Toen de sprinter met de meeste medailles op de 100 meter ooit voor de laatste keer de baan op stapte, zei ze tegen zichzelf dat ze er klaar voor was, dat ze sterk was en dat dit haar wedstrijd zou worden. De volgende seconden zouden de bekroning van haar hele carrière worden.Met groen, geel en zwart haar achter zich aan wapperend en haar gouden nagels voor zich uitgestrekt, schoot <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-celebrates-shelly-ann-fraser-pryce" target="_blank">Shelly-Ann Fraser-Pryce</a>, de zelfverklaarde 'dochter van de aarde' die bij haar allerlaatste finish haar haar in de kleuren van haar land droeg, uit de startblokken tijdens de finale van de wereldkampioenschappen in het tot de nok gevulde Japanse Olympisch Stadion in Tokio. Ze eindigde haar carrière op de 100 meter zoals ze die 18 jaar geleden in Japan was begonnen: met onstuitbare snelheid, kracht en controle. Het was een duidelijk eerbetoon aan Jamaica, het land dat tijdens haar hele twintigjarige topsportcarrière onvoorwaardelijk achter haar had gestaan.In die decennia van dominantie, van het moment dat ze in 2008 als eerste Caraïbische vrouw olympisch goud op de 100 meter won, tot haar terugkeer als wereldkampioen in 2019 na de geboorte van haar zoontje Zyon, was Shelly-Ann het toonbeeld van dualiteit.&nbsp;Ze liet zich langdurig gelden op het kortste en meest intense atletiekonderdeel, straalde vrouwelijkheid en zelfexpressie uit in een fysiek veeleisende sport, en bewees dat het moederschap en sportieve topprestaties naast elkaar kunnen bestaan.Wat atleten in het algemeen, en meisjes in het bijzonder, kunnen leren van Shelly-Ann, is de moed om je eigen wedstrijd te lopen, op jouw voorwaarden. Om erop te vertrouwen dat je niet gedefinieerd wordt door de tegenslagen waarmee je te maken krijgt, maar door de manier waarop je ermee omgaat. En het besef dat zolang je in jezelf gelooft en hard en gedisciplineerd werkt, dat evenwicht mogelijk is. Tussen dromen en familie, carrière en geschiedenis schrijven.Dus voor die boodschap en voor die 276 ongelofelijke wedstrijden en finishes: Shelly-Ann, bedankt.Hieronder vind je een kijkje achter de schermen in Tokio bij de laatste dagen van de carrière van deze G.O.A.T.

Die schoenen. Dat haar. Die finish. Tijdens de wereldkampioenschappen atletiek van 2025 in Tokio sloot Shelly-Ann, vijfvoudig wereldkampioen, haar carrière af op haar eigen manier.

Sofieke van Bilsen (29) is een Nederlandse fotograaf met een passie voor beeldende fotografie. Ze is de vaste fotograaf van het Duitse vrouwenvoetbalteam en was de teamfotograaf voor het Duitse Olympische team in Parijs 2024. Ze werkt nauw samen met Nike atleten als Faith Kipyegon, Eliud Kipchoge en Sifan Hassan.In haar foto's is ze altijd op zoek naar beelden die een duidelijk verhaal vertellen, met de nadruk op de link tussen sport en emotie. Het liefst legt ze de rauwe momenten achter de schermen vast, plus de verhalen die de toeschouwer nooit te zien krijgt en alles daar tussenin. Zo legt ze de essentie van de sport vast.Vanuit haar spontane persoonlijkheid legt ze makkelijk contact met mensen. De atleten met wie ze werkt, zijn dan ook dol op haar. Haar relaxte en spontane karakter vult ze aan met ongelooflijk veel talent en de skills om in een omgeving te werken waarin atleten onder hoge druk staan.

Sofieke van Bilsen

Nike Running

Foto-essay

Icoon Shelly-Ann Fraser-Pryce liep haar laatste 100 meter op haar eigen voorwaarden

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens reizen door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur. LeBrons carrière heeft verschillende tijdperken doorlopen, en zijn vele tours door het land sinds 2005 stonden voor verschillende waarden. Hieronder vind je enkele van zijn meest memorabele momenten in het land.

2005-2009

LeBron begon zijn eerste tour in Peking in augustus 2005. Hij werd uitgenodigd om de prijsuitreiking bij te wonen van het Nike Battlegrounds toernooi, maar toen hij weer vertrok, was hij meer dan een toeschouwer geworden. Vanaf het moment dat hij in China aankwam, dacht hij dat zijn tour een uitwisseling van culturen kon worden die zijn wortels vond in een gedeelde liefde voor basketbal en een missie om de volgende generatie jonge spelers in China te inspireren. "Basketbal is niet alleen een sport, het verbindt mensen", zei hij.&nbsp;"Dit is een uitstekende leerervaring voor ons allemaal. Ik hoop dat ik kan blijven bijdragen aan de groei van de sport wereldwijd en de jeugd in China kan blijven inspireren om hun dromen na te jagen."

LeBrons legacy in China is verwerkt in versies van zijn schoenen die speciaal voor China zijn gemaakt. In 2007 verscheen LeBron James naast Mark Parker, destijds President en CEO van Nike, Inc., om zijn Nike Zoom LeBron V 'China' kleurencombinatie voor het eerst te tonen.

LeBron keerde in 2009, na zijn MVP-seizoen, terug naar Peking en werd er als een held ontvangen. Als deel van zijn reis doneerde hij gear en reikte hij beurzen uit voor de Zhenhua School, een school voor de kinderen van arbeidsmigranten in de voorsteden van Peking.

Om zijn seizoen te vieren kreeg LeBron een exclusief paar van de Nike Air Max LeBron VII. De ene schoen had een design geïnspireerd op Shenyang, 'Loyalty' genaamd, dat was ontworpen door de lokale artiest Ray Lei. De andere schoen had een op Shanghai geïnspireerd design, 'Family', dat was ontworpen door de lokale artiest Sic.

2011-2015

LeBron omarmde zijn rol als wereldwijd ambassadeur van het basketbal en richtte zich op de kans om China's jonge spelers te inspireren. In 2011 duurde zijn tour acht dagen en bezocht hij vier steden, waarbij hij het amateurbasketbal promootte met een reeks clinics en toernooien.

In 2012 had hij net weer een gouden medaille en kampioenschapsring op zak toen LeBron James enthousiast werd onthaald in Peking, waarbij hij een tour van vier dagen aftrapte als onderdeel van de&nbsp;Find Your Greatness campagne. "Grootsheid wordt gedefinieerd door hoeveel moeite je wil doen voor wat je doet", zei LeBron. "Grootsheid hoort bij overwinning. Het hoort ook bij het hoofd bieden aan tegenslag."

Toen LeBron in 2013 in China terugkeerde, had hij veel om te vieren: zijn tweede NBA-kampioenschap op rij en MVP-awards voor zowel het reguliere seizoen als de Finals.

In 2014 was LeBron James de eerste mentor die de selectie aankondigde voor Nike RISE, dat werd opgezet zodat spelers hun competitieve stijl konden verbeteren en hun vaardigheden verder konden ontwikkelen.

In 2015 werd Nike RISE 2015 verder ontwikkeld met led-velden en oefeningen met motion-tracking om de ultieme trainingservaring te creëren, de basisprincipes van basketbal aan te leren en de grenzen van sporttraining te verleggen.

In een emotionele finale werden vier spelers uitgekozen om China te vertegenwoordigen tijdens de World Streetball Championships.

2016-2019

Nadat hij in 2016 nog een NBA-titel pakte, werd LeBron in Guangzhou ontvangen met een grootse kampioenschapsparade, waarbij er tienduizenden fans op straat stonden, veel van hen in Cavs #23-shirts. Dit toonde aan in welke mate James' legacy zijn weg had gevonden in Azië.&nbsp;Zijn More Than an Athlete campagne inspireerde jonge spelers zodat ze basketbal gingen beschouwen als een manier om sociale veranderingen teweeg te brengen.

Na een warme ontvangst door duizenden fans bracht hij het merendeel van zijn tijd in Peking door, waar hij samen trainde met leden van het Chinese basketbalteam voor junioren en de spelers coachte.

Tijdens schoolbezoeken in Peking deelde LeBron zijn eigen basketbalervaringen met jonge atleten en benadrukte hij de rol die hard werken, toewijding en geloof in zichzelf hadden gespeeld in zijn succes.

In 2018 begon de eerste dag van zijn More Than an Athlete tour in Shanghai met een paneldiscussie met studenten van de Shanghai Theatre&nbsp;Academy en eindigde met een potje spelen in een park. Honderden fans kwamen naar het veld om hem te zien spelen, in de hoop een glimp op te vangen van het icoon.

Deze maand vloog LeBron naar China voor zijn Forever King tour, zijn 15e tour in het land die 20 jaar na zijn eerste tour in Azië plaatsvindt. Daar voegde hij zich bij 's werelds meest gepassioneerde basketbalspelers en -fans en liet hij nogmaals weten dat hij wereldwijd iets terug wil doen voor de sport.

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens een reis door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur.

Nike Basketball

De reis van een icoon: 20 jaar LeBron James in China

Urenlang steile beklimmingen overwinnen en uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist, brandende zon en ijskoude temperaturen in de nacht. Er mentaal vrede mee nemen dat de volgende bevoorradingspost nog ver, heel ver weg is. Ultra trailrunning klinkt als een slopende, onverbiddelijke sport die voorbehouden is voor de avontuurlijkste en meest hardcore atleten onder ons.Volgens onze hardlopers van het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-acg-all-conditions-racing-department" target="_blank">All Conditions Racing Department</a>, waarvan er zes net de ultieme UTMB-wedstrijden in de Franse, Italiaanse en Zwitserse Alpen hebben overwonnen op trails van 15 tot 174 kilometer, met een hoogte/stijging van 1200 tot bijna 10.000 meter, is de grit, het doorzettingsvermogen, plezier en vrijheid van trailrunning het harde werk meer dan waard. Ervaar het zelf.

<h3>ROSS GOLLAN</h3>Wedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 29e

<h3>MARIE NIVET</h3>Wedstrijd: Experience Trail Courmayeur (ETC); 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking bij de vrouwen: 7e

CESARE MAESTRIWedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 2e

<h3>BAPTISTE COATANTIEC</h3>Wedstrijd: Ultra-Trail du Mont-Blanc (UTMB); 174 km met bijna 10.000 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 11e

<h3>ANTHONY COSTALES</h3>Wedstrijd: Courmayeur – Champex – Chamonix (CCC); 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 15e

<h3>DREW HOLMEN</h3>Wedstrijd: CCC; 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 3e

Steile beklimmingen overwinnen. Uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist. Ultra trailrunning is een onverbiddelijke sport. Maar wat het oplevert, is het helemaal waard.

Ultra trailrunning vergt alles wat je in je hebt, maar levert ook veel op

Over Nike – Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

De zomerzon komt op boven de Riftvallei terwijl hardlopers samenkomen.In Eldoret, Kenia op de wegen en paden waar generaties hardlopers van wereldklasse hebben gelopen over klei, gras, kiezels en bestrating trekt een groep van negen atleten hun schoenen aan voor een vroege sessie bij de Lornah Kiplagat Sports Academy. Tegen de tijd dat het ochtendlicht over de baan schijnt, zijn ze al hard aan het werk.Aan de zijkant van de baan staat een team van Nike Running experts bij elkaar. Ze kijken nauwlettend naar de atleten, onder wie een aantal van de beste hardlopers ter wereld. Die atleten zijn onder andere Jacob Kiplimo, hij verbeterde het wereldrecord op de halve marathon; en Brigid Kosgei, een olympiër en voormalig wereldrecordhouder.De komende dagen aan het einde van juli zullen deze atleten – samen met <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/eliud-kipchoge-wear-testing-nike-running-zoom-fly-6" target="null">Eliud Kipchoge</a>, de eerste man ter wereld die een marathon onder 2 uur liep en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/faith-kipyegon-profile" target="null">Faith Kipyegon</a>, de snelste vrouw ter wereld op de mijl – in <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-debuts-a-race-day-system-of-speed-designed-for-every-runner" target="">schoenen lopen die de rest van de wereld nog niet heeft gezien</a>. Ze testen prototypes, vergelijken ze met eerdere versies en delen hun feedback met product-, sportmarketing- en performancespecialisten die duizenden kilometers hebben gereisd om te horen wat ze van de schoenen vinden.

De atleten die de nieuwste prototypes uitproberen, draaien er niet omheen. Ze zeggen wat ze denken: dit voelt goed en dit voelt niet goed, hier schuurt of verschuift de schoen, hij is te zacht of te zwaar, dit of dat zouden ze veranderen. Na verloop van tijd ontstond een openheid met wederzijds vertrouwen: deze tophardlopers weten dat het Nike team niet twee oceanen is overgestoken en bijna 15.000 km heeft gereisd om slechts complimenten te krijgen. Ze zijn gekomen voor eerlijke feedback – de feedback waarmee het merk de grenzen van snelheid in wedstrijdschoenen al tientallen jaren weet te verleggen. De atleten weten dat wat ze vandaag zeggen, concreet verwerkt wordt in de volgende iteratie van de schoenen – en dat hun inzichten de schoenen nog beter zullen maken.

De weg naar Chicago

Die volgende iteratie komt er al snel aan voor Kiplimo en Kosgei. Ze bereiden zich allebei voor op de Chicago Marathon en ze zullen allebei op het nieuwste eliteprototype lopen van Nike. "Dit zijn onze topatleten in de marathon", zegt Chris Cook, Nike Development Director voor Race en Track & Field. "Jacob is onze snelste mannelijke marathonloper. Brigid is een voormalig wereldrecordhouder. We willen ervoor zorgen dat ze allebei alles in huis hebben om op hun best te presteren wanneer het erop aankomt."Bij de eerste passessie van Kiplimo heeft het team de schoenen mee waar hij al in geracet heeft, inclusief het paar dat hij droeg bij de London Marathon eerder dit jaar, zodat ze een uitgangspunt hebben. Hij heeft Nike productspecialisten eerder verteld dat zijn voet soms verschuift in de schoen bij de bochten, dus de designers proberen de omsluiting van de schoen te verbeteren en de schoen lichter te maken, zonder in te leveren op veerkracht en demping."We gebruikten deze schoen als beginpunt", zegt Elliot Heath, Nike Running Lead voor Sport Innovation Studio. "We wisten wat we hadden en het doel was om dat nog beter te maken."

Wanneer Kiplimo de nieuwe prototypes uitprobeert, heeft het team zijn feedback al verwerkt waarbij ze de schoen van de London Marathon gebruikten als startpunt voor verschillende nieuwe concepten. Het is nu zijn taak om te kiezen in welke schoen hij zou kunnen lopen in Chicago.Hij gaat door verschillende versies. Eén heeft een experimenteel dempingssysteem dat hij waardeert, maar de schoen veroorzaakt ook wat irritatie onder de voet. Een aantal andere schoenen komt door de selectie en het team zet ze apart voor de work-out morgenochtend.Kosgei doorloopt een vergelijkbaar proces en probeert haar eigen versies van dezelfde prototypes. Ze vergelijkt verschillende gewichten, pasvormen en constructies. Ze zoekt naar wat lichters, zonder in te leveren op de stabiliteit en grip die ze nodig heeft, vooral op een natte weg. Er zijn verschillende veelbelovende opties. Ze besluit ze alle vier te testen.

Eliud Kipchoge, kampioen op de marathon, beoordeelt de Nike Apex, een wedstrijdschoen die tot 40 procent meer energieteruggave levert dan de Alphafly 3.

In tegenstelling tot traditionele wedstrijdschoenen heeft de Apex geen hoogteverschil tussen hak en teen, met een stack van 40 mm bij zowel de hak als voorvoet. Dit zorgt voor een gebalanceerde sensatie.

De zichtbare, dubbele Air Zoom units in de Nike Apex zijn ontworpen om samen te drukken, energie op te slaan en weer vrij te geven voor een uniek, voortstuwend gevoel.

Op de buitenzool van de Nike Apex zorgen GOATEK en Fast Shot op strategische plaatsen voor grip en stevigheid.

De volgende ochtend begeven Kiplimo en Kosgei zich met de prototypes in handen naar de baan. Kiplimo probeert verschillende versies van de schoen tijdens een serie herhalingen van 1000 en 400 meter. Kosgei probeert alle vier de opties tijdens een serie van 12 keer 1000 meter. Op trainingskampen in de buurt doet de rest van de groep hetzelfde. Ze wisselen van schoenen, vergelijken de ervaring en geven tussendoor feedback aan het Nike team.Later tijdens een individuele passessie met Kipchoge probeert de marathonkampioen een prototype dat hij te wijd vindt. Hij stelt voor wat van het materiaal weg te halen. Een Nike teamgenoot pakt een andere versie.&nbsp;Ze hadden dit geanticipeerd en de verandering doorgevoerd.Deze cyclus van schoenen aanpassen, erin hardlopen en feedback geven gaat de rest van de week door. De atleten geven elke ronde het Nike team een duidelijker beeld van de prestaties van de prototypes.

Op zoek naar nog lichter

Het beginpunt van de schoenen die in Kenia aankomen en dusdanig zijn afgestemd op de atleten, ligt ver voordat er iemand de baan of weg op gaat.Eric Grimberg, een Nike Principal Footwear Developer in Korea was met Kiplimo bij de London Marathon eerder dat jaar, waar het team niet alleen zag wat er werkte in zijn schoen maar ook wat ze nog wilden verbeteren. Hij herinnert zich de gesprekken die deze innovatie een impuls gaven.&nbsp;"Enerzijds kregen we heel positieve feedback, maar er was ook ruimte voor verbetering", vertelt Grimberg. "We bespraken direct wat we konden doen om een nog lichtere versie te maken."Het team keek naar hoe ze gewicht konden afschaven zonder in te leveren op de energieteruggave die de schoen zo goed maakte, zegt Cook.

Als ze dit voor elkaar willen krijgen, moeten ze nagenoeg elk element aanpassen.&nbsp;Ze hebben de buitenzool dunner gemaakt, de dichtheid van het foam verlaagd en de folie rond de Air units minder dik gemaakt. Voor het bovenwerk gebruikten ze de ultralichte garens die zijn ontwikkeld voor de spike die Kipyegon droeg tijdens <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/faith-kipyegon-nike-breaking4-journey" target="null">Breaking4</a>, haar poging om de eerste vrouw ter wereld te worden die de mijl in minder dan 4 minuten loopt.&nbsp;Al deze aanpassingen brachten het gewicht omlaag van 176 gram naar ongeveer 120, een ongelooflijke verlaging van bijna een derde van het gewicht.Een paar van deze aanpassingen hadden onverwachte effecten. De lagere dichtheid van het foam maakte de schoen niet alleen lichter, maar ook zachter."We waren daar eerste en beetje zenuwachtig over", vertelt Cook.&nbsp;Maar de atleten vonden het geweldig."Uit de feedback die we tot nu toe kregen, blijkt dat dat juist als voordeel wordt ervaren, het feit dat het wat zachter is", legt Cook uit.

De atleet doorgronden

Dit samenspel tussen wat het team kan meten en wat de atleet daadwerkelijk ervaart, staat centraal in het ontwikkelproces. Statistieken vormen maar één kant van het verhaal. Hoe het voelt, is wat echt belangrijk is."Performanceproducten maken is altijd zoeken naar de balans tussen feedback van atleten en testen in het lab", legt Heath uit. "Idealiter komen deze resultaten overeen. Als een resultaat door de atleten is bevestigd, proberen we dat nog verder te versterken. Als een resultaat niet door de atleten wordt bevestigd, gaan we terug en proberen we te begrijpen waarom."Hoe langer Nike met een atleet werkt, hoe specifieker deze gesprekken kunnen worden, aldus Cook. Naarmate het team ontdekt wat de atleet nodig heeft, ontdekt de atleet ook wat die wil en hoe die dat precies kan verwoorden."Wanneer we voor het eerst met een atleet praten, kan het gesprek heel kort zijn: 'Ja, hij is goed. Groen is mooi. Goede kleur'", zegt Cook. "Maar na samenwerken aan meerdere schoenen, begrijpen de atleten ook steeds beter wat voor vragen we stellen."

Het Nike team heeft ook geleerd hoe individuele atleten omschrijven wat ze voelen, op welke vragen het team de meest bruikbare antwoorden krijgt en wat voor elke hardloper het belangrijkst is. Na verloop van tijd kunnen deze inzichten verder reiken dan de atleet of schoen waarmee het allemaal begon.Kiplimo's eigen wedstrijdgeschiedenis is het bewijs van dit proces. De schoen die hij droeg toen hij het wereldrecord op de halve marathon verbeterde, leidde bijvoorbeeld tot de nieuwe <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-alphafly-4-helps-more-runners-go-the-distance-with-speed-and-confidence" target="null">Alphafly 4</a>. De lessen die zijn getrokken uit een elitewedstrijdschoen zijn doorgetrokken naar een model dat beschikbaar is voor hardlopers wereldwijd."Wat voor hem het verleden was, zal de toekomst zijn voor anderen", zegt Heath.Zo ook voor de nieuwste, sterk presterende Nike prototypes die deze zomer in het rode Keniaanse stof bijten. De voordelen ontstaan uit urenlang luisteren en verbeteren worden binnenkort getest op wedstrijden over de hele wereld, gedragen door de beste hardlopers ter wereld en dan, niet lang daarna, door iedereen die tot het uiterste wil gaan.

Op hooggelegen wegen en hardloopbanen in het westen van Kenia werken Eliud Kipchoge, Faith Kipyegon, Jacob Kiplimo, Brigid Kosgei en meer topatleten samen met Nike experts om producten te ontwikkelen die het onmogelijke mogelijk maken.

Uitgelicht

Zo helpen de snelste hardlopers ter wereld bij de ontwikkeling van de Nike Apex – en andere toekomstige wedstrijdschoenen van het merk

Als je ooit een sessie hebt gelopen met de <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.nike.com/nrc-app" target="null">Nike Run Club</a> (NRC), dan ken je zijn stem. Hij is degene die tegen je praat als je je schoenen aantrekt en de deur uitgaat. Hij is je coach, filosoof en motivator. Chris Bennett, in de hardloopwereld ook wel bekend als Coach B., is Nike's Global Running Head Coach en de man achter de microfoon op de NRC app.&nbsp;Hij is zo'n coach die altijd het juiste weet te zeggen bij de 5 km. Je merkt dat je halverwege je run even knikt, en je meer inzet omdat hij je aanmoedigt. Bennett is bij gebruikers wereldwijd enorm populair geworden als de stem achter de gratis hardloop-app. Zijn mantra's zijn zo diepgeworteld in de hardloopcultuur dat ze een eigen leven zijn gaan leiden op Reddit-threads en berichten op sociale media. Hij zegt dingen als 'een struggle is geen mislukking', 'als de run die je wilt doen niet lukt, doe dan de run die wél lukt' en 'het draait om lief zijn voor jezelf'. Het zijn dit soort zinnen die mensen op hun spiegel schrijven en in het achterhoofd hebben op moeilijke dagen, ook als ze dan niet eens met hardlopen bezig zijn.

Bennett komt uit New Jersey en was een wedstrijdloper voor UNC-Chapel Hill. Nu coacht hij toekomstige olympische deelnemers op postacademisch niveau en heeft hij het meest succesvolle cross-country-programma opgezet van het noordoosten van de VS. Toen Nike hem in 2014 vroeg als fulltime coach, schreef hij zijn volledige coachingsfilosofie op een kladblok en overhandigde het. Die notities zijn heilig geworden voor NRC, en hij heeft er altijd op voortgebouwd.Nu heeft hij zijn filosofie samengevat in zijn eerste boek: <a rel="noopener noreferrer" href=" https://www.harpercollins.com/products/this-is-about-running-this-is-not-about-running-chris-bennett?variant=44778258399266&amp;utm_source=ig&amp;utm_medium=social&amp;utm_content=link_in_bio&amp;fbclid=PAZXh0bgNhZW0CMTEAc3J0YwZhcHBfaWQPOTM2NjE5NzQzMzkyNDU5AAGn3pWCp6GXZKEdlPg-KM6Fa9gVZMj9-nNYb-kPhoN_LD5hC_IkZfYqBb6nGmw_aem_pCHhH0eUGgJ6B-I5oALmGg" target="">This Is About Running. This Is Not About Running,</a> een motiverende gids die in het najaar uitkomt en die je nu al vooruit kunt bestellen. Het is een titel die, als je ook maar iets weet over Coach B., voor zich spreekt. En dat is nog niet alles. Sinds 7 juli zendt hij in zijn populaire podcast, als onderdeel van Nike's After Dark Tour 2026, een maand lang gesprekken uit met vrouwen over de hele wereld. Van elite atleten tot nieuwe wedstrijdlopers: Coach B. geeft het woord aan vrouwen die het spel veranderen en nieuwe mogelijkheden creëren.&nbsp;Hieronder vertelt hij hoe hij verliefd werd op hardlopen, wat hij van de sport vindt, en waarom zijn 'taak', zoals hij die ziet, nooit af is.

Hoe ben je in dit vakgebied terechtgekomen? En wat heeft je gebracht tot waar je nu bent?Ik loop zo ongeveer al mijn hele leven hard. Ik was de vierde van vijf kinderen, dus als ik mijn oudere zussen en broers wilde bijhouden moest ik aan de bak. Dat was mijn eerste inspiratie om te rennen.Ik groeide op in New Jersey, waar op jeugdniveau een hele rijke traditie is aan cross-country en atletiek. Dat was gewoon iets wat je deed. Ik leerde het kennen als een teamsport, wat ik heel belangrijk vond. Ik vond hardlopen in eerste instantie niet geweldig – ik vond het vooral geweldig om teamgenoten te hebben. En dat heeft de kloof overbrugd tussen 'de sport uitproberen' en 'mezelf er volledig toe zetten'. Ik was ontzettend lui, totdat ik inzag dat mijn luiheid een negatieve invloed had op de rest van het team. Dat was het punt waarop ik regelmatig en slim ging trainen. Het ging niet om mij, het ging om het feit dat ik mijn team teleurstelde.Ik mocht hardlopen voor het Nike Farm Team, een olympisch ontwikkelingsteam op postacademisch niveau bij Stanford University, en mijn eerste coach daar was Jeff Johnson – de allereerste werknemer bij Nike en tot op de dag van vandaag een goede vriend van me. Ik heb vijf jaar voor ze hardgelopen. Ik wilde niet per se bij het olympisch team komen, maar wel de kwalificatie halen. Maar ik trainde met mensen die wel in het team wilden, en dat was echt een ongelofelijke ervaring.Ik had op de middelbare school al besloten dat ik mensen wilde coachen en iets wilde leren. Toen Nike met me in gesprek ging en vroeg wat ik zou doen als ik de hardlopers mocht trainen die bij hun stores in New York kwamen, heb ik een weekschema opgezet. Zo'n schema wat je een serieuze atleet zou geven. En zo coach ik. Dat ze niet elite zijn, betekent niet dat ik ze niet zo kan behandelen. Je geeft iemand niet een minder goed schema, alleen maar omdat die minder snel is.

Hoe komt het dat mensen zich zo verbonden met je voelen door het format van de Begeleide run en jouw specifieke aanpak?Als er alleen audio is, is er ook alleen verbinding met een van de zintuigen. Ik denk dat dat heel krachtig is. Mensen letten meer op wat je zegt. Bij een video kijken mensen naar je handbewegingen, naar de achtergrond, en hun aandacht verslapt. Als er alleen geluid is, letten ze beter op. Dat betekent wel dat ik eerlijk moet zijn. Als mensen in een hyperfocus zitten, weten ze het meteen als je iets onzinnigs zegt.&nbsp;Toen we met de sessies begonnen, had ik een paar regels. Een van die regels was dat er geen filter mocht zijn. Er staat niemand tussen mij en de atleet. Ik ben altijd vastberaden geweest: als ik dit ging doen, dan moest het ontzettend menselijk blijven. Ik wilde niet hetzelfde doen als bij andere begeleide runs. Ik wilde de begeleiding baseren op de coachingsfilosofie waar ik voor sta, namelijk dat het gaat om lief zijn voor jezelf, en dat ondersteuning voor atleten de beste manier is om barrières te doorbreken en hindernissen te overwinnen. Ik lieg niet tegen ze. Ik wil dat ze hun eigen beste coach worden. Bij elke Begeleide run wil ik dat ze me minder nodig hebben. Ik wil dat de atleet in z'n eigen kracht staat. Als ik zeg dat iemand iets moet doen, moet die zelf de uiteindelijke beslissing nemen.&nbsp;Mensen bouwen een band met me op. Er zijn veel mensen die ik nog nooit heb ontmoet, maar die behoorlijk wat hebben meegemaakt. Als we elkaar dan uiteindelijk ontmoeten, is dat erg emotioneel. Die verbinding is heel belangrijk. We leven in een wereld waar we steeds minder verbinding met elkaar ervaren. En omdat het gaat om een digitaal format en het niet persoonlijk is, wilde ik zorgen dat het zo menselijk mogelijk werd. Dat betekent dat ik blijf ratelen, net als bij echte menselijke interactie. Ik dwaal van het onderwerp af. Ik maak zeer slechte grappen. De runs hebben namen als 'It’s Okay 5K', de 'Struggle Run', de 'Tough Day, Easy Run' en de 'Thank You Run'.&nbsp;Mijn filosofie is dat een run meer moet inhouden dan hardlopen. Ik denk dat dat de reden is dat mijn verbinding met luisteraars door de jaren heen zo intensief en duurzaam is geweest. Je wordt vaak omschreven als iemand die mensen kan laten geloven dat ze hardloper zijn voordat ze ooit een run hebben gedaan. Waar komt dat vandaan?Nou, ten eerste geloof ik dat zelf, dus dat helpt al. Maar ik denk ook dat het gaat om het inzicht dat coaches geen dingen maken. Coaches ontdekken dingen. Als je dat inziet, maakt het je werk een stuk makkelijker. Ik hoef geen hardloper te creëren. Alles wat ik moet doen, is jou ervan overtuigen dat je dingen kan waarvan je niet gelooft dat je ze kan.&nbsp;Ik leg de lat bewust laag. Ik zeg nooit dingen als "met mij kun je straks een marathon lopen". Ik zeg eerder dingen als: "met mij kun je van hier tot het eind van de straat hardlopen". Jij gelooft niet dat het een run is. Het is mijn taak om je ervan te overtuigen dat het wel een run is. Het moment dat je je realiseert dat het wel als run telt, is een succeservaring. Je denkt vervolgens ongetwijfeld 'ik had nog wel wat verder gekund'. 'Ik had wel wat sneller gekund.' 'Dat kan ik nog wel een keer'. En zo begint het.

Een van je bekendste grapjes is 'als de run die je wilt doen niet lukt, doe dan de run die wél lukt'. Wat bedoel je daarmee?Omdat ik zelf een hardloper ben, stelde ik runs soms tot laat op de dag uit. Dan kwam ik op een punt waarop het laat was en ik niet meer zo lang kon hardlopen als ik wilde. Vaak overtuigde ik mezelf er dan van dat het geen zin had als ik toch niet de volledige run kon doen.&nbsp;Dat was die alles-of-nietsmentaliteit. Maar er gebeurt een heleboel tussen alles en niets. Als je 20 minuten hebt, dan heb je 20 minuten. Als je 20 minuten hardloopt, geef je eigenlijk juist 100 procent van wat je in je hebt. Hoe kan je jezelf kleineren als je je 100 procent inzet?Dit idee kwam in een Begeleide run terug, toen ik samenwerkte met Michael Orenstein, voormalig Head of Product van NRC, en een van de collega's die in het begin hielp met de ontwikkeling van de runs. Hij ging naar een les pottenbakken, en hij zei: "Ik kan vandaag niet hardlopen, ik moet haasten". En ik zei: "Hoe laat is de les?" Hij vertelde dat die over 35 minuten was en dat hij 20 minuten moest rijden, dus ik vroeg hem waarom hij niet 5 minuten ging hardlopen. Ik weet nog dat hij zei: "Vijf minuten? Dat is geen run." En ik zei: "Vijf minuten is de enige run die je kunt doen."Ik nam de 'Five-Minute Run' op, zette die zin erin, en het werd een hit. Dat is ongeveer zeven jaar geleden, en het werd een van mijn meest geciteerde uitspraken.

Er komt een boek van je uit, genaamd This Is About Running. This Is Not About Running. Kun je meer over het boek vertellen en uitleggen wat de titel betekent?Dat is nog zoiets wat ik eens heb gezegd en ineens populair werd. Ik zei het nadat ik een punt maakte over iets wat over hardlopen leek te gaan, maar eigenlijk over iets groters ging. Het was bij het coachen van kinderen. Ik wilde zorgen dat de 90 minuten die ik elke dag met ze had het waard waren. Ik wilde ze de kans geven om iets over het leven te leren. Voor mij zou het als een mislukking als coach voelen als ze alleen hadden geleerd hoe ze sneller en verder konden gaan.&nbsp;Ik wilde ze de kracht en handvatten geven die ze de rest van hun leven konden meenemen. Hoe je omgaat met tegenslagen, hoe je relaties met mensen zijn, hoe je door moeilijke tijden heen komt, hoe je meer de diepte in kunt, hoe je een steun bent voor je teamgenoten – dat zijn dingen die tijdens je training ook relevant zijn. Je moet je atleten of studenten duidelijk maken dat dit dingen zijn die je meeneemt. Laat ze niet achter bij je training. Neem ze mee naar huis.'This is about running, this is not about running' is al 18 jaar de basis van mijn coaching. En in het boek komt dat naar voren.&nbsp;Of je nu net begint of het al jaren doet: je bent een betere hardloper als je het boek uit hebt. En als je nog nooit in je leven hebt hardgelopen? Dan ben je een beter mens. Het hoeft niet tot hardlopen te leiden.Het maakt niet uit waar je vandaan komt, of je in de laatste klas zit, een break-up verwerkt, voor een marathon traint of met een andere uitdaging te maken hebt: dit boek is voor jou. Het gaat over hardlopen. Maar het gaat ook over veel meer dan hardlopen.<ul><li><a rel="noopener noreferrer" href="hvariant=44778258399266&amp;utm_source=ig&amp;utm_medium=social&amp;utm_content=link_in_bio&amp;fbclid=PAZXh0bgNhZW0CMTEAc3J0YwZhcHBfaWQPOTM2NjE5NzQzMzkyNDU5AAGn3pWCp6GXZKEdlPg-KM6Fa9gVZMj9-nNYb-kPhoN_LD5hC_IkZfYqBb6nGmw_aem_pCHhH0eUGgJ6B-I5oALmGg" target="_blank">Pre-order een versie van Coach B.'s boek in de VS</a> </li><li><a rel="noopener noreferrer" href="https://lnkfi.re/yfzwUn?utm_source=ig&amp;utm_medium=social&amp;utm_content=link_in_bio&amp;fbclid=PAZXh0bgNhZW0CMTEAc3J0YwZhcHBfaWQPOTM2NjE5NzQzMzkyNDU5AAGnqCOF01UFfBXwJ8XK36zI9N7fDAttdKU2JBLcRLWR75KFBh8RYUAatrhGyYM_aem_Oa3G0bKKyFdPFbYhtx6OHA" target="_blank">Pre-order een versie van Coach B.'s boek in het VK, Canada, Australië, Nieuw-Zeeland en Europa</a> </li></ul>

Of je nu voor de eerste keer hardloopt of nagenoeg een professional bent: het advies van coach, filosoof en motivator Chris Bennett kun je altijd gebruiken.

Over kunst en kunde

5 vragen aan Nike Running coach Bennett

In juli 2026, na een wedstrijd van meer dan 10 uur, bereikte ultraloper en ACG professional <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/trail-runner-yao-miao-is-running-down-new-goals-with-acg" target="_blank">Yao Miao</a> de man met de hamer. Het gaat specifiek om het elfde en voorlaatste gedeelte van de Camins d’Hèr, een ultramarathon van 109 kilometer in de Pyreneeën in Spanje, die door dorpjes van Arties naar Escunhau loopt. Het is slechts een afstand van ongeveer 5 kilometer. Dit gedeelte van de wedstrijd is een slopende, verticale klim midden in de zon die mentaal het uiterste van een hardloper vergt voordat die de laatste 8 kilometer naar de finish aflegt. Zelfs de fitste atleten raken uitgeput wanneer ze dat punt bereiken.Voor Miao was het simpelweg nog een laatste obstakel om te overwinnen. Later zou ze over de finishlijn rennen, met een gebalde vuist in de lucht, met een tijd van 13:04:34. Zo werd ze de snelste vrouw ooit op deze trail. Yao Miao is een van de meest succesvolle lopers van haar generatie. Ze is één van de slechts zes hardlopers wereldwijd die twee verschillende UTMB-finales heeft gewonnen. Maar ze had ook een geheim hulpmiddel bij haar voorbereiding: inzichten van het Nike Innovation Farm Team. Dit is een groep van achttien ultralopers die vier maanden lang trainden in het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/nike-sport-research-lab-environmental-chambers" target="_blank">Nike Sport Research Lab</a> (NSRL) in Beaverton, Oregon, in de VS.

Een team van toegepaste fysiologen van Nike combineerde de gegevens van Miao's bezoek aan het NSRL in het voorjaar met een vier uur durende duurloop van het Farm Team. Ze verwerkten de cijfers met behulp van een voorspellingsmodel om het tempo te bepalen waarmee Miao hypothetisch de finish zou kunnen halen. Ze deelden de formule met Miao in de weken voorafgaand aan de Camins d’Hèr. Het team schatte dat ze tussen de 12:37 en 13:44 zou finishen, met een exacte schatting van 13:09. Uiteindelijk haalde ze de finish in Vielha slechts vijf minuten later dan die voorspelling.Mede dankzij de gegevens van het Farm Team was er minder onzekerheid over de tussentijdse mijlpalen die Miao moest halen. De groep ultralopers fungeerde als een team die haar steunde en haar plan veel duidelijker maakte.

En dat was precies de bedoeling. In april ging het 15 weken durende Nike Innovation Farm Team van start op de Philip H. Knight Campus van Nike. Dit project is opgezet om Nike innovators te helpen de drijvende krachten achter ultramarathons te ontdekken.De wetenschap achter duurprestaties onder de twee uur is inmiddels goed onderzocht. Hoe langer een hardloper het volhoudt, hoe minder we echter weten over de factoren die ervoor zorgen dat sommigen slagen en anderen falen. De standaardfactoren voor duurprestaties worden dynamischer en onvoorspelbaarder, vooral bij ultramarathons in de bergen. De afstanden zijn absurd. Het landschap verandert in een oogwenk, van beklimmingen op grote hoogte naar steile afdalingen. Verschillende moeilijke ondergronden wisselen elkaar af en het weer kan snel omslaan. Bovendien kan een wedstrijd dagen duren en ben je grotendeels op jezelf aangewezen. Je zult waarschijnlijk langere tijd alleen hardlopen, soms wel urenlang. Er zijn slechts beperkte mogelijkheden voor een wetenschapper om op een natuurlijke manier in te grijpen en te observeren hoe het lichaam van de hardloper de inspanning verwerkt.

Het Farm Team bood de onderzoekers van Nike een zeldzame periode van 15 weken om alle aspecten van de sport te onderzoeken en, misschien wel het belangrijkste, de ongrijpbare prestatiebevorderende factor: veerkracht."Tijdens een wedstrijd vertraagt ​​iedereen gedurende 13 uur", zegt Brett Kirby, PhD, Senior Principal Scientist of Applied Performance Innovation van het Nike Sport Research Lab. "De winnaar is degene die het minst vertraagt. Met andere woorden de meest veerkrachtige hardloper wint. We wilden veerkracht op drie manieren onderzoeken: fysiologisch, biomechanisch en psychologisch."Met het Farm Team wilden wetenschappers van het NSRL een realistische omgeving zonder onderbrekingen creëren om voldoende gegevens te verzamelen om veerkracht beter te begrijpen. Een bijkomend voordeel was dat de resultaten van hun onderzoek alle hardlopers kunnen helpen hun training te optimaliseren. Dit kan bijvoorbeeld gaan om het kiezen van het juiste trainingsprogramma (zoals wat je kan helpen bij een ​​bergopwaartse sprint in het achtste uur van een wedstrijd), of het juiste product om te dragen tijdens een wedstrijd. Deze wetenschappelijke basis voor nieuwe productoplossingen is niet alleen bedoeld voor de pro's, maar kan ook elke hardloper helpen met de uitdagingen van bergachtige trails.

De uitgestrekte natuur in het noordwesten van de Verenigde Staten werd het onderzoekscentrum van het Farm Team van Nike. De ultralopers werden in het NSRL onderzocht en daarna losgelaten in de omgeving van Portland, waaronder de uiteenlopende trails van het Forest Park en de adembenemende routes in het natuurreservaat Columbia River Gorge.&nbsp;"De tijd die een ultraloper onder inspanning doorbrengt, is wat het verschil kan maken tussen succes en falen", aldus Brad Winn, Lead Researcher of Applied Innovation en hoofdcoach van het programma tijdens het 15 weken durende protocol. "Tijd is ook een cruciale factor van het onderzoek. We wilden zoveel mogelijk tijd met de atleten besteden."

De naam van het programma is afgeleid van twee inspiratiebronnen. De eerste inspiratiebron is het concept van het 'farm team', dat populair is in sporten zoals honkbal, waar het een ​​belangrijke talentenbron vormt voor een franchise. De andere inspiratiebron is Jeff Johnson, een van de eerste medewerkers van Nike. Midden jaren negentig richtte hij samen met Stanford-atletiekcoach Vin Lananna het bekende semi-professionele duurloopteam met dezelfde naam op, dat in veel opzichten een voorloper was van de atletiekclubs van vandaag. Beide inspiraties komen voort uit hetzelfde doel: onderzoeken hoe een gericht traject, door middel van atletisch talent en het verkennen van hun potentieel, een bredere sportgemeenschap kan verbeteren.Er waren 18 plekken beschikbaar in het Farm Team, negen voor mannen en negen voor vrouwen. Hardlopers konden zich vanaf maart 2026 online aanmelden, maar de criteria voor het programma waren streng. Geselecteerde hardlopers moesten alle 15 trainingsweken kunnen voltooien en in staat zijn om tot vier uur achter elkaar te hardlopen in een semi-professioneel tempo. Nike Innovation ontving duizenden sollicitaties en stond voor de lastige taak om een handjevol kandidaten te selecteren die uitgenodigd zouden worden om tijdelijk naar Beaverton te verhuizen.

Het feit dat het residentieprogramma plaatsvond in het Nike Sport Research Lab in Beaverton, vormde ongetwijfeld een uitdaging. "Vier maanden van huis weg zijn was lastig, zeker in combinatie met een fulltime baan", zegt Alec Hewett, een hardloper van het Farm Team die werkt als Senior Manager van de Nationale Teams bij USA Triathlon en die net een jaar getrouwd is. "Maar voor mij en mijn vrouw waren deze opofferingen het zeker waard. Het is fantastisch dat ik zoveel steun van haar en van mijn werk krijg."De 18 hardlopers werden verdeeld in twee groepen, die elk gedurende 10 weken een ander trainingsprotocol volgden. Het eerste programma was gericht op concentrische oefeningen, ofwel gericht op het verkorten van de spier onder invloed van belasting. Het programma was meer traditioneel en gericht op bergopwaartse oefeningen. Het andere programma was gericht op excentrische oefeningen, ofwel gericht op het verlengen van de spier onder invloed van belasting. Voor het Farm Team vertaalde dit zich in afdalingsoefeningen. Naast hardloopspecifieke trainingen pasten de twee groepen een concentrische of excentrische focus toe op hun krachttrainingen. De excentrische groepen deden bijvoorbeeld oefeningen zoals afdalende lunges, waarbij ze goed letten op het laten zakken van de gewichten, terwijl de concentrische groep een contrasterende oefening deed, zoals een step-up met gewichten.&nbsp;

Het team kreeg in het NSRL de beschikking over een hele reeks diagnostische tools van Nike, zodat wetenschappers beter konden begrijpen wat in het lichaam van elke hardloper gebeurde. Zo werd bijvoorbeeld de looptechniek van elke hardloper geanalyseerd met behulp van <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/nike-nsrl-form" target="_blank">Nike Form</a>, een algoritme dat door het NSRL is ontwikkeld om de unieke biomechanica van een hardloper te bestuderen. Aan de hand van deze gegevens konden wetenschappers naast de biomechanica van de atleten tijdens lange duurlopen, ook de invloed van training op hun biomechanica gedurende het onderzoek, de interactie tussen hun lichaam en hun schoenen in de loop van de tijd, en de invloed van wedstrijdsimulaties op vermoeidheid onderzoeken. Na 10 weken training werd elke basismeting opnieuw gemeten, waarbij werd vastgelegd hoe de hardlopers hun conditie hadden verbeterd volgens hun toegewezen trainingsprogramma.&nbsp;Het Farm Team speelde een belangrijke rol bij het testen van een paar van de nieuwste innovaties van Nike, zoals de onlangs aangekondigde Picklejus, de nieuwe ACG schoen met een dempingssysteem dat is geoptimaliseerd voor wedstrijden in de bergen. Het team testte de schoenen in het lab. Zo onderging de Picklejus een uitdagende loopbandtest van vier uur, waarbij zowel de snelheid als de hellingsgraad werden gevarieerd om bergachtig terrein na te bootsen.De feedback van het team over de schoen, en met name hun duidelijke beschrijvingen over wat ze er qua loopgevoel van verwachtten, lieten zien wat er goed en minder goed werkte. Veel hardlopers gaven bijvoorbeeld aan behoefte te hebben aan beschermende stabiliteit zonder in te leveren aan wendbaarheid tijdens bergopwaartse sprints. Het Farm Team testte ook prototypes van nieuwe kleding die ACG pro Miao later droeg tijdens haar Camins d’Hèr-wedstrijd.Tijdens het 15 weken durende programma verzamelden we een schatkist vol aan wetenschappelijke gegevens: alleen al de Nike Form sessies leverden zo'n 13 gigabyte aan gegevens per hardloper op. Onze inzichten lopen dan ook uiteen. Ze variëren van het algemene productniveau tot de professionele hardlopers van ACG, die elk mogelijk voordeel willen halen uit hun voorbereidingstrainingen, hun strategie tijdens de wedstrijd en hun herstel erna.&nbsp;Neem bijvoorbeeld Caleb Olson. In oktober 2025 gingen de teamleden van NSRL Applied Performance Innovation naar een minitrainingskamp in de woestijn van St. George in de VS met de winnaar van de Western States 100. Daar spraken ze over zijn gebruikelijke training en hoe hij zich voorbereidt op de UTMB. Die gesprekken riepen onbeantwoorde vragen op over trailrunning, met name over de kracht van het bergafwaarts hardlopen. Olson vroeg hoe hij met volle kracht bergafwaarts kon hardlopen in plaats van energie te besparen voor de laatste afdaling. Die vraag vormde de aanleiding voor het ontwikkelen van trainingen voor het Nike Innovation Farm Team: een trainingsprogramma dat Olsons lichaam kon versterken. Teamleden van Nike Innovation ontwikkelden Nike producten die hem een ​​voordeel zouden geven. Dit waren dezelfde producten die al uitgebreid waren getest door de leden van het Farm Team.

"Je wint geen wedstrijden met alleen gegevens uit een lab", zegt Kirby. "Je hebt ook gesprekken nodig. De gegevens betekenen niets als we ze niet kunnen koppelen aan betekenisvolle relaties met onze atleten."Het Farm Team programma werd eind juli afgerond. De wetenschappers van Nike staan ​​nu zelf voor een enorme uitdaging: het analyseren van alle gegevens. De eerste resultaten zijn al erg interessant. Volgens Kirby zijn er verbeteringen te zien in de fysiologische, biomechanische en psychologische tests van de groep die de excentrische training volgde, een training die niet lijkt op een traditioneel fitnessprogramma. Op de enorme helling naast het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/lebron-james-innovation-center-nike-sport-research-lab" target="_blank">LeBron James Innovation Center</a>, waar de hardlopers zware oefeningen herhaalden, hadden sommigen van het afdalingsprogramma nauwelijks het gevoel dat ze zweetten. Deze resultaten geven bewijs voor een onconventioneel standpunt in de trainingswereld: excentrische tolerantie moet worden opgenomen in je trainingsprogramma.Hoewel de resultaten van het onderzoek nog niet definitief zijn, zijn de belangrijkste conclusies direct toepasbaar. En dat brengt ons terug bij Yao Miao, de Camins d’Hèr en de man met de hamer.

Op de ochtend dat Miao aan de wedstrijd begon, had ze een gedetailleerd fysiologisch spiekbriefje bij de hand met daarop specifieke tempo-schema's voor de technische trail. Het was alsof er bij elk gedeelte van de trail een menu lag met beschrijvingen van de te nemen maatregelen: of je zonnebrand moet gebruiken, wat je moet eten en waarom, en ook onderbouwde aanbevelingen voor welke producten je moet dragen. Dit op gegevens gebaseerde advies is afkomstig van de inzichten van het Farm Team.Miao bereikte het afkoelingsstation in het elfde gedeelte van de trail. Het Nike Innovation team had verschillende opties voorgesteld: een ijsbandana, koud water om over haar hoofd te gieten en zouttabletten. Ze maakten ook een spiekbriefje voor een techniek om haar te helpen efficiënt te klimmen: "Hoofd naar beneden, kortste pas, stokken volledig gebruiken." Op dat briefje stond ook een beknopte samenvatting van het plan om de finish te halen. Het vatte in 36 woorden samen wat Miao voelde na meer dan 10 uur extreme fysieke uitputting: "De man met de hamer. 57 minuten. Je hartslag blijft de hele tijd op 96%, dat is het plan. Je gaat je vreselijk voelen, net als iedereen. Vanaf de top is het nog maar 8 km." Niemand weet precies wat er zal gebeuren tijdens de onverwachte wendingen van een ultramarathon. Maar dankzij residentieprogramma's zoals het Farm Team is het duidelijker geworden wat een ultraloper motiveert.&nbsp;"De mensen die atleten het beste kennen, zijn degenen die de meeste tijd met hen doorbrengen – zo simpel is het", zegt Winn. "Er is geen betere manier om dat te doen dan ze hier bij ons uit te nodigen en alles te doen wat we kunnen om ze te steunen."

Ontdek hoe de inzichten van atleten uit het nieuwe residentieprogramma helpen bij het ontwikkelen van betere producten voor elke ultraloper.

Trailrunning

Hoe het Nike Innovation Farm Team de grenzen verlegt in de wetenschap van ultramarathons

Alle record- en conventiebrekende&nbsp;schoenen van Nike begonnen ooit als prototype. En veel zagen er hetzelfde uit: gehuld in het zwart.De Amerikaanse marathonloper Conner Mantz weet nog dat hij het eerste prototype van de Vomero Premium kreeg, in december 2023. Het bovenwerk was zwart gemaakt. De Air Zoom unit die tussen het foam van de middenzool zit, is het meest herkenbare kenmerk en was bedekt met tape.&nbsp;Hij houdt het prototype omhoog en wijst naar een lichte buitenlijn die over de middenzool loopt. "Je ziet de tapelijnen nog zitten", zegt hij. "Dat was om ervoor te zorgen dat mensen de Air Zoom units niet zouden zien als ik lange runs liep."Deze stap in het prototypeproces heet 'blinding' en is een van de vele manieren waarop Nike onderzoekers en sportwetenschappers de basis leggen om atleten nieuwe schoenen te laten testen. Dit gebeurt deels om de schoen zo lang mogelijk geheim te houden. Wetenschappers bedekken de opvallende kenmerken van een schoen, zoals het profiel van de middenzool of het bovenwerk, als de schoen op een openbare plek wordt getest. Maar het prototype blijft ook voor de atleet mysterieus. Bij het ontwikkelen van de testonderzoeken is het doel om zo min mogelijk nieuwe factoren te onthullen die invloed kunnen hebben op de prestaties van de atleet. De atleet mag dus geen twijfels krijgen over hoe gek, apart of extreem het prototype eruitziet. Onderzoekers werken bij het gebruik van een nieuwe technologie hard om de fysieke reactie van een atleet te isoleren. Ze willen niet dat een kenmerk van de schoen de feedback van een atleet voortijdig beïnvloedt. De atleet kan zich daardoor bij het dragen van de schoen volledig richten op de ervaring, en krijgt een voorproefje van hoe deze mysterieuze nieuwe tech kan zorgen voor een competitieve touch.

De eerste prototypes van de Vomero Premium zorgden op het eerste gezicht voor heel wat verbaasde reacties, net als het uiteindelijke ontwerp. Het design valt bijna onder een categorie maximalistische schoenen op zichzelf. En tot op zekere hoogte is dat ook waar hij thuishoort. De Vomero Premium komt niet in aanmerking voor de wereldkampioenschappen atletiek, dankzij de stackhoogte in de hiel van 55 mm, een voetbed van volledig ZoomX foam en twee zichtbare Zoom units in de voorvoet en de hiel op basis van de Nike atletiekspikes.&nbsp;Mantz stond op een beslissend punt in zijn wedstrijdseizoen. Hij had botletsel opgelopen in zijn bovenbeen, maar de Amerikaanse kwalificatiewedstrijden voor de olympische marathon van 2024 lagen in het verschiet. Het resultaat ervan zou bepalen wie later die zomer naar Parijs zou afreizen om mee te dingen naar een medaille. Trainen was soms pijnlijk. Hij kreeg de kilometers die hij nodig had niet voor elkaar. Bij zijn terugkeer naar hardlopen op straat had hij een flinke oppepper nodig om zijn conditie weer op peil te krijgen. Hij kreeg een gedurfd, nieuw prototype om uit te proberen. Maar de overgang van de presentatie van een prototype naar het gebruik ervan is makkelijker gezegd dan uitgevoerd."Mijn trainingsschoenen moesten me iets geven waardoor ik mijn zelfvertrouwen weer terugkreeg", zegt Mantz. "Mijn team gaf me dit nieuwe Nike prototype en ik had nog nooit zoiets gezien. Het was intens. Je ziet 'm, en je denkt: het is zo onhandig om daarin te hardlopen."

Voor het testen van innovatieve prototypes met nieuwe dempingssystemen zoals die van de Vomero Premium is een grondig proces nodig. Het bestaat uit uren aan communicatie tussen atleten, ontwerpers en wetenschappers over welke elementen van de schoen meer naar voren moeten komen en welke juist minder. Er is nog een andere taak, die net zo belangrijk is in het proces: een positieve overtuiging uitdragen voor een product dat misschien anders voelt en eruitziet als wat een atleet gewend is.Soms krijgt een prototype te maken met een ouderwetse opvatting, als de schoen een technologie bevat die niet bij een bepaalde sport 'hoort'. Neem de Nike Maxfly sprint spike. De spike werd in 2021 in Tokio geïntroduceerd en was de eerste schoen die de Air Zoom naar de 100 meter bracht. De zichtbare, uitgesproken Air unit in de voorvoet was nieuw, vooral voor een evenement waarbij de visie op schoenen het credo 'minder is meer' handhaaft. Waren eenvoudigere, minimalistischere spikes niet beter? Dat bleek niet zo te zijn. Atleten droegen in Tokio de Maxfly en wonnen op zowel de 100 meter voor mannen als voor vrouwen medailles, net als op de 200 meter, 400 meter, 800 meter en voor de estafettes.&nbsp;Het design met een airbag en plaat werd ingezet voor biomechanische belasting bij het sprinten. Zo werd een duidelijk precedent geschept door zowel het gebruik van de schoen tijdens de race als de behaalde resultaten.Hoe overtuig je atleten ervan dat &nbsp;dit&nbsp; prototype dat ze in hun handen hebben iets nieuws kan brengen als de schoen die ze momenteel dragen al werkt?"We richten ons vooral op vertrouwen", zegt Tobie Hatfield, Nike Senior Director, Athlete* Innovation. "Als atleten niet weten dat je het beste met ze voor hebt als persoon, dan gaan ze nooit vertrouwen hebben in het product dat je voor ze maakt. Alles wat we doen, doen we om hun vertrouwen te winnen."Een atleet aanmoedigen om een nieuwe schoen aan te trekken, is afhankelijk van dat vertrouwen. Emotioneel, psychologisch en, in het geval van een schoen, biomechanisch.

Als je bij elke schoen terug gaat naar het prototype, zie je dat de meeste ontwerpen bewust gemaakt zijn als visueel ingetogen versies van het uiteindelijke design. Zo kan onderzoek gecontroleerd uitgevoerd worden. Hoe simpeler de schoen eruitziet, des te kleiner is de kans dat een atleet er een bevooroordeelde mening over heeft. Emily Farina, Sr. Principal, Running Footwear Research in de NSRL, herinnert zich de vroege testfases van de Vaporfly 4% in het midden van de jaren 2010 nog. Ze vertelt dat het eerste veldonderzoek relatief onopvallend verliep, voor een groot deel dankzij de anonieme look van het prototype. Het vroege design zou het beginpunt worden van de baanbrekende Vaporfly 4% Elite, die Eliud Kipchoge droeg bij Breaking 2. "Als je het vroege prototype in 2015 zag, wist je niet echt waar je nu eigenlijk naar keek", zegt Farina. Ze verwijst hiermee naar de stackhoogte en rocker-vorm, twee bijzondere onderdelen die de standaard zijn geworden in een nieuw tijdperk van hardloopschoenen met demping. "De validatie was afhankelijk van hoe je je voelde en hoe je presteerde, niet van het uiterlijk van de schoen. Nike bracht het prototype naar Eliuds trainingskamp in Kenia. Het was voor veel hardlopers moeilijk te begrijpen hoe het ontwerp ervoor kon zorgen dat ze sneller zouden gaan. Totdat ze de schoenen aantrokken voor een temporun, op hun horloge keken en zich realiseerden dat ze met dezelfde inspanning 30 seconden of meer sneller waren."

Een van de eenvoudigste manieren om biomechanische efficiëntie te meten, is met een stopwatch. Kun je sneller hardlopen met dezelfde inspanning? Als het antwoord ja is, dan wordt het een stuk makkelijker om een atleet ervan te overtuigen een nieuw prototype te testen, hoe extreem de schoen er ook uitziet. Soms realiseert de atleet zich in een soort openbaring dat die beter presteert, zoals in het geval dat Farina beschrijft. De hardloper bereikt iets wat die niet had verwacht en voelt zich geweldig. Bij Conner Mantz gebeurde dit tijdens een lange run in Utah, waar hij het Vomero Premium prototype droeg voor een run van 22 mijl met zijn trainingspartners. Vanwege zijn blessure was hij zijn basisconditie nog aan het opbouwen. Hij rende vier mijl met een tempo van 4:30. Mantz stond er versteld van hoe goed hij zich voelde."Toen begon ik te denken: misschien heb ik wel wat aan deze schoen", zegt Mantz lachend. Het verhulde design maakte zijn teamgenoten gek. "Waarom kon ik niet gewoon vertellen wat voor nieuwe schoen het was? Ik zei: dat komt nog wel."Andere atleten hebben meer informatie nodig voordat ze vertrouwen hebben in een prototype. Daarom test Nike de reacties van atleten op een reeks stimuli, die 'signalen' worden genoemd. In onderzoek op het gebied van schoenen zijn signalen verschillende manieren om het effect van de schoen op de prestatie te meten.Toen wereldkampioen Faith Kipyegon in september 2024 de NRSL bezocht, voerde ze een aantal tests uit. Nike wetenschappers konden aan de hand van de resultaten een kwantitatief plan maken om Faith te helpen bij de voorbereidingen op haar poging om in het jaar erna de mijl onder de vier minuten te lopen. Ze deed een VO2max-test om haar eigen capaciteit te ontdekken. De submax VO2-test is een ander signaal dat doorgaans wordt getest als elite hardlopers naar NSRL komen. Hierbij lopen atleten in verschillende schoenen op een loopband terwijl ze een zuurstofmasker dragen. De testresultaten meten het zuurstofgebruik van het lichaam dat nodig is om een taak uit te voeren. Bij een vergelijking tussen twee schoenen vormen fysiologische statistieken vervolgens het bewijs van een betere prestatie.

Naast het ontwikkelen van Faiths unieke atletiekspike gaf Nike haar een hele rits Nike gear om haar te ondersteunen bij haar training voor Breaking4, waaronder de nog niet uitgebrachte Vomero Premium voor haar herstelruns.

"De Vomero Premium was een belangrijk onderdeel van mijn trainingstraject", zegt Faith. "De schoen is zo zacht, comfortabel en vol demping dat hij helpt om zwaarder te trainen met minder impact, zodat ik sneller kan herstellen en mijn doel nooit uit het oog verlies."

Een nieuwe weg voor Breaking4

Nieuw is niet altijd hetzelfde als perfect. In het geval van de poging van Faith, luisterden designers naar elk stukje cruciale feedback om het prototype van de Victory Elite FK precies goed te krijgen, zoals het verbreden van de voorvoet of het toevoegen van spikes voor betere grip bij de afzet. De beoordelingen van de Vomero Premium prototypes van Mantz waren net zo eerlijk. Voor het eerste protoype was een steviger bovenwerk nodig, liet hij de Nike ontwerpers en ontwikkelaars weten. Na een paar weken had hij een nieuwe versie aan zijn voeten. Het tweede prototype voelde minder als een herstelschoen en meer als een snelle schoen die aan de Alphafly deed denken. Hij gaf zijn feedback door aan de designteams. Een andere nieuwe versie was zelfs bijna iets te ver gegaan met demping. Mantz vond hem te zacht. De teams pasten de middenzool aan om een gulden middenweg te vinden tussen te zacht en te veel op snelheid gericht."Conner gaf ons altijd duidelijke en eerlijke feedback, wat voor het proces van essentieel belang is", zegt Rachel Nichols, Lead Developer, Nike Running. Er zijn verschillende teamgenoten in de feedbackloop betrokken bij productdesign die samen aan de slag gaan om Mantz' gedetailleerde beoordeling van elk prototype te verwerken.En het gesprek zette zich voort, tot een vijfde versie van het prototype. En die was helemaal goed. Hij trainde weer meer dan 120 mijl per week en, nog belangrijker, hij had weer vertrouwen in zichzelf. Dat was mede te danken aan een trainingsschoen die zijn lichaam bij alle kilometers ondersteunde.

We weten allemaal hoe het verhaal verdergaat. Mantz won de Amerikaanse kwalificatiewedstrijd voor de Olympische marathon en veroverde een plekje voor Parijs. Hij eindigde op de achtste plaats. Nu zet Mantz elke tool uit zijn arsenaal in, waaronder de Vomero Premium, om bij de marathon van Chicago in 2025 een nieuwe persoonlijke mijlpaal te halen: het Amerikaanse record van 2:05:38.&nbsp;"De Vomero Premium werd een ongelooflijk belangrijke schoen in mijn carrière. Door in deze schoenen te trainen, voelde ik me weer mezelf", zegt Mantz. "Ik vind het echt leuk dat mensen ze ook kunnen gaan ervaren. Het betekende veel voor me om het testproces van de vroege prototypes te doorlopen en te helpen om de uiteindelijke schoen zo goed mogelijk te maken."

De ongezouten feedback van atleten maakt alle producten beter. Als een prototype enige kans heeft om niet te slagen, dan moeten onvoltooide versies uit elkaar gehaald en opnieuw ontwikkeld worden. Het vertrouwen van atleten wordt niet alleen gewonnen door behaalde successen, zegt Hatfield. Vertrouwen wordt gewekt juist door fouten, wanneer het nodig is om te erkennen dat een product niet aan de verwachtingen voldoet. Schoenen worden nooit getest in een technologisch vacuüm. Spreadsheets met positieve gegevens, zuurstofmaskers en verhulde middenzolen maken allemaal deel uit van de magie. Maar vertrouwen in een nieuw prototype begint en eindigt bij het simpele, relationele idee dat je moet luisteren naar wat een atleet nodig heeft."We willen nooit dat een schoen een oplossing is voor een niet-bestaand probleem", zegt Hatfield. "Dat is verkeerd om. Een schoen moet beginnen bij een probleem waarvoor een oplossing nodig is. Door te luisteren naar atleten wordt duidelijk wat ze nodig hebben, en op basis daarvan ontstaat vertrouwen."

Davis Jones is een innovatie, design en product editor bij Nike.Zijn interesses zijn sportwetenschap, performance-productdesign en sportgeschiedenis.&nbsp;&nbsp;&nbsp;David groeide op in Oregon en studeerde aan de University of San Diego. Na zijn studie ging hij aan de slag als stagiair-redacteur voor Farrar, Straus and Giroux. Daarna werkte hij enige tijd als schrijver en redacteur bij het tijdschriftSurfer, tot hij in 2018 terugging naar het noordwesten van de VS om bij Nike zijn carrière te vervolgen.&nbsp;

Davis Jones

Conner Mantz Feature Loop

Hoe overtuig je atleten ervan dat het prototype dat ze in hun handen hebben iets nieuws kan brengen als de schoen die ze momenteel dragen al werkt?

Nike design

Sportwetenschap bij Nike

Hoe we met atleten samenwerken aan nieuwe prototypes

Ontdek wat ons motiveert

Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Verhalenhoek

De beweging

LeBron James over het nadoen van de golfswing van Nelly Korda

Nike Sportswear

Tom Sachs draagt zijn Demerits met trots

Korte verhalen

Dat er een verband bestaat tussen wat we dragen, hoe we eruitzien en hoe we ons voelen is onmiskenbaar. Die relatie biedt kansen om met meer kracht, zelfvertrouwen, elegantie en vastberadenheid voor de dag te komen.&nbsp; Dat geldt natuurlijk ook voor jonge atleten. Hoe je je haar draagt, de persoonlijke draai die je aan je tenue geeft, wat je routine is voor de wedstrijd, hoe je je voelt als je je teamshirt ziet: het zijn allemaal details die je persoonlijkheid bekrachtigen, zowel op het veld als daarbuiten. Dit is al helemaal het geval voor toekomstige iconen binnen de sport, bijzondere atleten die er niet op zitten te wachten dat anderen hen vertellen hoe ze eruit moeten zien of zich moeten kleden om hun doelen te behalen. Hier delen vijf aanstormende Nike atleten hoe zij zich voor hun sport op hun best kleden en zich op hun best voelen.&nbsp;

<h3>MINDER IS ECHT MEER</h3>Maddy Elmore Atletiek, University of Oregon "In de zomer draag ik graag alleen een sport-bh en strakke kleding, het liefst zo min mogelijk kleding. We doen de warming-up in een regenjas die heel groot valt, maar als ik die uittrek voor de wedstrijd, is die overgang tastbaar naar hoe ik me dan voel. Met minder kleding voel ik me vrijer.&nbsp;Wat ik draag heeft zich met me mee ontwikkeld. Eerder dacht ik dat een knotje heel vervelend zou voelen, maar ik draag ze nu graag. Als ik mijn haar in een knot doe en voorafgaand aan de wedstrijd mijn passen doe, voel ik me goed. Vroeger had ik gelukssokken en zo, maar nu ik wat ouder ben, hou ik mezelf voor dat het een normale dag is. Als voorafgaand aan een wedstrijd niet alles goed gaat, is dat prima, want ik train elke dag hiervoor.Ik kom uit Eugene en ben hier geboren en getogen, dus de tenue van Oregon heeft veel betekenis voor mij. Toen ik jonger was, ging ik naar alle wedstrijden op Hayward Field. Nu draag ik hetzelfde tenue als de atleten naar wie ik altijd opkeek, en daar ben ik heel trots op."

<h3>RITUELEN ZIJN BELANGRIJK</h3>Jaiden Rodriguez Middenvelder, voetbal, USA National Team"Het is altijd al een eer om het veld op te stappen, maar voor het nationale elftal is een heel ander verhaal. We hebben het altijd over een 'geleend' shirt, want het is je shirt pas wanneer je bij de senioren speelt. Bij jeugdteams leen je het nummer. Het is zelfs een voorrecht om in de kleedkamer te komen. &nbsp;Het team bestaat uit meerdere persoonlijkheden die verschillende rituelen hebben. Iedereen doet uiteenlopende dingen tot we op het einde bij elkaar komen voordat we het veld op stappen. Misschien is het een soort bijgeloof, maar ik hou mijn scheenbeschermers altijd in mijn handen tijdens de warming-up. Ik wil dan namelijk graag lichte benen hebben. Daarna trek ik ze aan en trek ik mijn sokken omhoog. Dan ben ik er klaar voor."

<h3>DE BESTE LOOK IS EEN NATUURLIJKE LOOK</h3>Simone Jackson Aanvaller, voetbal, University of Southern California"Shirts betekenen zoveel voor me. Ik heb er eentje ingelijst van mijn U20 Women's World Cup team, en het helpt me eraan herinneren dat ik groots mag dromen. Ook als ik aan het aanmoedigen ben, vind ik dat shirts daarin een grote rol spelen. Ik weet nog goed hoe ik naar de finale van de Women's World Cup in Lyon ging en ik samen met mijn familie volledig was uitgedost. Als je daarheen gaat in je shirt, dan word je bijna één met het team. Het voelt dan gewoon tien keer beter. Naar een wedstrijd draag ik dus het bijbehorende shirt. Voor een wedstrijd geef ik mijn haar veel aandacht. In de zwarte haarcultuur voelt het soms of je meer nodig hebt of het moet stijlen. Ik ben meer van natuurlijk haar, want ik vind niet dat je per se iets zou moeten doen om je klaar te voelen om in de schijnwerpers te staan. Als ik speel, heb ik mijn haar zo natuurlijk en krullerig mogelijk. Ik wil alle meisjes die naar me opkijken laten zien dat je beste look een natuurlijke kan zijn, en daarom is mijn haar lekker groot en poefig. Aan make-up doe ik niet echt. Ik poets mijn tanden en lach voluit. Als ik echt flink uit wil pakken, strijk ik wat babyhaartjes glad rond mijn gezicht. Voetbal is natuurlijk een teamsport, en ik ben er altijd groot voorstander van geweest om dat als teamlid ook uit te stralen. Bij USC doen we niet aan achternamen op het shirt, en ik vind het mooi dat het team voorrang krijgt op het individu. Ons mantra staat op de rug: 'we over me'. Buiten het veld wil ik heel uniek zijn. Zelfs als we hetzelfde hebben, wil ik me anders uitdossen en toch wel opvallen. Ik hou van felle kleuren en leuke maar simpele kleding. Voor elke dag heb ik een bijzondere outfit, ik schrik niet terug van overdressed naar de les gaan."

<h3>KLEED JE VOOR JE GEWENSTE VIBE</h3>Kiara Romero Golf, University of Oregon "Ik vind het leuk me uit te dossen als ik ga spelen. Dan wil ik me goed voelen. Ik zet krullen in mijn haar, draag lintjes, en doe wat make-up op. Die tennisvibe die sommige spelers hebben vind ik leuk, een beetje de stijl van een country club. Vaak kies ik voor een rokje en een lichte top, een trui of een shirt met lange mouwen. De kleuren hou ik meestal subtiel, en op andere momenten probeer ik voorzichtig iets anders. Op een rustige dag ga ik ook voor rustige kleuren. Als ik denk dat ik wat agressiever moet spelen, ga ik voor een fellere kleur die bij die vibe past. Ik kies altijd voor een kleur shirt dat past bij de stift die ik op mijn golfbal gebruik. Golfballen zien er allemaal hetzelfde uit, en je wilt niet per ongeluk de bal van een ander wegslaan, dus daarom markeren we allemaal onze eigen bal. Ik heb echt een stuk of acht stiften in mijn golftas. Trouwens, ik heb heel veel spullen in mijn tas. Golfhandschoenen zijn ook belangrijk. Als ik mijn handschoen niet helemaal dichtdoe, hangt hij een beetje open. Vaak krijg ik zweterige handen wanneer ik zenuwachtig ben. Maar zo voelen de handschoenen wat losser, minder beperkend, en ik vind de ventilatie die het geeft prettig."

<h3>VIND JE VISUELE REMINDER</h3>Scottie Antonucci Middenvelder, voetbal, USA National Team"Ik weet nog dat ik voor het eerst het embleem voor het nationale team droeg. Toen had ik mijn eerste kamp en ik ging naar de materiaalbeheerder voor mijn spullen. Vervolgens keek ik naar het embleem in mijn handen en dacht, dit voelt gek. Dit is wat Alex Morgan draagt. En Carli Lloyd. Dit tenue wordt gedragen door al die spelers, en nu heb ik het in handen. Dat ik voor iets meer speel dan voor mezelf vind ik heel belangrijk. Als ik me rot voel of weet dat ik door moet zetten, kijk ik naar het embleem. Soms tik ik het zelfs even aan. Het helpt je eraan herinneren dat je ergens voor speelt waar ook alle spelers die je voor zijn gegaan voor speelden, alle mensen naar wie je altijd op hebt gekeken. En nu speel jij daar ook een kleine rol in. Op het veld motiveert me dat echt."

Kom meer te weten over Nike's 50 jaar van vooruitgang in sportswear voor vrouwen en vrouwensport in het nieuwe boek "<a href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/look-good-feel-good-play-good-nike-apparel" rel="noopener noreferrer">Look Good, Feel Good, Play Good: Nike Apparel</a>", met daarin een visueel overzicht van de relatie tussen vrouwen en de kleding die ze dragen.

Make-up. Haar. Hoe het voelt om het tenue te dragen, het shirt, de gear. Vijf aanstormende Nike atleten leggen uit waarom deze details ertoe doen en hoe ze hun spel kracht bijzetten.

"Hoe beter mijn looks en gevoel, hoe beter ik speel"

<h3>Praat je over vrouwen in golf, dan kun je niet om Michelle Wie West heen. Michelle, die al vanaf haar vierde met golfclubs in de weer was, is een waar fenomeen en een krachtige verschijning op de green. Op haar dertiende was ze de jongste speler ooit die deel mocht nemen aan de US Women's Open. Ze tekende op haar vijftiende bij Nike. En als tiener vocht ze voor de gelijkheid van vrouwen in de sport om samen met mannen op het PGA-circuit te spelen. Ze debuteerde op een open toernooi in 2004 met een tweede ronde van 68; nog altijd het record voor de laagste PGA-ronde door een vrouw.</h3><h3></h3>Michelle won vervolgens de US Women's Open en nog vijf andere evenementen op de LPGA tour. Vorig jaar stopte ze met haar professionele golfcarrière en kreeg ze een staande ovatie toen ze haar putt sloeg op de 18e hole van Pebble Beach. Ze had haar zinnen gezet op een nieuw doel: gezinsuitbreiding. Michelle en haar man, Jonnie West, kregen in 2020 dochter Makenna en wilden graag een tweede kind. Het stel liep echter tegen hartverscheurende obstakels aan, waaronder een miskraam en een zwaar IVF-traject.<h3>Kracht vinden om door moeilijke momenten heen te komen heeft Michelle als atleet altijd ingezet. Het zijn diezelfde atleeteigenschappen — haar doorzettingsvermogen, toewijding, passie — die ze wil overbrengen op haar dochter en sinds afgelopen oktober ook op haar nieuwe zoontje, Jagger Jerry YooJun West.</h3><h3>Michelle vertelt hier hoe overwinningen er nu voor haar uitzien, hoe leuk ze het vindt om met Nike samen te werken aan producten voor vrouwen en moeders, en wat haar volgende stap in de sport is. </h3>

Om IVF te doorstaan, putte ik uit mijn ervaring met ontberingen en tegenslagen als professioneel atleet. Met name de fysieke aspecten. Als professioneel golfer heb ik geleerd hoe ik mijn conditie op peil hield en mijn lichaam sterk kon houden, en dat heeft me geholpen om sterk te blijven gedurende de injecties en de blauwe plekken. Natuurlijk gaat de vergelijking niet volledig op, maar ik ontdekte veel raakvlakken met sport. Je kunt je te hard inzetten, gefrustreerd raken, en voelen of je vastzit. Ik heb in beide gevallen geleerd dat je soms het proces op zijn beloop moet laten.Nu zie ik zwangerschap op dezelfde manier als trainen voor een grote wedstrijd. Toen ik zwanger was van mijn eerste kind, was dat gedurende corona, en het verliep zo makkelijk dat ik er niet over na hoefde te denken. De tweede zwangerschap was een heel ander verhaal. Het ging niet zo makkelijk. Ik moest mijn lichaam beter voorbereiden op de geboorte. Samen met een voedingsdeskundige werkte ik aan een eetschema. Ik kon niet echt veel sporten, maar ik zorgde wel voor beweging, zoals wandelen. En ik bewaakte mijn energieniveau beter, net als mijn emoties.

Als moeder zet ik zeker de mentale training in die ik als golfer heb ontwikkeld. Als ik moe ben, als mijn peuter huilt, dan adem ik eerst diep in en zorg ik ervoor dat ik niet meteen reageer. Net als wanneer ik een slechte slag sla op de green en me daar overheen moet zetten. En net als bij sport is het van levensbelang dat je op anderen kunt rekenen. Ervoor zorgen dat ik mijn partner erbij betrek en niet alles zelf proberen te doen, niet proberen die supermoeder te zijn of mezelf dat schuldgevoel aanpraten. En soms app ik mijn man en zeg ik: "Ik ga mijn nagels laten doen. Kijk maar hoe je het oplost."

Deelnemen aan de <a href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-athlete-think-tank-second-cohort" rel="noopener noreferrer">Nike Athlete Think Tank</a> [een collectief van vrouwelijke atleten die het merk adviseren] was een fantastische ervaring. Ik voel me dankbaar en prijs mezelf gelukkig dat ik onderdeel van deze community mocht uitmaken, en ik heb veel goede vrienden eraan overgehouden: van jonge tienermeiden tot andere moeders. Wat interessant was om te zien, is dat we ondanks onze verschillende sportachtergronden met veelal dezelfde problemen hebben geworsteld. Verder was het leuk en waardevol om input te leveren voor <a href="https://about.nike.com/en/stories/all-movement-all-moments-our-next-era-of-designing-for-women" rel="noopener noreferrer">Nike's producten voor dames</a> die op de markt zijn verschenen, zoals de <a href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-leak-protection-period-innovation" rel="noopener noreferrer">menstruatieshorts met bescherming tegen doorlekken</a>, en om te zien hoe Nike onze suggesties ter harte neemt. Onderdeel van mijn werkzaamheden met Athlete Think Tank was inzichten delen over de <a href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-s-new-wearable-pump-compatible-sports-bra-and-easyon-shoe-give-mothers-more-support" rel="noopener noreferrer">nieuwe Nike Swoosh (M) bh</a>. Dankzij deze bh voor voeden en kolven kunnen vrouwen in beweging blijven terwijl ze melk geven of kolven, en ik wil hem graag uitproberen. Tijdens mijn vorige zwangerschap was de technologie nog in ontwikkeling, dus deze keer wil ik zeker weten een hands-free kolf. Deze bh is wat mij betreft <a href="https://about.nike.com/en/stories/we-knew-women-needed-this-bra-yesterday" rel="noopener noreferrer">baanbrekend voor vrouwen</a>. Als je gebonden bent aan een vaste plek om te kolven, zit je vast. Om te kunnen kolven wanneer je bijvoorbeeld op een band loopt, of gewoon iets voor jezelf doet, dat is geweldig. Nadat ik mijn dochter kreeg, weet ik nog dat ik de golfbaan af moest om tussen slagen in te kolven. Dan moest ik een pauze nemen. Met deze bh zou ik op de golfkar kunnen kolven! Het is fysiek, mentaal en emotioneel bevrijdend om niet elke twee en een half uur weggestopt in een hoek van een afgesloten ruimte te zitten kolven. En ik denk dat producten als deze kunnen bijdragen aan langer borstvoeding kunnen geven. Het is mooi om de zwangerschapslijn van Nike uitgebreid te zien worden, om er verschillende items uit te proberen. Ik heb ook inzichten gedeeld over de Nike (M) kleding, waarvan mensen denken dat het alleen voor de zwangerschap en erna is, maar het kan ook geschikt zijn voor tijdens een IVF-traject. Je raakt opgeblazen en niets past meer, en dat doet flink wat met je psychische gesteldheid op het moment dat je je al down voelt. Mijn zwangerschapsstijl bestond deze keer uit strakkere geribde knit jurkjes, tweedelige sets. Ik durfde te experimenteren. Ik droeg een <a href="https://www.instagram.com/p/C-Vqi9eyJ0-/?hl=en&img_index=1" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Nike Swim two-piece tijdens mijn derde trimester</a>, maar dan een maatje groter. Daarvan had ik de triangelbikini, en die hield maar net alles bij elkaar. Wat ik graag nog meer zou zien is dat mensen vrouwen steunen bij een miskraam. Dat er meer over wordt gepraat, en dat je net zo gesteund mag worden bij verlies als bij een zwangerschap. Nike heeft, samen met ons allemaal, echt ruimte weten te maken voor <a href="https://about.nike.com/en/stories/this-is-a-product-that-can-change-people-s-lives" rel="noopener noreferrer">het praten over ongesteldheid en de maandelijkse cyclus</a>, om producten te ontwikkelen die op die momenten kunnen ondersteunen, maar er is voor mij nog zoveel meer dat hoort bij de weg richting moederschap.

Verstelbare cups van de Nike (M) Swoosh bh bieden plaats voor draagbare borstkolven; door zelf ontwikkelde hardware op de bandjes kunnen ze afzonderlijk van elkaar worden losgemaakt om borstvoeding te geven. De binnenvoering bevat Nike Leak Protection: Breast Milk, een speciaal vochtwerend materiaal dat zichtbare vlekken door moedermelk helpt voorkomen.

Ongesteldheid kan een obstakel vormen bij sport en beweging voor tieners en volwassenen, zowel fysiek en mentaal als emotioneel. Nike weet dit en heeft daarom Leak Protection: Period, een ultradunne, absorberende voering die helpt beschermen tegen menstrueel bloedverlies voor extra comfort en vertrouwen. Het maakte zijn debuut in de Nike One Leak Protection: menstruatieshorts.

Nike heeft de Nike (M) collectie uitgebreid, met een nieuwe jurk en vernieuwde tanktops, tops, shorts en leggings.

Nike breidt uit met producten voor en na de bevalling

Wat me als professioneel golfer stimuleerde was die gedrevenheid om beter te worden, om te zien hoe ver ik kon gaan. Dat gaf me steun tijdens het oefenen en trainen en op moeilijke momenten. Als ik niet zo gefocust kon denken, had ik denk ik niet alles uit mezelf kunnen halen. En op het moment dat ik mezelf zo uitdaagde, had ik er lol in. Er was niets leukers dan goed golfen, weten dat elke slag een goede is, en dat je putts raak zijn. Natuurlijk volgden ook moeilijke momenten, maar gebeurt zoiets, dan val je terug op die positieve slagen. Gedurende mijn carrière hield dat me staande, een onverzadigbaar verlangen om weer zulke momenten te ervaren. Intussen heb ik een stukje van die ambitie omgezet naar mijn gezin. Mijn dochter, Makenna, is vier jaar. En ik vond het fantastisch om de positieve impact te ervaren die ik op haar kan hebben en op hoe ze de wereld ziet. Als ze wat jonger zijn, weet je niet echt wat je aan het doen bent, je probeert ze gewoon in leven te houden. Nu zie ik dat ze mij probeert na te doen en ik probeer het voorbeeld te zijn dat ik wil zijn, iemand met een sterke werkethiek, die zichzelf kan motiveren, en ik geef haar de kracht van vriendelijkheid en empathie mee. Gedurende mijn golfcarrière heb ik dappere keuzes geprobeerd te maken, en niet bang te zijn om te falen of mezelf voor schut te zetten. Dat zijn de waarden die ik aan mijn dochter en mijn baby door wil geven. Dat is een leuke ervaring. Makenna begint net te sporten, en ik ben haar wegwijs aan het maken in golf, maar ik laat haar ook kennismaken met voetbal, zwemmen, en sinds kort is ze bezig met tennis. Ik ben momenteel vooral haar taxichauffeur. Bij Makenna stond ik 10 dagen na haar geboorte weer op de baan. Dat doe ik deze keer anders. Ik wil zeker <a href="https://about.nike.com/en/stories/six-instant-benefits-of-running" rel="noopener noreferrer">terug in de running</a> komen, en Pilates en krachttraining doen en me weer sterk voelen in mijn lichaam. En ik golf nog steeds graag! Maar momenteel ben ik vooral van het tennissen. Ik kijk ernaar uit om te zien hoe goed ik daarin kan worden, en dat ik dit samen met mijn dochter kan doen.

De golfkampioene vertelt over haar uitdagingen met IVF en zwangerschap, en wat voor voorbeeld ze wil zijn voor haar dochter en haar jongste kind.

Nike Golf

For the win

Michelle Wie West blijft grenzen verleggen

Maak kennis met Nike Forward, onze belangrijkste kledinginnovatie sinds Dri-FIT. Deze technologie biedt een revolutionaire manier van kleding maken. Met aangepaste punchnaaldmachines worden premium producten gemaakt met duurzaamheid als uitgangspunt. Kun je je het niet zo goed voorstellen? We leggen het je uit.

Grensverleggende innovatie

Kom meer te weten over Nike Forward, onze belangrijkste kledinginnovatie sinds Dri-FIT.

Hoe we de hoodie helemaal opnieuw hebben uitgevonden

Are you debating whether to run today? Whether to work out? Whether to set a new, challenging goal that might scare you? Championship coach Dawn Staley has words for you. Take a listen, and make your move.

Dawn Staley was featured in <a href="https://www.instagram.com/citizenmagazine/?hl=en" rel="noopener noreferrer" target="_blank" class="ql-size-small">Citizen Issue 004</a>, themed "Strange World." The issue explores the new and the unknown, the strange moments, and the strange ideas we've encountered, all through the lens of Black women, including actress and cover star Ayo Ediberi, who was photographed in Nike's The Suit.

Dawn Staley portrait by <a href="https://www.justin-french.com/" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Justin French</a>

Follow the voice of NCAA championship coach and three-time Olympic gold medalist Dawn Staley for the motivation you need to train, to focus, to meet your next big goal.

Nike's directie

Het startpunt voor fans

The 2-Minute Pep Talk You Need to Get Moving Right Now

<h3>In 2011 liep Faith Kipyegon over het terrein van Unhuru Gardens in Nairobi, Kenia, terwijl de wind het lange gras op haar pad deed wapperen. Ze was zestien jaar en nam deel aan de juniorenwedstrijd van de Kenyan National Cross Country Championships, erkend als een van de meest competitieve wedstrijden ter wereld, met een sprint van zes kilometer over ruig, heuvelachtig terrein door de Grote Slenk van Kenia. Na een ontspannen wandeling over het parcours, beschouwde Faith het gras onder haar voeten de belangrijkste variabele voor de race. "Ik keek naar de textuur van het gras, hoe zacht het was en ik zei tegen mijn coach: 'Ik ga vandaag niet mijn spikes dragen. Ik ga op blote voeten winnen'", zegt ze. En dat deed ze.</h3><h3>In zekere zin beschrijft Faith Kipyegon, nu 30&nbsp;jaar oud, zichzelf nog steeds als diezelfde jonge hardloper op blote voeten die geloofde dat ze de race kon winnen. Haar prestatie in Parijs deze zomer bevestigde haar unieke plek in de atletiekgeschiedenis als de enige hardloper, man of vrouw, die drie keer achter elkaar goud won op de 1500&nbsp;meter. Haar wedstrijdreeks in 2023, waarbij ze wereldrecords brak op de 1500&nbsp;meter, de mijl en de 5000&nbsp;meter, wordt beschouwd als een van de grootste individuele seizoenen in de geschiedenis van de atletiek. Ook op andere manieren is haar identiteit als hardloper fundamenteel veranderd, vooral sinds de toevoeging van haar buitengewoon jonge trainingspartner, haar dochter Alyn, in 2018&nbsp;</h3><h3>. Lees verder om meer te weten te komen over Faiths dominante carrière, de combinatie van het moederschap en haar hardloopidentiteit, dat ene belangrijke ding dat Alyn van haar moeder nodig heeft na een overwinning, en meer.&nbsp;</h3> Hardlopen op blote voeten heeft voor mij altijd al comfortabel gevoeld. Toen ik op mijn veertiende competitief begon te hardlopen, droeg ik voor het eerst spikes. Ik was blij dat ik ze kreeg, maar het duurde lang voordat ik me net zo comfortabel begon te voelen met spikes als op blote voeten. Ik heb zelfs een aantal keer geweigerd spikes te dragen. Ik kan nu nog steeds niet geloven dat ik met de snelste spikes ter wereld loop.Hardlopen is een gedeelde jeugdervaring in Kenia. Ik groeide op in een dorpje genaamd Ndababit, in de Nakuru-regio, ongeveer 225&nbsp;kilometer ten westen van Nairobi. Vanaf de tijd dat ik op de kleuterschool zat, renden we elke dag vier kilometer naar school, dan weer terug naar huis voor de lunch en dan weer naar school. Daarna renden we weer vier kilometer naar huis, elke dag totdat we veertien jaar waren.Wanneer jonge hardlopers van de aankomende generatie me tijdens wedstrijden zien, wil ik dat ze vrijheid zien — de vrijheid om jezelf op nieuwe manieren uit te dagen. Mijn seizoen in 2024 was fantastisch. Ik was dankbaar dat ik mocht deelnemen aan de 5000&nbsp;meter in Parijs, en de 1500&nbsp;meter, die een paar dagen later plaatsvond. Maar toen ik de zilveren medaille van de 5000&nbsp;meter vasthield, dacht ik bij mezelf: "Ik kan deze ervaring niet mijn dromen voor de 1500 laten verstoren". Dus ik legde die zilveren medaille weg. Ik moest mentaal sterk zijn om mijn doel op de 1500&nbsp;meter te bereiken.Het moederschap motiveert mij als hardloper. Ik krijg extra energie van moeder zijn van Alyn. Ze ziet hoe toegewijd ik ben, hoe hard ik werk. Tijdens het seizoen begrijpt ze dat ik van maandag tot en met zaterdag naar het trainingskamp ga en daarna pas weer naar huis, om zo maar één dag met haar door te brengen. Het is echt niet gemakkelijk, maar ze begrijpt de offers die ik breng. Ze motiveert me om zo hard mogelijk te werken.Ik praat vóór elke race met mijn dochter. Ze zegt meestal hetzelfde tegen me: ze wenst me het allerbeste toe en vraagt me om chocolade mee naar huis te nemen — en de gouden medaille.

Het moederschap kan van invloed zijn op hoe je je hardloopcarrière ziet. Mijn benadering van Rio, Tokio en Parijs was totaal verschillend. Tijdens mijn eerste gouden medaille in Rio was ik nog zo jong, ik was 22. Hardlopen deed ik nog voor mezelf. Tijdens Tokio had ik mijn dochter bij me, maar ze was pas drie jaar en ze begreep nog niet volledig wat ik aan het doen was. Ze keek naar me en zei: "Mama is aan het hardlopen", niet "Mama rent voor een gouden medaille".&nbsp;In Parijs leerde ze hoe het voelt als ik win, maar ze leerde ook hoe het voelt als ik verlies. Na de 5000&nbsp;meter in Parijs belde ze me en ze vroeg: "Mama, waarom stond je deze keer op de tweede plaats? Wat is er gebeurd?" Het is heel moeilijk om een kind uit te leggen wat er gebeurde in een race en om tegelijkertijd een rolmodel voor haar te zijn. Het was heel anders dan in Rio. Vandaag de dag hardloop ik om mijn dochter en andere jonge meisjes zoals zij te inspireren.Alle atleten kennen iets dat buiten hun comfortzone ligt. Voor mij is dat zwemmen. Ik herinner me nog 2011, toen ik in Punta Umbria was voor de internationale crosscountry-jeugdkampioenschappen. Ik kwam met mijn team samen bij een van de lokale meren om de kampioenschappen te vieren. Ik keek naar het water en dacht dat het een ondiepe plas was. Ik sprong erin. Vervolgens kwam het water tot aan mijn oren en kon ik niets meer horen. Zwemmen is het enige waar ik graag beter in zou willen zijn.Wanneer ik aan het einde van mijn carrière kom, wil ik bekend staan om het empoweren van alle vrouwen, en vooral nieuwe moeders. Het is echt mogelijk om moeder te worden, met zwangerschapsverlof te gaan en sterker terug te komen dan ooit tevoren. Moeder worden is niet het einde van je carrière. Het is het begin van een nieuw hoofdstuk.

De middenafstandskampioen over haar dominante carrière, de combinatie van het moederschap en haar hardloopidentiteit, en meer.

Hoe Faith Kipyegon zichzelf — en alle vrouwelijke hardlopers — kracht geeft

Mark Smith blaast een grafisch beeld nieuw leven in. De kracht van foto's brengt de gepensioneerde VP van Special Projects in Nike Innovation en voormalig Jordan medewerker terug naar 2005, toen hij kennismaakte met een belangrijke mijlpaal in de kenmerkende Jordan reeks: de Air Jordan XX, een schoen die alles uit de kast zou halen om de 20 jaar na het debuut van de AJ I te eren. Het belangrijkste kenmerk van de schoen zouden de bandjes bij de middenvoet zijn, waarin met een laser een ongekende collage van afbeeldingen uit MJ's carrière was gegraveerd. Smith zou deze details later beschrijven als een levend tapijt, een doelbewust ontworpen mozaïek van beelden. De afbeelding moest op de een of andere manier een heel levensverhaal omvatten, weergegeven met de precisie die slechts één hulpmiddel toen kon bieden."Toen we de AJ XX ontwierpen, kon ik niet geloven hoeveel detail we konden bereiken met lasergraveren", zegt Smith. "Ik bekeek enkele pulsen met de laser en vergeleek de precisie met wat ik kon doen met de punt van mijn pen. Met de lasergereedschappen konden we meer dan met onze eigen handen."

Het verhaal in het bandje

De opmerkelijk gedetailleerde, met laser gegraveerde graphics van Smith hielpen bij het produceren van enkele van de meest mijlpaalwaardige schoenreleases, van de originele Nike laserlancering in 2003 en samenwerkingen als de AJ IV Laser, de 'getatoeëerde' Air Force 1 en natuurlijk de AJ XX.Deze keer staat het nieuwe design bol van betekenis ter gelegenheid van <a href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/doernbecher-freestyle-20-collection" rel="noopener noreferrer">het 20-jarige bestaan van Doernbecher Freestyle</a>: een limited-edition AJ XX met nieuw gecreëerde iconografie op de bandjes bij de middenvoet ter ere van de 122 patiënt-ontwerpers die sinds het begin aan het programma hebben deelgenomen.

Smith was al bekend met Freestyle, waarbij zes patiënt-ontwerpers uit kinderziekenhuis OHSU Doernbecher in Portland, Oregon, de kans kregen om hun eigen Nike schoenen te ontwerpen. In 2006 werkte hij samen met andere collega's bij Nike om de visie van patiënt-ontwerper Lance Dillon voor een op tatoeages geïnspireerde Nike Dunk Low te verwezenlijken. Bij Dillon, een verlegen 17-jarige, was leukemie vastgesteld. ("De eerste keer dat ik Lance ontmoette, hield ik mezelf de hele vergadering groot", zegt Smith. "Toen ik daarna naar huis ging, kwamen de tranen. Dit was het coolste en belangrijkste waar ik bij betrokken kon zijn.") Smith ontwierp een speciale Air Max 90 voor het 5-jarige bestaan van Freestyle in 2008 en nog twee andere door patiënten ontworpen sneakers, naast een speciale AJ XII ter herdenking in 2015."Sneakers waren voor mij altijd verbonden aan verhalen", vertelde Smith. "Maar toen het tot me doordrong dat Freestyle het leven van een kind een positieve draai zou kunnen geven, raakte ik ook emotioneel betrokken."

Air Jordans, en Smith zelf, spelen al lange tijd een rol bij het herdenken van mijlpalen in de relatie tussen Nike en OHSU Doernbecher Freestyle. In 2015 maakte Smith ter ere van het 12e jaar van het programma een dozijn exclusieve Jordan XII's voor het Doernbecher Freestyle evenement.

Elk paar was voorzien van Smiths persoonlijke uitvoering van de originele schetsen van de schoen.

De 12 paren werden vervolgens geveild als onderdeel van de OHSU Doernbecher Freestyle onthulling van dat jaar, waarbij alle opbrengsten ten goede kwamen aan het ziekenhuis.

Eerbetoon met een design

Mark werd benaderd door vrienden van de OHSU Foundation (OHSUF) om opnieuw bij te dragen tijdens het 20-jarig jubileum van Doernbecher Freestyle. Deze gesprekken brachten herinneringen boven aan een ander magisch design met het getal 20. Dit werd het begin van een samenwerking tussen Mark, de OHSUF en NIKE, Inc. om de verhalen uit de decennialange geschiedenis van Freestyle om te zetten in één verbluffende visual.Vaststellen welke graphics, afbeeldingen en emblemen te gebruiken op de twee bandjes was de eerste uitdaging, zegt Smith. Hij brainstormde via videogesprekken met sleutelfiguren van het programma, zoals Freestyle oprichter en bestuurslid van Doernbecher Philanthropy Michael Doherty, zijn zoon Connor, die hielp bij het bedenken van het programma, bestuursvoorzitter OHSUF Kelly Schrader, en hoofdarts van kinderziekenhuis OHSU Doernbecher Dana Braner. Ze bespraken eerst details zoals voornamen, achternamen, dokters, data en meer. Maar design moet werken binnen bepaalde grenzen, en er was niet genoeg ruimte om al die elementen zo exact weer te geven. Smith moest daarom overstappen op een andere, meer flexibele aanpak.&nbsp;"Ik viel terug op de originele graphic van de AJ XX", vertelt Smith. "Met de levendige collage voor MJ wilden we dat de verzameling bijna aanvoelde als een droom, waarbij je geen gevoel hebt voor chronologische volgorde maar langs een pad van belangrijke herinneringen wordt gevoerd. Er is geen begin of einde. Je doorloopt het op een eigen manier."

De Air Jordan XX, een sneaker met een verhaal dat oorspronkelijk het leven en de carrière van MJ weergaf, keert terug met een unieke twist voor het 20-jarige bestaan van Doernbecher Freestyle.

De symbolen op het bandje bij de middenvoet, ontworpen door Smith, vertegenwoordigen de geschiedenis van Doernbecher Freestyle en de 122 patiënten en hun families die aan het programma hebben deelgenomen.

Elk van de 20 paar schoenen wordt geleverd in een limited-edition doos waarvan het design een afspiegeling is van de met laser uitgesneden collage op het bandje.

De unieke graphic is doorgevoerd in de hele schoen, inclusief de kraag en de hak.

Een blik op de Air Jordan XX Doernbecher Freestyle

De enige constante waren de initialen van elk kind die op de bandjes werden gegraveerd. Al snel kwamen daar nog meer onmisbare graphics bij: de namen van twee therapiehonden van OHSU, Davis en Casey. IJsjes, een van de weinige voedingsmiddelen die kinderen na een operatie kunnen eten. De beroemde kabelbaan over de Willamette-rivier met uitzicht op het ziekenhuis. Dit waren slechts enkele graphics die een plekje kregen.Als perfectionist in hart en nieren hield Smith eerdere proefmodellen in het achterhoofd. Hij maakte een groot aantal versies met verschillende lay-outs, lettertypes en formaten. De verantwoordelijkheid die gepaard gaat met het project, namelijk om de visie van elke patiënt-ontwerper voldoende ruimte te geven binnen een constellatie van andere persoonlijke verhalen vol hoop en triomf, geeft Smith energie en herinnert hem eraan waarom hij houdt van wat hij doet."Wanneer ik werk aan deze levendige collages, doe ik dat voor de mensen van wie ik de verhalen visualiseer. Of het nu patiënten van Doernbecher zijn, atleten of beroemdheden, de verantwoordelijkheid blijft hetzelfde: ik sta in dienst van hun verhalen", zegt Smith. "Ik moet hun verhalen horen en vanuit een soort helikopterpositie de beelden eruit halen die zowel essentieel zijn voor het onderwerp als herkenbaar voor een breder publiek. Die balans vinden is voor mij heel belangrijk. Uiteindelijk gaat het helemaal niet om mij."

De Air Jordan XX Doernbecher Freestyle

Het eindresultaat, een verbluffende collage gegraveerd op de bandjes van de middenvoet, verschijnt op elk van de 20 paar AJ XX's die worden geveild op de website van Sotheby's. Elk paar wordt geleverd met kleding en een bijpassende houten doos met lasergravures, allemaal met dezelfde Doernbecher afbeeldingen als op de schoenen. De veilingen zijn van 21 oktober, 9.00 uur PT tot 30 oktober om 9.00 uur PT. En het beste van alles? Alle opbrengsten komen ten goede aan kinderziekenhuis OHSU Doernbecher.En toch, los van het hoge bedrag dat elk paar waarschijnlijk op gaat leveren, is het voor Nike medewerkers die vrijwillig hun tijd en talenten hebben ingezet niet te matchen met hoe waardevol dit programma is."Dankzij Freestyle krijgen schoenen een extra dimensie", aldus Smith. "Ik weet niet hoe ik het kan omschrijven. Op het moment dat een kind een visie heeft en daaruit een tastbare schoen ontstaat, haalt het hen uit hun onzekere realiteit naar een stukje heling door middel van creativiteit." Hij pauzeert even. "Het is geen toeval dat [zool en ziel qua betekenis zo dicht bij elkaar liggen]; het is de basis van de schoen die in contact komt met de aarde."Ga voor meer informatie naar <a href="https://www.sothebys.com/en/buy/auction/2024/the-air-jordan-xx-doernbecher-freestyle?locale=en&lotFilter=AllLots" rel="noopener noreferrer" target="_blank">sothebys.com/DB20</a>

De Air Jordan XX wordt extra in het zonnetje gezet voor het 20-jarige bestaan van Doernbecher Freestyle, ontworpen door de legendarische designer Mark Smith.

Jordan Brand

Zo maak je het

Een onvergetelijk canvas: het ontwerpen van de Air Jordan XX Doernbecher Freestyle

In Chicago, you never run alone. A robust, diverse running community keeps the city flush with activity, from its picturesque parks and neighborhood routes to its miles of paved waterfront paths. You’ll see run clubs and solo striders, elite athletes and first-time racers, dawn patrollers and run-to-coffee regulars.

We know this because we spent a week with <a href="https://about.nike.com/en/stories/chicago-run-team-windrunners" rel="noopener noreferrer" target="_blank">the Windrunners</a>, a local run team powered by Nike that’s working to break down barriers for the next generation of female runners, fostering community one mile at a time. As Chicago’s first all-female, sub-elite racing team, they know a tip or two about how to best run their city. Here are their seven must-see spots.

This <a href="https://www.chicagoparkdistrict.com/parks-facilities/lakefront-trail" rel="noopener noreferrer" target="_blank">impressive path</a> hugs the shore of Lake Michigan for 18.5 miles, making it a top choice for long runs, sightseeing and, if you’re lucky, a tailwind heading back toward downtown.

Lakefront Trail

Recharge like a local:

After checking out this famous footpath, Windrunners athlete Amanda Zubricki recommends indulging in another Chicago staple: the city’s famous deep-dish pizza.“After a long run or race, I love to treat myself to some pizza,” she says. “As we all know, Chicago has the best pizza in the United States. You’ll hear a lot of passionate debates over who has the best deep dish, but I can settle that easily: it’s <a href="https://pequodspizza.com/" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Pequod’s Pizza</a>.”

This bustling neighborhood on Chicago’s Lower West Side is steeped in Latino culture, recognized for its public art and lauded among Windrunners as a top running destination.&nbsp;

Pilsen

Alejandra Ruales, who lives in the neighborhood, still finds herself running a 5K route she created last year as part of a fundraiser she organized to collect winter clothing for migrants arriving in the city. "The route is meant to be savored," she says. "It can be a recovery run for both beginners and seasoned runners alike, inviting everyone to immerse themselves in the captivating artistry of Pilsen.”

Ruales favors her local <a href="https://mandalacafeil.com/" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Mandala Café</a> for a post-run pitstop. “I usually order their cafe de olla latte and a pandebono [type of Colombian bread] as a post-workout treat,” she says. “Both are to die for!”

Channel your inner whimsy while lapping this city park, named for the late L. Frank Baum, a onetime Chicago resident who wrote the famed children’s book, “The Wonderful Wizard of Oz.”“For short runs, I love running around Oz Park,” Zubricki says. “See if you can find all of the Wizard of Oz statues throughout, from Dorthy and Toto to the Cowardly Lion. The park also features a large hill if you need that training.”

Oz Park

One of the Windrunners’ favorite running shops, <a href="https://heartbreak.run/pages/chicago?srsltid=AfmBOorTECK00RKW3ddy7l8OoCvfqz4yECf5YU2OQo-P-9SI0yFsDq54" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Heartbreak Hill Running Company</a>, sits a block away from Oz Park, and is a go-to gear spot for Zubricki. "Heartbreak is great because they offer free community runs, such as&nbsp;speed runs on Thursday and long runs on Saturday, that are open to the public," she says. "During the summer, they also have a water station on the lakefront path where you can snag a drink, electrolytes and Swedish fish!" Inside the Heartbreak store, Zubricki also recommends trying Nike Form to get a running profile with the Nike Sport Research Lab. “You run on a treadmill for two minutes and after analyzing your form, they send you personalized Nike Training Club exercises and footwear suggestions.”

For a scenic 5K or tempo workout, you can’t beat The <a href="https://www.the606.org/" rel="noopener noreferrer" target="_blank">606</a>, an old rail line transformed into an elevated, 2.7-mile path featuring gentle turns and elevation changes, along with distance markers every tenth of a mile. A bonus: You'll find a water fountain and public restroom along the path. (“A runner’s dream!” as one Windrunner put it.)With an out-and-back approaching 6 miles, multiple Windrunners also use The 606 for 10K workouts. “The miles seriously fly by on this beautiful path,” Zubricki says.

The 606

Take home a taste of Chicago by stopping by a <a href="https://www.darkmattercoffee.com/pages/locations-mobile-ordering" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Dark Matter Coffee</a> location for a bag of local beans or grounds, Zubricki suggests. “My favorite spot for coffee before a run is in my apartment, as sleep is a very important source of recovery,” she says. “I try to give myself all the extra time to sleep before going out for a run, so I make my pre-run coffee at home with Dark Matter Coffee beans.”

The city’s largest park is best seen on foot, with miles of trails introducing runners to spectacular views, sculptures, green spaces and… zebras? The Windrunners recommend timing your outing to the Lincoln Park Zoo’s operating hours, allowing you to pass through the zoo and score a peek of its resident striped equines. Just make sure to study your route ahead of time to avoid navigational hiccups. “Lincoln Park is a great place for a 10K route,” Ruales says. “You can truly find it all and get lost around its paths, see beautiful city views and trails and even get some great views of the zebras at the zoo.”

Lincoln Park

While Chicago is a top-tier running destination, it’s also an amazing city to explore on two wheels. Channel some cycling inspiration from a Windrunner favorite: <a href="https://www.heritagebikesandcoffee.com/" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Heritage Bikes & Coffee</a>, where Susannah McCloskey goes for pre- and post-run joe. “They have tasty food and lattes, and it’s a more intimate space, so it’s great for a smaller group," she says.

While Navy Pier demands inclusion in any Chicago first-timer’s itinerary, runners intent on soaking in the city’s lakefront should look to the iconic pier’s less-touristy brethren. The Windrunners recommend the <a href="https://www.chicagoparkdistrict.com/parks-facilities/north-avenue-beach" rel="noopener noreferrer" target="_blank">North Avenue</a> and <a href="https://www.chicagoparkdistrict.com/parks-facilities/montrose-beach" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Montrose</a> piers, which allow you to savor sprawling Lake Michigan panoramas as you set your pace — either speeding up, with the water as inspiration, or slowing down to soak in the scenery.

North Avenue and Montrose Piers

From the North Avenue pier, head due west to <a href="https://coreysbagels.com/" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Corey’s NYC Bagel Deli,</a> which, despite its name, even local LaLonde says is the best bagel in town, touting it as “fast, carb-packed and forever friendly.”

Chicago is comprised of unique, diverse neighborhoods, and to get the full vibe, venture outside of the city’s central core. This South Side gem, the site of World's Columbian Exposition, more commonly known as the Chicago World's Fair, has miles of historic streets and trails to explore.

Jackson Park

Cool down with a visit to <a href="https://www.sipofhope.com/locations" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Sip of Hope Coffee’s Hyde Park Café</a>, where all proceeds support mental health education. “Drink delicious coffee and try tasty pastries while supporting an amazing cause,” Zubricki says. Iedereen wint.

Photos by <a href="https://www.instagram.com/thatskmac/?hl=en" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Kelcey McKinney</a> and <a href="https://www.instagram.com/ladyist/?hl=en" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Ashley Armitage</a>.

Chicago’s running scene offers parks, paths and neighborhoods that beg to be explored on foot. We asked the Windrunners, a local run team, to highlight their seven must-see spots.

A Local’s Guide to Running Chicago

A Local's Guide for Where to Run in Chicago

It’s the weekend before the 2024 Chicago Marathon and in the city’s Little Italy neighborhood you can already feel the energy in the air. At 6:30 a.m. on a Saturday morning, the sun has just begun peaking above the horizon and the light breeze and 60-degree weather are perfect for the nearly 200 runners who have gathered to take on a familiar route: the last nine miles of the Chicago Marathon course, whether they’re running the actual race or not. Leading the pack are the <a href="https://www.youtube.com/watch?v=hmDd-lWGdMA" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Windrunners,</a> the city’s first all-women, sub-elite racing team. Their mission: To inspire the next generation of female runners to find their place in the sport.Led by Head Coach Robyn LaLonde and Coach/General Manager Kelcey McKinney, the Windrunners are a collective of 14 women, three of whom are running this year’s Chicago Marathon. The group is Chicagoan through and through; <a href="about.nike.com/en/stories/where-to-run-in-chicago" rel="noopener noreferrer">if anyone knows how to run this city, it’s them</a>. Their infectious passion and heart for running, plus their hella speed, has drawn people from run clubs and crews across the city to meet up today.

The Windrunner Magic

To deliver on their mission of inspiring more women to run in Chicago, and around the world, the team lives by three equally important pillars: competition, coaching and community. While there are time standards Windrunner hopefuls must meet –– like running a 5:39 mile or a 3:09:30 marathon — there’s much more to making the team. Windrunners must also empower and inspire other runners.

“We don't always have great representation of what we can become,” says LaLonde. “Every member of the Windrunners works a full-time job, we have many moms and people who do things on top of being an elite runner. Je kunt het, 💪 Having an awesome team makes it easier, but this could be you and that is the whole point.”

The Windrunners are named after Nike’s iconic Windrunner Track Suit, which is designed to protect runners from the elements, including the infamous Chicago winds.

The pack runs through Pilsen on their way to Chinatown with Windrunner and photographer Kelcey McKinney, at left, capturing images along the way.

Robyn LaLonde is a Windrunners coach and owner of Edge Athlete Lounge, home to the Windrunners.

The crew crosses the south branch of the Chicago River on the Cermak Bridge.

Meet the Windrunners, the city's first all-women sub-elite racing team.

"Hoe beter mijn looks en gevoel, hoe beter ik speel"

Michelle Wie West blijft grenzen verleggen

Hoe we de hoodie helemaal opnieuw hebben uitgevonden

The 2-Minute Pep Talk You Need to Get Moving Right Now

Hoe Faith Kipyegon zichzelf — en alle vrouwelijke hardlopers — kracht geeft

Een onvergetelijk canvas: het ontwerpen van de Air Jordan XX Doernbecher Freestyle

A Local’s Guide to Running Chicago

A Chicago Run Team That Makes Everyone Want To Run

Dit heeft onze ultieme schoenentester te zeggen over de nieuwe Zoom Fly 6

Alle bewegingen, alle momenten: ons volgende tijdperk van designs voor vrouwen

Matching Bebe Vio to Her Ultimate Fencing Tool

Hoe een marathon een leven kan veranderen