Ontdek designverhalen over Nike, Converse en Jordan schoenen en kleding, met de Nike Air Force 1, Nike Air Jordan, Nike Air Max en meer.

Design

De NBA Standard Issue van Nike geeft een heel nieuwe betekenis aan fanwear

Laat je beste spel zien met de Tatum 5 van Jordan Brand, de nieuwste schoen van Jayson Tatum

NikeLab Running is een samensmelting van performance en vakmanschap voor elke run

Het kostte Yao Miao alles wat ze in zich had om de 'Koningin van de trailrunning' te worden in China. Yao groeide op in een klein plattelandsdorp in de provincie Guizhou in China en is de jongste van zes dochters. Ze hielp haar ouders vaak mee en maakte lange uren op de rijstvelden, maar als kind wist ze al dat ze een toekomst wilde opbouwen buiten de landelijke gemeenschap. Toen ze op de middelbare school zat, deed die kans zich voor. Yao ging het huis uit toen ze werd gekozen als een van de vier studenten uit haar regio om naar een door de staat gerunde school voor toekomstige topatleten te gaan. In het begin vond ze het zwaar. Het was niet makkelijk om haar familie achter te laten, en ze voelde zich vaak eenzaam en had last van heimwee. Haar lichaam paste zich moeilijk aan de nieuwe manier van training aan. Maar op deze school ontdekte ze wel haar passie voor trailrunning.In de loop van de tijd wierp haar natuurlijke veerkracht zijn vruchten af. Ze worstelde zich door blessures en tegenslagen om de eerste driemalige Ultra-Trail du Mont-Blanc Finals-kampioen te worden. De UTBM Finals is een van de meest geroemde trailrunningwedstrijden van de wereld.Nu sluit Yao zich aan bij de ACG <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-acg-all-conditions-racing-department" target="null">All Conditions Racing Department</a>, de ACG selectie van de beste trailrunning-atleten, en kijkt ze terug op de start van haar traject, de overwinningen en uitdagingen die ze onderweg tegenkwam, en de manier waarop haar samenwerking met ACG een nieuwe generatie atleten kan bereiken.

Mijn geboorteplaats heeft me gevormd tot topatleet. Er zijn in dat gebied veel kleine bergen waar ik vroeger speelde, dus ik ben dat soort terrein gewend geraakt. Daardoor ben ik een sterkere trailrunner geworden. Ik vind het geweldig om in de bergen van China te rennen, vooral over de Chinese Muur.Je moet weten dat je je doelen niet meteen hoeft te behalen. Op de school voor de sport richtte ik me voornamelijk op hardlopen, en zat ik in een georganiseerd team. Maar nadat ik in 2016 afstudeerde, werd ik niet gevraagd voor een professioneel of universiteitsteam. Dus ik begon met werken. Ik deelde flyers uit bij een sportschool, en later hielp ik mijn zus met haar make-upwinkel. Ik voelde me verloren. Ik trainde in die tijd niet meer als atleet.Ik wilde niets liever dan hardlopen. Uiteindelijk werd de afwijzing mijn motivatie. Ik kreeg de kans om mee te doen aan een trailwedstrijd. Ik haalde de finish niet, maar door die teleurstelling kreeg ik het gevoel dat ik de trailrunning weer moest oppakken. Mijn doel: de beste trailrunner ooit worden. Ik besloot hard te gaan werken en wedstrijden te blijven doen. Ik geloofde in mijn succes en wilde dat ook bewijzen.Een van de zwaarste wedstrijden was bij UTMB in 2019. Tijdens de run van 168 km was er een moment dat ik niets meer zag. Ik deed mee aan zoveel wedstrijden dat mijn lichaam de inspanning ervan niet meer aankon. Ik maakte de wedstrijd niet af, en de organisatoren vroegen me om te stoppen. Ik maakte me enorm zorgen dat ik nooit meer zou kunnen zien en daardoor met trailrunning zou moeten stoppen. Het verlies van mijn zicht was slechts tijdelijk, maar het voelde alsof ik mijn vertrouwen in de sport verloor.

Het duurde even voor ik mijn plek in de trailrunning had veroverd, maar het hele traject gaf zoveel voldoening. Na mijn eerste kampioenschap in 2018 wist ik dat ik het talent en de motivatie had om een toptrailrunner te worden. Ik bleef streven naar nog een winst, maar het leek me niet te lukken. In 2019 maakte ik een aantal wedstrijden niet af, en in 2020 stopte ik met wedstrijden. Ik bleef een intense passie voor de sport houden, dus in 2023 had ik een comeback. In 2024 won ik eindelijk een wedstrijd, de OCC-UTMB. Op deze overwinning ben ik ook het meest trots. Ik was er weer! Het harde werk wierp zijn vruchten af, en ik had eindelijk het gevoel dat ik weer vooruit kon.Voor mij is de belangrijkste mindset een liefde voor de sport. Ik heb veel uitdagingen gehad, maar omdat ik zo van trailrunning houd kon ik blijven doorgaan en ben ik wie ik nu ben.

Ik wil dat trailrunners zich bewust worden van de invloed van hun acties op het milieu. Trailrunning is heel snel heel populair aan het worden, maar veel hardlopers staan niet genoeg stil bij het beschermen van de omgeving. Ik wil hardlopers aanmoedigen om de natuur en onze planeet met zorg te behandelen: blijf op de gebaande paden, ruim je afval op en respecteer de wilde dieren. Een hardloper die zijn verantwoordelijkheid neemt, beschermt deze plekken. Ik weet dat het niet makkelijk is om iedereen iets bij te brengen, maar ik kan bij mezelf beginnen en het goede voorbeeld geven. Vorig jaar heb ik geholpen bij de organisatie van evenementen om het milieu te beschermen, en ik hoop dat meer mensen in de toekomst met me meedoen.Ik weet hoeveel ik met ACG kan doen om mijn droom te volgen en de volgende generatie te supporten. Ik ben ontzettend trots om het door Nike ondersteunde initiatief 'Boundless Girls with Yao Miao' te lanceren, waarmee we sport toegankelijker maken voor meer meisjes op basis- en middelbare scholen in China. Ik wil tieners inspireren die net als ik zijn opgegroeid in een onderontwikkeld gebied, zodat ze hun zelfvertrouwen gaan vinden en weten dat er meer is in de wereld. Sport heeft de kracht om voor hen nieuwe deuren te openen.

Haar groei van het landelijke China tot driemalig UTMB Finals-kampioen, en nu onderdeel van het ACG All Conditions Racing Department, is een verhaal van uithoudingsvermogen, geloof en een onuitputtelijke toewijding aan de sport.

For the win

Trailrunner Yao Miao loopt nieuwe doelen tegemoet met ACG

Bij de Hyrox World Championships in Stockholm van dit jaar heeft Dylan Scott nog wat te bewijzen.Een van de meest felle concurrenten, de voormalige Doubles World Champion, eindigde vorig jaar op de derde plaats bij de kampioenschappen in Chicago. De Nike atleet, die zijn zinnen nu gezet heeft op de felbegeerde individuele titel, heeft met elk wereldkampioenschap meegedaan sinds hij in 2021 met Hyrox begon. Elk jaar kwam hij een stukje dichter bij de top. Hij arriveert in Stockholm met het idee om zijn doel hier te bereiken.&nbsp;Dat hij hier nu staat, is bijzonder. Op zijn zeventiende spatte zijn droom om een elite hardloper te worden en de toekomst die hij altijd voor ogen had uiteen, door een blessure die zijn leven heeft veranderd. Jaren later, nadat hij zich zowel fysiek als mentaal opnieuw heeft ontwikkeld, ontdekte hij bijna bij toeval Hyrox. Hij werkte zich langzaam omhoog in de rangschikking van de sport en trok uiteindelijk Nike's aandacht. Vorig jaar werd een andere langgekoesterde wens werkelijkheid, toen hij een samenwerking aanging met het merk waar hij al jaren fan van was.Hij zegt dat hij niet de snelste of de sterkste is. Maar Scott heeft iets wat moeilijker te ontwikkelen is: doorzettingsvermogen.&nbsp;Hier reflecteert hij in zijn eigen woorden op veerkracht, identiteit en wat het betekent om op de juiste manier te winnen.

Ik kom uit het dorp Ninety Six in South Carolina, met ongeveer 2000 inwoners, en die plek heeft de atleet vormgegeven die ik ben geworden.&nbsp;Het was een gevechtsterrein in de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog, en veel van onze training vond plaats op die historische locatie. Ik heb zoveel kilometers gemaakt op die cross-country-route dat ik het traject in mijn hoofd nog steeds kan lopen als ik mijn ogen dichtdoe. De track van onze middelbare school had niet eens zes banen. Het waren er vijfenhalf, omdat de achterkant half op een heuvel lag. De gewichten in de fitnessruimte waren allemaal verroest. De apparatuur was niet het mooie spul dat je bij Hyrox krijgt. Het was doorzettingsvermogen.&nbsp;Je kunt niet altijd gebruikmaken van de beste dingen of de beste faciliteiten, maar als je hard werkt kun je hoger op de ladder komen. Ik begon met work-outs met sneeuwkettingen in de achtertuin en sta nu op podiums bij wereldkampioenschappen. Dat is best cool.Als je uit een klein dorp komt en je weg baant naar een wereldpodium, dan leer je bescheiden en dankbaar te zijn. Je begint allerlei grootse dingen te ervaren, die zoveel grandeur hebben, maar je onthoudt waar je vandaan komt.

Dat ik niet meer kon hardlopen heeft me als persoon echt gebroken. Ik raakte geblesseerd vlak voordat ik 18 jaar werd. Ik heb de hele periode als senior op de middelbare school doorgebracht op krukken of in het gips, en soms zelfs in een rolstoel. Het gebeurde toen ik op de loopband aan het hardlopen was en de film <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/how-steve-prefontaine-set-the-pace-for-nike" target="_blank">Prefontaine</a> keek. Mijn iPod viel, ik maakte een verkeerde beweging en binnen 15 minuten was mijn rechtervoet helemaal dood. Tot dat punt was mijn identiteit bijna onlosmakelijk verbonden aan hardlopen. Het was mijn emotionele uitlaatklep, mijn sociale uitlaatklep en mijn hele zijn. Mijn hele zingeving werd me ontnomen. Ik moest een stapje terug nemen en mezelf afvragen 'Wie ben ik? Wat vind ik leuk? Hoe ga ik deze ruimte nog meer opvullen?'"&nbsp;In de vier/vijf jaar die ik heb moeten herstellen, kreeg ik veel meer begrip over mezelf als persoon. Als ik nu terugkijk, ben ik eigenlijk echt heel dankbaar. De blessure heeft me emotioneel en fysiek ontzettend veel pijn gedaan, maar het heeft ook iets aangewakkerd in mij als persoon. Het heeft mij en mijn hele levensperspectief veranderd.Een samenwerking met Nike was een droom die ik bijna had laten varen. Ik ben zo blij dat ik niet heb opgegeven. De weg die ik me altijd had voorgesteld, hardlopen in college en op die manier de winst behalen, was na mijn blessure geen optie meer. Op een bepaald punt moet je naar jezelf kijken in de spiegel en bepalen: dit schiet zo niet op. Je moet een andere weg gaan kiezen." Het vuurtje in mij was bijna helemaal uitgedoofd. Maar om de een of andere reden gaf ik het niet helemaal op.Toen ik performance testing deed bij het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/lebron-james-innovation-center-nike-sport-research-lab" target="_blank">LeBron James Innovation Center</a>, werkte ik met mensen die me inzichten gaven waar ik thuis nooit op zou komen. Dingen die ik ontdekte over mijn lichaam, mijn mogelijkheden en dingen die ik anders zou moeten doen. Dat allemaal in één gebouw is echt gigantisch. Het kon echt het verschil maken tussen waar ik nu ben en waar ik moet komen om voor alle winst te gaan.

Ik wil niet alleen een winnaar zijn omwille het kampioen zijn. Nike trok me aan omdat daar dezelfde spirit leeft. Nike is een winnaar. Daar komt het op neer. Maar winnen gebeurt wel op de juiste manier.&nbsp;Met respect voor de sport en mijn deelname ga ik alles uit mezelf halen. Ik ga het opnemen tegen de sterkste concurrentie. Maar ik ga het niet vuil spelen. Ik ga niet negatief over anderen praten of ze neerhalen. Ik ga een omgeving creëren rondom de wedstrijd waarbij de winnaar de winst eerlijk heeft verdiend en het tegen de beste van zijn concurrenten heeft opgenomen. Ik wil een kampioen zijn waarvan mensen zeggen: deze jongen heeft het op de juiste manier aangepakt."Ik wilde altijd ver gaan met trainen, maar ik heb mezelf aangeleerd dat niet te vaak te doen. Veel atleten in sporten zoals Hyrox waarderen het 'lijden', maar zoeken dat soms te vaak op. Je blijft bij jezelf checken: ben ik sterk genoeg? Kan ik genoeg verdragen? En wat dan vaak gebeurt is dat je teveel van je lichaam vraagt. Je lichaam kan het niet altijd goed doen, en moet het aankunnen en herstellen.Toch heb ik mezelf altijd voorgehouden dat ik met pensioen ga voordat ik die lijdensweg in het trainen niet meer op zoek. Als ik 45 minuten van mijn work-out heb gedaan en weet dat ik op 55 minuten op die plek kom, dan denk ik: dit wordt de hel. Maar vandaag kies ik voor die hel, want ik wil nog steeds wereldkampioen worden.

Mijn vrouw Maria krijgt veel credit, want zij heeft me gemotiveerd om buiten mijn comfortzone te gaan en niet vast te houden aan het verleden. Ik had een functie in de zakenwereld en was bang om dat op te geven, vanwege de financiële zekerheid die de baan me gaf. Zij zei: "Je kunt het. Zet die stap." Het lukte me eerder ook wel, maar er zaten gaten in het schip. We hebben nu een nieuwe boot. Die vaart een stuk beter. Minder gaten.Als je bij je kind bent, zie je dingen door zijn ogen en op een nieuwe manier. Het heeft me zoveel vreugde en perspectief gegeven toen ik mijn zoon August kreeg. Het maakt hem geen fluit uit of ik bovenaan het podium sta of niet, hij roep gewoon 'Dada' en dat was het. Soms denk ik, als ik me net voor de wedstrijd emotioneel wat instabiel voel: kon ik m'n zoon maar even vasthouden. Twintig seconden lang een dikke knuffel. En dan denk ik: Oké, ik ben er klaar voor. Let's go. Soms is dat alles wat je nodig hebt.Ik vind moeite doen belangrijker dan bijna al het andere. De resultaten zijn er vanzelf naar als je genoeg moeite doet. Ik wil dat mijn zoon dat ziet. Hij ziet fitness als een levensstijl. Hij reist ook met ons mee naar wedstrijden. Het eerste strand waar hij ooit is geweest, was in Frankrijk. Ik wil dat zijn leven vol beweging en cultuur zit, en ik wil dat hij ziet dat zijn vader het op de juiste manier voor elkaar bokst.Ik had nooit gedacht dat ik wereldkampioen zou worden, of daar zelfs in de buurt zou komen, maar naarmate ik mezelf op den duur ontwikkelde kwam ik steeds dichter bij dat doel. Ik bleef vooruitgaan op dat podium en ben nu op een punt waar het niet meer logisch is om het niet te proberen. Je bent zo dichtbij. De mindset is dus verschoven van 'maar wat doen' en daar goed in zijn naar mezelf volledig inzetten en de droom van het wereldkampioenschap najagen.

De Nike atleet heeft zijn zinnen gezet op de felbegeerde individuele titel en weet precies hoe hij de beste van het podium wordt: met doorzettingsvermogen.

Training

Dylan Scott vertelt: hoe hij langzaam maar zeker Hyrox-kampioen werd

Exclusieve interviews met atleten

Nike komt met Aero-FIT innovatie voor performancekleding: verkoelende technologie voor een steeds warmer klimaat

Ontdek Nike, Converse en Jordan samenwerkingen met Megan Thee Stallion, Patta, AMBUSH en meer.

Samenwerkingen

Nike en Hyperice introduceren de Nike Air Zoom Hyperslide: een innovatieve slipper die herstel bevordert voor iedereen

Een neurowetenschapper, computational engineer en industrieel ontwerper zitten samen aan een bureau, gebogen over de nieuwste elektro-encefalografie (eeg) en drukpunten-heatmap. Even verderop begint de volgende testronde: regelmatige voetstappen duwen op drukplaten, waardoor bewegingssensoren oplichten.Dit is geen tafereel uit een NASA-lab of een scène uit een scifi-film, het is een doorsnee dag bij het Nike Sport Research Lab (NSRL), op de bovenste verdieping van het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/lebron-james-innovation-center-nike-sport-research-lab" target="_blank">LeBron James Innovation Center</a>. Daar doen tientallen wetenschappers, engineers en designers samen onderzoek naar alle facetten van menselijke performance.&nbsp;Veel mensen weten wel van het bestaan van deze locatie, maar er zijn er maar weinig die weten wat er precies onderzocht wordt – en dat dat verder gaat dan het fysieke aspect: tegenwoordig kruipt dit team ook in je hoofd. Het Mind Sciences team van Nike wordt aangevoerd door wereldwijd gerenommeerde neurowetenschappers en is bezeten van de interactie tussen lichaam en geest, en wat die betekent voor de toekomst van sportprestaties.

Hun nieuwste innovatie, <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-mind-001-mind-002-official-images" target="_blank">Nike Mind</a>, is een zintuiglijke schoeninnovatie waar meer dan tien jaar aan gewerkt is. Het doel: atleten een totaal nieuwe manier van wedstrijdvoorbereiding en -herstel bieden.&nbsp;We vroegen zeven leden van het Nike Mind team naar hoe deze langverwachte technologie uitgroeide van concept naar realiteit.

DE NEUROARCHITECT: GRAEME MOFFAT (PHD) Principal Researcher Nike Sport Research Lab Als hoofdonderzoeker binnen het Mind Sciences team van Nike is Graeme Moffat de neurowetenschappelijke kracht achter Nike Mind: door eeg's, heatmaps met drukpunten en spiersignalen uit te lezen, geeft hij het team inzicht in hoe sensaties onze focus en performance beïnvloeden. Vanuit zijn achtergrond in onderzoek naar brain-computer interface vertaalt hij de wetenschap van perceptie in tastbare designprincipes die onder de voet voelbaar zijn. Voor Moffat draait dit project om zoveel meer dan alleen een schoen. Voor hem vormt Nike Mind het bewijs dat je via sensaties lichaam en geest tegelijkertijd kunt trainen.Een van de makkelijkste manieren om uit je hoofd te komen, is door in je lichaam te kruipen en je zintuigen te activeren. Met Nike Mind zien we meer hersenactiviteit in het sensomotorisch netwerk en een toename in het aantal alfa-oscillaties, wat in verband gebracht wordt met een ontspannen, oplettende mentale toestand.&nbsp;Net als je handpalmen hebben je voetzolen tien tot twintig keer meer mechanoreceptoren dan de meeste andere plekken. Dit zijn de lichaamsdelen waarmee we voelen en de wereld ervaren. Nike Mind speelt daarop in met noppen die onafhankelijk van elkaar bewegen en zo verschillende niveaus van druk op de voetzool kunnen uitoefenen. Het resultaat is dat de voet directer contact met de grond maakt.We hebben de plaats van de 22 noppen bepaald op basis van sensorisch onderzoek. Eerst stelden we vast wat de afstand tussen twee aanrakingen moet zijn voordat je dit als een aparte sensatie ervaart. Zo konden we in kaart brengen waar de receptoren op de voet zitten. Daarom zitten de noppen bij de voorvoet dichter bij elkaar, en bij de hak verder uit elkaar.We hebben de hele trukendoos gebruikt: sensoren om de druk onder de voet te meten, elektromyogrammen van de onderste ledematen en menselijke eeg's. Ook hebben we draagtests met atleten uitgevoerd, waarbij we keken naar hun hersenen voor, tijdens en na het dragen van de schoenen. We zagen duidelijke verschillen in hersenactivatie en patronen in hersengolven, wat erop wijst dat het sensorische systeem in de schoen het brein activeerde. Deze schoenen zijn rondom het sensorische systeem ontworpen, wat een compleet nieuwe kijk op footwear design is. We zijn bijna tien jaar bezig geweest om dit systeem te ontwikkelen en te perfectioneren.Dit is echt een geweldig staaltje technologie. Het lijkt wel alsof er een anti-vermoeidheidsmatje in mijn schoenen zit. Echt een heerlijk gevoel. Aan het einde van de dag wil ik ze het liefst niet meer uittrekken.Het Mind Sciences team is een unieke groep mensen. We zijn een samenwerking van neurowetenschappers, perceptieonderzoekers, fysiologen en engineers. Deze combinatie van disciplines vind je niet vaak bij bedrijven als Nike. Voor ons betekende het een kans om diepgaande wetenschappelijke inzichten snel om te zetten in tastbare productinnovatie. De snelheid waarmee we prototypes ontwerpen, tests met atleten afnemen en de volgende versie klaar hebben, is ongekend. Daar is Nike echt uniek in.

DE HERSENCARTOGRAAF: TREVOR BARSS (PHD) Lead Researcher, Mind Sciences team In nauwe samenwerking met Moffat heeft Trevor Barss de eerste neurowetenschappelijke onderzoeken gedaan die de basis van Nike Mind vormen. Als sensorische-neurowetenschapper gespecialiseerd in neurofysiologie bestudeerde hij eeg's en andere tests om te bepalen hoe aanrakingen patronen in de hersenactiviteit beïnvloeden. In feite is hij dus op zoek gegaan naar het verband tussen beweging, focus en bewustzijn. Het team ontdekte dat het dragen van Nike Mind schoenen duidelijke veranderingen in sensomotorische activatie en alfagolven bij atleten teweegbrengt. Dit inzicht is bepalend in de manier waarop het NSRL naar de connectie tussen lichaam en geest kijkt.De eerste 45 jaar heeft Nike zich puur gericht op de nek en alles daaronder. De komende 45 jaar nemen we de hersenen ook mee.&nbsp;Mijn rol was om te bestuderen welke unieke effecten het dragen van deze schoenen heeft op de hersenen van atleten. Eerst hebben we de elektrische hersenactiviteit voor, tijdens en na het bewegen gemeten. Die gegevens hebben we vervolgens gekoppeld aan perceptiedata. Het doel was om de gevoelsmatige ervaringen van atleten ook vanuit neurologisch perspectief waar te nemen.We ontdekten dat deze samenwerking tussen perceptie en neurowetenschap een enorm krachtige basis is. Je kunt misschien wel zien dat het ene deel van de hersenen meer geactiveerd wordt dan het andere, maar zonder te weten wat de atleet daarbij voelt, weet je niet of dat iets goeds of slechts is. Pas als je die beide werelden combineert, kun je er iets mee.Toen ik voor het eerst bij Nike aan de slag ging, stond ik versteld van de faciliteiten. In de meeste onderzoeksomgevingen kun je pas een expert buiten je vakgebied te spreken krijgen na eindeloos mailen, plannen en wachten. Hier heb ik gewoon drie bureaus verderop een topexpert in biomechanica, fysiologie of materiaalkunde zitten met wie ik even kan overleggen. Daardoor gaat alles zoveel sneller.De kracht van dit lab schuilt in de soepele uitwisseling van expertise. Als neurowetenschappers, engineers en developers werken we nauw samen. We zijn continu aan het testen en doorontwikkelen, en die kennis kunnen we direct inzetten. Niemand zit op z'n eigen eilandje, waardoor er unieke kruisbestuivingen ontstaan.We staan aan het begin van een compleet nieuw vakgebied. De methoden zijn niet nieuw, maar met de toepassing op schoenen en kleding wagen we ons op onbekend terrein. Elk experiment werpt nieuwe vragen op.Wat ik het meest inspirerend vind, is dat ik mag werken met een team knappe koppen met een gezonde dosis nieuwsgierigheid. Als je diepgaande wetenschappelijke kennis combineert met creatief design, open je deuren naar compleet nieuwe betekenissen van performance.De mogelijkheden voor de toekomst zijn eindeloos. Over ons hele lichaam zitten sensorische receptoren. Elke aanraking betekent een interactie met je zenuwstelsel. Door in te haken op die connectie kun je atleten een volledig nieuwe kijk op bewustzijn, focus en herstel bieden.

DE ENGINEERING EXPERT: ELIZABETH RAISSIAN Senior Director Performance Engineering Binnen het Performance Engineering Lab van Nike werkt Elizabeth Raissian op het snijvlak van productfunctionaliteit en programmeren. Voor Nike Mind heeft ze samen met haar team een digitaal framework gebouwd dat het mogelijk maakte om het concept in verschillende formaten te produceren. Met behulp van Finite Element Analysis (FEA) en simulatietools hebben ze kunnen modelleren hoe elke nop, elk flexpunt en iedere drukzone onder de voet werkt. Dankzij die modellen kon het team een heel precies sensorisch design maken dat bij iedere stap en in elke maat consistent aanvoelt.De grote doorbraak kwam toen we computationele methoden gingen inzetten om het schaalprobleem aan te pakken. Nike Mind bestaat namelijk uit ontzettend veel kleine onderdelen binnen een groter geheel. We besloten om scripts te schrijven om te bepalen waar de noppen moesten komen voor optimale performance en alsnog tot een consistent productieproces te komen.Ons doel was om elke atleet dezelfde gevoelservaring te geven – ongeacht schoenmaat. Met behulp van FEA hebben we variabelen als de hoogte, het materiaal en de grootte van de noppen getest, zodat we vervolgens het optimale punt tussen te veel en te weinig gevoel konden bepalen. Toen we dat eenmaal hadden, konden we dat op de verschillende schoenmaten toepassen, zodat het product in alle maten hetzelfde aanvoelt.Dit is mijn droombaan. En ik wist eerst niet eens dat er zo'n baan bestond. Ik krijg hier de kans om solide technisch werk te combineren met de creativiteit van een samenwerking met designers, sportonderzoekers en andere specialisten. Zelfs na 23 jaar verveelt het nog altijd niet.Het meest fascinerend vind ik de snelheid waarmee tools zich ontwikkelen. We hebben een stevige basis gecreëerd en daar kunnen we de nieuwe technologieën die nu ontstaan op toepassen. Dat leidt tot toepassingen die we tien jaar geleden niet voor mogelijk hielden. Het biedt ons een compleet nieuwe kijk op producten – en op de toekomst.

DE BRUGGENBOUWER: SEAN LU Footwear Developer Sean Lu levert al meer dan twintig jaar een bijdrage aan de meest revolutionaire concepten van Nike: van prototype tot productie. Als developer werkt hij aan het beslissende moment waarop een innovatie geschikt moet worden gemaakt voor het productieproces van Nike. Voor Nike Mind kreeg hij te maken met ongekende uitdagingen, zoals hoe je 22 dempende, los van elkaar bewegende noppen produceert en aan elkaar vastmaakt, zonder dat daarbij het zorgvuldig ontwikkelde sensorische design van deze innovatie verloren gaat.Mijn taak is om een design tot leven te brengen, waarbij ik mijn skills op het gebied van projectmanagement en leiderschap inzet om verschillende functionele teams op elkaar af te stemmen. Het doel is altijd de best mogelijke samenwerking en het best mogelijke product. Het eindproduct moet aantoonbaar kunnen doen wat het moet doen.De grootste uitdaging was om 22 losse noppen te produceren en op een gelijkmatige manier aan elkaar vast te maken. De meeste schoenen bestaan uit vijf of zes grote stukken. Bij deze schoen hadden we er 22, die allemaal heel precies gemaakt en verbonden moesten worden. Om dat probleem op te lossen, moesten we productiemethoden ontwikkelen die niets te maken hadden met de reguliere manier van schoenen maken.De flexibele strobel bleek een absolute doorbraak. Bij normale schoenen is de strobel hard, maar voor Nike Mind moest die alle kanten op kunnen buigen, zodat de noppen vrij konden bewegen en het gewenste gevoel konden overbrengen. Zolang we dat niet hadden, werkte het hele systeem niet.Er zijn heel wat momenten geweest dat we dachten dat het te moeilijk was, gewoonweg niet mogelijk. Maar we bleven onszelf de vraag stellen: is dit echt de beste manier of is er een alternatief? Als het eenmaal gelukt is, kun je atleten zoveel meer bieden dat het al die moeite meer dan waard is.

DE CREATIEVE VISIONAIR: ERIC AVAR VP en Creative Director Innovation Weinig designers hebben zoveel bijgedragen aan de vormentaal en performance van Nike producten als Eric Avar. Na tientallen jaren aan de meest iconische schoenen van het merk gewerkt te hebben – van Foamposite tot Free tot de Kobe productlijn – kwam Avar bij het Nike Mind project om ingewikkelde neurowetenschappelijke concepten in een design te vangen. Zijn focus: dingen niet onnodig ingewikkeld maken, altijd nieuwsgierig blijven en een schoen ontwikkelen die de natuurlijke relatie van het lichaam met beweging opnieuw aanwakkert.Wat dit project zo uniek maakte, is dat we al onze kennis over traditionele schoenen overboord moesten gooien. Waar we doorgaans werken aan power om je vooruit of omhoog te duwen, gingen we nu op zoek naar een natuurlijker sensorisch gevoel onder de voet. Naar een manier om de connectie tussen lichaam en geest te versterken en atleten te helpen om rustig en gefocust te worden en in het moment te zijn.Mijn rol was om de creatieve visie te helpen ontwikkelen. Om micro- en macrodetails vanuit de wetenschap, de kunst en het verhaal van de schoen op elkaar af te stemmen. De beste ideeën ontstaan als die dimensies op één lijn staan. Het was mijn taak om het team een duidelijk ijkpunt te geven en te verduidelijken hoe het wetenschappelijke idee onder je voet moest aanvoelen.Elke dimensie van dit project was nieuw: de wetenschappelijke basis, de engineering, de vormentaal. Elk inzicht vanuit het lab had gevolgen voor hoe we naar materialen of geometrie keken. En andersom leidde elk prototype tot nieuwe vragen voor onze wetenschappers. Door die constante feedback heen en weer zijn we tot doorbraken gekomen.Performance design draait altijd om balans. Met te veel demping verlies je het gevoel onder de voet, te veel gevoel onder de voet is al snel overweldigend. Onze uitdaging was om de ideale combinatie van comfort, duidelijkheid en bewustzijn te vinden.Ik denk dat dit onbekend terrein is, een nieuw paradigma op het gebied van performance. We bewijzen dit aan de hand van de wetenschap, maar ontdekken het ook vanuit onze intuïtie. Hoe meer we uit die combinatie van nieuwsgierigheid en expertise halen, des te meer nieuwe dingen we ontdekken.Het mooiste aan deze technologie is dat die staat voor het onbekende. Het herinnert ons eraan dat performance niet alleen om snelheid gaat. Het gaat om dat gevoel, die mindset en een bewustwording van het moment.

DE COMPONIST: MATTHEW NURSE (PHD) Chief Science Officer NIKE, Inc. Matthew Nurse heeft een achtergrond in biomechanica, fysiologie en performance research en stond aan het roer van de meest ambitieuze wetenschappelijke innovaties van Nike. Als Chief Science Officer hield hij binnen het Nike Mind project het overzicht over de verschillende disciplines en was hij verantwoordelijk voor het aansturen van wetenschappers, designers en engineers.De meeste mensen beseffen niet hoe belangrijk sensorische feedback vanuit het lichaam is, en dan met name vanuit de voeten. Op je voeten zitten duizenden sensoren die de hersenen constant van informatie voorzien over evenwicht, houding en ruimtelijk bewustzijn. Dit is het eerste product dat ontwikkeld is om die feedback te gebruiken om atleten te helpen met focussen op het moment en hun omgeving.Als het lichaam een motor is, is de geest de bestuurder. Nike Mind is een eerste stap richting een scherpere, meer gefocuste bestuurder. Tegenwoordig weten we dat mentale voorbereiding net zo belangrijk is als fysieke. En we staan nog maar aan het begin van de ontdekkingstocht van wat er allemaal mogelijk is.Wetenschap en creativiteit zouden zich aan elkaar moeten kunnen optrekken. De wetenschap moet dromen geen begrenzingen opleggen, maar ze juist richting geven. Bepaalde concepten zijn niet nieuw, maar voorheen hadden we niet de mogelijkheden qua design en productie om ze te realiseren. Twintig jaar geleden waren we nog niet in staat om zwevende, los van elkaar bewegende noppen te maken die draaien en meeveren en zo bepaalde sensorische signalen aan de hersenen doorgeven. Vandaag de dag kunnen we dat wel.De feedback van atleten was leidend. We hebben honderden versies gemaakt, met steeds weer aanpassingen in de aantallen, dichtheid, stevigheid en plaats van de noppen. We wilden er zeker van zijn dat de sensaties duidelijk voelbaar waren, maar niet zoveel dat het juist afleidend zou werken. Alleen atleten weten wat precies de goede balans is.Het mooie van Nike Mind is dat je je niet alleen gegrond voelt, je bent het ook. Aan de hand van onder meer eeg's hebben we veranderingen in de hersenactiviteit gemeten die in verband worden gebracht met focus en bewustzijn. We hebben nu voor het eerst inzichtelijk kunnen maken – en kunnen bewijzen – dat de constructie waarop we lopen van invloed is op de werking van ons brein.En dit is nog maar het begin. Tientallen jaren hebben we alleen naar het lichaam gekeken. Nu we ook de mentale kant beginnen mee te nemen, zijn de mogelijkheden voor atleten grenzeloos.

DE PROBLEEMOPLOSSER: BRYAN YOUNGS Innovation Program Director Footwear Bryan Youngs heeft ruim twintig jaar ervaring met footwear en richt zich vooral op de overgang van innovatie naar een tastbaar product. Binnen Nike Mind was hij verantwoordelijk voor het opschalen, de vertaalslag van een handgemaakt sensorisch prototype naar een systeem dat consistent en betrouwbaar te produceren is. Door een brug te slaan tussen geavanceerde innovatie en internationale productieprocessen heeft hij eraan bijgedragen dat het concept van labexperiment uitgegroeid is tot verkrijgbaar product.Het idee van sensorische schoenen bestaat al zo'n jaar of tien, maar het probleem was altijd de schaal. Jarenlang was het een ambachtsproject: &nbsp;iets wat je met de hand kon maken, maar wat niet geschikt is voor massaproductie. Voor Nike Mind moesten we een stap verder gaan en iets afleveren waarmee onze productiepartners uit de voeten konden, zonder dat dat afbreuk deed aan de complexe structuur onder de voet.In samenwerking met onze productiepartners hebben we een proces met tientallen losse onderdelen kunnen terugbrengen tot een systeem met maar een paar grote stappen. Dankzij die ontwikkeling hebben we de gevoelservaring die atleten zo fijn vonden van de eerste prototypes kunnen reproduceren in een schoen die op grote schaal te maken is.Het enthousiasme waarmee we de lastigste problemen te lijf gaan, is echt uniek voor Nike.We zijn tien jaar bezig geweest om sensorische schoenen te ontwikkelen en van elke mislukte poging hebben we iets geleerd. We blijven graag de relevante vragen stellen en hebben vervolgens het geduld en het doorzettingsvermogen om die vragen op te lossen. Deze twee nieuwe producten zijn nog maar het begin. <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/topics/nike-football-2026" target="_blank">Ontdek meer van de wereld van Nike Football.</a>

Rachel Cavanaugh is een freelance auteur die in Portland woont. Ze schrijft over voeding, lifestyle, reizen, gezondheid, avontuur en het buitenleven. Haar werk is onder andere verschenen in Men's Journal, Outdoor Life, GearJunkie, MSN, Yahoo, The Independent, The Hollywood Reporter, Digital Trends, Bustle, Elite Daily, Mic, Travel Oregon en Matador Network. Ze heeft een achtergrond in digitale productie en storytelling voor merken. Ze heeft ook een diploma journalistiek van de University of Montana.

Rachel Cavanaugh

Na ruim tien jaar hebben we ze: schoenen die je lichaam en geest met elkaar in verbinding brengen en je helpen om rustig en gefocust te worden en in het moment te zijn.

Het werk van Zach Doleac is net zo dynamisch als hijzelf en combineert raffinement en lef op intrigerende wijze. Zijn beelden van echte mensen creëren oprechte connecties en variëren van boksers in Goma, vluchtelingen in Beiroet en clowns in Caïro tot cowboys van Polson tot Houston.&nbsp;Wanneer hij niet aan een opdracht werkt, zit Zach zelden stil en fietst hij door de Pacific Northwest, gaat hij los op goeie beats of leeft hij zich uit in de sneeuw, meestal in het gezelschap van zijn puppy Frida.&nbsp;Als je meer van het werk van Zach wilt zien, kun je naar zijn <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.zachdoleac.com/" target="_blank">website</a> gaan of hem volgen op <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.instagram.com/zachdoleac" target="">Instagram</a>.

Zach Doleac

Uitgelicht

Innovatie

Een kijkje achter de schermen bij het Nike Mind team, dat schoenen op basis van neurowetenschap maakt

De wetenschap achter onze producten

25 januari 1964. Zaterdag.The Beatles scoorden hun eerste nummer 1-hit in de Verenigde Staten met het nummer: "I Want to Hold Your Hand."En op een koude, regenachtige dag in Portland, Oregon, ontmoetten een coach en zijn voormalige atleet elkaar voor de lunch in het Cosmopolitan Hotel om een mogelijk zakelijk partnerschap te bespreken.Een uur later stonden Phil Knight en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/bill-bowerman-nike-s-original-innovator" target="_blank">Bill Bowerman</a> op en schudden elkaar de hand. Blue Ribbon Sports was een feit.Om te begrijpen hoe het kwam dat de twee mannen uit Oregon elkaar op dat moment ontmoetten, moeten we tien jaar terug in de tijd, naar een tiener die niet was geselecteerd voor het honkbalteam.

Het begin

Phil Knight groeide op in het zuidoostelijke deel van de stad Portland en ging naar Cleveland High. Hij was, zo vertelt hij, de laatste speler die niet werd geselecteerd voor het honkbalteam van tweedejaars en jonger. Een beslissing die zeer deed."Ik was er kapot van, maar mijn moeder zei 'Je gaat hier niet lopen kniezen. Of je neemt een krantenwijk of je gaat naar de atletiekbaan.' Die keuze was snel gemaakt. Ik ging naar de baan."Die beslissing zou zijn leven, en uiteindelijk zelfs de hele sportwereld, veranderen.Knight ging bij het atletiekteam en vond al snel zijn draai. Hoewel hij fysiek kleiner was dan zijn teamgenoten, was hij snel, competitief en niet bang om hard te werken.Tijdens een van zijn eerste wedstrijden stelde zijn vader William, een arbeidsrechtadvocaat die later de uitgever van de Oregon Journal zou worden, hem voor aan coach Bill Bowerman. De twee oudere mannen hadden samen gestudeerd aan de University of Oregon. Die dag ontmoette de jonge Knight voor het eerst de coach die later zijn leven zou veranderen.Inmiddels had hij al meerdere overwinningen en podiumplekken van lokale wedstrijden binnengesleept, genoeg om naam te maken binnen de competitieve highschool-scene van Oregon. Tijdens zijn junior-jaar las hij een kop die hem bijbleef: Bill Dellinger, een hardloper van de University of Oregon, had zojuist de mijl gewonnen tijdens de nationale kampioenschappen met Bowerman als coach."Het was verbluffend", zei Knight. "Het was een enorme kop in The Oregonian en vanaf dat moment kreeg ik door wat een fenomenaal programma Bill Bowerman had."

De hamburger onder de hardlopers

Hoewel hij klein en slank was, liet Knight zich hierdoor nooit tegenhouden. In 1955 speelde hij bij Clevelands basketbalteam voor het stadskampioenschap, werd hij tweede in de hardloopcompetitie op de 880 yard, en pakte hij de vierde plaats op het staatskampioenschap. Rond de herfst had hij zijn plek verdiend in het atletiek- en cross-countryteam van Bowerman aan de University of Oregon.De vader van Knight had al ver voor die eerste training bij Bowerman om advies gevraagd; een vroege aanwijzing van de band die de carrière van beide mannen zou bepalen. William Knight had Bowerman die herfst geschreven omdat hij benieuwd was of de coach dacht dat Phil moest kiezen voor een studie of voor het leger.Bowerman antwoordde met zijn kenmerkende mix van ongezouten eerlijkheid en betrokkenheid."Mijn eerste zorg is de educatie van je zoon", schreef hij. "Het is niet alleen maar pret en plezier. Het vereist hard werk om succesvol te worden in wat dan ook...het is een voorrecht om je zoon hier te hebben, en ook een verantwoordelijkheid voor mij, voor jou en voor hem."

Knight leerde al snel, net zoals al die eerstejaars vóór hem, wat ploeteren onder leiding van de bombastische Bowerman precies inhield. "Na mijn eerste jaar moest ik echt even nadenken en ik vroeg me af of ik wel terug wilde gaan naar die gekke vent", herinnerde Knight zich. "Ik besefte dat teruggaan betekende dat ik de dingen op zijn manier moest doen, want hij zou nooit veranderen. Dus ik ging terug."Die beslissing bleek een keerpunt te zijn. Bowerman zag dat Knight potentie had,&nbsp;niet als de beste hardloper, maar als een perfect proefkonijn. "Ik hoorde niet bij de besten in het team", gaf Knight toe. "Dus Bowerman kon mij als proefkonijn gebruiken zonder veel risico te lopen."Hij noemde Knight de 'hamburger' onder de hardlopers (solide basis, toegankelijk, doeltreffend) en hij zette hem in om vroege testmodellen van prototypes te testen. In augustus 1958 stuurde Bowerman een brief aan Knight met zijn trainingsplan voor de zomer met een PS: Als je toevallig een paar schoenen hebt die volgens jou goede hardloopschoenen kunnen zijn, stuur ze dan naar mij. Dan zorg ik dat ze klaar zijn voor je weer naar college moet.Het paar dat Knight die herfst kreeg, had een bovenwerk van wit materiaal met een rubberen coating, dat Bowerman later omschreef als "materiaal dat je ook zou kunnen gebruiken voor een afwasbaar tafelkleed". Ze waren simpel, functioneel en nog maar een glimp van wat er komen zou. De coach zou nog jaren nodig hebben om een productiepartner te vinden, maar in zijn missie om een snellere en lichtere schoen te maken had hij zijn eerste tester al gevonden.

Van baan naar business

Tegen de tijd dat Knight in 1959 afstudeerde in bedrijfskunde aan de University of Oregon was zijn focus verschoven van de baan naar het klaslokaal. De volgende stap was Stanford, waar hij zich inschreef om zijn MBA te halen.Aan het begin leek zijn pad wat onzeker. Maar tijdens zijn laatste jaar was er een vak met de naam 'Small Business Management' dat zijn aandacht trok. Tijdens dat vak zou hij het idee van zijn leven krijgen."Het was het enige vak in ondernemerschap dus het was een van de vakken die me het meest interesseerde", zei Knight.&nbsp;Hij kreeg een sterke band met zijn professor, Frank Shallenberger, die zijn studenten een simpele, open opdracht gaf: bedenk een nieuw bedrijf, leg vast wat het doel is en schrijf een marketingplan om het te ondersteunen.Knight had niet lang ervoor een gesprek tussen fotografen opgevangen bij de Oregon Journal, waar hij een zomerbaantje had tijdens zijn studie. Ze hadden het over de opkomst van goedkope Japanse fototoestellen die begonnen te concurreren met de bekendere en duurdere Duitse cameramodellen."Elektronica was een populair onderwerp op dat moment en de slimme studenten kozen er vaak voor om daarover te schrijven", zei Knight. "Maar ik wist helemaal niks van elektronica dus ik schreef ergens over waar ik wel iets van wist: schoenen."Met zijn ervaring als een van de testdragers van Bill Bowerman als basis, zette hij zijn eigen hypothetische bedrijf op. Rond 1962 werden Duitse sportschoenen steeds populairder in de VS: schoenen van hoge kwaliteit én met een hoge prijs. Knight zag een kans.Hij verwerkte het idee bijna letterlijk van de ene op de andere dag in een paper met een enkele gedurfde vraagstelling: Kunnen Japanse sportschoenen Duitse sportschoen vervangen zoals Japanse camera's ook Duitse camera's hebben vervangen?Knight beargumenteerde dat Japanse hardloopschoenen zowel op prijs als op kwaliteit zouden kunnen concurreren met de grootste Duitse merken. Knight kreeg een tien. Toen de opdracht voorbij was, kreeg hij het idee niet uit zijn hoofd. "Ik schreef een informatieverzoek aan bijna elke Japanse schoenenfabrikant die ik kon vinden."Slechts een bedrijf stuurde een antwoord: Kow Hoo Shoe Company uit Hongkong. De brief die was geschreven in gebroken Engels, was beleefd maar ontmoedigend."Helaas moet ik u informeren dat wegens gebrek aan [zulke] machines en materialen, we een dergelijk type schoen niet kunnen fabriceren en ik ben ervan overtuigd dat dit voor elke schoenmaker in Hongkong geldt. We zijn experts op het gebied van het fabriceren van golfschoenen, skateschoenen en bowlingschoenen etc."Het was niet het antwoord waar Knight op had gehoopt, maar het maakte niet uit. Er was een zaadje geplant dat niet lang daarna zou ontkiemen.Hij was gefrustreerd, maar zeker niet afgeschrikt, en al gauw zou hij de kans van zijn leven krijgen.Dat verhaal, en meer, komt aan bod in toekomstige video's van het Department of Nike Archives bij The Record.

Het Department of Nike Archives (DNA) werd oorspronkelijk uit nood geboren, maar wist door expertise en ambitie dat niveau ver te overstijgen. Inmiddels herbergt het honderdduizenden voorwerpen en oneindig veel verhalen.&nbsp;Het archief ontstond in de jaren 70 en kreeg in 2006 officieel de naam 'DNA'. Deze afdeling dient als cultuurbewaker en vernieuwer van het steeds veranderende en vertakkende verhaal van Nike. "Een besef van wie je bent en wat je doorstaan hebt, kan veel betekenen voor de motivatie, inspiratie en creativiteit. Dat is wat DNA biedt." – Phil Knight

Department of Nike Archives

Neem een kijkje achter de schermen van de beroemde zakendeal tussen Phil Knight en Bill Bowerman, de medeoprichters van Nike.

Geschiedenis

De handdruk waarmee het allemaal begon

Krijg een rondleiding over de internationale campus van NIKE, Inc. in Beaverton (Oregon, VS): een plek die niet alleen indruk maakt vanwege de omvang, maar ook door alles wat er gebeurt.Dit is niet gewoon een bedrijvenpark of een corporate hoofdkantoor. Het is een wereld op zich. En die wereld is gebouwd rondom sport, waar beweging, het landschap en het dagelijks leven op een allesomvattende manier samenkomen.De campus heeft een oppervlak van meer dan 160 hectare met gebouwen die zijn vernoemd naar legendarische atleten. De hardlooppaden voeren er langs voetbalvelden, een meer en baanbrekende innovatielabs waar de toekomst van sport wordt gewerkt. Het is een goed doordachte en groots opgezette omgeving.Afgelopen najaar kreeg deze stad-in-een-stad met duizenden werknemers een nieuwe naam: de Philip H. Knight Campus, als eerbetoon aan de medeoprichter en visionair met een eindeloos geloof in atleten en innovatie, die het bedrijf liet uitgroeien van een start-up tot een speler van wereldformaat.Maar lang voordat deze campus er was, vóór de omvangrijke atletiekbaan, het 11-baans zwembad, de klimwand van bijna 10 meter hoog, de vele atleetgebouwen of het wereldberoemde <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/topics/next-level" target="_blank">Nike Sport Research Lab</a>, had Nike helemaal geen hoofdkantoor. In 1964 heette het bedrijf nog Blue Ribbon Sports en was de setting een stuk eenvoudiger.

Voordat er een campus was

In april 1964 werd een lading van 300 paar schoenen afgeleverd bij het huis van Bill en Lota Knight in Portland. Hun 26-jarige zoon Phil Knight, bij vrienden beter bekend als 'Buck', was net begonnen met zijn schoenenbedrijfje en hij stapelde de schoenendozen op in de wasruimte in de kelder.Deze ruimte was dus het eerste kantoor van het bedrijf."Ik weet niet meer of ik gevraagd had of het mocht", zei Phill later in een interview met Department of Nike Archives. "Ik zette de schoenen er gewoon neer."

Vanaf daar laadde Knight de schoenen in in zijn Plymouth Valiant om vervolgens naar highschools in Portland rijden, om de waar direct aan hardlopers te verkopen. Soms hadden de atleten geen geld bij de hand en dan kwamen ze later langs bij het huis om een paar te kopen."Het was best wel bijzonder dat ze het konden vinden", zei Knight. "We zaten precies in een kleine straat waar je niet makkelijk kwam."Toen Knights bedrijf, Blue Ribbon Sports, langzaamaan begon te groeien, verhuisden ze uit de kelder van zijn ouders, maar echte stabiliteit liet nog jaren op zich wachten.Het eerste echte kantoor werd in 1967 geopend, in een klein gebouw op de hoek van de SE 50th en Powel Boulevard in Portland. De huur was maar 50 dollar per maand."Het was goedkoop," zegt Knight. "Goedkoop en beschikbaar."Binnen was een kleine ruimte die dienstdeed als huis, kantoor, opslagruimte, verkoopkantoor en winkel. Bestellingen werden achterin ingepakt, facturen werden opgesteld aan het bureau voorin en verzendingen werden handmatig verstuurd."Als we een bestelling binnenkregen, dan liepen we naar achteren om de schoenen in een doos te stoppen," herinnert Bob Woodell zich, een van de eerste medewerkers en de eerste chief operating officer van het bedrijf. "Daarna gingen we naar voren om de factuur te typen, het adres op te schrijven en de enveloppe te frankeren. Dan deden we het pakketje op de post. In die dagen waren we in de zevende hemel als we een bestelling van tien paar schoenen binnenkregen." Het was niet echt een rustige kantooromgeving. Om precies vier uur 's middags ging de jukebox bij de buren van Pink Bucket Tavern aan en dreunde de muziek door de muur heen."Je kon de klok erop gelijk zetten", weet Woodell nog. "Boem, boem. Dan wist je dat het vier uur was."Het Powell-kantoor was de eerste halte van de nomadische weg die het jonge schoenenbedrijf zou afleggen.De tien jaar erna zou Blue Ribbon Sports meerdere malen verhuizen, van de eerste kantoren in het zuidoosten van Portland, naar het Horace Mann-gebouw in Tigard, vervolgens naar Beaverton en weer terug naar Tigard, vlak bij Nimbus Drive, voordat het bedrijf opnieuw terugkeerde naar Beaverton, waar het opereerde vanuit twee kantoren aan Murray Boulevard die intern bekendstonden als 'Murray I' en 'Murray II'. Intussen opende het bedrijf aan Burnside in Portland ook het eerste aparte productmagazijn, los van de kantoorruimtes. Rond diezelfde tijd had het bedrijf ook een nieuwe naam aangenomen: &nbsp;Nike, naar de Griekse godin van de overwinning.In de vroege jaren 80 waren Nike medewerkers verspreid over meer dan 20 kantoren in heel Portland. Het bedrijf groeide snel, maar het had nog geen echte thuisbasis.

Een plek om als team samen te komen

Nike wist dat ze iedereen op één locatie moesten samenbrengen."We werkten vanuit gebouwen verspreid over heel Washington County", zegt Knight. "Als we naar een centrale plek konden verhuizen, dachten we dat we de communicatie tussen verschillende afdelingen konden verbeteren."Er speelde ook een perceptieprobleem. Het bedrijf groeide uit tot een grote wereldspeler, maar dat was nog niet zichtbaar voor de buitenwereld.

"We begonnen voet aan de grond te krijgen, maar we hadden nog geen echte aanwezigheid", vertelt Jim Robison die zich in 1979 aansloot bij het bedrijf en later zou meehelpen bij het leiden van het campusproject. "Mensen reisden vanuit Azië en Europa en kwamen aan bij een gebouw van iets meer dan 3500 vierkante meter tegenover de K-Mart. Dan moesten ze weer terug in de auto om ergens anders heen te gaan voor een meeting, en na die afspraak, moesten ze weer in de auto stappen om terug te gaan."Nike had meer nodig dan ruimte alleen. Het had een omgeving nodig die hun weg naar succes zou reflecteren.

In 1984 vond het bedrijf die fysieke plek ten noorden van hun bestaande kantoren in Beaverton. Nike kocht de grond voor 5,5 miljoen dollar in contanten, waarmee het bedrijf de locatie veiligstelde voor de toekomstige permanente wereldcampus.Maar de bouw begon niet meteen."We besloten nog niet met de bouw van het hoofdkantoor te beginnen tot we echt begrepen waar ons merk voor stond", zegt Knight.Dat inzicht kwam in 1987, toen Nike<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/full-court-press-how-nike-found-its-footing-in-college-basketball" target="_blank">de kernidentiteit van het bedrijf vaststelde</a>&nbsp;."Tegen 1987 besloten we dat we ons wilden richten op performance", zegt Knight. "We gingen terug naar onze roots, dat was onze focus."En met de beantwoording van de ene vraag werd meteen een nieuwe vraag gesteld: als Nike een wereldwijd bedrijf ging worden, hoe zou dan het hoofdkantoor eruit moeten zien?

Naar een plek met een identiteit

Toen de bouw begon, was het doel niet alleen om mensen samen te brengen. Het doel was om een plek te creëren die compleet anders zou voelen dan de kantoren waar het bedrijf uitgegroeid waren."We wilden een campussfeer, want uiteindelijk is iedereen van binnen een student", zegt Knight. "We wilden een plek waar je je werk gedaan kon krijgen, maar ook een plek waar je echt wilde zijn." Dat idee werd de basis voor alles wat er zou volgen.

Het nieuwe hoofdkantoor zou geen hoogbouwproject worden, maar een verzameling gebouwen rondom gedeelde ruimtes waardoor het meer het gevoel van een universiteit dan een bedrijvenpark moest oproepen. Er zou ruimte zijn om te bewegen, samen te komen en na te denken.&nbsp;De eerste gebouwen werden ontworpen met plekken om te eten, elkaar te ontmoeten en tot rust te komen. Het Joan Benoit Samuelson-gebouw werd bijvoorbeeld als een studentencomplex ontworpen, met een kantine, kleine winkeltjes en informele ontmoetingsruimtes waar medewerkers gedurende de dag konden komen. Wekelijkse bijeenkomsten zoals de 'Thirst Thursday' zomer-biergarten dienden als een plek waar medewerkers met verschillende functies en rangen konden samenkomen, om de grenzen tussen afdelingen te laten vervagen.

"Iedereen, van nieuwe medewerkers tot senior managers, kwam bij elkaar en dronk een biertje", vertelt Nike historicus Scott Reames. "Er heerste een ontspannen sfeer waardoor medewerkers stoom konden afblazen en Nike collega's van andere afdelingen konden ontmoeten."Verderop staat het Bo Jackson Fitness Center; bedoeld als recreatieruimte van de campus met fitnessfaciliteiten en sportvelden voor interne competities."Het idee was dat medewerkers elke werkdag de hele tijd samen zijn: in hun kantoor, tijdens de lunch, in de sportschool en op de hardlooppaden. Deze nabijheid zorgde voor spontane interacties, samenwerkingen en een gevoel van community", zegt Reames.

De integratie van natuurlijke elementen

De natuur moest niet verdwijnen maar echt onderdeel zijn van het design. Sterker nog, het was het middelpunt van de campusIn het hart van de campus werd een meer aangelegd, met de gebouwen eromheen. Het water en het landschap werden niet gezien als obstakels, maar als elementen om mee te werken. De campus werd dus om de omgeving aangelegd, zonder dat de bestaande natuur moest worden aangepast.

De aarde die was uitgegraven voor het meer, werd gebruikt als berm om de campus heen, een stille buffer van bomen die het bedrijf afscheidde van de buitenwereld, waardoor tegelijkertijd hardlooppaden ontstonden die de hele campus over liepen.Het resultaat was een goed doordachte omgeving. Knight was geïnspireerd door het contrast tussen het dichtbevolkte stadsleven en de serene interieurs die hij in Japan had gezien, en stelde zich een plek voor die rust moest bieden na de intensiteit van zakelijke reizen."Je gaat naar buiten om te strijden", zegt hij, "en als je thuiskomt wil je een plek die vredig aanvoelt."

Ook de gebouwen zelf gaven dat gevoel. De gebouwen bleven in het begin relatief laag en lagen redelijk ver uit elkaar in het landschap, om optimaal gebruik te maken van licht, ruimte en de omgeving. Toen er meer grond beschikbaar kwam, besloten Knight en het managementteam dat ze liever extra gebouwen van maximaal vier verdiepingen wilden neerzetten, dan de lucht in wilden gaan met hoge torens. Binnen lag de nadruk in het ontwerp op openheid en beweging, met elementen zoals extra brede trappenhuizen voor meer daglicht, ook als dat ten koste ging van kantoorruimte.Vanaf het begin was de campus niet slechts gebouwd als bedrijfsruimte. De campus moest de identiteit uitstralen van een bedrijf dat werd gevormd door atleten en de omgeving waarin ze zich bewegen.

Gebouwd rond atleten

De campus kreeg steeds meer vorm en zelfs de namen van de gebouwen waren in lijn met de bedrijfswaarden.In de eerste plannen werden de gebouwen aangemerkt als A, B of C, maar dit werd al gauw vervangen door een systeem dat beter aansloot bij de sportcultuur bij Nike."Ik zei, 'als je onze gebouwen zo wilt noemen, wordt dat nog wel een dingetje'", herinnerde projectleider Howard Slusher zich. "Het past niet bij wie we zijn. Waarom geven we ze niet de namen van onze atleten?"Dat idee gaf het plan een nieuwe richting. Gebouwen werden vernoemd naar atleten die uitblonken in hun sport; Hall of Famers, mensen die met kop en schouders boven de rest uitstaken.De eerste gebouwen kregen de namen van iconen zoals Steve Prefontaine, Joan Benoit Samuelson en Michael Jordan, een aanpak die werd voortgezet toen de campus verder uitbreidde.

De originele campus werd in twee jaar gebouwd: in 1990 werd begonnen met gebouwen zoals het Mike Schmidt- en Michael Jordan-gebouw, en in 1992 was het Nolan Ryan-gebouw het slotstuk.Voor de allereerste keer had het bedrijf een plek die was ontworpen voor hun manier van werken, die bovendien paste bij hun toekomstbeeld.Het was niet slechts een hoofdkantoor. Het was het fundament."Door de Footwear Design en Apparel Design teams samen te brengen ontstond er plotseling een geweldige synergie", aldus voormalig Design Director Wilson Smith, die meer dan veertig jaar voor het bedrijf werkte. "Er zat alleen een brug tussen de twee verschillende zijden van het gebouw...Ik geloof niet dat het toeval is dat de jaren 90 onze gouden periode van productdesign waren."

Uitbreiding en vernieuwing

De groei kwam al snel. In golfbewegingen.Tegen het einde van de jaren 80 ging de bouw gelijktijdig op met de groei van het bedrijf en nieuwe gebouwen werden aan de campus toegevoegd zodra de vraag toenam. Nike nam het hoofdkantoor in 1990 officieel in gebruik, waardoor medewerkers die jarenlang verspreid over de regio hadden gewerkt voor het eerst op één locatie terechtkwamen.Het momentum hield aan. Binnen tien jaar breidde Nike de campus aanzienlijk uit en verdubbelde de omvang, terwijl het bedrijf in de jaren 90 bleef groeien. Gebouwen werden nog steeds naar atleten vernoemd, met nieuwe gebouwen zoals het Ken Griffey, Jr.-, Mia Hamm- en het Jerry Rice-gebouw, waardoor de band tussen het bedrijf en zijn sporters werd versterkt.

De volgende fase ging niet alleen over omvang maar ook over mogelijkheden.Eind jaren negentig en begin jaren 2000 ontwikkelde de campus zich mee met een bedrijf dat niet langer bouwde vanuit voorzichtigheid, maar vanuit vertrouwen in de eigen koers."De originele campus was zo gebouw dat als Nike in zwaar weer terechtkwam, en dat was een angst in 1980, een of meer van de gebouwen verkocht of verhuurd konden worden aan een ander bedrijf", legt Reames uit. "Maar door de explosieve groei in de jaren 90 ontstond het idee dat er voor de tweede uitbreiding van de campus geen backup-plan nodig was en het ontwerp van de nieuwe gebouwen weerspiegelt dat gevoel van vertrouwen."De nieuwe faciliteiten waren groter en ontworpen om een snel groeiend werknemersaantal te ondersteunen en de toenemende complexe behoeften van een wereldwijd merk. Toevoegingen zoals het Tiger Woods Center uit 2001 zorgden voor een plek voor grootschalige bijeenkomsten, van sales-meetings tot productlanceringen, waar voorheen externe ruimtes voor gebruikt werden. Elk gebouw betekende niet alleen een uitbreiding van de ruimte die Nike had, maar ook een uitbreiding van de mogelijkheden.

Die evolutie mondde uit in een grootschalige, moderne uitbreiding die de campus opnieuw vormgaf.Eind jaren 2010 begon Nike met een enorm ontwikkelingsproject waarbij drie grote nieuwe gebouwen op honderden hectares werden gebouwd, met meer dan 100.000 vierkante meter aan nieuwe ruimte. De uitbreiding had een andere architectuurstijl; donkere tinten, meer minimalistische structuren en ontworpen met duurzaamheid, performance en samenwerking als sleutelelementen. Onderzoek, design en productcreatie kwamen dichter bij elkaar dan ooit."Het management van Nike wilde architectuur van wereldklasse die de ethos van het merk en de leiderspositie van Nike zou uitstralen", zegt Gene Sandoval, partner, ZGF Architects, die verantwoordelijk was voor het ontwerpproces van het Sebastian Coe-gebouw dat geopend werd in 2018. "Seb Coe werd ontworpen als weerspiegeling van beweging, dynamiek en als creatieve kantoorruimte vol inspiratie in het midden van het North Wood Forest."Nike had een duidelijk beeld voor ogen. Toen Sandoval de plannen aan Knight en Howard Slusher liet zien, zeiden ze 'het mag groter'." De filosofie van Knight was simpel: als Nike dit ging doen, gingen ze het groots doen. Sandoval zegt dat het hem steeds weer opviel hoe serieus er werd omgegaan met het idee dat de architectuur de cultuur en waarden van het merk moest uitdragen.Die visie was doorslaggevend voor ieder detail van het Seb Coe-gebouw. Het gebouw midden in het North Wood Forest, waar het eerst ook naar vernoemd was, werd ontworpen met behoud van de omgeving. Ze moesten zoveel mogelijk bomen laten staan en de binnenkant moest voelen alsof je één bent met de omliggende bossen. Dit komt sterk naar voren in de kantine met ramen die van vloer tot plafond reiken met uitzicht op het bos. Het gebouw moest voelen alsof het geworteld was in Oregon.De zwevende constructie aan de voorzijde, met een waterelement ervoor, behoort tot het meest opvallende deel van het gebouw. De oorspronkelijke ontwerpen gingen uit van een zwevende constructie van ongeveer 18 meter. Maar toen Sandoval de plannen aan Mark Parker liet zien, wilde hij meer. Uiteindelijk kwamen ze uit op het dubbele. Met een hoogte van ruim 36 meter is het een technisch meesterwerk; uniek in Oregon.Het toppunt van de architectonische transformatie was het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/inside-the-nike-sports-research-lab-lebron-james-innovation-center" target="_blank">LeBron James Innovation Center</a>, dat werd geopend in 2021 en dat symbool staat voor de verandering van productontwikkeling bij Nike. Het middelpunt was het baanbrekende Nike Sport Research Lab (NSRL), een innovatief lab van wereldklasse dat gebouwd is om atleten in beweging te onderzoeken. Met de honderden camera's met bewegingssensor, duizenden krachtplaten en geavanceerde testruimtes kunnen onderzoekers, ontwerpers en ingenieurs in het laboratorium de performance in real-time onderzoeken en de uitkomsten direct vertalen naar innovatieve oplossingen."Het NSRL is het epicentrum waar we samenwerken met atleten van verschillende disciplines, achtergronden, vaardigheden en sporten", zegt Matthew Nurse, Chief Science Officer bij Nike.Het LeBron-gebouw staat voor een sprong voorwaarts in de sportwetenschap, maar het Serena Williams-gebouw<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/inside-the-serena-williams-building" target="_blank"> is een weerspiegeling van de ambitieuze investering in creativiteit.

Het gebouw, dat in 2022 werd geopend, is met meer dan 93.000 vierkante meter het grootste op de campus en een van Nike's belangrijkste designprojecten. Teams uit productontwikkeling, insights en merchandising komen er samen in een omgeving die ontworpen is om samenwerking te stimuleren en ideeën sneller van concept naar uitvoering te brengen. Speciale labs, immersieve omgevingen en enorme showrooms geven de teams de mogelijkheid om ideeën te testen, visualiseren en op schaal te verfijnen."Het hele gebouw laat je versteld staan", zegt Serena Williams over het gebouw dat haar naam draagt. "Elk element, waar je ook heengaat, is een inspiratiebron."De meest recente toevoegingen vormden het begin van een nieuwe fase voor de campus, een fase die niet zozeer wordt gekenmerkt door groei maar door integratie. Wetenschap en creativiteit, onderzoek en ontwerp, allemaal naast elkaar.

Een bijzondere werkplek

Uiteindelijk hebben tientallen jaren van doordachte beslissingen geleid tot iets heel bijzonders op de Philip H. Knight Campus: een plek waar op wereldwijde schaal wordt gewerkt, maar die tegelijkertijd aanvoelt als een persoonlijke thuisbasis voor alle teamleden.Voor bezoekers die er voor het eerst komen, is het meteen voelbaar. Wie over de campus loopt, merkt hoe open velden en met bomen omgeven paden je gevoel voor afstand veranderen. Van de ene kant naar de andere kan wandelen kan 15 minuten duren en de omgeving verandert voortdurend, van open vlaktes tot prachtige plekjes die verborgen zijn in het landschap. Zoals voor elke bijzondere plek geldt: de mensen zorgen voor de energie. Teamleden komen elkaar tegen tussen afspraken door en midden in een gesprek of al wandelend ontstaan momenten die meer doen denken aan een universiteitscampus dan aan een kantooromgeving, terwijl bekenden gedurende de dag in het voorbijgaan naar elkaar zwaaien.

Het is het soort gebouw dat Phil Knight al in het beginstadium voor ogen had. Ergens waar je terugkomt om op te laden zodat je er weer op uit kunt gaan."Ik heb dertig jaar voor Nike gewerkt en heb het bedrijf vervolgens 17 jaar grondig bestudeerd als bedrijfshistoricus en ik geloof echt dat de creatie van wat nu de Philip H. Knight Campus is, heeft gezorgd voor een ongekende periode van creativiteit en innovatie", aldus Reames.&nbsp; Als Nike de kern is, dan zijn de medewerkers de elektronen, die door hun samenkomst energie, licht en ideeën creëren."

Een nieuwe naam, een blijvende legacy

Al meer dan drie decennia staat de campus bekend als Nike World Headquarters, het hart van een bedrijf dat vanuit een kelder is uitgegroeid tot een wereldspeler.In 2025 werd het hoofdkantoor omgedoopt tot Philip H. Knight Campus om de band met de mede-oprichter te benadrukken."Dit is meer dan slechts een naamwijziging", schreef <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/elliott-hill-ceo-of-sport-interview" target="_blank">Elliott Hill, President en CEO van NIKE, Inc.</a>, in een brief aan Nike medewerkers. "Het is een eerbetoon aan de man die met zijn visie een internationale beweging in gang zette. En het is een reminder voor iedereen die in deze gangen en over deze velden loopt aan wat er mogelijk is als overtuiging en actie samenkomen."De nieuwe naam wordt officieel doorgevoerd op 21 mei 2026, een moment waarop de Nike community zich schaart achter het verleden en de toekomst van een plek die het bedrijf al meer dan 35 jaar heeft gevormd.In die zin is de naamswijziging niet zozeer een nieuw hoofdstuk, maar eerder een vervolg op het verhaal dat Nike al zo'n tijd aan het schrijven is. Van de wasruimte in de kelder tot een wereldwijd hoofdkantoor van honderden hectare; maar een ding is niet veranderd: het geloof in atleten en innovatie en het vertrouwen dat het beste nog moet komen.

We zijn van de wasruimte in de kelder naar een wereldwijd hoofdkantoor van ruim honderd hectare gegaan, maar één ding is niet veranderd: het geloof in atleten en innovatie en het vertrouwen dat het beste nog moet komen.

Het complete verhaal achter de wereldcampus van Nike

Toen Marquis Mills Converse zijn gelijknamige bedrijf oprichtte in 1908 in Boston (Massachusetts)wilde hij een merk opzetten dat onafhankelijk opereerde van de monopolies in de branche, maar uitging van een de beste rubberschoenmakers die er waren. De eerste producten waren overschoenen en waterdichte winterlaarzen, wat betekende dat de vraag terugliep zodra de temperatuur steeg. Om zijn uitstekende vakmensen toch het hele jaar door aan het werk te houden, had Converse een zomerproduct nodig. Daarom bracht het merk in 1910 voor het eerst een tennisschoen met rubberen zool uit. De echte doorbraak van het bedrijf kwam echter pas toen ze hun kenmerkende innovaties toepasten op een sneaker voor een op dat moment nieuwe lokale sport: basketbal.De basketbalsport, die voor het eerst werd bedacht in Springfield in 1891, werd steeds populairder, ook op Amerikaanse colleges. Juist op dat moment, in 1917, lanceerde Converse de zogeheten Non-Skid schoen als hét ontwerp voor de echte Amerikaanse basketbalschoen. Hij werd gemaakt op de originele leest van de nette schoen van het merk met een tweedelige zijkant voor een goede pasvorm van de enkel, gecombineerd met een anti-slipzool met het gepatenteerde diamantpatroon van Converse.&nbsp;

De sneaker werd eerst getoond aan coaches in de regio, die Converse constructieve feedback gaven, zoals de wens voor een bovenwerk van donkerder canvas omdat slijtage en vlekken te zichtbaar waren op het lichte materiaal. Daarom ontwierp het bedrijf een donkerbruine versie van de Non-Skid, met een zwarte rand langs de veteroogjes. Deze editie werd in 1919 officieel de All Star genoemd en dit betekende een nieuwe ronde van innovaties speciaal ontworpen voor het basketbal, waarmee het design de beste basketbalschoen zou worden van de daaropvolgende vijftig jaar.De naamgenoot van de schoen Chuck Taylor (ofwel Charles Hollis Taylor), verscheen een paar jaar later.

Zoals de naam al doet vermoeden werd de Chuck Taylor All Star door bijna iedere grote basketballer uit het tijdperk voor 1965 gedragen. Onder deze atleten waren spelers die op het grootste podium ooit stonden in 1936, toen Converse het Amerikaanse mannenbasketbalteam voorzag van witte Chucks met rood-blauwe strepen op de zoolranden. De speciale versie was zo populair dat zelfs andere teams de schoen droegen en vanaf dat moment werd de kleurencombinatie een vast onderdeel van de productlijn. In 1939 droegen de spelers in het collegebasketbalkampioenschap allemaal Chucks. In 1962 werd het recordaantal in een enkele wedstrijd van &nbsp;100 punten &nbsp;gescoord in Chucks. In 1971 werden de Chucks voor het eerst voorzien van teamkleuren die pasten bij de tenues. Wie Chucks zei, zei basketbal en andersom.

Uiteindelijk bleek dat de performance-innovaties die de Chuck zo perfect maakten voor basketbal, ook heel goed pasten bij skateboardschoenen.

Skateboarden kwam voor het eerst halverwege de vorige eeuw in Californië op als tijdverdrijf van surfers als de golven niet hoog genoeg waren. De low-top Chuck, die uitkwam in 1957, was al een favoriet onder deze beach boys en paste perfect bij de nieuwe sport, dankzij de demping onder de voet, de rubberzool met grip en het nauwsluitende bovenwerk van canvas.

Meer dan vijftig jaar later heeft de Chuck zijn fundamentele status binnen de skatescene en met topsporters behouden, ook nu de sport van de straat naar wereldtopcompetities is verplaatst en zelfs naar belangrijke musea. In 2023 was in het Design Museum in Londen de tentoonstelling 'Skateboard' te zien, &nbsp;als onderdeel van een multimediaproject <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.phaidon.com/store/design/skateboard-9781838667498/" target="null">waarvoor ook een boek werd uitgegeven in samenwerking met curator Jonathan Olivares, Converse en Phaidon, waarin de tegencultuur van de ontwerpgeschiedenis van het skateboarden is omschreven.

De eenvoudige, no-nonsense stijl van de Chucks sluit perfect aan bij de vrije, eigenzinnige mentaliteit van de skatescene, een mentaliteit die overal zijn sporen heeft nagelaten.

Tyler, the Creator weet het goed te omschrijven: ''Ik kom uit LA en ik ben opgegroeid tussen de skateboarders. De Chuck Taylor is echt een schoen die niet weg te denken is uit die scene. De Chuck sloeg een brug tussen de skate- en muziekwereld in de jaren 90, maar de muzikale wortels van de schoen gaan terug tot artiesten die in de jaren 50 en 60 de billboard-hitlijsten aanvoerden. Deze wereldsterren droegen de schoen werkelijk overal, van podia in Californië tot Engeland, bij het oversteken van Penny Lane, op de stranden van Hawthorne en in de straten van Haight-Ashbury.

Door de decennia heen heeft de Chuck een indrukwekkende lijst van muzikale artiesten aan zich verbonden die niet onderdoet voor die van een beroemd platenlabel, en die alle genres beslaat; van punk, alto en grunge tot hiphop, indie-rock en pop. Ook werd de Chuck vertegenwoordigd in opnamestudio's, op albumhoezen, op wereldwijde muziekfestivals en zelfs in muziekzalen voor klassieke muziek. In 2018, toen dirigent Jonathon Heyward zijn nette schoenen was vergeten voor een orkestoptreden, droeg hij zijn rode Chucks op het podium, en stal daarmee bijna de show. ''Klassieke muziek toegankelijk maken door een gevoel van herkenbaarheid is iets waar ik erg gepassioneerd over ben, en Chuck Taylors kunnen daar geweldig bij helpen,” legt Heyward uit, die muzikaal en artistiek directeur is van het Festival Orchestra of Lincoln Center en muzikaal directeur van het Baltimore Symphony Orchestra. ''Door gewoon Chuck Taylors te dragen tijdens mijn concert word ik herkenbaarder, en mensen staan meer open als ze een gevoel van herkenbaarheid ervaren. De muren brokkelen af en ik kan ze meenemen op mijn reis, namelijk de reis van klassieke muziek, en daar draait het om tijdens een klassiekemuziekuitvoering.''

Als cultureel ijkpunt van het Amerika van halverwege de vorige eeuw kon de Chuck niet om kleur heen. De uiteenlopende kleuren die oorspronkelijk werden geïntroduceerd voor het basketbalveld, zorgden voor een statement door de kleurgrenzen op en naast het veld te doorbreken. Diversiteit en zelfexpressie werden doorslaggevend.

Van primaire kleuren werden de schoenen gehuld in eindeloze patronen, motieven of camouflageprints uit de jaren 80, tot dierenprints en glitterafwerking met ruitpatronen en oplichtende designs in het donker. Nieuwe materialen, hoogtes en vormen volgden, waarmee de Chuck zich ontwikkelde van een symbool van specifieke subculturen tot een aanpasbare schoen voor echte trendsetters en voor een nog altijd groeiend aantal samenwerkingspartners.

Het begon allemaal in 1934 met Disney, de eerste merksamenwerking van Converse, waardoor de Chuck de eerste schoen werd met een afbeelding van Mickey Mouse. Ondanks deze lancering die veel aandacht trok, werden collabs pas eind jaren 2000 een centraal onderdeel van de Chuck. Voor de Converse 1HUND(RED) Artists collectie uit 2008 gaf het merk honderd internationale muzikanten, grafisch ontwerpers en graffiti-kunstenaars de opdracht om de Chuck te gebruiken als canvas om hun steun te betuigen aan de strijd tegen aids. Het project bracht community's in beweging voor een goed doel en ontketende een golf van creativiteit. De gezamenlijke creaties blijven belangrijk, waaronder speciale bijdragen van de langstlopende collab van het merk, die met Comme des Garçons (CDG) PLAY.

De onmiddellijke en blijvende populariteit van de Converse x PLAY Comme des Garçons collab bevestigde wat eigenlijk al tientallen jaren duidelijk was: de Chuck kan zich moeiteloos aanpassen aan de wereld van high-fashion, met toonaangevende voorlopers die zijn opgegroeid met de schoen en die zich lieten inspireren door de eigenzinnige houding en de persoonlijke stijl. Zoals modeontwerper Rick Owens zegt: ''Als ik aan Converse denk, denk ik aan de zwart-witte Chuck Taylors en de punkrock-generatie. Ze waren altijd de iconische basis voor mijn look.''Tegen het einde van de jaren 2000 zorgde digitale media voor een steeds toegankelijkere modewereld, en de Chuck verankerde zijn status in deze vluchtige, maar ruimdenkende scene. De schoen verscheen op de catwalks in originele en speciale edities, terwijl hij tegelijkertijd opdook in modetijdschriften en streetstylefoto’s van fashion-weken over de hele wereld.

De Chuck die diep verweven is met de wereldwijde cultuur heeft talloze historische momenten meegemaakt, de voeten gesierd van uiteenlopende invloedrijke figuren, en zich stevig genesteld in het bredere maatschappelijke landschap.

Het eindeloze aantal edities laat zien dat de Chuck waarschijnlijk de meest aangepaste sneaker aller tijden is. Hij is gekleurd met verfspetters en versierd met stift, voorzien van badges, pins en spikes, geborduurd, gestikt en binnenstebuiten gekeerd. Iedere aanpassing laat als een soort vingerafdruk de unieke creativiteit van de designer zien. Volgens Converse All Star Rocco Montagnoli Bruzzone. "Met Chucks kon ik mezelf en mijn persoonlijkheid uiten vanaf mijn kindertijd, toen ik al op mijn schoenen tekende. Nu draag ik een schoon paar Chucks tijdens mijn meetings."

De krachtige band tussen een speciale Chuck en de drager inspireerde het merk al in 1988 om limited-editions &nbsp;aan te bieden via de postordercatalogus. Hierna volgden superlokale Chuck-collecties zoals de Lunar New Year-collectie en City packs. Deze unieke stadsontwerpen die vaak in samenwerking met lokale ontwerpers werden gemaakt, verweven de uitgesproken culturele lokale vibes met de herkenbare vorm van de Chuck. In 2015 ging Converse nog een stapje verder qua personalisatie door de introductie van Converse By You, een digitaal ontwerpprogramma dat tot nieuwe hoogten steeg met de collab van 2024 die alle records brak: Converse By You x Billie Eilish. Alles om makers nog dichter bij hun Chucks te brengen.

En dit is nog maar het begin.

Het verhaal van een schoen die begon als bijproduct en uitgroeide tot een wereldwijd icoon met geheel eigen regels, maakt duidelijk waarom de Converse Chuck Taylor All Star voor vele generaties, subculturen en stijlen de ultieme schoen was en nog steeds is: deze schoen paste nooit in een hokje.

Het verhaal van een icoon: de geschiedenis van de Chuck Taylor All Star

Meer dan 50 jaar geschiedenis en erfgoed

Een montage van clips waarin je ziet hoe NIKE, Inc. elke atleet inspiratie en innovatie biedt, met als boodschap: iedereen die een lichaam heeft, is een atleet.

WE SERVE KIDS, PROS, DREAMERS, WOMEN, TEAMS, COACHES, MEN, BEGINNERS, GIRLS, REBELS, ATHLETES.* *Iedereen die een lichaam heeft, is een atleet