoen ter wereld. De schoen overtreft de meeste van de concurrerende modellen."Hij werd niet ontworpen als een icoon. Hij werd gemaakt om een probleem op te lossen.

Aan het eind van de jaren 70 waren de experimenten van Nike met Air units veelbelovend, maar ze liepen aan tegen de grenzen van de technologie. De Tailwind uit 1978 betekende de introductie van Air in de hardloopwereld, maar door de stabiliteitsproblemen zou het bedrijf nog een aantal jaar werken aan een oplossing. Bij de Columbia en Aurora die hierna kwamen, waren sommige problemen verholpen, maar ze voelden stijf aan terwijl hardlopers toen juist op zoek waren naar een soepel gevoel onder de voet. Gelukkig beseften ze bij Nike dat Air een kwestie van de lange adem was.&nbsp;

"Wat we toen altijd geweldig vonden aan Air, en dat is nog steeds zo, is dat de demping na verloop van tijd nauwelijks minder wordt," aldus Howard Banich die in 1982 aan het hoofd stond van de hardloopproducten. "Jeff Johnson, de eerste werknemer van Nike, wilde altijd dat we een reclame zouden maken met iemand die terugkomt naar de winkel met alleen de Air unit van de schoen en dan zegt: 'Ik wil hier graag een nieuwe schoen omheen'. Omdat de Air unit onverwoestbaar was."Maar de vraag was nog steeds: hoe plaats je de Air unit waar je 'm nodig hebt zonder de schoen te duur of te ingewikkeld te maken?Een oplossing kwam vanuit een lopend innovatieproject van voormalig Nike CEO Mark Parker. De Air Wedge Trainer zoals het concept intern werd genoemd zou later uitgroeien tot de Pegasus en &nbsp;maakte gebruik van een Internationalist bovenwerk en buitenzool. De toegevoegde Air unit was ingekapseld door polyurethaan en in de hak geplaatst. Het was eigenlijk een simpelere en goedkopere versie van Air met goede testresultaten.

"Een wedge in de hak bood alle voordelen van Air precies op de juiste plek,&nbsp;onder de hiel bij de landing, maar was goedkoper, omdat hij slechts een derde zo groot was als de volledige Air-Sole die werd gebruikt in de Tailwind", zei Parker.New Balance had net op hetzelfde moment de 990 uitgebracht met een uitdagende slogan: 'Is de 990 met een adviesprijs van 100 dollar te duur of te goedkoop?' De prijs zette de markt op zijn kop en dat inspireerde Nike. Als de concurrent bereid was om een stap hoger te gaan, was dat een kans voor Nike om een schoen te ontwerpen die performance leverde voor een toegankelijkere prijs.De Air Wedge Trainer met zijn goede testresultaten en betaalbare materialen, leek de perfecte kandidaat om hiervoor te gebruiken.

Het ontwerp van een schoen met onze 'best practices'

Met de Air Wedge Trainer als basis werd er aan de ontwikkeling van de Pegasus gewerkt op de Nike locatie in Exeter, New Hampshire. Daar werd het Air wedge concept in de hak verder ontwikkeld tot een complete hardloopschoen. Bill Peterson maakte het ontwerp voor de buitenzool. Bruce Kilgore, die zich bezighield met de ontwikkeling van de Air Force 1, gaf input voor het ontwerp. Parker vertaalde die ideeën naar een simpel en functioneel bovenwerk: grijs met donkerblauwe accenten. Deze look zou later door een verkoopmedewerker in Europa worden omschreven als een 'regenachtige dag'.Nike maakte bovendien een strategische ommezwaai door de streefprijs van 50 dollar te bepalen: de productie werd verplaatst naar de Poon Young fabriek in Korea. Maar heel weinig hardloopschoenen werden in die tijd in Korea geproduceerd. Bepaalde componenten moesten worden geïmporteerd, Air wedges kwamen uit de V.S., nylon uit Duitsland, en Nike ontwikkelaars werkten hard om de technieken te verfijnen. "De Air unit paste eerst niet goed in de schoen," herinnert doorgewinterde schoeneninnovator Steve Roth zich. Tijdens een vakantie in de V.S. bracht hij twee weken door in Saco, Maine, waar hij Air units met de hand op maat maakte zodat ze goed in de middenzool pasten.Het project ging als een trein. In slechts vier maanden had Nike een volledige schoen om de Air unit heen ontworpen met een aantal zorgvuldig geselecteerde eigenschappen. Een nieuw EVA-foam met de naam Tomilite zorgde voor een veerkrachtig gevoel. De buitenzool met wafelpatroon en bewegingsgerichte segmenten zorgden dat hardlopers meer contact met de grond en stabiliteit konden ervaren. Het bovenwerk was eenvoudig, licht en zonder opsmuk.

"De Pegasus was eigenlijk onze 'best practices'-schoen, hierin kwamen onze beste methodes samen," zei Roth. "Hij had Air, maar het draaide vooral om: wat zijn de beste eigenschappen die we in een product kunnen stoppen die aanslaan bij de markt?"Het was niet de meest fancy hardloopschoen ooit, maar dat was ook nooit de bedoeling. Hij was gemaakt voor performance.

Een hardloopinstructie voor iedereen

Het vertrouwen van Nike in de Pegasus kwam terug in elk detail. Het bedrijf was al begonnen met het maken van zogenaamde 'owner manuals' bij een deel van de schoenen om nieuwe technologieën aan hardlopers uit te leggen, en voor de Pegasus werd ook een instructie gemaakt. Hierin stond een uitleg voor consumenten over Air, Tomilite en de geometrie van de schoen. Deze transparante aanpak benadrukte dat de Pegasus een schoen was met focus, praktisch gebruik en vertrouwen als doel.

De naam van de Pegasus

Tegenwoordig denkt iedereen dat de naam Pegasus was bedacht als een knipoog naar het mythische gevleugelde paard om de balans van EVA en Air in de middenzool aan te duiden. Maar het is veel simpeler dan dat.Om de naam te bedenken, mochten medewerkers suggesties in een bak stoppen. Op meerdere papiertjes stond de naam Pegasus, waaronder het papiertje van Mark Parker. Nike was al bezig met verschillende mythologische thema's, zoals Odyssey en Valkyrie, en Pegasus paste daar gewoonweg goed bij. "Namen waren toen nog een stuk makkelijker,", aldus Parker.De naam sloeg aan. En dat was het begin van wat zou uitgroeien tot Nike's meest populaire hardloopschoen.

Direct een succes

Nike introduceerde de Pegasus tijdens de New York City Marathon van 1982. Terwijl Alberto Salazar in een paar Mariahs naar zijn derde opeenvolgende overwinning snelde, werd de Pegasus voor heren in beperkte oplage geïntroduceerd als onderdeel van de technische hardlooplijn van Nike. De schoen werd gelanceerd via geselecteerde dealers en was al gauw een verkoopsucces: bijna 200.000 dollar in minder dan een maand, met zo'n 8000 verkochte items. Rond december stond de teller op meer dan 35.000 paar verkochte schoenen.Toen de Pegasus aan het begin van 1983 breder werd gelanceerd, werd dit onmiddellijk opgepikt. "De eerste reactie op de Pegasus was heel goed,", zei Jim Docherty die in datzelfde jaar was begonnen als Nike EKIN. "Toen de Tailwind op de markt kwam, vonden sommige consumenten dat hij te zacht was omdat de meeste middenzolen toen vrij stevig waren en de Tailwind week daar flink vanaf. De Pegasus met Air in de hak wist het gat tussen de oude EVA-middenzolen en volledige Air te overbruggen."

Voor jonge hardlopers en winkelmedewerkers werd de Pegasus al snel een betrouwbare keuze; een schoen die je altijd kon aanbevelen. In 1983 werkte Tim Slingsby als middelbare scholier in een hardloopwinkel, dit was lang voordat hij een Nike Running veteraan en Pegasus PLM zou worden. "De Pegasus was altijd je eerste verkoopoptie als er iemand binnenkwam," zei hij. "Als middelbare scholier wist je dat hij gewoon goed was én een goede prijs had. Meer heb je niet nodig."Binnen zes maanden had Nike bijna 300.000 paar schoenen verkocht, wat resulteerde in 6,4 miljoen dollar, alleen voor de verkoop van herenschoenen.De formule was succesvol.

De hardloopschoen voor iedereen

Tegen 1985 had de Pegasus cijfers van 2,5 miljoen paar verkochte schoenen bereikt. Nike had zijn koers gevonden...en hoe. Bob Lucas, jarenlang ontwerper voor Nike, trok de vergelijking met stabiele en betrouwbare auto's: "Zoals autofabrikanten een Honda Civic of een Toyota Corolla hebben, zo hebben wij de Pegasus. Het is het soort productlijn waarbij de nadruk ligt op een sterke prijs-kwaliteitverhouding."In de jaren die volgden voerde Nike slechts kleine veranderingen aan de schoen door, zoals stapsgewijze materiaalaanpassingen en seizoenskleuren, maar de kern bleef hetzelfde. Die terughoudendheid werd onderdeel van de identiteit van de Pegasus. "Ik denk dat iedereen altijd voelde dat dit een van die dingen was waar je niets aan wilde veranderen," zei Clare Hamill, werkzaam als Nike Running Leader rond 1985. "Dat was misschien wel de grootste uitdaging; &nbsp;de schoen verbeteren zonder 'm te veranderen."

De basis van de eerste Pegasus was simpel: maak het niet moeilijker dan het is. De middenzool, het bovenwerk en de buitenzool waren allemaal gemaakt volgens het principe dat Hamill beschreef. De kernfilosofie van de Pegasus was; hou het simpel. Geen franje. Geef mensen wat ze nodig hebben en niets meer dan dat."Hardlopers voelden die focus. Tegen het einde van de jaren 80 was de Pegasus een betrouwbare constante geworden in het steeds vollere hardlooplandschap: een simpele schoen waar je op kon bouwen. De Air Pegasus uit 1989 die werd ontwikkeld met de bestaande basis en uitgevoerd met zachte polyamide en een bovenwerk van synthetisch suède, werd later beschouwd als een mijlpaal. "Als je trouwe Pegasus-dragers door de jaren heen naar hun favoriete versie zou vragen, durf ik te wedden dat een heleboel mensen de Peg '89 zouden zeggen," zei voormalig Nike Running Leader Kevin Paulk. "Hij had een zacht bovenwerk en een geweldige pasvorm."

Vanaf het allereerste begin was dat het geheim van de Pegasus: een hardloopschoen die niet was gemaakt om de laatste trends te volgen, maar om vertrouwen te winnen - elke kilometer opnieuw.

De Peg werd niet ontworpen als een icoon. Hij werd gemaakt om een probleem op te lossen. En die oplossing werd 'de allerbeste hardloopschoen ter wereld'.

Nike Pegasus: het verhaal van een werkpaard voor hardlopers

Ontdek Nike, Converse en Jordan samenwerkingen met Megan Thee Stallion, Patta, AMBUSH en meer.

Samenwerkingen

Van het veld tot ver erbuiten: Nike zet de toon voor de toekomst van de voetbalcultuur

Partnerschappen

De Nike Football x LEGO® collectie nodigt kids uit om te spelen op gevoel

Ontdek designverhalen over Nike, Converse en Jordan schoenen en kleding, met de Nike Air Force 1, Nike Air Jordan, Nike Air Max en meer.

Design

Nike SB komt met het SB FC pack voor voetballiefhebbers

Nike geeft de beste straatvoetballers in de wereld een internationaal podium met Toma Live

Gemaakt voor snelheid: Nike onthult de nieuwe Mercurial Vapor en Superfly voetbalschoenen

Schoenmakers. Schoenherstellers. Stikkers. Patroonontwikkelaars. Dit zijn maar een paar van de specialisten binnen de Italiaanse werkplaatsen in Montebelluna en Diamant, waar Nike samenwerkt met teams die één enkele voetbalschoen door 35 afzonderlijke productiestappen begeleiden. In ongeveer drie uur tijd gaat de schoen van pre-assemblage naar vormen en stikken tot aan de uiteindelijke afwerking.Dit werk is de laatste fase van een veel langer traject: bijna twee jaar van ontwikkelen, testen en verfijnen om Nike’s ultieme voetbalschoen te creëren, de Mercurial.Nike vestigde zich in 1996 in de regio, omdat die al lange tijd wordt beschouwd als de beste plek ter wereld voor de productie van voetbalschoenen. Nike vertrouwt al drie decennia op de expertise hier om ouderwets Italiaans vakmanschap te combineren met geavanceerde innovaties op het gebied van schoenen, waarbij net zo vaak handen als machines worden gebruikt.In de testruimte van Montebelluna vind je een unieke collectie van ongeveer 300 paar leesten. Deze op maat gemaakte vormen zijn een ode aan meer dan 200 spelers die Nike Football hebben gevormd, van Cristiano Ronaldo tot Kylian Mbappé en Sophia Wilson. In Montebelluna wordt de schoen geperfectioneerd voor Nike’s meest elite atleten. De Diamant-fabriek, waar dit jaar de Mercurial Vapor 17 en Mercurial Superfly 11 worden gemaakt, is er voor alle voetballers wereldwijd.Elke nieuwe versie van de Mercurial bouwt voort op wat eraan voorafging en legt de lat hoger voor snelheid, prestaties en vertrouwen op het veld. Voor de ambachtslieden die deze schoenen nauwgezet ontwerpen en ontwikkelen, gaat de beloning verder dan het omzetten van een "prototype in een meesterwerk", zoals een schoenmaker het verwoordde. Ze voelen zich trots dat hun werk wordt gedragen door de beste voetballers ter wereld, op het hoogste podium.Ga de Italiaanse werkplaatsen binnen waar de Mercurial het levenslicht ziet.

<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/topics/nike-football-2026" target="_blank">Ontdek meer van de wereld van Nike Football.</a>

Schoenmakers. Schoenherstellers. Stikkers. Patroonontwikkelaars. Ze werken allemaal samen met Nike in deze unieke werkplaatsen om de perfecte voetbalschoenen te maken (zoals de nieuwe Merc) voor de elite binnen het spel èn voor alle voetballers wereldwijd.

Foto-essay

Een kijkje in de Italiaanse werkplaatsen waar we de Nike Mercurial voetbalschoenen maken

Nike Football onthult de nationale tenues voor 2026, gemaakt met Aero-FIT voor het grootste podium ter wereld

Jordan Brand en de Braziliaanse voetbalbond slaan de handen ineen voor een samenwerking vol grootsheid

De Nike Phantom 6, voor de nauwkeurigste aanvallen op het veld

Erling Haalands eerste Player Edition van de Nike Phantom 6 is gemaakt voor precisie onder druk

De Nike Tiempo Maestro is de favoriet van de creatieve aanvaller voor ultieme dribbelprestaties

Nike Football introduceert Hollywood Keepers: een nieuw tijdperk van tenues

Nike's Mad 90 pack blaast vier iconische voetbalschoenen nieuw leven in als exclusieve Air Max 90 modellen

Nike presenteert sportswearcollecties geïnspireerd op de emotie, energie en expressie van voetbal

De verbluffende creativiteit van Francesco Totti heeft hem vele bijnamen bezorgd tijdens zijn voetbalcarrière van ruim twintig jaar. Maar als er één naam is die zijn loyaliteit passend beschrijft is het wel 'Il Gladiatore', want iedere strijder komt ergens vandaan. De aanvallende middenvelder speelde zijn hele illustere carrière bij zijn thuisclub AS Roma, waar hij uitgroeide tot het creatieve genie op het veld. Trouw zijn aan je thuisbasis is een waarde die niet vanzelfsprekend is in de huidige sportwereld. Maar voor Francesco, inmiddels 49 jaar oud, is zijn band met Rome nu nog net zo belangrijk als toen hij 33 jaar geleden voor het eerst het veld opstapte in het Stadio Olimpico. Lees hier over Francesco's betrokkenheid bij de stad Rome, over aangeboren of aangeleerde creativiteit op het veld, en meer. Iedere uithoek van je geboortestad vormt je. Rome heeft veel te bieden: plezier, schoonheid, zon, zee, bergen, eigenlijk alles. En dan zijn er nog de mensen. De liefde van Rome en haar inwoners voor voetbal is ongekend. Ze zijn gepassioneerd, vol warmte, en bereid om alles te doen voor hun team. Als je een fan bent van Roma, voel je een haast intuïtieve liefde voor de sport.&nbsp;Voor jonge voetballers is spelen het allerbelangrijkste. Voetbal was altijd al mijn favoriete sport. Ik ben opgegroeid met de bal aan mijn voeten. Als ik de bal zag rollen, moest ik er achteraan, alsof het de lucht was die ik inademende. Tijdens mijn tienerjaren speelde ik met mijn buurtvrienden op straat. Dat soort spel, zonder supervisie, zorgt dat je snel opgroeit.&nbsp;Geef jezelf toestemming om los te komen van je idolen. Toen ik opgroeide was mijn idool Giuseppe Giannini, de aanvoerder van Roma. 'Il Principe', de prins. Ik had er grof geld voor neergelegd om dezelfde carrière te hebben als hij. Technisch gezien waren we twee totaal verschillende spelers. Maar ik keek altijd naar hoe hij speelde, hoe hij bewoog, hoe hij zichzelf positioneerde op het veld.&nbsp;Creativiteit valt niet te trainen. Je hebt het of je hebt het niet. In het voetbal heeft het nummer 10 een speciale connectie met creativiteit op het veld. Als dat je rugnummer is, heb je iets wat niemand anders heeft. Toen ik het veld opstapte, dacht ik alleen aan plezier hebben en mensen vermaken. Zorgeloze creativiteit en de wil om met plezier te spelen voelde heel natuurlijk voor me. En dat betekent niet dat creativiteit altijd werkt, want creativiteit is onlosmakelijk verbonden met risico's nemen. Soms lukt het, soms niet. Maar dat is juist deel van de kick.

Je dromen waarmaken komt allemaal neer op continuïteit. De eerste keer dat ik het tenue van het Italiaanse nationale elftal aantrok, was een moment van puur geluk. Je moet een droom, zoals spelen voor je eigen land, heel goed voor ogen houden. Uiteindelijk gaat het om blijven volhouden, elke keer opnieuw, en je dromen najagen. Als je passie en verlangen voelt, is het makkelijker om met de ups en downs van een lange carrière om te gaan.&nbsp;Op het hoogste niveau ben je omringd door kampioenen die je teamgenoten zijn en speel je tegen tegenstanders die kampioenen zijn. De vraag is, wie kan elkaar echt vinden op het veld? Italië was goed als nationaal elftal omdat we veel talent hadden. Maar we werden vooral wereldkampioen omdat we een geweldige coach hadden, Lippi, die iedereen aankon. Als je als één team speelt met één doel, wordt alles een stuk makkelijker.&nbsp;&nbsp;De schoenen zelf zijn een onderdeel van de voetbal-community. Als ik <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-football-tiempo-maestro-official-images" target="_blank">de Tiempo's</a> zie die ik tijdens mijn carrière heb gedragen, raak ik geëmotioneerd. Ik heb zoveel jaren met ze gespeeld, ze voelen bijna als een persoon van vlees en bloed. Als je met zelfvertrouwen je schoen in stapt, kun je dingen doen die je niet voor mogelijk hield. De schoenen geven je mentale zekerheid. Neem bijvoorbeeld de tong van mijn schoen; als die niet precies in de juiste positie zat die ik nodig had, kon ik niet zo spelen als ik wilde. Het ging me niet alleen om de esthetiek en hoe ze gemaakt waren, maar ze waren ook een referentiepunt wanneer ik naar beneden keek en de bal raakte. Als de tong niet goed zat, was het alsof mijn voet scheef stond, waardoor het voelde alsof ik niet goed kon schieten. De tong was bijna als een soort vizier. Dat klinkt vreemd, of niet? Maar in mentaal opzicht waren mijn schoenen onmisbaar voor me.&nbsp;De mooiste en belangrijkste overwinning uit mijn carrière is dat ik altijd voor hetzelfde team heb gespeeld en steeds hetzelfde shirt heb gedragen. Want dat is niet makkelijk. Het is een ding om het te zeggen, maar een tweede om het echt te doen. Maar ik deed het omdat ik de passie voelde, de liefde voor mijn land. Het was altijd mijn hoofddoel om te beginnen én te eindigen in hetzelfde shirt dat ik altijd heb gedragen. <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/topics/nike-football-2026" target="_blank">Ontdek meer van de wereld van Nike Football.</a>

Het voetbalicoon is zijn hele carrière trouw gebleven aan zijn stad Rome. De grote liefde van de aanvallende middenvelder zal altijd zijn geboortestad zijn.

Voetbal

For the win

Veel liefs aan Rome, van Francesco Totti

Nike komt met Aero-FIT innovatie voor performancekleding: verkoelende technologie voor een steeds warmer klimaat

Ontdek de unieke geschiedenis van Nike voetbalschoenen in een nieuw boek van Nike en Phaidon Press

Nike presenteert de eerste schoenen gebaseerd op neurowetenschap om atleten te helpen hun bewustzijn te vergroten

Een neurowetenschapper, computational engineer en industrieel ontwerper zitten samen aan een bureau, gebogen over de nieuwste elektro-encefalografie (eeg) en drukpunten-heatmap. Even verderop begint de volgende testronde: regelmatige voetstappen duwen op drukplaten, waardoor bewegingssensoren oplichten.Dit is geen tafereel uit een NASA-lab of een scène uit een scifi-film, het is een doorsnee dag bij het Nike Sport Research Lab (NSRL), op de bovenste verdieping van het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/lebron-james-innovation-center-nike-sport-research-lab" target="_blank">LeBron James Innovation Center</a>. Daar doen tientallen wetenschappers, engineers en designers samen onderzoek naar alle facetten van menselijke performance.&nbsp;Veel mensen weten wel van het bestaan van deze locatie, maar er zijn er maar weinig die weten wat er precies onderzocht wordt – en dat dat verder gaat dan het fysieke aspect: tegenwoordig kruipt dit team ook in je hoofd. Het Mind Sciences team van Nike wordt aangevoerd door wereldwijd gerenommeerde neurowetenschappers en is bezeten van de interactie tussen lichaam en geest, en wat die betekent voor de toekomst van sportprestaties.

Hun nieuwste innovatie, <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-mind-001-mind-002-official-images" target="_blank">Nike Mind</a>, is een zintuiglijke schoeninnovatie waar meer dan tien jaar aan gewerkt is. Het doel: atleten een totaal nieuwe manier van wedstrijdvoorbereiding en -herstel bieden.&nbsp;We vroegen zeven leden van het Nike Mind team naar hoe deze langverwachte technologie uitgroeide van concept naar realiteit.

DE NEUROARCHITECT: GRAEME MOFFAT (PHD) Principal Researcher Nike Sport Research Lab Als hoofdonderzoeker binnen het Mind Sciences team van Nike is Graeme Moffat de neurowetenschappelijke kracht achter Nike Mind: door eeg's, heatmaps met drukpunten en spiersignalen uit te lezen, geeft hij het team inzicht in hoe sensaties onze focus en performance beïnvloeden. Vanuit zijn achtergrond in onderzoek naar brain-computer interface vertaalt hij de wetenschap van perceptie in tastbare designprincipes die onder de voet voelbaar zijn. Voor Moffat draait dit project om zoveel meer dan alleen een schoen. Voor hem vormt Nike Mind het bewijs dat je via sensaties lichaam en geest tegelijkertijd kunt trainen.Een van de makkelijkste manieren om uit je hoofd te komen, is door in je lichaam te kruipen en je zintuigen te activeren. Met Nike Mind zien we meer hersenactiviteit in het sensomotorisch netwerk en een toename in het aantal alfa-oscillaties, wat in verband gebracht wordt met een ontspannen, oplettende mentale toestand.&nbsp;Net als je handpalmen hebben je voetzolen tien tot twintig keer meer mechanoreceptoren dan de meeste andere plekken. Dit zijn de lichaamsdelen waarmee we voelen en de wereld ervaren. Nike Mind speelt daarop in met noppen die onafhankelijk van elkaar bewegen en zo verschillende niveaus van druk op de voetzool kunnen uitoefenen. Het resultaat is dat de voet directer contact met de grond maakt.We hebben de plaats van de 22 noppen bepaald op basis van sensorisch onderzoek. Eerst stelden we vast wat de afstand tussen twee aanrakingen moet zijn voordat je dit als een aparte sensatie ervaart. Zo konden we in kaart brengen waar de receptoren op de voet zitten. Daarom zitten de noppen bij de voorvoet dichter bij elkaar, en bij de hak verder uit elkaar.We hebben de hele trukendoos gebruikt: sensoren om de druk onder de voet te meten, elektromyogrammen van de onderste ledematen en menselijke eeg's. Ook hebben we draagtests met atleten uitgevoerd, waarbij we keken naar hun hersenen voor, tijdens en na het dragen van de schoenen. We zagen duidelijke verschillen in hersenactivatie en patronen in hersengolven, wat erop wijst dat het sensorische systeem in de schoen het brein activeerde. Deze schoenen zijn rondom het sensorische systeem ontworpen, wat een compleet nieuwe kijk op footwear design is. We zijn bijna tien jaar bezig geweest om dit systeem te ontwikkelen en te perfectioneren.Dit is echt een geweldig staaltje technologie. Het lijkt wel alsof er een anti-vermoeidheidsmatje in mijn schoenen zit. Echt een heerlijk gevoel. Aan het einde van de dag wil ik ze het liefst niet meer uittrekken.Het Mind Sciences team is een unieke groep mensen. We zijn een samenwerking van neurowetenschappers, perceptieonderzoekers, fysiologen en engineers. Deze combinatie van disciplines vind je niet vaak bij bedrijven als Nike. Voor ons betekende het een kans om diepgaande wetenschappelijke inzichten snel om te zetten in tastbare productinnovatie. De snelheid waarmee we prototypes ontwerpen, tests met atleten afnemen en de volgende versie klaar hebben, is ongekend. Daar is Nike echt uniek in.

DE HERSENCARTOGRAAF: TREVOR BARSS (PHD) Lead Researcher, Mind Sciences team In nauwe samenwerking met Moffat heeft Trevor Barss de eerste neurowetenschappelijke onderzoeken gedaan die de basis van Nike Mind vormen. Als sensorische-neurowetenschapper gespecialiseerd in neurofysiologie bestudeerde hij eeg's en andere tests om te bepalen hoe aanrakingen patronen in de hersenactiviteit beïnvloeden. In feite is hij dus op zoek gegaan naar het verband tussen beweging, focus en bewustzijn. Het team ontdekte dat het dragen van Nike Mind schoenen duidelijke veranderingen in sensomotorische activatie en alfagolven bij atleten teweegbrengt. Dit inzicht is bepalend in de manier waarop het NSRL naar de connectie tussen lichaam en geest kijkt.De eerste 45 jaar heeft Nike zich puur gericht op de nek en alles daaronder. De komende 45 jaar nemen we de hersenen ook mee.&nbsp;Mijn rol was om te bestuderen welke unieke effecten het dragen van deze schoenen heeft op de hersenen van atleten. Eerst hebben we de elektrische hersenactiviteit voor, tijdens en na het bewegen gemeten. Die gegevens hebben we vervolgens gekoppeld aan perceptiedata. Het doel was om de gevoelsmatige ervaringen van atleten ook vanuit neurologisch perspectief waar te nemen.We ontdekten dat deze samenwerking tussen perceptie en neurowetenschap een enorm krachtige basis is. Je kunt misschien wel zien dat het ene deel van de hersenen meer geactiveerd wordt dan het andere, maar zonder te weten wat de atleet daarbij voelt, weet je niet of dat iets goeds of slechts is. Pas als je die beide werelden combineert, kun je er iets mee.Toen ik voor het eerst bij Nike aan de slag ging, stond ik versteld van de faciliteiten. In de meeste onderzoeksomgevingen kun je pas een expert buiten je vakgebied te spreken krijgen na eindeloos mailen, plannen en wachten. Hier heb ik gewoon drie bureaus verderop een topexpert in biomechanica, fysiologie of materiaalkunde zitten met wie ik even kan overleggen. Daardoor gaat alles zoveel sneller.De kracht van dit lab schuilt in de soepele uitwisseling van expertise. Als neurowetenschappers, engineers en developers werken we nauw samen. We zijn continu aan het testen en doorontwikkelen, en die kennis kunnen we direct inzetten. Niemand zit op z'n eigen eilandje, waardoor er unieke kruisbestuivingen ontstaan.We staan aan het begin van een compleet nieuw vakgebied. De methoden zijn niet nieuw, maar met de toepassing op schoenen en kleding wagen we ons op onbekend terrein. Elk experiment werpt nieuwe vragen op.Wat ik het meest inspirerend vind, is dat ik mag werken met een team knappe koppen met een gezonde dosis nieuwsgierigheid. Als je diepgaande wetenschappelijke kennis combineert met creatief design, open je deuren naar compleet nieuwe betekenissen van performance.De mogelijkheden voor de toekomst zijn eindeloos. Over ons hele lichaam zitten sensorische receptoren. Elke aanraking betekent een interactie met je zenuwstelsel. Door in te haken op die connectie kun je atleten een volledig nieuwe kijk op bewustzijn, focus en herstel bieden.

DE ENGINEERING EXPERT: ELIZABETH RAISSIAN Senior Director Performance Engineering Binnen het Performance Engineering Lab van Nike werkt Elizabeth Raissian op het snijvlak van productfunctionaliteit en programmeren. Voor Nike Mind heeft ze samen met haar team een digitaal framework gebouwd dat het mogelijk maakte om het concept in verschillende formaten te produceren. Met behulp van Finite Element Analysis (FEA) en simulatietools hebben ze kunnen modelleren hoe elke nop, elk flexpunt en iedere drukzone onder de voet werkt. Dankzij die modellen kon het team een heel precies sensorisch design maken dat bij iedere stap en in elke maat consistent aanvoelt.De grote doorbraak kwam toen we computationele methoden gingen inzetten om het schaalprobleem aan te pakken. Nike Mind bestaat namelijk uit ontzettend veel kleine onderdelen binnen een groter geheel. We besloten om scripts te schrijven om te bepalen waar de noppen moesten komen voor optimale performance en alsnog tot een consistent productieproces te komen.Ons doel was om elke atleet dezelfde gevoelservaring te geven – ongeacht schoenmaat. Met behulp van FEA hebben we variabelen als de hoogte, het materiaal en de grootte van de noppen getest, zodat we vervolgens het optimale punt tussen te veel en te weinig gevoel konden bepalen. Toen we dat eenmaal hadden, konden we dat op de verschillende schoenmaten toepassen, zodat het product in alle maten hetzelfde aanvoelt.Dit is mijn droombaan. En ik wist eerst niet eens dat er zo'n baan bestond. Ik krijg hier de kans om solide technisch werk te combineren met de creativiteit van een samenwerking met designers, sportonderzoekers en andere specialisten. Zelfs na 23 jaar verveelt het nog altijd niet.Het meest fascinerend vind ik de snelheid waarmee tools zich ontwikkelen. We hebben een stevige basis gecreëerd en daar kunnen we de nieuwe technologieën die nu ontstaan op toepassen. Dat leidt tot toepassingen die we tien jaar geleden niet voor mogelijk hielden. Het biedt ons een compleet nieuwe kijk op producten – en op de toekomst.

DE BRUGGENBOUWER: SEAN LU Footwear Developer Sean Lu levert al meer dan twintig jaar een bijdrage aan de meest revolutionaire concepten van Nike: van prototype tot productie. Als developer werkt hij aan het beslissende moment waarop een innovatie geschikt moet worden gemaakt voor het productieproces van Nike. Voor Nike Mind kreeg hij te maken met ongekende uitdagingen, zoals hoe je 22 dempende, los van elkaar bewegende noppen produceert en aan elkaar vastmaakt, zonder dat daarbij het zorgvuldig ontwikkelde sensorische design van deze innovatie verloren gaat.Mijn taak is om een design tot leven te brengen, waarbij ik mijn skills op het gebied van projectmanagement en leiderschap inzet om verschillende functionele teams op elkaar af te stemmen. Het doel is altijd de best mogelijke samenwerking en het best mogelijke product. Het eindproduct moet aantoonbaar kunnen doen wat het moet doen.De grootste uitdaging was om 22 losse noppen te produceren en op een gelijkmatige manier aan elkaar vast te maken. De meeste schoenen bestaan uit vijf of zes grote stukken. Bij deze schoen hadden we er 22, die allemaal heel precies gemaakt en verbonden moesten worden. Om dat probleem op te lossen, moesten we productiemethoden ontwikkelen die niets te maken hadden met de reguliere manier van schoenen maken.De flexibele strobel bleek een absolute doorbraak. Bij normale schoenen is de strobel hard, maar voor Nike Mind moest die alle kanten op kunnen buigen, zodat de noppen vrij konden bewegen en het gewenste gevoel konden overbrengen. Zolang we dat niet hadden, werkte het hele systeem niet.Er zijn heel wat momenten geweest dat we dachten dat het te moeilijk was, gewoonweg niet mogelijk. Maar we bleven onszelf de vraag stellen: is dit echt de beste manier of is er een alternatief? Als het eenmaal gelukt is, kun je atleten zoveel meer bieden dat het al die moeite meer dan waard is.

DE CREATIEVE VISIONAIR: ERIC AVAR VP en Creative Director Innovation Weinig designers hebben zoveel bijgedragen aan de vormentaal en performance van Nike producten als Eric Avar. Na tientallen jaren aan de meest iconische schoenen van het merk gewerkt te hebben – van Foamposite tot Free tot de Kobe productlijn – kwam Avar bij het Nike Mind project om ingewikkelde neurowetenschappelijke concepten in een design te vangen. Zijn focus: dingen niet onnodig ingewikkeld maken, altijd nieuwsgierig blijven en een schoen ontwikkelen die de natuurlijke relatie van het lichaam met beweging opnieuw aanwakkert.Wat dit project zo uniek maakte, is dat we al onze kennis over traditionele schoenen overboord moesten gooien. Waar we doorgaans werken aan power om je vooruit of omhoog te duwen, gingen we nu op zoek naar een natuurlijker sensorisch gevoel onder de voet. Naar een manier om de connectie tussen lichaam en geest te versterken en atleten te helpen om rustig en gefocust te worden en in het moment te zijn.Mijn rol was om de creatieve visie te helpen ontwikkelen. Om micro- en macrodetails vanuit de wetenschap, de kunst en het verhaal van de schoen op elkaar af te stemmen. De beste ideeën ontstaan als die dimensies op één lijn staan. Het was mijn taak om het team een duidelijk ijkpunt te geven en te verduidelijken hoe het wetenschappelijke idee onder je voet moest aanvoelen.Elke dimensie van dit project was nieuw: de wetenschappelijke basis, de engineering, de vormentaal. Elk inzicht vanuit het lab had gevolgen voor hoe we naar materialen of geometrie keken. En andersom leidde elk prototype tot nieuwe vragen voor onze wetenschappers. Door die constante feedback heen en weer zijn we tot doorbraken gekomen.Performance design draait altijd om balans. Met te veel demping verlies je het gevoel onder de voet, te veel gevoel onder de voet is al snel overweldigend. Onze uitdaging was om de ideale combinatie van comfort, duidelijkheid en bewustzijn te vinden.Ik denk dat dit onbekend terrein is, een nieuw paradigma op het gebied van performance. We bewijzen dit aan de hand van de wetenschap, maar ontdekken het ook vanuit onze intuïtie. Hoe meer we uit die combinatie van nieuwsgierigheid en expertise halen, des te meer nieuwe dingen we ontdekken.Het mooiste aan deze technologie is dat die staat voor het onbekende. Het herinnert ons eraan dat performance niet alleen om snelheid gaat. Het gaat om dat gevoel, die mindset en een bewustwording van het moment.

DE COMPONIST: MATTHEW NURSE (PHD) Chief Science Officer NIKE, Inc. Matthew Nurse heeft een achtergrond in biomechanica, fysiologie en performance research en stond aan het roer van de meest ambitieuze wetenschappelijke innovaties van Nike. Als Chief Science Officer hield hij binnen het Nike Mind project het overzicht over de verschillende disciplines en was hij verantwoordelijk voor het aansturen van wetenschappers, designers en engineers.De meeste mensen beseffen niet hoe belangrijk sensorische feedback vanuit het lichaam is, en dan met name vanuit de voeten. Op je voeten zitten duizenden sensoren die de hersenen constant van informatie voorzien over evenwicht, houding en ruimtelijk bewustzijn. Dit is het eerste product dat ontwikkeld is om die feedback te gebruiken om atleten te helpen met focussen op het moment en hun omgeving.Als het lichaam een motor is, is de geest de bestuurder. Nike Mind is een eerste stap richting een scherpere, meer gefocuste bestuurder. Tegenwoordig weten we dat mentale voorbereiding net zo belangrijk is als fysieke. En we staan nog maar aan het begin van de ontdekkingstocht van wat er allemaal mogelijk is.Wetenschap en creativiteit zouden zich aan elkaar moeten kunnen optrekken. De wetenschap moet dromen geen begrenzingen opleggen, maar ze juist richting geven. Bepaalde concepten zijn niet nieuw, maar voorheen hadden we niet de mogelijkheden qua design en productie om ze te realiseren. Twintig jaar geleden waren we nog niet in staat om zwevende, los van elkaar bewegende noppen te maken die draaien en meeveren en zo bepaalde sensorische signalen aan de hersenen doorgeven. Vandaag de dag kunnen we dat wel.De feedback van atleten was leidend. We hebben honderden versies gemaakt, met steeds weer aanpassingen in de aantallen, dichtheid, stevigheid en plaats van de noppen. We wilden er zeker van zijn dat de sensaties duidelijk voelbaar waren, maar niet zoveel dat het juist afleidend zou werken. Alleen atleten weten wat precies de goede balans is.Het mooie van Nike Mind is dat je je niet alleen gegrond voelt, je bent het ook. Aan de hand van onder meer eeg's hebben we veranderingen in de hersenactiviteit gemeten die in verband worden gebracht met focus en bewustzijn. We hebben nu voor het eerst inzichtelijk kunnen maken – en kunnen bewijzen – dat de constructie waarop we lopen van invloed is op de werking van ons brein.En dit is nog maar het begin. Tientallen jaren hebben we alleen naar het lichaam gekeken. Nu we ook de mentale kant beginnen mee te nemen, zijn de mogelijkheden voor atleten grenzeloos.

DE PROBLEEMOPLOSSER: BRYAN YOUNGS Innovation Program Director Footwear Bryan Youngs heeft ruim twintig jaar ervaring met footwear en richt zich vooral op de overgang van innovatie naar een tastbaar product. Binnen Nike Mind was hij verantwoordelijk voor het opschalen, de vertaalslag van een handgemaakt sensorisch prototype naar een systeem dat consistent en betrouwbaar te produceren is. Door een brug te slaan tussen geavanceerde innovatie en internationale productieprocessen heeft hij eraan bijgedragen dat het concept van labexperiment uitgegroeid is tot verkrijgbaar product.Het idee van sensorische schoenen bestaat al zo'n jaar of tien, maar het probleem was altijd de schaal. Jarenlang was het een ambachtsproject: &nbsp;iets wat je met de hand kon maken, maar wat niet geschikt is voor massaproductie. Voor Nike Mind moesten we een stap verder gaan en iets afleveren waarmee onze productiepartners uit de voeten konden, zonder dat dat afbreuk deed aan de complexe structuur onder de voet.In samenwerking met onze productiepartners hebben we een proces met tientallen losse onderdelen kunnen terugbrengen tot een systeem met maar een paar grote stappen. Dankzij die ontwikkeling hebben we de gevoelservaring die atleten zo fijn vonden van de eerste prototypes kunnen reproduceren in een schoen die op grote schaal te maken is.Het enthousiasme waarmee we de lastigste problemen te lijf gaan, is echt uniek voor Nike.We zijn tien jaar bezig geweest om sensorische schoenen te ontwikkelen en van elke mislukte poging hebben we iets geleerd. We blijven graag de relevante vragen stellen en hebben vervolgens het geduld en het doorzettingsvermogen om die vragen op te lossen. Deze twee nieuwe producten zijn nog maar het begin. <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/topics/nike-football-2026" target="_blank">Ontdek meer van de wereld van Nike Football.</a>

Rachel Cavanaugh is een freelance auteur die in Portland woont. Ze schrijft over voeding, lifestyle, reizen, gezondheid, avontuur en het buitenleven. Haar werk is onder andere verschenen in Men's Journal, Outdoor Life, GearJunkie, MSN, Yahoo, The Independent, The Hollywood Reporter, Digital Trends, Bustle, Elite Daily, Mic, Travel Oregon en Matador Network. Ze heeft een achtergrond in digitale productie en storytelling voor merken. Ze heeft ook een diploma journalistiek van de University of Montana.

Rachel Cavanaugh

Na ruim tien jaar hebben we ze: schoenen die je lichaam en geest met elkaar in verbinding brengen en je helpen om rustig en gefocust te worden en in het moment te zijn.

Het werk van Zach Doleac is net zo dynamisch als hijzelf en combineert raffinement en lef op intrigerende wijze. Zijn beelden van echte mensen creëren oprechte connecties en variëren van boksers in Goma, vluchtelingen in Beiroet en clowns in Caïro tot cowboys van Polson tot Houston.&nbsp;Wanneer hij niet aan een opdracht werkt, zit Zach zelden stil en fietst hij door de Pacific Northwest, gaat hij los op goeie beats of leeft hij zich uit in de sneeuw, meestal in het gezelschap van zijn puppy Frida.&nbsp;Als je meer van het werk van Zach wilt zien, kun je naar zijn <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.zachdoleac.com/" target="_blank">website</a> gaan of hem volgen op <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.instagram.com/zachdoleac" target="">Instagram</a>.

Welkom in de wereld van Nike Football