De rust die Cade Cunningham uitstraalt, komt niet uit de lucht vallen

Ik ben een slechte verliezer. Dat komt doordat mijn vader zo competitief was. Doordat hij en mijn moeder allebei zo hard werkten. Mijn oudere broer en zus deden allebei al aan sport en daarom wilde ik dat ook doen. En goed ook. 

Ik wilde net als mijn broer zijn. Het begon allemaal toen ik 4 was. Toen zag ik mijn broer basketballen en werd ik op slag verliefd op de sport.

In Dallas wordt er overal gebasketbald. Er is heel veel talent en er heerst een echte sportcultuur. Op die leeftijd is het zo belangrijk om goede sporters om je heen te hebben en om zelf op juniorniveau te sporten. Dan leer je hoe het is om wedstrijden te spelen en zie je andere kinderen die je uitdagen. Arlington staat daar niet om bekend, maar voor ons is dat wel zo daar. Als je er zelf vandaan komt, weet je wel hoe het is.

Ik probeer altijd iets mee te nemen uit eerdere offseasons. Ik probeer efficiënter te worden in mijn training en hoe ik aan mijn skills werk. Ik probeer aan beide kanten van de bal meer allround te worden en me ook mentaal goed voor te bereiden. Dan werk ik veel een-op-een en ook wel in mijn eentje. En om het echte werk na te bootsen, heb je het meest aan vijf-tegen-vijf. Dus dat probeer ik veel te doen. Ik probeer zo goed mogelijk voor mijn lichaam te zorgen.

Zelfvertrouwen speelt zo'n grote rol bij je ontwikkeling als speler. Hoe ouder ik word, des te serieuzer ik dat neem. De basketbalwereld is supercompetitief. Bij elke wedstrijd moet je op het hoogste niveau presteren, vooral als point guard. Je moet duidelijk aanwezig kunnen zijn. Als junior was ik atletisch goed en bovendien groter en sterker dan veel andere spelers. De overstap naar de NBA was echt wennen, omdat ik ineens tegenover volwassen mannen stond. Naarmate ik ouder word, kom ik steeds dichter bij het ideaalbeeld dat ik voor mezelf als basketballer voor ogen heb.

Tegenslagen zijn enorm vormend. Al die verliespartijen hebben me gevormd tot de speler die ik vandaag de dag ben, met de manier van winnen die jullie van me gezien hebben. We zijn er nog lang niet, maar ik haal zeker wel kracht uit de tegenslagen uit mijn leven. Verliezen is op het moment zelf echt heel lastig, zeker als je zo vaak verliest als wij deden. Maar kijk ik naar wat ik heb meegemaakt? Dan zie ik dat ik van verliezen geen loser ben geworden. Ik voelde me nog steeds een winner, iemand die winst uit verlies haalt. Ik heb moeten ontdekken hoe je in de NBA kunt winnen en na verloop van tijd begon dat ook te lukken. Ik ben er nog niet helemaal.

De beste coaches die ik heb gehad, waren streng. Van die gasten heb ik het snelst het meest geleerd. Ik vind het heerlijk om me te omringen met mensen die veel over basketbal weten. Die kennis gebruik ik om zelf beter te worden. Als je niet diezelfde insteek heb? Dan zijn we geen match.

Ik hoef mezelf niet te bewijzen als leider. Ik probeer de leider te zijn die ik zelf zou willen en dan volgen mensen me vanzelf. Je moet ook de menselijke kant van je team genoten kennen. Hoe kun je ze prikkelen en motiveren? Hoe reageren ze? Maar ook: hoe kun je ze het best benaderen? Het gaat erom dat je de juiste balans vindt van mensen behandelen hoe ze behandeld willen worden, zonder daarbij jezelf te verliezen.

Je moet goed blijven in de dingen waar je goed in bent. Ik sta waar ik sta doordat ik atletisch en een goede passer ben. Dat ga ik nooit uit mijn spel halen. Maar je moet ook naar de lelijke kant van jezelf durven kijken. Ik moet de beelden van mijn slechtste wedstrijden bekijken en daarvan leren. Ik moet in gesprek gaan met de echt grote spelers om erachter te komen hoe ze denken en wat ik van ze kan leren. Dat helpt me bij mijn ontwikkeling.

Als kind was LeBron mijn favoriete speler. Ik keek naar hem op vanwege zijn prestaties op het veld en hoe hij is als mens buiten het veld. KD was ook zo'n belangrijke invloed voor mij. En toen ik wat ouder werd, keek ik vaak naar beelden van Penny. Die lijkt qua lichaamsbouw op mij en zijn speelstijl sprak me aan. 

Als kind zeiden we altijd dat Barry Sanders de beste running back ooit was.Hij was de sterkste speler die je bij Madden kon kiezen. We hebben allebei aan de Oklahoma State en in Detroit gespeeld, dus hem überhaupt ontmoeten was al een hele eer. En dan blijkt hij ook nog fan van mijn speelstijl te zijn. Ongelooflijk, om zo'n legende achter je te hebben staan. Ik ben een groot bewonderaar van hem.

Ik heb altijd al op Nikes gespeeld. En als kind droeg ik ze ook altijd. Dat ik nu hier op de campus ben om mijn eigen lijn te starten? Dat is een droom en een grote eer. Als kind zag ik de beste atleten in welke sport dan ook altijd op Nikes spelen. En zelfs nu nog: ze stralen uit dat je de beste bent en geven je meer zelfvertrouwen.

Ik wil echt een heel goede basketbalschoen maken. De schoen moet mijn speelstijl accentueren en me beter helpen spelen. En voor mij draait alles om de ster. Mijn eigen logo, die ster, heeft een diepere betekenis. Ik wil graag licht de wereld in brengen, mensen inspireren en gemeenschappen helpen die het minder hebben dan ik. In die zin zie ik ieder mens als een ster: we kunnen allemaal ons licht met anderen delen. En ik wil iedereen het gevoel geven dat ze een ster zijn als ze mijn schoenen dragen.

Soms zet ik mijn telefoon uit. Mijn familie en vrienden zijn daar niet zo blij mee, maar een break van social media? Dat heb ik af en toe echt nodig. Ik ga zoveel mogelijk naar buiten, de zon in. Ik hou van afwisseling. Ik ga graag naar het strand, of golf of pickleball spelen. Wandelen, fietsen, ook allemaal goed. Is het in de zon? Dan ben ik erbij.