De zomerzon komt op boven de Riftvallei terwijl hardlopers samenkomen.In Eldoret, Kenia op de wegen en paden waar generaties hardlopers van wereldklasse hebben gelopen over klei, gras, kiezels en bestrating trekt een groep van negen atleten hun schoenen aan voor een vroege sessie bij de Lornah Kiplagat Sports Academy. Tegen de tijd dat het ochtendlicht over de baan schijnt, zijn ze al hard aan het werk.Aan de zijkant van de baan staat een team van Nike Running experts bij elkaar. Ze kijken nauwlettend naar de atleten, onder wie een aantal van de beste hardlopers ter wereld. Die atleten zijn onder andere Jacob Kiplimo, hij verbeterde het wereldrecord op de halve marathon; en Brigid Kosgei, een olympiër en voormalig wereldrecordhouder.De komende dagen aan het einde van juli zullen deze atleten – samen met <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/eliud-kipchoge-wear-testing-nike-running-zoom-fly-6" target="null">Eliud Kipchoge</a>, de eerste man ter wereld die een marathon onder 2 uur liep en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/faith-kipyegon-profile" target="null">Faith Kipyegon</a>, de snelste vrouw ter wereld op de mijl – in <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-debuts-a-race-day-system-of-speed-designed-for-every-runner" target="">schoenen lopen die de rest van de wereld nog niet heeft gezien</a>. Ze testen prototypes, vergelijken ze met eerdere versies en delen hun feedback met product-, sportmarketing- en performancespecialisten die duizenden kilometers hebben gereisd om te horen wat ze van de schoenen vinden.

De atleten die de nieuwste prototypes uitproberen, draaien er niet omheen. Ze zeggen wat ze denken: dit voelt goed en dit voelt niet goed, hier schuurt of verschuift de schoen, hij is te zacht of te zwaar, dit of dat zouden ze veranderen. Na verloop van tijd ontstond een openheid met wederzijds vertrouwen: deze tophardlopers weten dat het Nike team niet twee oceanen is overgestoken en bijna 15.000 km heeft gereisd om slechts complimenten te krijgen. Ze zijn gekomen voor eerlijke feedback – de feedback waarmee het merk de grenzen van snelheid in wedstrijdschoenen al tientallen jaren weet te verleggen. De atleten weten dat wat ze vandaag zeggen, concreet verwerkt wordt in de volgende iteratie van de schoenen – en dat hun inzichten de schoenen nog beter zullen maken.

De weg naar Chicago

Die volgende iteratie komt er al snel aan voor Kiplimo en Kosgei. Ze bereiden zich allebei voor op de Chicago Marathon en ze zullen allebei op het nieuwste eliteprototype lopen van Nike. "Dit zijn onze topatleten in de marathon", zegt Chris Cook, Nike Development Director voor Race en Track & Field. "Jacob is onze snelste mannelijke marathonloper. Brigid is een voormalig wereldrecordhouder. We willen ervoor zorgen dat ze allebei alles in huis hebben om op hun best te presteren wanneer het erop aankomt."Bij de eerste passessie van Kiplimo heeft het team de schoenen mee waar hij al in geracet heeft, inclusief het paar dat hij droeg bij de London Marathon eerder dit jaar, zodat ze een uitgangspunt hebben. Hij heeft Nike productspecialisten eerder verteld dat zijn voet soms verschuift in de schoen bij de bochten, dus de designers proberen de omsluiting van de schoen te verbeteren en de schoen lichter te maken, zonder in te leveren op veerkracht en demping."We gebruikten deze schoen als beginpunt", zegt Elliot Heath, Nike Running Lead voor Sport Innovation Studio. "We wisten wat we hadden en het doel was om dat nog beter te maken."

Wanneer Kiplimo de nieuwe prototypes uitprobeert, heeft het team zijn feedback al verwerkt waarbij ze de schoen van de London Marathon gebruikten als startpunt voor verschillende nieuwe concepten. Het is nu zijn taak om te kiezen in welke schoen hij zou kunnen lopen in Chicago.Hij gaat door verschillende versies. Eén heeft een experimenteel dempingssysteem dat hij waardeert, maar de schoen veroorzaakt ook wat irritatie onder de voet. Een aantal andere schoenen komt door de selectie en het team zet ze apart voor de work-out morgenochtend.Kosgei doorloopt een vergelijkbaar proces en probeert haar eigen versies van dezelfde prototypes. Ze vergelijkt verschillende gewichten, pasvormen en constructies. Ze zoekt naar wat lichters, zonder in te leveren op de stabiliteit en grip die ze nodig heeft, vooral op een natte weg. Er zijn verschillende veelbelovende opties. Ze besluit ze alle vier te testen.

De volgende ochtend begeven Kiplimo en Kosgei zich met de prototypes in handen naar de baan. Kiplimo probeert verschillende versies van de schoen tijdens een serie herhalingen van 1000 en 400 meter. Kosgei probeert alle vier de opties tijdens een serie van 12 keer 1000 meter. Op trainingskampen in de buurt doet de rest van de groep hetzelfde. Ze wisselen van schoenen, vergelijken de ervaring en geven tussendoor feedback aan het Nike team.Later tijdens een individuele passessie met Kipchoge probeert de marathonkampioen een prototype dat hij te wijd vindt. Hij stelt voor wat van het materiaal weg te halen. Een Nike teamgenoot pakt een andere versie.&nbsp;Ze hadden dit geanticipeerd en de verandering doorgevoerd.Deze cyclus van schoenen aanpassen, erin hardlopen en feedback geven gaat de rest van de week door. De atleten geven elke ronde het Nike team een duidelijker beeld van de prestaties van de prototypes.

Op zoek naar nog lichter

Het beginpunt van de schoenen die in Kenia aankomen en dusdanig zijn afgestemd op de atleten, ligt ver voordat er iemand de baan of weg op gaat.Eric Grimberg, een Nike Principal Footwear Developer in Korea was met Kiplimo bij de London Marathon eerder dat jaar, waar het team niet alleen zag wat er werkte in zijn schoen maar ook wat ze nog wilden verbeteren. Hij herinnert zich de gesprekken die deze innovatie een impuls gaven.&nbsp;"Enerzijds kregen we heel positieve feedback, maar er was ook ruimte voor verbetering", vertelt Grimberg. "We bespraken direct wat we konden doen om een nog lichtere versie te maken."Het team keek naar hoe ze gewicht konden afschaven zonder in te leveren op de energieteruggave die de schoen zo goed maakte, zegt Cook.

Als ze dit voor elkaar willen krijgen, moeten ze nagenoeg elk element aanpassen.&nbsp;Ze hebben de buitenzool dunner gemaakt, de dichtheid van het foam verlaagd en de folie rond de Air units minder dik gemaakt. Voor het bovenwerk gebruikten ze de ultralichte garens die zijn ontwikkeld voor de spike die Kipyegon droeg tijdens <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/faith-kipyegon-nike-breaking4-journey" target="null">Breaking4</a>, haar poging om de eerste vrouw ter wereld te worden die de mijl in minder dan 4 minuten loopt.&nbsp;Al deze aanpassingen brachten het gewicht omlaag van 176 gram naar ongeveer 120, een ongelooflijke verlaging van bijna een derde van het gewicht.Een paar van deze aanpassingen hadden onverwachte effecten. De lagere dichtheid van het foam maakte de schoen niet alleen lichter, maar ook zachter."We waren daar eerste en beetje zenuwachtig over", vertelt Cook.&nbsp;Maar de atleten vonden het geweldig."Uit de feedback die we tot nu toe kregen, blijkt dat dat juist als voordeel wordt ervaren, het feit dat het wat zachter is", legt Cook uit.

De atleet doorgronden

Dit samenspel tussen wat het team kan meten en wat de atleet daadwerkelijk ervaart, staat centraal in het ontwikkelproces. Statistieken vormen maar één kant van het verhaal. Hoe het voelt, is wat echt belangrijk is."Performanceproducten maken is altijd zoeken naar de balans tussen feedback van atleten en testen in het lab", legt Heath uit. "Idealiter komen deze resultaten overeen. Als een resultaat door de atleten is bevestigd, proberen we dat nog verder te versterken. Als een resultaat niet door de atleten wordt bevestigd, gaan we terug en proberen we te begrijpen waarom."Hoe langer Nike met een atleet werkt, hoe specifieker deze gesprekken kunnen worden, aldus Cook. Naarmate het team ontdekt wat de atleet nodig heeft, ontdekt de atleet ook wat die wil en hoe die dat precies kan verwoorden."Wanneer we voor het eerst met een atleet praten, kan het gesprek heel kort zijn: 'Ja, hij is goed. Groen is mooi. Goede kleur'", zegt Cook. "Maar na samenwerken aan meerdere schoenen, begrijpen de atleten ook steeds beter wat voor vragen we stellen."

Het Nike team heeft ook geleerd hoe individuele atleten omschrijven wat ze voelen, op welke vragen het team de meest bruikbare antwoorden krijgt en wat voor elke hardloper het belangrijkst is. Na verloop van tijd kunnen deze inzichten verder reiken dan de atleet of schoen waarmee het allemaal begon.Kiplimo's eigen wedstrijdgeschiedenis is het bewijs van dit proces. De schoen die hij droeg toen hij het wereldrecord op de halve marathon verbeterde, leidde bijvoorbeeld tot de nieuwe <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-alphafly-4-helps-more-runners-go-the-distance-with-speed-and-confidence" target="null">Alphafly 4</a>. De lessen die zijn getrokken uit een elitewedstrijdschoen zijn doorgetrokken naar een model dat beschikbaar is voor hardlopers wereldwijd."Wat voor hem het verleden was, zal de toekomst zijn voor anderen", zegt Heath.Zo ook voor de nieuwste, sterk presterende Nike prototypes die deze zomer in het rode Keniaanse stof bijten. De voordelen ontstaan uit urenlang luisteren en verbeteren worden binnenkort getest op wedstrijden over de hele wereld, gedragen door de beste hardlopers ter wereld en dan, niet lang daarna, door iedereen die tot het uiterste wil gaan.

Op hooggelegen wegen en hardloopbanen in het westen van Kenia werken Eliud Kipchoge, Faith Kipyegon, Jacob Kiplimo, Brigid Kosgei en meer topatleten samen met Nike experts om producten te ontwikkelen die het onmogelijke mogelijk maken.

Nike Running

Uitgelicht

Zo helpen de snelste hardlopers ter wereld bij de ontwikkeling van de Nike Apex – en andere toekomstige wedstrijdschoenen van het merk

NikeSKIMS

Klassieke sportstijl met een nieuwe twist: NikeSKIMS Waffle Racer en de Retro sportcollectie

Nike Global Football

Nike en Kids Of Immigrants zijn terug met een nieuwe schoenencollectie voor het voetbalveld en daarbuiten

Partnerschappen

Nike verlengt de langdurige samenwerking met Oregon State en breidt de Blue Ribbon Elite NIL-selectie uit met twee atleten

Het lijkt misschien alsof Cade Cunningham tegen de muur geleund staat uit te rusten, maar niets is minder waar. Tijdens de eerste 'Game 7' van Cunningham's carrière keek Motor City met ingehouden adem toe hoe hun onbewogen leider – die twee jaar eerder nog 28 wedstrijden op rij verloor en zes weken geleden nog een klaplong had – de Pistons naar hun eerste playoff-winst in 18 jaar leidde.&nbsp; Hoewel hij nog maar 24 jaar was, was dit al classic Cade. Een basketbal-bully met ballerina-pirouettes. De kalmte van een quarterback terwijl de fans hun thundersticks lieten horen en er zoveel op het spel stond. De kracht, standvastigheid en statistieken van die wedstrijd – 32 punten en 12 assists, voor wie thuis mee schrijft – zijn wat fans inmiddels verwachten en wat Cunningham uiteindelijk zijn verdiende erkenning bracht.&nbsp; Het feit dat hij er op die grote momenten kan staan, komt voort uit de moeilijke tijden uit zijn leven.&nbsp; Cunningham beschrijft in zijn eigen woorden hoe zijn jeugd in Arlington de basis vormde voor zijn stormachtige opmars in de NBA. Van het bestuderen van Penny Hardaway tot vrienden worden met Barry Sanders, hij vertelt het allemaal. Ontdek hoe tegenslagen en de juiste begeleiding hem een focus gaven die zijn teamgenoten én tegenstanders maar al te goed kennen.

Ik ben een slechte verliezer. Dat komt doordat mijn vader zo competitief was. Doordat hij en mijn moeder allebei zo hard werkten. Mijn oudere broer en zus deden allebei al aan sport en daarom wilde ik dat ook doen. En goed ook.&nbsp; Ik wilde net als mijn broer zijn. Het begon allemaal toen ik 4 was. Toen zag ik mijn broer basketballen en werd ik op slag verliefd op de sport. In Dallas wordt er overal gebasketbald. Er is heel veel talent en er heerst een echte sportcultuur. Op die leeftijd is het zo belangrijk om goede sporters om je heen te hebben en om zelf op juniorniveau te sporten. Dan leer je hoe het is om wedstrijden te spelen en zie je andere kinderen die je uitdagen. Arlington staat daar niet om bekend, maar voor ons is dat wel zo daar. Als je er zelf vandaan komt, weet je wel hoe het is. Ik probeer altijd iets mee te nemen uit eerdere offseasons. Ik probeer efficiënter te worden in mijn training en hoe ik aan mijn skills werk. Ik probeer aan beide kanten van de bal meer allround te worden en me ook mentaal goed voor te bereiden. Dan werk ik veel een-op-een en ook wel in mijn eentje. En om het echte werk na te bootsen, heb je het meest aan vijf-tegen-vijf. Dus dat probeer ik veel te doen. Ik probeer zo goed mogelijk voor mijn lichaam te zorgen.

Zelfvertrouwen speelt zo'n grote rol bij je ontwikkeling als speler. Hoe ouder ik word, des te serieuzer ik dat neem. De basketbalwereld is supercompetitief. Bij elke wedstrijd moet je op het hoogste niveau presteren, vooral als point guard. Je moet duidelijk aanwezig kunnen zijn. Als junior was ik atletisch goed en bovendien groter en sterker dan veel andere spelers. De overstap naar de NBA was echt wennen, omdat ik ineens tegenover volwassen mannen stond. Naarmate ik ouder word, kom ik steeds dichter bij het ideaalbeeld dat ik voor mezelf als basketballer voor ogen heb. Tegenslagen zijn enorm vormend. Al die verliespartijen hebben me gevormd tot de speler die ik vandaag de dag ben, met de manier van winnen die jullie van me gezien hebben. We zijn er nog lang niet, maar ik haal zeker wel kracht uit de tegenslagen uit mijn leven. Verliezen is op het moment zelf echt heel lastig, zeker als je zo vaak verliest als wij deden. Maar kijk ik naar wat ik heb meegemaakt? Dan zie ik dat ik van verliezen geen loser ben geworden. Ik voelde me nog steeds een winner, iemand die winst uit verlies haalt. Ik heb moeten ontdekken hoe je in de NBA kunt winnen en na verloop van tijd begon dat ook te lukken. Ik ben er nog niet helemaal. De beste coaches die ik heb gehad, waren streng. Van die gasten heb ik het snelst het meest geleerd. Ik vind het heerlijk om me te omringen met mensen die veel over basketbal weten. Die kennis gebruik ik om zelf beter te worden. Als je niet diezelfde insteek heb? Dan zijn we geen match. Ik hoef mezelf niet te bewijzen als leider. Ik probeer de leider te zijn die ik zelf zou willen en dan volgen mensen me vanzelf. Je moet ook de menselijke kant van je team genoten kennen. Hoe kun je ze prikkelen en motiveren? Hoe reageren ze? Maar ook: hoe kun je ze het best benaderen? Het gaat erom dat je de juiste balans vindt van mensen behandelen hoe ze behandeld willen worden, zonder daarbij jezelf te verliezen.

Je moet goed blijven in de dingen waar je goed in bent. Ik sta waar ik sta doordat ik atletisch en een goede passer ben. Dat ga ik nooit uit mijn spel halen. Maar je moet ook naar de lelijke kant van jezelf durven kijken. Ik moet de beelden van mijn slechtste wedstrijden bekijken en daarvan leren. Ik moet in gesprek gaan met de echt grote spelers om erachter te komen hoe ze denken en wat ik van ze kan leren. Dat helpt me bij mijn ontwikkeling. Als kind was LeBron mijn favoriete speler. Ik keek naar hem op vanwege zijn prestaties op het veld en hoe hij is als mens buiten het veld. KD was ook zo'n belangrijke invloed voor mij. En toen ik wat ouder werd, keek ik vaak naar beelden van Penny. Die lijkt qua lichaamsbouw op mij en zijn speelstijl sprak me aan.&nbsp; Als kind zeiden we altijd dat Barry Sanders de beste running back ooit was.Hij was de sterkste speler die je bij Madden kon kiezen. We hebben allebei aan de Oklahoma State en in Detroit gespeeld, dus hem überhaupt ontmoeten was al een hele eer. En dan blijkt hij ook nog fan van mijn speelstijl te zijn. Ongelooflijk, om zo'n legende achter je te hebben staan. Ik ben een groot bewonderaar van hem.

Ik heb altijd al op Nikes gespeeld. En als kind droeg ik ze ook altijd. Dat ik nu hier op de campus ben om mijn eigen lijn te starten? Dat is een droom en een grote eer. Als kind zag ik de beste atleten in welke sport dan ook altijd op Nikes spelen. En zelfs nu nog: ze stralen uit dat je de beste bent en geven je meer zelfvertrouwen.

Ik wil echt een heel goede basketbalschoen maken. De schoen moet mijn speelstijl accentueren en me beter helpen spelen. En voor mij draait alles om de ster. Mijn eigen logo, die ster, heeft een diepere betekenis. Ik wil graag licht de wereld in brengen, mensen inspireren en gemeenschappen helpen die het minder hebben dan ik. In die zin zie ik ieder mens als een ster: we kunnen allemaal ons licht met anderen delen. En ik wil iedereen het gevoel geven dat ze een ster zijn als ze mijn schoenen dragen. Soms zet ik mijn telefoon uit. Mijn familie en vrienden zijn daar niet zo blij mee, maar een break van social media? Dat heb ik af en toe echt nodig. Ik ga zoveel mogelijk naar buiten, de zon in. Ik hou van afwisseling. Ik ga graag naar het strand, of golf of pickleball spelen. Wandelen, fietsen, ook allemaal goed. Is het in de zon? Dan ben ik erbij.

De point guard van de Detroit Pistons is van Nike EYBL MVP als high-schooler uitgegroeid tot een All-NBA First Team in zijn vijfde seizoen. Hij is dankbaar voor de schade en schande waardoor hij met de jaren wijs is geworden.

Nike Basketball

For the win

De rust die Cade Cunningham uitstraalt, komt niet uit de lucht vallen

Bij de Hyrox World Championships in Stockholm van dit jaar heeft Dylan Scott nog wat te bewijzen.Een van de meest felle concurrenten, de voormalige Doubles World Champion, eindigde vorig jaar op de derde plaats bij de kampioenschappen in Chicago. De Nike atleet, die zijn zinnen nu gezet heeft op de felbegeerde individuele titel, heeft met elk wereldkampioenschap meegedaan sinds hij in 2021 met Hyrox begon. Elk jaar kwam hij een stukje dichter bij de top. Hij arriveert in Stockholm met het idee om zijn doel hier te bereiken.&nbsp;Dat hij hier nu staat, is bijzonder. Op zijn zeventiende spatte zijn droom om een elite hardloper te worden en de toekomst die hij altijd voor ogen had uiteen, door een blessure die zijn leven heeft veranderd. Jaren later, nadat hij zich zowel fysiek als mentaal opnieuw heeft ontwikkeld, ontdekte hij bijna bij toeval Hyrox. Hij werkte zich langzaam omhoog in de rangschikking van de sport en trok uiteindelijk Nike's aandacht. Vorig jaar werd een andere langgekoesterde wens werkelijkheid, toen hij een samenwerking aanging met het merk waar hij al jaren fan van was.Hij zegt dat hij niet de snelste of de sterkste is. Maar Scott heeft iets wat moeilijker te ontwikkelen is: doorzettingsvermogen.&nbsp;Hier reflecteert hij in zijn eigen woorden op veerkracht, identiteit en wat het betekent om op de juiste manier te winnen.

Ik kom uit het dorp Ninety Six in South Carolina, met ongeveer 2000 inwoners, en die plek heeft de atleet vormgegeven die ik ben geworden.&nbsp;Het was een gevechtsterrein in de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog, en veel van onze training vond plaats op die historische locatie. Ik heb zoveel kilometers gemaakt op die cross-country-route dat ik het traject in mijn hoofd nog steeds kan lopen als ik mijn ogen dichtdoe. De track van onze middelbare school had niet eens zes banen. Het waren er vijfenhalf, omdat de achterkant half op een heuvel lag. De gewichten in de fitnessruimte waren allemaal verroest. De apparatuur was niet het mooie spul dat je bij Hyrox krijgt. Het was doorzettingsvermogen.&nbsp;Je kunt niet altijd gebruikmaken van de beste dingen of de beste faciliteiten, maar als je hard werkt kun je hoger op de ladder komen. Ik begon met work-outs met sneeuwkettingen in de achtertuin en sta nu op podiums bij wereldkampioenschappen. Dat is best cool.Als je uit een klein dorp komt en je weg baant naar een wereldpodium, dan leer je bescheiden en dankbaar te zijn. Je begint allerlei grootse dingen te ervaren, die zoveel grandeur hebben, maar je onthoudt waar je vandaan komt.

Dat ik niet meer kon hardlopen heeft me als persoon echt gebroken. Ik raakte geblesseerd vlak voordat ik 18 jaar werd. Ik heb de hele periode als senior op de middelbare school doorgebracht op krukken of in het gips, en soms zelfs in een rolstoel. Het gebeurde toen ik op de loopband aan het hardlopen was en de film <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/how-steve-prefontaine-set-the-pace-for-nike" target="_blank">Prefontaine</a> keek. Mijn iPod viel, ik maakte een verkeerde beweging en binnen 15 minuten was mijn rechtervoet helemaal dood. Tot dat punt was mijn identiteit bijna onlosmakelijk verbonden aan hardlopen. Het was mijn emotionele uitlaatklep, mijn sociale uitlaatklep en mijn hele zijn. Mijn hele zingeving werd me ontnomen. Ik moest een stapje terug nemen en mezelf afvragen 'Wie ben ik? Wat vind ik leuk? Hoe ga ik deze ruimte nog meer opvullen?'"&nbsp;In de vier/vijf jaar die ik heb moeten herstellen, kreeg ik veel meer begrip over mezelf als persoon. Als ik nu terugkijk, ben ik eigenlijk echt heel dankbaar. De blessure heeft me emotioneel en fysiek ontzettend veel pijn gedaan, maar het heeft ook iets aangewakkerd in mij als persoon. Het heeft mij en mijn hele levensperspectief veranderd.Een samenwerking met Nike was een droom die ik bijna had laten varen. Ik ben zo blij dat ik niet heb opgegeven. De weg die ik me altijd had voorgesteld, hardlopen in college en op die manier de winst behalen, was na mijn blessure geen optie meer. Op een bepaald punt moet je naar jezelf kijken in de spiegel en bepalen: dit schiet zo niet op. Je moet een andere weg gaan kiezen." Het vuurtje in mij was bijna helemaal uitgedoofd. Maar om de een of andere reden gaf ik het niet helemaal op.Toen ik performance testing deed bij het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/lebron-james-innovation-center-nike-sport-research-lab" target="_blank">LeBron James Innovation Center</a>, werkte ik met mensen die me inzichten gaven waar ik thuis nooit op zou komen. Dingen die ik ontdekte over mijn lichaam, mijn mogelijkheden en dingen die ik anders zou moeten doen. Dat allemaal in één gebouw is echt gigantisch. Het kon echt het verschil maken tussen waar ik nu ben en waar ik moet komen om voor alle winst te gaan.

Ik wil niet alleen een winnaar zijn omwille het kampioen zijn. Nike trok me aan omdat daar dezelfde spirit leeft. Nike is een winnaar. Daar komt het op neer. Maar winnen gebeurt wel op de juiste manier.&nbsp;Met respect voor de sport en mijn deelname ga ik alles uit mezelf halen. Ik ga het opnemen tegen de sterkste concurrentie. Maar ik ga het niet vuil spelen. Ik ga niet negatief over anderen praten of ze neerhalen. Ik ga een omgeving creëren rondom de wedstrijd waarbij de winnaar de winst eerlijk heeft verdiend en het tegen de beste van zijn concurrenten heeft opgenomen. Ik wil een kampioen zijn waarvan mensen zeggen: deze jongen heeft het op de juiste manier aangepakt."Ik wilde altijd ver gaan met trainen, maar ik heb mezelf aangeleerd dat niet te vaak te doen. Veel atleten in sporten zoals Hyrox waarderen het 'lijden', maar zoeken dat soms te vaak op. Je blijft bij jezelf checken: ben ik sterk genoeg? Kan ik genoeg verdragen? En wat dan vaak gebeurt is dat je teveel van je lichaam vraagt. Je lichaam kan het niet altijd goed doen, en moet het aankunnen en herstellen.Toch heb ik mezelf altijd voorgehouden dat ik met pensioen ga voordat ik die lijdensweg in het trainen niet meer op zoek. Als ik 45 minuten van mijn work-out heb gedaan en weet dat ik op 55 minuten op die plek kom, dan denk ik: dit wordt de hel. Maar vandaag kies ik voor die hel, want ik wil nog steeds wereldkampioen worden.

Mijn vrouw Maria krijgt veel credit, want zij heeft me gemotiveerd om buiten mijn comfortzone te gaan en niet vast te houden aan het verleden. Ik had een functie in de zakenwereld en was bang om dat op te geven, vanwege de financiële zekerheid die de baan me gaf. Zij zei: "Je kunt het. Zet die stap." Het lukte me eerder ook wel, maar er zaten gaten in het schip. We hebben nu een nieuwe boot. Die vaart een stuk beter. Minder gaten.Als je bij je kind bent, zie je dingen door zijn ogen en op een nieuwe manier. Het heeft me zoveel vreugde en perspectief gegeven toen ik mijn zoon August kreeg. Het maakt hem geen fluit uit of ik bovenaan het podium sta of niet, hij roep gewoon 'Dada' en dat was het. Soms denk ik, als ik me net voor de wedstrijd emotioneel wat instabiel voel: kon ik m'n zoon maar even vasthouden. Twintig seconden lang een dikke knuffel. En dan denk ik: Oké, ik ben er klaar voor. Let's go. Soms is dat alles wat je nodig hebt.Ik vind moeite doen belangrijker dan bijna al het andere. De resultaten zijn er vanzelf naar als je genoeg moeite doet. Ik wil dat mijn zoon dat ziet. Hij ziet fitness als een levensstijl. Hij reist ook met ons mee naar wedstrijden. Het eerste strand waar hij ooit is geweest, was in Frankrijk. Ik wil dat zijn leven vol beweging en cultuur zit, en ik wil dat hij ziet dat zijn vader het op de juiste manier voor elkaar bokst.Ik had nooit gedacht dat ik wereldkampioen zou worden, of daar zelfs in de buurt zou komen, maar naarmate ik mezelf op den duur ontwikkelde kwam ik steeds dichter bij dat doel. Ik bleef vooruitgaan op dat podium en ben nu op een punt waar het niet meer logisch is om het niet te proberen. Je bent zo dichtbij. De mindset is dus verschoven van 'maar wat doen' en daar goed in zijn naar mezelf volledig inzetten en de droom van het wereldkampioenschap najagen.

De Nike atleet heeft zijn zinnen gezet op de felbegeerde individuele titel en weet precies hoe hij de beste van het podium wordt: met doorzettingsvermogen.

Nike Training

Dylan Scott vertelt: hoe hij langzaam maar zeker Hyrox-kampioen werd

Exclusieve interviews met atleten

25 januari 1964. Zaterdag.The Beatles scoorden hun eerste nummer 1-hit in de Verenigde Staten met het nummer: "I Want to Hold Your Hand."En op een koude, regenachtige dag in Portland, Oregon, ontmoetten een coach en zijn voormalige atleet elkaar voor de lunch in het Cosmopolitan Hotel om een mogelijk zakelijk partnerschap te bespreken.Een uur later stonden Phil Knight en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/bill-bowerman-nike-s-original-innovator" target="_blank">Bill Bowerman</a> op en schudden elkaar de hand. Blue Ribbon Sports was een feit.Om te begrijpen hoe het kwam dat de twee mannen uit Oregon elkaar op dat moment ontmoetten, moeten we tien jaar terug in de tijd, naar een tiener die niet was geselecteerd voor het honkbalteam.

Het begin

Phil Knight groeide op in het zuidoostelijke deel van de stad Portland en ging naar Cleveland High. Hij was, zo vertelt hij, de laatste speler die niet werd geselecteerd voor het honkbalteam van tweedejaars en jonger. Een beslissing die zeer deed."Ik was er kapot van, maar mijn moeder zei 'Je gaat hier niet lopen kniezen. Of je neemt een krantenwijk of je gaat naar de atletiekbaan.' Die keuze was snel gemaakt. Ik ging naar de baan."Die beslissing zou zijn leven, en uiteindelijk zelfs de hele sportwereld, veranderen.Knight ging bij het atletiekteam en vond al snel zijn draai. Hoewel hij fysiek kleiner was dan zijn teamgenoten, was hij snel, competitief en niet bang om hard te werken.Tijdens een van zijn eerste wedstrijden stelde zijn vader William, een arbeidsrechtadvocaat die later de uitgever van de Oregon Journal zou worden, hem voor aan coach Bill Bowerman. De twee oudere mannen hadden samen gestudeerd aan de University of Oregon. Die dag ontmoette de jonge Knight voor het eerst de coach die later zijn leven zou veranderen.Inmiddels had hij al meerdere overwinningen en podiumplekken van lokale wedstrijden binnengesleept, genoeg om naam te maken binnen de competitieve highschool-scene van Oregon. Tijdens zijn junior-jaar las hij een kop die hem bijbleef: Bill Dellinger, een hardloper van de University of Oregon, had zojuist de mijl gewonnen tijdens de nationale kampioenschappen met Bowerman als coach."Het was verbluffend", zei Knight. "Het was een enorme kop in The Oregonian en vanaf dat moment kreeg ik door wat een fenomenaal programma Bill Bowerman had."

De hamburger onder de hardlopers

Hoewel hij klein en slank was, liet Knight zich hierdoor nooit tegenhouden. In 1955 speelde hij bij Clevelands basketbalteam voor het stadskampioenschap, werd hij tweede in de hardloopcompetitie op de 880 yard, en pakte hij de vierde plaats op het staatskampioenschap. Rond de herfst had hij zijn plek verdiend in het atletiek- en cross-countryteam van Bowerman aan de University of Oregon.De vader van Knight had al ver voor die eerste training bij Bowerman om advies gevraagd; een vroege aanwijzing van de band die de carrière van beide mannen zou bepalen. William Knight had Bowerman die herfst geschreven omdat hij benieuwd was of de coach dacht dat Phil moest kiezen voor een studie of voor het leger.Bowerman antwoordde met zijn kenmerkende mix van ongezouten eerlijkheid en betrokkenheid."Mijn eerste zorg is de educatie van je zoon", schreef hij. "Het is niet alleen maar pret en plezier. Het vereist hard werk om succesvol te worden in wat dan ook...het is een voorrecht om je zoon hier te hebben, en ook een verantwoordelijkheid voor mij, voor jou en voor hem."

Knight leerde al snel, net zoals al die eerstejaars vóór hem, wat ploeteren onder leiding van de bombastische Bowerman precies inhield. "Na mijn eerste jaar moest ik echt even nadenken en ik vroeg me af of ik wel terug wilde gaan naar die gekke vent", herinnerde Knight zich. "Ik besefte dat teruggaan betekende dat ik de dingen op zijn manier moest doen, want hij zou nooit veranderen. Dus ik ging terug."Die beslissing bleek een keerpunt te zijn. Bowerman zag dat Knight potentie had,&nbsp;niet als de beste hardloper, maar als een perfect proefkonijn. "Ik hoorde niet bij de besten in het team", gaf Knight toe. "Dus Bowerman kon mij als proefkonijn gebruiken zonder veel risico te lopen."Hij noemde Knight de 'hamburger' onder de hardlopers (solide basis, toegankelijk, doeltreffend) en hij zette hem in om vroege testmodellen van prototypes te testen. In augustus 1958 stuurde Bowerman een brief aan Knight met zijn trainingsplan voor de zomer met een PS: Als je toevallig een paar schoenen hebt die volgens jou goede hardloopschoenen kunnen zijn, stuur ze dan naar mij. Dan zorg ik dat ze klaar zijn voor je weer naar college moet.Het paar dat Knight die herfst kreeg, had een bovenwerk van wit materiaal met een rubberen coating, dat Bowerman later omschreef als "materiaal dat je ook zou kunnen gebruiken voor een afwasbaar tafelkleed". Ze waren simpel, functioneel en nog maar een glimp van wat er komen zou. De coach zou nog jaren nodig hebben om een productiepartner te vinden, maar in zijn missie om een snellere en lichtere schoen te maken had hij zijn eerste tester al gevonden.

Van baan naar business

Tegen de tijd dat Knight in 1959 afstudeerde in bedrijfskunde aan de University of Oregon was zijn focus verschoven van de baan naar het klaslokaal. De volgende stap was Stanford, waar hij zich inschreef om zijn MBA te halen.Aan het begin leek zijn pad wat onzeker. Maar tijdens zijn laatste jaar was er een vak met de naam 'Small Business Management' dat zijn aandacht trok. Tijdens dat vak zou hij het idee van zijn leven krijgen."Het was het enige vak in ondernemerschap dus het was een van de vakken die me het meest interesseerde", zei Knight.&nbsp;Hij kreeg een sterke band met zijn professor, Frank Shallenberger, die zijn studenten een simpele, open opdracht gaf: bedenk een nieuw bedrijf, leg vast wat het doel is en schrijf een marketingplan om het te ondersteunen.Knight had niet lang ervoor een gesprek tussen fotografen opgevangen bij de Oregon Journal, waar hij een zomerbaantje had tijdens zijn studie. Ze hadden het over de opkomst van goedkope Japanse fototoestellen die begonnen te concurreren met de bekendere en duurdere Duitse cameramodellen."Elektronica was een populair onderwerp op dat moment en de slimme studenten kozen er vaak voor om daarover te schrijven", zei Knight. "Maar ik wist helemaal niks van elektronica dus ik schreef ergens over waar ik wel iets van wist: schoenen."Met zijn ervaring als een van de testdragers van Bill Bowerman als basis, zette hij zijn eigen hypothetische bedrijf op. Rond 1962 werden Duitse sportschoenen steeds populairder in de VS: schoenen van hoge kwaliteit én met een hoge prijs. Knight zag een kans.Hij verwerkte het idee bijna letterlijk van de ene op de andere dag in een paper met een enkele gedurfde vraagstelling: Kunnen Japanse sportschoenen Duitse sportschoen vervangen zoals Japanse camera's ook Duitse camera's hebben vervangen?Knight beargumenteerde dat Japanse hardloopschoenen zowel op prijs als op kwaliteit zouden kunnen concurreren met de grootste Duitse merken. Knight kreeg een tien. Toen de opdracht voorbij was, kreeg hij het idee niet uit zijn hoofd. "Ik schreef een informatieverzoek aan bijna elke Japanse schoenenfabrikant die ik kon vinden."Slechts een bedrijf stuurde een antwoord: Kow Hoo Shoe Company uit Hongkong. De brief die was geschreven in gebroken Engels, was beleefd maar ontmoedigend."Helaas moet ik u informeren dat wegens gebrek aan [zulke] machines en materialen, we een dergelijk type schoen niet kunnen fabriceren en ik ben ervan overtuigd dat dit voor elke schoenmaker in Hongkong geldt. We zijn experts op het gebied van het fabriceren van golfschoenen, skateschoenen en bowlingschoenen etc."Het was niet het antwoord waar Knight op had gehoopt, maar het maakte niet uit. Er was een zaadje geplant dat niet lang daarna zou ontkiemen.Hij was gefrustreerd, maar zeker niet afgeschrikt, en al gauw zou hij de kans van zijn leven krijgen.Dat verhaal, en meer, komt aan bod in toekomstige video's van het Department of Nike Archives bij The Record.

Het Department of Nike Archives (DNA) werd oorspronkelijk uit nood geboren, maar wist door expertise en ambitie dat niveau ver te overstijgen. Inmiddels herbergt het honderdduizenden voorwerpen en oneindig veel verhalen.&nbsp;Het archief ontstond in de jaren 70 en kreeg in 2006 officieel de naam 'DNA'. Deze afdeling dient als cultuurbewaker en vernieuwer van het steeds veranderende en vertakkende verhaal van Nike. "Een besef van wie je bent en wat je doorstaan hebt, kan veel betekenen voor de motivatie, inspiratie en creativiteit. Dat is wat DNA biedt." – Phil Knight

Department of Nike Archives

Neem een kijkje achter de schermen van de beroemde zakendeal tussen Phil Knight en Bill Bowerman, de medeoprichters van Nike.

Nike Heritage

De handdruk waarmee het allemaal begon

Krijg een rondleiding over de internationale campus van NIKE, Inc. in Beaverton (Oregon, VS): een plek die niet alleen indruk maakt vanwege de omvang, maar ook door alles wat er gebeurt.Dit is niet gewoon een bedrijvenpark of een corporate hoofdkantoor. Het is een wereld op zich. En die wereld is gebouwd rondom sport, waar beweging, het landschap en het dagelijks leven op een allesomvattende manier samenkomen.De campus heeft een oppervlak van meer dan 160 hectare met gebouwen die zijn vernoemd naar legendarische atleten. De hardlooppaden voeren er langs voetbalvelden, een meer en baanbrekende innovatielabs waar de toekomst van sport wordt gewerkt. Het is een goed doordachte en groots opgezette omgeving.Afgelopen najaar kreeg deze stad-in-een-stad met duizenden werknemers een nieuwe naam: de Philip H. Knight Campus, als eerbetoon aan de medeoprichter en visionair met een eindeloos geloof in atleten en innovatie, die het bedrijf liet uitgroeien van een start-up tot een speler van wereldformaat.Maar lang voordat deze campus er was, vóór de omvangrijke atletiekbaan, het 11-baans zwembad, de klimwand van bijna 10 meter hoog, de vele atleetgebouwen of het wereldberoemde <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/topics/next-level" target="_blank">Nike Sport Research Lab</a>, had Nike helemaal geen hoofdkantoor. In 1964 heette het bedrijf nog Blue Ribbon Sports en was de setting een stuk eenvoudiger.

Voordat er een campus was

In april 1964 werd een lading van 300 paar schoenen afgeleverd bij het huis van Bill en Lota Knight in Portland. Hun 26-jarige zoon Phil Knight, bij vrienden beter bekend als 'Buck', was net begonnen met zijn schoenenbedrijfje en hij stapelde de schoenendozen op in de wasruimte in de kelder.Deze ruimte was dus het eerste kantoor van het bedrijf."Ik weet niet meer of ik gevraagd had of het mocht", zei Phill later in een interview met Department of Nike Archives. "Ik zette de schoenen er gewoon neer."

Vanaf daar laadde Knight de schoenen in in zijn Plymouth Valiant om vervolgens naar highschools in Portland rijden, om de waar direct aan hardlopers te verkopen. Soms hadden de atleten geen geld bij de hand en dan kwamen ze later langs bij het huis om een paar te kopen."Het was best wel bijzonder dat ze het konden vinden", zei Knight. "We zaten precies in een kleine straat waar je niet makkelijk kwam."Toen Knights bedrijf, Blue Ribbon Sports, langzaamaan begon te groeien, verhuisden ze uit de kelder van zijn ouders, maar echte stabiliteit liet nog jaren op zich wachten.Het eerste echte kantoor werd in 1967 geopend, in een klein gebouw op de hoek van de SE 50th en Powel Boulevard in Portland. De huur was maar 50 dollar per maand."Het was goedkoop," zegt Knight. "Goedkoop en beschikbaar."Binnen was een kleine ruimte die dienstdeed als huis, kantoor, opslagruimte, verkoopkantoor en winkel. Bestellingen werden achterin ingepakt, facturen werden opgesteld aan het bureau voorin en verzendingen werden handmatig verstuurd."Als we een bestelling binnenkregen, dan liepen we naar achteren om de schoenen in een doos te stoppen," herinnert Bob Woodell zich, een van de eerste medewerkers en de eerste chief operating officer van het bedrijf. "Daarna gingen we naar voren om de factuur te typen, het adres op te schrijven en de enveloppe te frankeren. Dan deden we het pakketje op de post. In die dagen waren we in de zevende hemel als we een bestelling van tien paar schoenen binnenkregen." Het was niet echt een rustige kantooromgeving. Om precies vier uur 's middags ging de jukebox bij de buren van Pink Bucket Tavern aan en dreunde de muziek door de muur heen."Je kon de klok erop gelijk zetten", weet Woodell nog. "Boem, boem. Dan wist je dat het vier uur was."Het Powell-kantoor was de eerste halte van de nomadische weg die het jonge schoenenbedrijf zou afleggen.De tien jaar erna zou Blue Ribbon Sports meerdere malen verhuizen, van de eerste kantoren in het zuidoosten van Portland, naar het Horace Mann-gebouw in Tigard, vervolgens naar Beaverton en weer terug naar Tigard, vlak bij Nimbus Drive, voordat het bedrijf opnieuw terugkeerde naar Beaverton, waar het opereerde vanuit twee kantoren aan Murray Boulevard die intern bekendstonden als 'Murray I' en 'Murray II'. Intussen opende het bedrijf aan Burnside in Portland ook het eerste aparte productmagazijn, los van de kantoorruimtes. Rond diezelfde tijd had het bedrijf ook een nieuwe naam aangenomen: &nbsp;Nike, naar de Griekse godin van de overwinning.In de vroege jaren 80 waren Nike medewerkers verspreid over meer dan 20 kantoren in heel Portland. Het bedrijf groeide snel, maar het had nog geen echte thuisbasis.

Een plek om als team samen te komen

Nike wist dat ze iedereen op één locatie moesten samenbrengen."We werkten vanuit gebouwen verspreid over heel Washington County", zegt Knight. "Als we naar een centrale plek konden verhuizen, dachten we dat we de communicatie tussen verschillende afdelingen konden verbeteren."Er speelde ook een perceptieprobleem. Het bedrijf groeide uit tot een grote wereldspeler, maar dat was nog niet zichtbaar voor de buitenwereld.

"We begonnen voet aan de grond te krijgen, maar we hadden nog geen echte aanwezigheid", vertelt Jim Robison die zich in 1979 aansloot bij het bedrijf en later zou meehelpen bij het leiden van het campusproject. "Mensen reisden vanuit Azië en Europa en kwamen aan bij een gebouw van iets meer dan 3500 vierkante meter tegenover de K-Mart. Dan moesten ze weer terug in de auto om ergens anders heen te gaan voor een meeting, en na die afspraak, moesten ze weer in de auto stappen om terug te gaan."Nike had meer nodig dan ruimte alleen. Het had een omgeving nodig die hun weg naar succes zou reflecteren.

In 1984 vond het bedrijf die fysieke plek ten noorden van hun bestaande kantoren in Beaverton. Nike kocht de grond voor 5,5 miljoen dollar in contanten, waarmee het bedrijf de locatie veiligstelde voor de toekomstige permanente wereldcampus.Maar de bouw begon niet meteen."We besloten nog niet met de bouw van het hoofdkantoor te beginnen tot we echt begrepen waar ons merk voor stond", zegt Knight.Dat inzicht kwam in 1987, toen Nike<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/full-court-press-how-nike-found-its-footing-in-college-basketball" target="_blank">de kernidentiteit van het bedrijf vaststelde</a>&nbsp;."Tegen 1987 besloten we dat we ons wilden richten op performance", zegt Knight. "We gingen terug naar onze roots, dat was onze focus."En met de beantwoording van de ene vraag werd meteen een nieuwe vraag gesteld: als Nike een wereldwijd bedrijf ging worden, hoe zou dan het hoofdkantoor eruit moeten zien?

Naar een plek met een identiteit

Toen de bouw begon, was het doel niet alleen om mensen samen te brengen. Het doel was om een plek te creëren die compleet anders zou voelen dan de kantoren waar het bedrijf uitgegroeid waren."We wilden een campussfeer, want uiteindelijk is iedereen van binnen een student", zegt Knight. "We wilden een plek waar je je werk gedaan kon krijgen, maar ook een plek waar je echt wilde zijn." Dat idee werd de basis voor alles wat er zou volgen.

Het nieuwe hoofdkantoor zou geen hoogbouwproject worden, maar een verzameling gebouwen rondom gedeelde ruimtes waardoor het meer het gevoel van een universiteit dan een bedrijvenpark moest oproepen. Er zou ruimte zijn om te bewegen, samen te komen en na te denken.&nbsp;De eerste gebouwen werden ontworpen met plekken om te eten, elkaar te ontmoeten en tot rust te komen. Het Joan Benoit Samuelson-gebouw werd bijvoorbeeld als een studentencomplex ontworpen, met een kantine, kleine winkeltjes en informele ontmoetingsruimtes waar medewerkers gedurende de dag konden komen. Wekelijkse bijeenkomsten zoals de 'Thirst Thursday' zomer-biergarten dienden als een plek waar medewerkers met verschillende functies en rangen konden samenkomen, om de grenzen tussen afdelingen te laten vervagen.

"Iedereen, van nieuwe medewerkers tot senior managers, kwam bij elkaar en dronk een biertje", vertelt Nike historicus Scott Reames. "Er heerste een ontspannen sfeer waardoor medewerkers stoom konden afblazen en Nike collega's van andere afdelingen konden ontmoeten."Verderop staat het Bo Jackson Fitness Center; bedoeld als recreatieruimte van de campus met fitnessfaciliteiten en sportvelden voor interne competities."Het idee was dat medewerkers elke werkdag de hele tijd samen zijn: in hun kantoor, tijdens de lunch, in de sportschool en op de hardlooppaden. Deze nabijheid zorgde voor spontane interacties, samenwerkingen en een gevoel van community", zegt Reames.

De integratie van natuurlijke elementen

De natuur moest niet verdwijnen maar echt onderdeel zijn van het design. Sterker nog, het was het middelpunt van de campusIn het hart van de campus werd een meer aangelegd, met de gebouwen eromheen. Het water en het landschap werden niet gezien als obstakels, maar als elementen om mee te werken. De campus werd dus om de omgeving aangelegd, zonder dat de bestaande natuur moest worden aangepast.

De aarde die was uitgegraven voor het meer, werd gebruikt als berm om de campus heen, een stille buffer van bomen die het bedrijf afscheidde van de buitenwereld, waardoor tegelijkertijd hardlooppaden ontstonden die de hele campus over liepen.Het resultaat was een goed doordachte omgeving. Knight was geïnspireerd door het contrast tussen het dichtbevolkte stadsleven en de serene interieurs die hij in Japan had gezien, en stelde zich een plek voor die rust moest bieden na de intensiteit van zakelijke reizen."Je gaat naar buiten om te strijden", zegt hij, "en als je thuiskomt wil je een plek die vredig aanvoelt."

Ook de gebouwen zelf gaven dat gevoel. De gebouwen bleven in het begin relatief laag en lagen redelijk ver uit elkaar in het landschap, om optimaal gebruik te maken van licht, ruimte en de omgeving. Toen er meer grond beschikbaar kwam, besloten Knight en het managementteam dat ze liever extra gebouwen van maximaal vier verdiepingen wilden neerzetten, dan de lucht in wilden gaan met hoge torens. Binnen lag de nadruk in het ontwerp op openheid en beweging, met elementen zoals extra brede trappenhuizen voor meer daglicht, ook als dat ten koste ging van kantoorruimte.Vanaf het begin was de campus niet slechts gebouwd als bedrijfsruimte. De campus moest de identiteit uitstralen van een bedrijf dat werd gevormd door atleten en de omgeving waarin ze zich bewegen.

Gebouwd rond atleten

De campus kreeg steeds meer vorm en zelfs de namen van de gebouwen waren in lijn met de bedrijfswaarden.In de eerste plannen werden de gebouwen aangemerkt als A, B of C, maar dit werd al gauw vervangen door een systeem dat beter aansloot bij de sportcultuur bij Nike."Ik zei, 'als je onze gebouwen zo wilt noemen, wordt dat nog wel een dingetje'", herinnerde projectleider Howard Slusher zich. "Het past niet bij wie we zijn. Waarom geven we ze niet de namen van onze atleten?"Dat idee gaf het plan een nieuwe richting. Gebouwen werden vernoemd naar atleten die uitblonken in hun sport; Hall of Famers, mensen die met kop en schouders boven de rest uitstaken.De eerste gebouwen kregen de namen van iconen zoals Steve Prefontaine, Joan Benoit Samuelson en Michael Jordan, een aanpak die werd voortgezet toen de campus verder uitbreidde.

De originele campus werd in twee jaar gebouwd: in 1990 werd begonnen met gebouwen zoals het Mike Schmidt- en Michael Jordan-gebouw, en in 1992 was het Nolan Ryan-gebouw het slotstuk.Voor de allereerste keer had het bedrijf een plek die was ontworpen voor hun manier van werken, die bovendien paste bij hun toekomstbeeld.Het was niet slechts een hoofdkantoor. Het was het fundament."Door de Footwear Design en Apparel Design teams samen te brengen ontstond er plotseling een geweldige synergie", aldus voormalig Design Director Wilson Smith, die meer dan veertig jaar voor het bedrijf werkte. "Er zat alleen een brug tussen de twee verschillende zijden van het gebouw...Ik geloof niet dat het toeval is dat de jaren 90 onze gouden periode van productdesign waren."

Uitbreiding en vernieuwing

De groei kwam al snel. In golfbewegingen.Tegen het einde van de jaren 80 ging de bouw gelijktijdig op met de groei van het bedrijf en nieuwe gebouwen werden aan de campus toegevoegd zodra de vraag toenam. Nike nam het hoofdkantoor in 1990 officieel in gebruik, waardoor medewerkers die jarenlang verspreid over de regio hadden gewerkt voor het eerst op één locatie terechtkwamen.Het momentum hield aan. Binnen tien jaar breidde Nike de campus aanzienlijk uit en verdubbelde de omvang, terwijl het bedrijf in de jaren 90 bleef groeien. Gebouwen werden nog steeds naar atleten vernoemd, met nieuwe gebouwen zoals het Ken Griffey, Jr.-, Mia Hamm- en het Jerry Rice-gebouw, waardoor de band tussen het bedrijf en zijn sporters werd versterkt.

De volgende fase ging niet alleen over omvang maar ook over mogelijkheden.Eind jaren negentig en begin jaren 2000 ontwikkelde de campus zich mee met een bedrijf dat niet langer bouwde vanuit voorzichtigheid, maar vanuit vertrouwen in de eigen koers."De originele campus was zo gebouw dat als Nike in zwaar weer terechtkwam, en dat was een angst in 1980, een of meer van de gebouwen verkocht of verhuurd konden worden aan een ander bedrijf", legt Reames uit. "Maar door de explosieve groei in de jaren 90 ontstond het idee dat er voor de tweede uitbreiding van de campus geen backup-plan nodig was en het ontwerp van de nieuwe gebouwen weerspiegelt dat gevoel van vertrouwen."De nieuwe faciliteiten waren groter en ontworpen om een snel groeiend werknemersaantal te ondersteunen en de toenemende complexe behoeften van een wereldwijd merk. Toevoegingen zoals het Tiger Woods Center uit 2001 zorgden voor een plek voor grootschalige bijeenkomsten, van sales-meetings tot productlanceringen, waar voorheen externe ruimtes voor gebruikt werden. Elk gebouw betekende niet alleen een uitbreiding van de ruimte die Nike had, maar ook een uitbreiding van de mogelijkheden.

Die evolutie mondde uit in een grootschalige, moderne uitbreiding die de campus opnieuw vormgaf.Eind jaren 2010 begon Nike met een enorm ontwikkelingsproject waarbij drie grote nieuwe gebouwen op honderden hectares werden gebouwd, met meer dan 100.000 vierkante meter aan nieuwe ruimte. De uitbreiding had een andere architectuurstijl; donkere tinten, meer minimalistische structuren en ontworpen met duurzaamheid, performance en samenwerking als sleutelelementen. Onderzoek, design en productcreatie kwamen dichter bij elkaar dan ooit."Het management van Nike wilde architectuur van wereldklasse die de ethos van het merk en de leiderspositie van Nike zou uitstralen", zegt Gene Sandoval, partner, ZGF Architects, die verantwoordelijk was voor het ontwerpproces van het Sebastian Coe-gebouw dat geopend werd in 2018. "Seb Coe werd ontworpen als weerspiegeling van beweging, dynamiek en als creatieve kantoorruimte vol inspiratie in het midden van het North Wood Forest."Nike had een duidelijk beeld voor ogen. Toen Sandoval de plannen aan Knight en Howard Slusher liet zien, zeiden ze 'het mag groter'." De filosofie van Knight was simpel: als Nike dit ging doen, gingen ze het groots doen. Sandoval zegt dat het hem steeds weer opviel hoe serieus er werd omgegaan met het idee dat de architectuur de cultuur en waarden van het merk moest uitdragen.Die visie was doorslaggevend voor ieder detail van het Seb Coe-gebouw. Het gebouw midden in het North Wood Forest, waar het eerst ook naar vernoemd was, werd ontworpen met behoud van de omgeving. Ze moesten zoveel mogelijk bomen laten staan en de binnenkant moest voelen alsof je één bent met de omliggende bossen. Dit komt sterk naar voren in de kantine met ramen die van vloer tot plafond reiken met uitzicht op het bos. Het gebouw moest voelen alsof het geworteld was in Oregon.De zwevende constructie aan de voorzijde, met een waterelement ervoor, behoort tot het meest opvallende deel van het gebouw. De oorspronkelijke ontwerpen gingen uit van een zwevende constructie van ongeveer 18 meter. Maar toen Sandoval de plannen aan Mark Parker liet zien, wilde hij meer. Uiteindelijk kwamen ze uit op het dubbele. Met een hoogte van ruim 36 meter is het een technisch meesterwerk; uniek in Oregon.Het toppunt van de architectonische transformatie was het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/inside-the-nike-sports-research-lab-lebron-james-innovation-center" target="_blank">LeBron James Innovation Center</a>, dat werd geopend in 2021 en dat symbool staat voor de verandering van productontwikkeling bij Nike. Het middelpunt was het baanbrekende Nike Sport Research Lab (NSRL), een innovatief lab van wereldklasse dat gebouwd is om atleten in beweging te onderzoeken. Met de honderden camera's met bewegingssensor, duizenden krachtplaten en geavanceerde testruimtes kunnen onderzoekers, ontwerpers en ingenieurs in het laboratorium de performance in real-time onderzoeken en de uitkomsten direct vertalen naar innovatieve oplossingen."Het NSRL is het epicentrum waar we samenwerken met atleten van verschillende disciplines, achtergronden, vaardigheden en sporten", zegt Matthew Nurse, Chief Science Officer bij Nike.Het LeBron-gebouw staat voor een sprong voorwaarts in de sportwetenschap, maar het Serena Williams-gebouw<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/inside-the-serena-williams-building" target="_blank"> is een weerspiegeling van de ambitieuze investering in creativiteit.

Het gebouw, dat in 2022 werd geopend, is met meer dan 93.000 vierkante meter het grootste op de campus en een van Nike's belangrijkste designprojecten. Teams uit productontwikkeling, insights en merchandising komen er samen in een omgeving die ontworpen is om samenwerking te stimuleren en ideeën sneller van concept naar uitvoering te brengen. Speciale labs, immersieve omgevingen en enorme showrooms geven de teams de mogelijkheid om ideeën te testen, visualiseren en op schaal te verfijnen."Het hele gebouw laat je versteld staan", zegt Serena Williams over het gebouw dat haar naam draagt. "Elk element, waar je ook heengaat, is een inspiratiebron."De meest recente toevoegingen vormden het begin van een nieuwe fase voor de campus, een fase die niet zozeer wordt gekenmerkt door groei maar door integratie. Wetenschap en creativiteit, onderzoek en ontwerp, allemaal naast elkaar.

Een bijzondere werkplek

Uiteindelijk hebben tientallen jaren van doordachte beslissingen geleid tot iets heel bijzonders op de Philip H. Knight Campus: een plek waar op wereldwijde schaal wordt gewerkt, maar die tegelijkertijd aanvoelt als een persoonlijke thuisbasis voor alle teamleden.Voor bezoekers die er voor het eerst komen, is het meteen voelbaar. Wie over de campus loopt, merkt hoe open velden en met bomen omgeven paden je gevoel voor afstand veranderen. Van de ene kant naar de andere kan wandelen kan 15 minuten duren en de omgeving verandert voortdurend, van open vlaktes tot prachtige plekjes die verborgen zijn in het landschap. Zoals voor elke bijzondere plek geldt: de mensen zorgen voor de energie. Teamleden komen elkaar tegen tussen afspraken door en midden in een gesprek of al wandelend ontstaan momenten die meer doen denken aan een universiteitscampus dan aan een kantooromgeving, terwijl bekenden gedurende de dag in het voorbijgaan naar elkaar zwaaien.

Het is het soort gebouw dat Phil Knight al in het beginstadium voor ogen had. Ergens waar je terugkomt om op te laden zodat je er weer op uit kunt gaan."Ik heb dertig jaar voor Nike gewerkt en heb het bedrijf vervolgens 17 jaar grondig bestudeerd als bedrijfshistoricus en ik geloof echt dat de creatie van wat nu de Philip H. Knight Campus is, heeft gezorgd voor een ongekende periode van creativiteit en innovatie", aldus Reames.&nbsp; Als Nike de kern is, dan zijn de medewerkers de elektronen, die door hun samenkomst energie, licht en ideeën creëren."

Een nieuwe naam, een blijvende legacy

Al meer dan drie decennia staat de campus bekend als Nike World Headquarters, het hart van een bedrijf dat vanuit een kelder is uitgegroeid tot een wereldspeler.In 2025 werd het hoofdkantoor omgedoopt tot Philip H. Knight Campus om de band met de mede-oprichter te benadrukken."Dit is meer dan slechts een naamwijziging", schreef <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/elliott-hill-ceo-of-sport-interview" target="_blank">Elliott Hill, President en CEO van NIKE, Inc.</a>, in een brief aan Nike medewerkers. "Het is een eerbetoon aan de man die met zijn visie een internationale beweging in gang zette. En het is een reminder voor iedereen die in deze gangen en over deze velden loopt aan wat er mogelijk is als overtuiging en actie samenkomen."De nieuwe naam wordt officieel doorgevoerd op 21 mei 2026, een moment waarop de Nike community zich schaart achter het verleden en de toekomst van een plek die het bedrijf al meer dan 35 jaar heeft gevormd.In die zin is de naamswijziging niet zozeer een nieuw hoofdstuk, maar eerder een vervolg op het verhaal dat Nike al zo'n tijd aan het schrijven is. Van de wasruimte in de kelder tot een wereldwijd hoofdkantoor van honderden hectare; maar een ding is niet veranderd: het geloof in atleten en innovatie en het vertrouwen dat het beste nog moet komen.

We zijn van de wasruimte in de kelder naar een wereldwijd hoofdkantoor van ruim honderd hectare gegaan, maar één ding is niet veranderd: het geloof in atleten en innovatie en het vertrouwen dat het beste nog moet komen.

Het complete verhaal achter de wereldcampus van Nike

Tekst: <a rel="noopener noreferrer" href="/company/people/department-of-nike-archives" target="_blank" class="ql-size-small">Department of Nike Archives</a> In 1971 was Watergate nog gewoon een hotel, NASA bereidde de Apollo 15-missie voor en een klein bedrijf uit Oregon had zojuist zijn eerste paar schoenen verkocht.De schoen, een voetbalschoen genaamd de 'Nike', werd verkocht voor $ 16,95. Het belangrijkste kenmerk was de streep in de vorm van een vinkje, ontworpen door een student aan de Portland State University voor $ 35. De schoen zelf is niet blijven hangen maar het logo des te meer.Op dat moment was Nike nog niet het wereldwijde sportmerk dat het later zou worden. Phil Knight en Bill Bowerman werkten nog onder de naam Blue Ribbon Sports, een klein bedrijf waarmee ze Japanse hardloopschoenen verkochten. Maar de contracten met hun leverancier liepen af en Knight wist dat ze voor de toekomst van het bedrijf meer nodig hadden dan alleen het product van een ander. Hiervoor had BRS een eigen schoen nodig, en daarmee een eigen identiteit.In februari datzelfde jaar liet Knight een zwarte voetbalschoen met witte zool produceren in een fabriek in Mexico. Hij had een merkteken nodig om de schoen te onderscheiden van de Onitsuka Tiger-modellen. Hij benaderde Carolyn Davidson, een designstudent die hij had ontmoet terwijl hij boekhoudkunde doceerde aan Portland State.Twee jaar daarvoor had hij Davidson tegen een klasgenoot horen zeggen dat ze geen geld had voor een cursus olieverfschilderen. Knight bood haar $ 2 per uur om grafieken en graphics te maken voor zijn kleine bedrijf. Uiteindelijk ging ze ook advertenties, brochures en catalogi ontwerpen. Nu gaf hij haar een grotere opdracht: een streep voor op de zijkant van een schoen.

Davidson schetste een stuk of zes ontwerpen. Knight vroeg in een Tigard-kantoor de mening van twee werknemers, waaronder Jeff Johnson, de eerste fulltime-medewerker van Nike. Geen van de designs maakte echt indruk. "Het kwam erop neer dat we moesten kiezen welk design we het minst slecht vonden", herinnert Johnson zich.Ze kozen voor het gebogen vinkje van Davidson. Ze vond dat het beweging uitbeeldde. Knight had zijn twijfels. "Ik ben er niet weg van", zei hij tegen haar. "Maar ik zal er vast aan wennen."De streep, die toen nog niet Swoosh werd genoemd, werd meteen naar Mexico gestuurd zodat de productie kon beginnen. Davidson stuurde Knight een factuur voor $ 35.

Het waren die eerste schoenen waarop het nieuwe merkteken de wereld in werd gestuurd, maar het zag er op elk model weer anders uit. Op sommige schoenen was de streep lang uitgerekt. Op andere was het logo meer in elkaar gedrukt. Een hardloper maakte de grap dat de meer gebogen versie deed denken aan een 'dode vis'. De fabrieken stikten het logo allemaal op hun eigen manier en de designers pasten de hoek aan op basis van de vorm van de schoen.

Toch werd de streep al gezien op de juiste plekken. Tijdens de marathon van Boston in 1972 kwamen twee van de snelste Amerikaanse lopers over de finish in schoenen met het design van Davidson erop. Dit was het debuut van de Swoosh in een grote race. Het bedrijf gebruikte deze mijlpaal het jaar daarop in de marketing.Kleding bleek een andere uitdaging. Op shirts en tassen zag het asymmetrische logo er vreemd uit. Johnson experimenteerde met meerdere Swooshes in een uitwaaierende cirkel, later ook wel bekend als het 'Sunburst' of 'Pinwheel' logo. Het was geïnspireerd op het ontwerp van de Olympische Spelen van 1972, wat Nike een opvallend logo gaf voor op warming-up- en teamkleding.

Geoff Hollister, de derde werknemer van Nike, &nbsp;die later de eerste marketingactiviteiten van het bedrijf aanstuurde,&nbsp;drukte de Sunburst op singlets en trainingspakken. Hij bedacht ook originele manieren om de Swoosh losstaand te gebruiken. In 1974 bezocht Steve Prefontaine een bijeenkomst in Tacoma in een trainingspak met een losse, omgekeerde Swoosh over de borst. Dat was de eerste keer dat het logo losstaand te zien was op kleding.In die eerste jaren was het design niet bepaald consistent. Sommigen noemden het de 'stripe'. Anderen vonden het er raar uitzien, een beetje uit balans zelfs. Maar bij de grote marathons, olympische kwalificaties en op de borst van de beroemdste hardloper van Amerika, deed het logo al wat het moest doen: het bleef hangen.Wat begon als een aarzelende keuze (de schets van een student, die halsoverkop naar een fabriek werd gestuurd), was uitgegroeid tot het symbool van Nike's eerste overwinningen. De Swoosh was nog niet het wereldwijde icoon dat het later zou worden, maar bleek al indruk te maken.

In de decennia na die eerste voetbalschoen heeft de Swoosh talloze vormen aangenomen. De Swoosh werd in de jaren '70 gedrukt in opvallend Helvetica, aan miljoenen getoond in de Americanfootball-reclame van Dennis Hopper in 1993, geëtaleerd op de muren van Niketown Portland en gezien op petten tijdens Wimbledon. Het logo is vergroot, verkleind, vermenigvuldigd, en soms zelfs te veel gebruikt. Het wordt bewaakt door de 'merkpolitie' van Nike, met trots gedragen door atleten en op de hak genomen door critici.Bij al die verschuivingen was er één constante: de Swoosh. Wat begon als een snelle schets door een student, is uitgegroeid tot een van de meest herkenbare symbolen ter wereld. Het is meer dan een streep. Het staat symbool voor snelheid, innovatie en mogelijkheden.

Voordat Nike een wereldwijd sportmerk was, was het een jong bedrijf op zoek naar een opvallende visuele identiteit. Lees hier het echte verhaal achter de Swoosh.

Het Nike Swoosh logo: van een bescheiden begin naar een wereldwijd icoon

Meer dan 50 jaar geschiedenis en erfgoed

Een montage van clips waarin je ziet hoe NIKE, Inc. elke atleet inspiratie en innovatie biedt, met als boodschap: iedereen die een lichaam heeft, is een atleet.

WE SERVE KIDS, PROS, DREAMERS, WOMEN, TEAMS, COACHES, MEN, BEGINNERS, GIRLS, REBELS, ATHLETES.* *Iedereen die een lichaam heeft, is een atleet