Toen de sprinter met de meeste medailles op de 100 meter ooit voor de laatste keer de baan op stapte, zei ze tegen zichzelf dat ze er klaar voor was, dat ze sterk was en dat dit haar wedstrijd zou worden. De volgende seconden zouden de bekroning van haar hele carrière worden.Met groen, geel en zwart haar achter zich aan wapperend en haar gouden nagels voor zich uitgestrekt, schoot <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-celebrates-shelly-ann-fraser-pryce" target="_blank">Shelly-Ann Fraser-Pryce</a>, de zelfverklaarde 'dochter van de aarde' die bij haar allerlaatste finish haar haar in de kleuren van haar land droeg, uit de startblokken tijdens de finale van de wereldkampioenschappen in het tot de nok gevulde Japanse Olympisch Stadion in Tokio. Ze eindigde haar carrière op de 100 meter zoals ze die 18 jaar geleden in Japan was begonnen: met onstuitbare snelheid, kracht en controle. Het was een duidelijk eerbetoon aan Jamaica, het land dat tijdens haar hele twintigjarige topsportcarrière onvoorwaardelijk achter haar had gestaan.In die decennia van dominantie, van het moment dat ze in 2008 als eerste Caraïbische vrouw olympisch goud op de 100 meter won, tot haar terugkeer als wereldkampioen in 2019 na de geboorte van haar zoontje Zyon, was Shelly-Ann het toonbeeld van dualiteit.&nbsp;Ze liet zich langdurig gelden op het kortste en meest intense atletiekonderdeel, straalde vrouwelijkheid en zelfexpressie uit in een fysiek veeleisende sport, en bewees dat het moederschap en sportieve topprestaties naast elkaar kunnen bestaan.Wat atleten in het algemeen, en meisjes in het bijzonder, kunnen leren van Shelly-Ann, is de moed om je eigen wedstrijd te lopen, op jouw voorwaarden. Om erop te vertrouwen dat je niet gedefinieerd wordt door de tegenslagen waarmee je te maken krijgt, maar door de manier waarop je ermee omgaat. En het besef dat zolang je in jezelf gelooft en hard en gedisciplineerd werkt, dat evenwicht mogelijk is. Tussen dromen en familie, carrière en geschiedenis schrijven.Dus voor die boodschap en voor die 276 ongelofelijke wedstrijden en finishes: Shelly-Ann, bedankt.Hieronder vind je een kijkje achter de schermen in Tokio bij de laatste dagen van de carrière van deze G.O.A.T.

Die schoenen. Dat haar. Die finish. Tijdens de wereldkampioenschappen atletiek van 2025 in Tokio sloot Shelly-Ann, vijfvoudig wereldkampioen, haar carrière af op haar eigen manier.

Sofieke van Bilsen (29) is een Nederlandse fotograaf met een passie voor beeldende fotografie. Ze is de vaste fotograaf van het Duitse vrouwenvoetbalteam en was de teamfotograaf voor het Duitse Olympische team in Parijs 2024. Ze werkt nauw samen met Nike atleten als Faith Kipyegon, Eliud Kipchoge en Sifan Hassan.In haar foto's is ze altijd op zoek naar beelden die een duidelijk verhaal vertellen, met de nadruk op de link tussen sport en emotie. Het liefst legt ze de rauwe momenten achter de schermen vast, plus de verhalen die de toeschouwer nooit te zien krijgt en alles daar tussenin. Zo legt ze de essentie van de sport vast.Vanuit haar spontane persoonlijkheid legt ze makkelijk contact met mensen. De atleten met wie ze werkt, zijn dan ook dol op haar. Haar relaxte en spontane karakter vult ze aan met ongelooflijk veel talent en de skills om in een omgeving te werken waarin atleten onder hoge druk staan.

Sofieke van Bilsen

Foto-essay

Icoon Shelly-Ann Fraser-Pryce liep haar laatste 100 meter op haar eigen voorwaarden

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens reizen door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur. LeBrons carrière heeft verschillende tijdperken doorlopen, en zijn vele tours door het land sinds 2005 stonden voor verschillende waarden. Hieronder vind je enkele van zijn meest memorabele momenten in het land.

2005-2009

LeBron begon zijn eerste tour in Peking in augustus 2005. Hij werd uitgenodigd om de prijsuitreiking bij te wonen van het Nike Battlegrounds toernooi, maar toen hij weer vertrok, was hij meer dan een toeschouwer geworden. Vanaf het moment dat hij in China aankwam, dacht hij dat zijn tour een uitwisseling van culturen kon worden die zijn wortels vond in een gedeelde liefde voor basketbal en een missie om de volgende generatie jonge spelers in China te inspireren. "Basketbal is niet alleen een sport, het verbindt mensen", zei hij.&nbsp;"Dit is een uitstekende leerervaring voor ons allemaal. Ik hoop dat ik kan blijven bijdragen aan de groei van de sport wereldwijd en de jeugd in China kan blijven inspireren om hun dromen na te jagen."

LeBrons legacy in China is verwerkt in versies van zijn schoenen die speciaal voor China zijn gemaakt. In 2007 verscheen LeBron James naast Mark Parker, destijds President en CEO van Nike, Inc., om zijn Nike Zoom LeBron V 'China' kleurencombinatie voor het eerst te tonen.

LeBron keerde in 2009, na zijn MVP-seizoen, terug naar Peking en werd er als een held ontvangen. Als deel van zijn reis doneerde hij gear en reikte hij beurzen uit voor de Zhenhua School, een school voor de kinderen van arbeidsmigranten in de voorsteden van Peking.

Om zijn seizoen te vieren kreeg LeBron een exclusief paar van de Nike Air Max LeBron VII. De ene schoen had een design geïnspireerd op Shenyang, 'Loyalty' genaamd, dat was ontworpen door de lokale artiest Ray Lei. De andere schoen had een op Shanghai geïnspireerd design, 'Family', dat was ontworpen door de lokale artiest Sic.

2011-2015

LeBron omarmde zijn rol als wereldwijd ambassadeur van het basketbal en richtte zich op de kans om China's jonge spelers te inspireren. In 2011 duurde zijn tour acht dagen en bezocht hij vier steden, waarbij hij het amateurbasketbal promootte met een reeks clinics en toernooien.

In 2012 had hij net weer een gouden medaille en kampioenschapsring op zak toen LeBron James enthousiast werd onthaald in Peking, waarbij hij een tour van vier dagen aftrapte als onderdeel van de&nbsp;Find Your Greatness campagne. "Grootsheid wordt gedefinieerd door hoeveel moeite je wil doen voor wat je doet", zei LeBron. "Grootsheid hoort bij overwinning. Het hoort ook bij het hoofd bieden aan tegenslag."

Toen LeBron in 2013 in China terugkeerde, had hij veel om te vieren: zijn tweede NBA-kampioenschap op rij en MVP-awards voor zowel het reguliere seizoen als de Finals.

In 2014 was LeBron James de eerste mentor die de selectie aankondigde voor Nike RISE, dat werd opgezet zodat spelers hun competitieve stijl konden verbeteren en hun vaardigheden verder konden ontwikkelen.

In 2015 werd Nike RISE 2015 verder ontwikkeld met led-velden en oefeningen met motion-tracking om de ultieme trainingservaring te creëren, de basisprincipes van basketbal aan te leren en de grenzen van sporttraining te verleggen.

In een emotionele finale werden vier spelers uitgekozen om China te vertegenwoordigen tijdens de World Streetball Championships.

2016-2019

Nadat hij in 2016 nog een NBA-titel pakte, werd LeBron in Guangzhou ontvangen met een grootse kampioenschapsparade, waarbij er tienduizenden fans op straat stonden, veel van hen in Cavs #23-shirts. Dit toonde aan in welke mate James' legacy zijn weg had gevonden in Azië.&nbsp;Zijn More Than an Athlete campagne inspireerde jonge spelers zodat ze basketbal gingen beschouwen als een manier om sociale veranderingen teweeg te brengen.

Na een warme ontvangst door duizenden fans bracht hij het merendeel van zijn tijd in Peking door, waar hij samen trainde met leden van het Chinese basketbalteam voor junioren en de spelers coachte.

Tijdens schoolbezoeken in Peking deelde LeBron zijn eigen basketbalervaringen met jonge atleten en benadrukte hij de rol die hard werken, toewijding en geloof in zichzelf hadden gespeeld in zijn succes.

In 2018 begon de eerste dag van zijn More Than an Athlete tour in Shanghai met een paneldiscussie met studenten van de Shanghai Theatre&nbsp;Academy en eindigde met een potje spelen in een park. Honderden fans kwamen naar het veld om hem te zien spelen, in de hoop een glimp op te vangen van het icoon.

Deze maand vloog LeBron naar China voor zijn Forever King tour, zijn 15e tour in het land die 20 jaar na zijn eerste tour in Azië plaatsvindt. Daar voegde hij zich bij 's werelds meest gepassioneerde basketbalspelers en -fans en liet hij nogmaals weten dat hij wereldwijd iets terug wil doen voor de sport.

In de loop van zijn carrière heeft LeBron James zijn passie voor basketbal wereldwijd gedeeld. Hij werkte samen met Nike tijdens een reis door Groot-China buiten het seizoen en creëerde zo verbinding in een land dankzij de liefde voor basketbal en de basketbalcultuur.

De reis van een icoon: 20 jaar LeBron James in China

Urenlang steile beklimmingen overwinnen en uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist, brandende zon en ijskoude temperaturen in de nacht. Er mentaal vrede mee nemen dat de volgende bevoorradingspost nog ver, heel ver weg is. Ultra trailrunning klinkt als een slopende, onverbiddelijke sport die voorbehouden is voor de avontuurlijkste en meest hardcore atleten onder ons.Volgens onze hardlopers van het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-acg-all-conditions-racing-department" target="_blank">All Conditions Racing Department</a>, waarvan er zes net de ultieme UTMB-wedstrijden in de Franse, Italiaanse en Zwitserse Alpen hebben overwonnen op trails van 15 tot 174 kilometer, met een hoogte/stijging van 1200 tot bijna 10.000 meter, is de grit, het doorzettingsvermogen, plezier en vrijheid van trailrunning het harde werk meer dan waard. Ervaar het zelf.

<h3>ROSS GOLLAN</h3>Wedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 29e

<h3>MARIE NIVET</h3>Wedstrijd: Experience Trail Courmayeur (ETC); 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking bij de vrouwen: 7e

CESARE MAESTRIWedstrijd: ETC; 15 km met 1200 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 2e

<h3>BAPTISTE COATANTIEC</h3>Wedstrijd: Ultra-Trail du Mont-Blanc (UTMB); 174 km met bijna 10.000 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 11e

<h3>ANTHONY COSTALES</h3>Wedstrijd: Courmayeur – Champex – Chamonix (CCC); 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 15e

<h3>DREW HOLMEN</h3>Wedstrijd: CCC; 101 km met meer dan 6.050 meter hoogte/stijging Eindrangschikking: 3e

Steile beklimmingen overwinnen. Uitdagende afdalingen het hoofd bieden. De ijzige bergwind die om je oren suist. Ultra trailrunning is een onverbiddelijke sport. Maar wat het oplevert, is het helemaal waard.

Ultra trailrunning vergt alles wat je in je hebt, maar levert ook veel op

Cameron werd geboren in Rochester in de Verenigde Staten, maar groeide op in het dorpje Brighton. Voordat hij fotograaf werd, was hij fanatiek skateboarder en snowboarder. Hij verhuisde naar Los Angeles en zijn eerste 15 jaar als fotograaf werkte hij bijna exclusief voor skatemerken. Hij streefde er voortdurend naar om dit vertrouwde onderwerp op nieuwe, dynamische manieren in beeld te brengen. Het was als een zelfstudie fotografie. Blijf nooit op ooghoogte en gebruik de omgeving om een interessanter beeld te creëren. Elementen op de voorgrond, reflecties, de textuur van de straat, zonnestralen, alternatieve perspectieven, lichtsporen. Die creatieve rusteloosheid werd zijn kenmerkende look die op unieke wijze blijft evolueren.Zijn visuele verhalen nemen je mee in het moment. Je hebt het gevoel dat jij de hardloper bent die een persoonlijk record wil verbeteren, scherpe bochten neemt op een motor, de rotsen op klautert met je vrienden, door een spectaculair wijds landschap fiets of het vee hoedt tijdens het gouden uurtje. "Ik speel graag met die balans: zorgen dat de focus op het product ligt, maar ook dat het beeld eerlijk en menselijk is", zegt Cameron.&nbsp;&nbsp;

Cameron Strand

Schoenmakers. Schoenherstellers. Stikkers. Patroonontwikkelaars. Dit zijn maar een paar van de specialisten binnen de Italiaanse werkplaatsen in Montebelluna en Diamant, waar Nike samenwerkt met teams die één enkele voetbalschoen door 35 afzonderlijke productiestappen begeleiden. In ongeveer drie uur tijd gaat de schoen van pre-assemblage naar vormen en stikken tot aan de uiteindelijke afwerking.Dit werk is de laatste fase van een veel langer traject: bijna twee jaar van ontwikkelen, testen en verfijnen om Nike’s ultieme voetbalschoen te creëren, de Mercurial.Nike vestigde zich in 1996 in de regio, omdat die al lange tijd wordt beschouwd als de beste plek ter wereld voor de productie van voetbalschoenen. Nike vertrouwt al drie decennia op de expertise hier om ouderwets Italiaans vakmanschap te combineren met geavanceerde innovaties op het gebied van schoenen, waarbij net zo vaak handen als machines worden gebruikt.In de testruimte van Montebelluna vind je een unieke collectie van ongeveer 300 paar leesten. Deze op maat gemaakte vormen zijn een ode aan meer dan 200 spelers die Nike Football hebben gevormd, van Cristiano Ronaldo tot Kylian Mbappé en Sophia Wilson. In Montebelluna wordt de schoen geperfectioneerd voor Nike’s meest elite atleten. De Diamant-fabriek, waar dit jaar de Mercurial Vapor 17 en Mercurial Superfly 11 worden gemaakt, is er voor alle voetballers wereldwijd.Elke nieuwe versie van de Mercurial bouwt voort op wat eraan voorafging en legt de lat hoger voor snelheid, prestaties en vertrouwen op het veld. Voor de ambachtslieden die deze schoenen nauwgezet ontwerpen en ontwikkelen, gaat de beloning verder dan het omzetten van een "prototype in een meesterwerk", zoals een schoenmaker het verwoordde. Ze voelen zich trots dat hun werk wordt gedragen door de beste voetballers ter wereld, op het hoogste podium.Ga de Italiaanse werkplaatsen binnen waar de Mercurial het levenslicht ziet.

<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/topics/nike-football-2026" target="_blank">Ontdek meer van de wereld van Nike Football.</a>

Schoenmakers. Schoenherstellers. Stikkers. Patroonontwikkelaars. Ze werken allemaal samen met Nike in deze unieke werkplaatsen om de perfecte voetbalschoenen te maken (zoals de nieuwe Merc) voor de elite binnen het spel èn voor alle voetballers wereldwijd.

Een kijkje in de Italiaanse werkplaatsen waar we de Nike Mercurial voetbalschoenen maken

Over Nike – Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Bij de Hyrox World Championships in Stockholm van dit jaar heeft Dylan Scott nog wat te bewijzen.Een van de meest felle concurrenten, de voormalige Doubles World Champion, eindigde vorig jaar op de derde plaats bij de kampioenschappen in Chicago. De Nike atleet, die zijn zinnen nu gezet heeft op de felbegeerde individuele titel, heeft met elk wereldkampioenschap meegedaan sinds hij in 2021 met Hyrox begon. Elk jaar kwam hij een stukje dichter bij de top. Hij arriveert in Stockholm met het idee om zijn doel hier te bereiken.&nbsp;Dat hij hier nu staat, is bijzonder. Op zijn zeventiende spatte zijn droom om een elite hardloper te worden en de toekomst die hij altijd voor ogen had uiteen, door een blessure die zijn leven heeft veranderd. Jaren later, nadat hij zich zowel fysiek als mentaal opnieuw heeft ontwikkeld, ontdekte hij bijna bij toeval Hyrox. Hij werkte zich langzaam omhoog in de rangschikking van de sport en trok uiteindelijk Nike's aandacht. Vorig jaar werd een andere langgekoesterde wens werkelijkheid, toen hij een samenwerking aanging met het merk waar hij al jaren fan van was.Hij zegt dat hij niet de snelste of de sterkste is. Maar Scott heeft iets wat moeilijker te ontwikkelen is: doorzettingsvermogen.&nbsp;Hier reflecteert hij in zijn eigen woorden op veerkracht, identiteit en wat het betekent om op de juiste manier te winnen.

Ik kom uit het dorp Ninety Six in South Carolina, met ongeveer 2000 inwoners, en die plek heeft de atleet vormgegeven die ik ben geworden.&nbsp;Het was een gevechtsterrein in de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog, en veel van onze training vond plaats op die historische locatie. Ik heb zoveel kilometers gemaakt op die cross-country-route dat ik het traject in mijn hoofd nog steeds kan lopen als ik mijn ogen dichtdoe. De track van onze middelbare school had niet eens zes banen. Het waren er vijfenhalf, omdat de achterkant half op een heuvel lag. De gewichten in de fitnessruimte waren allemaal verroest. De apparatuur was niet het mooie spul dat je bij Hyrox krijgt. Het was doorzettingsvermogen.&nbsp;Je kunt niet altijd gebruikmaken van de beste dingen of de beste faciliteiten, maar als je hard werkt kun je hoger op de ladder komen. Ik begon met work-outs met sneeuwkettingen in de achtertuin en sta nu op podiums bij wereldkampioenschappen. Dat is best cool.Als je uit een klein dorp komt en je weg baant naar een wereldpodium, dan leer je bescheiden en dankbaar te zijn. Je begint allerlei grootse dingen te ervaren, die zoveel grandeur hebben, maar je onthoudt waar je vandaan komt.

Dat ik niet meer kon hardlopen heeft me als persoon echt gebroken. Ik raakte geblesseerd vlak voordat ik 18 jaar werd. Ik heb de hele periode als senior op de middelbare school doorgebracht op krukken of in het gips, en soms zelfs in een rolstoel. Het gebeurde toen ik op de loopband aan het hardlopen was en de film <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/how-steve-prefontaine-set-the-pace-for-nike" target="_blank">Prefontaine</a> keek. Mijn iPod viel, ik maakte een verkeerde beweging en binnen 15 minuten was mijn rechtervoet helemaal dood. Tot dat punt was mijn identiteit bijna onlosmakelijk verbonden aan hardlopen. Het was mijn emotionele uitlaatklep, mijn sociale uitlaatklep en mijn hele zijn. Mijn hele zingeving werd me ontnomen. Ik moest een stapje terug nemen en mezelf afvragen 'Wie ben ik? Wat vind ik leuk? Hoe ga ik deze ruimte nog meer opvullen?'"&nbsp;In de vier/vijf jaar die ik heb moeten herstellen, kreeg ik veel meer begrip over mezelf als persoon. Als ik nu terugkijk, ben ik eigenlijk echt heel dankbaar. De blessure heeft me emotioneel en fysiek ontzettend veel pijn gedaan, maar het heeft ook iets aangewakkerd in mij als persoon. Het heeft mij en mijn hele levensperspectief veranderd.Een samenwerking met Nike was een droom die ik bijna had laten varen. Ik ben zo blij dat ik niet heb opgegeven. De weg die ik me altijd had voorgesteld, hardlopen in college en op die manier de winst behalen, was na mijn blessure geen optie meer. Op een bepaald punt moet je naar jezelf kijken in de spiegel en bepalen: dit schiet zo niet op. Je moet een andere weg gaan kiezen." Het vuurtje in mij was bijna helemaal uitgedoofd. Maar om de een of andere reden gaf ik het niet helemaal op.Toen ik performance testing deed bij het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/lebron-james-innovation-center-nike-sport-research-lab" target="_blank">LeBron James Innovation Center</a>, werkte ik met mensen die me inzichten gaven waar ik thuis nooit op zou komen. Dingen die ik ontdekte over mijn lichaam, mijn mogelijkheden en dingen die ik anders zou moeten doen. Dat allemaal in één gebouw is echt gigantisch. Het kon echt het verschil maken tussen waar ik nu ben en waar ik moet komen om voor alle winst te gaan.

Ik wil niet alleen een winnaar zijn omwille het kampioen zijn. Nike trok me aan omdat daar dezelfde spirit leeft. Nike is een winnaar. Daar komt het op neer. Maar winnen gebeurt wel op de juiste manier.&nbsp;Met respect voor de sport en mijn deelname ga ik alles uit mezelf halen. Ik ga het opnemen tegen de sterkste concurrentie. Maar ik ga het niet vuil spelen. Ik ga niet negatief over anderen praten of ze neerhalen. Ik ga een omgeving creëren rondom de wedstrijd waarbij de winnaar de winst eerlijk heeft verdiend en het tegen de beste van zijn concurrenten heeft opgenomen. Ik wil een kampioen zijn waarvan mensen zeggen: deze jongen heeft het op de juiste manier aangepakt."Ik wilde altijd ver gaan met trainen, maar ik heb mezelf aangeleerd dat niet te vaak te doen. Veel atleten in sporten zoals Hyrox waarderen het 'lijden', maar zoeken dat soms te vaak op. Je blijft bij jezelf checken: ben ik sterk genoeg? Kan ik genoeg verdragen? En wat dan vaak gebeurt is dat je teveel van je lichaam vraagt. Je lichaam kan het niet altijd goed doen, en moet het aankunnen en herstellen.Toch heb ik mezelf altijd voorgehouden dat ik met pensioen ga voordat ik die lijdensweg in het trainen niet meer op zoek. Als ik 45 minuten van mijn work-out heb gedaan en weet dat ik op 55 minuten op die plek kom, dan denk ik: dit wordt de hel. Maar vandaag kies ik voor die hel, want ik wil nog steeds wereldkampioen worden.

Mijn vrouw Maria krijgt veel credit, want zij heeft me gemotiveerd om buiten mijn comfortzone te gaan en niet vast te houden aan het verleden. Ik had een functie in de zakenwereld en was bang om dat op te geven, vanwege de financiële zekerheid die de baan me gaf. Zij zei: "Je kunt het. Zet die stap." Het lukte me eerder ook wel, maar er zaten gaten in het schip. We hebben nu een nieuwe boot. Die vaart een stuk beter. Minder gaten.Als je bij je kind bent, zie je dingen door zijn ogen en op een nieuwe manier. Het heeft me zoveel vreugde en perspectief gegeven toen ik mijn zoon August kreeg. Het maakt hem geen fluit uit of ik bovenaan het podium sta of niet, hij roep gewoon 'Dada' en dat was het. Soms denk ik, als ik me net voor de wedstrijd emotioneel wat instabiel voel: kon ik m'n zoon maar even vasthouden. Twintig seconden lang een dikke knuffel. En dan denk ik: Oké, ik ben er klaar voor. Let's go. Soms is dat alles wat je nodig hebt.Ik vind moeite doen belangrijker dan bijna al het andere. De resultaten zijn er vanzelf naar als je genoeg moeite doet. Ik wil dat mijn zoon dat ziet. Hij ziet fitness als een levensstijl. Hij reist ook met ons mee naar wedstrijden. Het eerste strand waar hij ooit is geweest, was in Frankrijk. Ik wil dat zijn leven vol beweging en cultuur zit, en ik wil dat hij ziet dat zijn vader het op de juiste manier voor elkaar bokst.Ik had nooit gedacht dat ik wereldkampioen zou worden, of daar zelfs in de buurt zou komen, maar naarmate ik mezelf op den duur ontwikkelde kwam ik steeds dichter bij dat doel. Ik bleef vooruitgaan op dat podium en ben nu op een punt waar het niet meer logisch is om het niet te proberen. Je bent zo dichtbij. De mindset is dus verschoven van 'maar wat doen' en daar goed in zijn naar mezelf volledig inzetten en de droom van het wereldkampioenschap najagen.

De Nike atleet heeft zijn zinnen gezet op de felbegeerde individuele titel en weet precies hoe hij de beste van het podium wordt: met doorzettingsvermogen.

Training

For the win

Dylan Scott vertelt: hoe hij langzaam maar zeker Hyrox-kampioen werd

Het is 2015. Kobe Bryant loopt rond op Nike's wereldwijde hoofdcampus in Beaverton, Oregon. De basketbalgrootheid van 1,98 meter is niet alleen een uitzonderlijk talent op het veld, maar ook oprecht nieuwsgierig naar waar zijn sportmerkpartner aan werkt op het gebied van productinnovatie. De bedenker van de Mamba Mentality wandelt langs Nike medewerkers die midden in hun werk zitten en stelt een eenvoudige vraag: "zijn jullie iets episch aan het maken?"Die zin van Kobe is uitgegroeid tot <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-new-innovation-engine-announcement" target="_blank">de leidraad</a> voor Phil McCartney, Executive Vice President en Chief Innovation, Design en Product Officer bij Nike. Het is een oproep tot actie, en het verwoordt een missie die voor hem net zo belangrijk is als het mandaat van <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/bill-bowerman-nike-s-original-innovator" target="_blank">Bill Bowerman</a> dat het bedrijf atleten* beter moet maken. "We hebben de authenticiteit van Bowerman in de haarvaten van het bedrijf, plus de eigenzinnigheid van atleten zoals Kobe, dus als je dat samenbrengt, wordt de standaard uitmuntend”, zegt McCartney. Het is hoe hij producten beoordeelt: is het episch? Maakt het atleten beter? "Is dat niet het geval, dan moeten we het niet doen."

Voordat McCartney in juni 2025 deze functie kreeg, had Nike geen gebrek aan ideeën of wetenschappelijk sportonderzoek. Wat Nike nodig had, was focus, het spiergeheugen om de inzichten van atleten, wetenschappelijk onderbouwde data en ideeën op het gebied van design en product om te zetten in doelgerichte, scherpere en meer epische stappen. Een beetje lef kon ook geen kwaad. “Ik wilde dat we onze swag terug zouden krijgen, dat we responsiever zouden zijn, een competitieve geest zouden hebben en een atletenmentaliteit zouden meenemen in ons werk”, zegt McCartney.Een duidelijke strategie, meedogenloos prioriteiten stellen en de ruimte om te dromen volgden al snel. Afgelopen september organiseerde het Innovation team zich als IDP, een acroniem voor Innovation, Design, Product. Volgens McCartney moet zijn team voordat het ook maar iets doet, eerst innoveren,&nbsp;daarna&nbsp;ontwerpen, en is het product het resultaat. Tegelijkertijd lanceerde het bedrijf Sport Offense<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/amy-montagne-the-force-returning-nike-to-sport" target="_blank">, waarbij teams organisatiebreed werden ingericht per sport om de atleet beter te kunnen bedienen. Zijn twee directe doelen in zijn rol: <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/meet-the-nike-mind-team" target="_blank">product opnieuw verbinden met wetenschap</a>, waarbij hij gebruikmaakt van het vermogen van het bedrijf om te analyseren en te onderzoeken, en dat versterken met de kunst van atletisch vermogen. En een diepere, holistische benadering van innovatie opbouwen die teams binnen NIKE, Inc. beter met elkaar verbindt, zodat er één motor ontstaat die de productontwikkeling versnelt.

McCartney zegt dat hij het gelukkigst is in creatieve ruimtes op de campus, de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/inside-the-serena-williams-building" target="_blank">Serena Williams Building</a>, de Michael Jordan Building, het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/inside-the-nike-sports-research-lab-lebron-james-innovation-center" target="_blank">LeBron James Innovation Center</a> en de Converse ruimtes, en het Bowerman Footwear Lab, waar teams elke dag magie creëren. Deze ruimte van ruim 8000 vierkante meter ligt verscholen in de Mia Hamm Building op de campus en is een verbeeldingsmachine voor het creëren van sneakers. Tussen stapels kleurrijke rollen stof en schoenleesten voelt McCartney zich als een kind in een snoepwinkel, glimlachend om de technologische mogelijkheden die het bedrijf binnen handbereik heeft. "Dit schoenenlab verandert hoe mensen denken over het maken van producten en ontwerpen, &nbsp;het is waar we experimenteren", legt McCartney uit, waarbij hij benadrukt dat &nbsp;dit&nbsp; de ruimte is waar je eraan wordt herinnerd dat Nike een productbedrijf is dat atleten bedient met nieuwe oplossingen. Een van de spannendste onderdelen van de ruimte voor McCartney is de mogelijkheid tot realtime prototyping. Het kunnen sleutelen aan een productidee voor een atleet die<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/how-nike-built-its-world-headquarters" target="_blank"> de campus bezoekt</a> en dat prototype vervolgens direct aanpassen op basis van hun feedback.Die innovatie-mindset gaat hand in hand met een andere echte Nike strategie: meng je in de community's en leer de mensen kennen. “Ik wil dat we weer teruggaan naar de basis, dat we een hyperlokaal model hanteren en zo verbonden zijn met atleten dat we kunnen voorspellen waar ze hierna behoefte aan hebben", zegt McCartney. In zijn kantoor op de vijfde verdieping in de Sebastian Coe Building pakt hij zijn computer en toont een presentatie die diep ingaat op de drie belangrijkste productfocusgebieden van zijn innovatieteams voor Nike’s volgende fiscale jaar. "Je kunt zien”, legt hij uit, “hoe deze drie productconstructen kunnen worden aangepast per regio, per sport en per atleet." De strakke ordening was er niet vanaf het begin, voegt hij toe. Het terugbrengen van de meest innovatieve producten tot deze drie concepten kostte maanden van het afschieten van goede ideeën ten gunste van geweldige alternatieven, en het versterken daarvan tot epische proportie.Een stap om dit werkelijkheid te laten worden, zegt McCartney, is om belangrijke partners mee te nemen. Hij komt net terug van een reis naar Azië van twee weken, waar hij direct heeft samengewerkt met fabriekseigenaren die hij al twintig jaar kent. "We hebben de stappen doorlopen om de ideeën van mijn teams sneller en efficiënter van concept naar eindproduct te brengen", zegt hij. "Dit is een essentieel onderdeel van het opvoeren van onze innovatiemotor en uitdagingen oplossen in realtime."

Zoals iedereen die hij kende toen hij opgroeide, wilde McCartney voetballer worden. De sport was de levensader van Newcastle, de stad in Engeland waar hij opgroeide. Voetbal was ook een uitweg om weg te komen uit deze stad met veel arbeidersklasse. Een plek waar de meeste mensen met 16 jaar van school gingen om geld te gaan verdienen. College was iets voor anderen en kansen op andere plekken, zoals de VS, leken net zo ver weg als de maan. Dus ging McCartney, net als alle jongens die hij kende, bij het schoolvoetbalteam, dromend van een carrière in de Premier League.Na de eerste niet zo succesvolle wedstrijden, stelde zijn vader voor om iets anders te proberen. Dit was de eerste les voor de jonge Phil in bijwerken en prioriteiten stellen. Een idee dat oké is, inruilen voor een beter idee. McCartney probeerde een hardloopclub, opgezet door ouders uit de buurt om te voorkomen dat hun kinderen in de narigheid terecht zouden komen. De families hadden een klein budget,&nbsp; zijn vader plaatste gipswanden en zijn moeder was jeugdwerker. De regel binnen de club dat je schoenen die te klein geworden waren, doorgaf aan een jonger kind. McCartney had al snel een paar feloranje-rode sneakers met een gele Swoosh die wel een bliksemschicht leek. "Stel je dat voor, als elfjarig jongetje,"zegt hij. Hij vond ze zo mooi, dat hij ze ook in bed aanhield. "Ik had geen idee wat Nike was, wist niet dat het Amerikaans was en had nog nooit van Oregon gehoord." Maar hij wist wat voor gevoel de schoenen hem gaven: onoverwinnelijk, sterk, snel en in staat tot alles.&nbsp;De eerste wedstrijd die hij ooit won, 1500 meter op de baan, was op Nikes.Hij benadrukt dit verhaal door op een ochtend in januari in Glo's Café, op de begane grond van de LeBron James Innovation Building op Nike’s <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/how-nike-built-its-world-headquarters" target="_blank">Philip H. Knight Campus</a>, een paar van precies die Nike Flame spikes tevoorschijn te halen. (Dit zijn niet dezelfde schoenen als die hij als kind had, maar een paar dat hij later heeft opgespoord.) Ze zijn meer dan alleen leer en suède: de schoenen zijn een herinnering aan zijn dualiteit, aan wie hij is en wie hij is geweest, en aan wat hem blijft motiveren. De jongen die uren schetsen maakte van sneakers; de tiener die in de detailhandel ging werken om het gezin te ondersteunen; de jonge man die solliciteerde naar zijn droombaan bij Nike en Nike EKIN werd (want deze experts moeten de producten van het merk door en door kennen); hij is nu de leider die de strategie bepaalt voor innovatie, design en product.McCartney weet dat doorzettingsvermogen, intelligentie en hard werken hem hebben gebracht waar hij nu is. Toch zegt hij dat hij jarenlang niet kon voorkomen dat hij zich een bedrieger voelde. Dat hij dacht dat hij nog steeds die arbeidersjongen uit een uithoek in Engeland was die deed alsof hij net zo ontwikkeld was als iedereen om hem heen. Zelfs nu nog, zegt hij, kan dit gevoel hem bekruipen. "Ik ben trots op waar ik vandaan kom, maar er is zo'n groot verschil tussen waar ik was en waar ik nu ben, zegt McCartney. Dat feit maakt het alleen maar belangrijker om zijn team te laten zien dat ze helemaal zichzelf kunnen zijn, voegt hij toe. "Ik wil dat onze mensen met al hun achtergronden zich hier goed voelen", zegt hij, en voegt daaraan toe: "het is lastig om creatief te zijn als je tegelijkertijd probeert iemand anders te zijn."McCartney schrijft een deel van deze managementaanpak toe aan Vincent Coates, Senior Director en Footwear Product Development Lead voor Global Football, die hem leerde dat een goede leider een omgeving creëert waarin mensen zich empowered voelen. En Coates bevestigt dat McCartney dat ook heeft verdiend: "Ik zou voor Phil door het vuur gaan", zegt hij, en noemt hem een leider die zich net zo goed thuis voelt in het leiden van een offsite om footwear te bespreken als in het brengen van luchtigheid om de dagelijkse druk te verlichten. Zoals toen hij zich in een Elvis-outfit hees en Suspicious Minds zong om de teamsfeer te verbeteren (dat verhaal is fact-checked en bevestigd). Coates zegt dat de terugkeer van het bedrijf als speler op de wereldwijde voetbalmarkt voortkwam uit strategieën zoals McCartneys aandringen om teams die in silo’s werkten bij elkaar te brengen. Voordat hij deze rol kreeg was Innovation nog gescheiden van de Product en Marketing teams. Nu zijn ze met elkaar verbonden en werken ze samen toe naar dezelfde doelen. "Phil heeft een sterker team gecreëerd en een cultuur van verbondenheid, inclusiviteit en plezier", zegt Coates. "We hebben ook uitdagingen. Maar nu we samen alles uitvogelen, is het fijn werken. Dat is de impact die hij op mensen heeft, hij zorgt ervoor dat je er helemaal voor gaat."

Sinds zijn jeugd heeft sport voor belangrijke keerpunten in het leven van McCartney gezorgd. Wedstrijden gaven hem zijn eerste ervaring met het verkennen van verschillende delen van zijn eigen land en hij leerde omgaan met verschillende mensen. Met sport wordt de wereld steeds groter, zegt hij. En door zijn langdurige toewijding aan hardlopen brengt hij een bijzondere empathie mee in zijn werk en voor de positie van de atleet. Hij weet hoe het is om jezelf verder te pushen dan je ooit voor mogelijk hield. Om met jezelf te concurreren en om 5 uur ’s ochtends op te staan voor een hardloopsessie. Omdat hij zijn lichaam en geest op die manier heeft getraind. Het is een perspectief dat hij in zijn werk koestert, en atleten ook. McCartney en de legendarische marathonloper en <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/eliud-kipchoge-radical-airflow-new-york-city-marathon" target="_blank">Nike atleet Eliud Kipchoge</a> zijn al meer dan tien jaar bevriend, en de recordbrekende hardloper zegt dat hij en McCartney over alles praten: innovatie, trailschoenen, blaren, hun families en de toekomst van het bedrijf. Kipchoge houdt ervan dat te doen tijdens een run. "Het voelt goed voor mij om te praten met iemand die zelf een atleet is geweest, die bij Nike werkt en&nbsp;tot de besluitvormers behoort", zegt Kipchoge.Naar atleten luisteren is volgens McCartney niet alleen een van de meest inspirerende en motiverende onderdelen van het werk, maar ook belangrijk om alles te laten werken. "Het belangrijkste in innovatie is om een risico te nemen met de atleten en met welke ideeën ze ook maar hebben", zegt hij, <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/six-reasons-why-breaking2-goes-beyond-26-2-miles" target="_blank">verwijzend naar Breaking2</a>, het project uit 2017 dat Kipchoge uiteindelijk hielp om <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/10-greatest-nike-air-sports-moments" target="_blank">een marathon in minder dan twee uur te lopen</a>. "Het leidt tot enorme vooruitgang in sport, menselijk potentieel en technologie en we hebben die momenten nodig om anders en groter te denken."

Net als Nike-atleten wil McCartney dat zijn team innovatie en creativiteit gedurfd benaderen. Hij weet ook dat de basis zijn leiderschap is: "Ik houd altijd de balans tussen zorg en prestatiegerichtheid", zegt hij. "We moeten winnen. Dus hoe zorg je voor de omstandigheden die dat waarmaken?" Zijn rol is niet alleen maar uitvoeren of delegeren, hij wil ook de juiste voorwaarden scheppen zodat mensen hun beste werk kunnen leveren. "We willen mensen niet vertellen wat ze moeten doen. We hebben heel veel talent", zegt hij. "Wat ze nodig hebben is richting, vertrouwen en de ruimte om iets groots neer te zetten."Hoewel McCartney nog steeds een beetje verbaasd is dat hij Newcastle heeft verlaten, praat hij wanneer hij terug naar huis gaat graag met lokale kinderen over zijn eigen reis: dat je kunt uitgroeien van een jonge hardloper die wordt gemotiveerd door het potentieel in zijn zolen tot de executive die de productie ervan begeleidt. En het is niet alleen de sportwetenschap die hielp ze te creëren, maar ook de look, het gevoel en de hype&nbsp;die ervoor zorgen dat een nieuwe generatie kinderen die schoenen ’s nachts in bed draagt.Dat is de standaard die het bedrijf weer omarmt sinds de komst van McCartney: in het lab, in gesprekken met atleten, in het prototype, in het bijstellen, in het eindproduct. Niets minder dan episch.

* Iedereen die een lichaam heeft, is een atleet.

Chief Innovation, Design en Product Officer Phil McCartney weet waar de lat ligt als het gaat om innovatie bij de Swoosh. Zo zorgt hij ervoor dat Nike producten daar telkens weer overheen gaan.

Uitgelicht

Wat episch betekent bij Nike

Voor kinderen over de hele wereld is topsporter worden de ultieme droom. Maar voor jongeren van oorspronkelijke bevolkingsgroepen zijn er minder professionele atleten om als voorbeeld te zien. Madison Hammond is lid van de San Felipe Pueblo (Katishtya) en Navajo (Diné) bevolkingsgroep, zwart en een verdedigende middenvelder voor de Utah Royals. Zij had wel een rolmodel. Haar oom, Notah Begay III, was een professionele golfer op de PGA Tour die de NB3 Foundation oprichtte, een van de non-profitorganisaties die door Nike en het <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/mission/initiatives/n7-fund" target="_blank">N7 Fund</a> worden gesteund, toen zij nog een kind was. "Toen besefte ik nog niet helemaal hoe dicht ik bij een groot talent was", zegt Madison, de eerste atlete van een oorspronkelijke Amerikaanse bevolkingsgroep die speelt in de NWSL. "Ik denk dat grootsheid in oorspronkelijke bevolkingsgroepen niet altijd het eerste is wat ons wordt toegeschreven, maar het werd mij al van jonge leeftijd bijgebracht."&nbsp;&nbsp;Madison groeide op in New Mexico en begon met voetballen toen ze 5 jaar oud was. Ze verhuisde met haar moeder naar Arlington, Virginia toen ze 9 jaar oud was en daar kwam ze terecht in de erg competitieve wereld van het jeugdvoetbal. Daar vertelden haar coaches haar dat ze, als ze er hard genoeg voor werkte, het in zich had om zo goed te worden als ze maar wilde. Dat werd haar mantra.&nbsp;Toen Madison tijdens de zomervakantie terugkeerde naar San Felipe Pueblo, nam ze deel aan een door de NB3 Foundation gesponsorde zomerkamp, waar ze de hele dag voetbalde op een kunstgrasveld dat door de stichting was aangelegd. Vanaf het heldergroene veld kon ze de heilige heuvels van het reservaat zien, die een schril contrast vormden met het bruine landschap eromheen. Door in een team met andere meisjes van oorspronkelijke Amerikaanse bevolkingsgroepen te spelen, kon Madison zich zowel in haar cultuur als in haar sport onderdompelen. Dat gaf haar kracht.&nbsp;&nbsp;Nu vertelt Madison in haar eigen woorden over geluk, omstandigheden, haar weg naar succes en de legacy die ze hoopt achter te laten voor andere jonge atleten van oorspronkelijke bevolkingsgroepen.&nbsp;&nbsp;

The Record: Wanneer besefte je voor het eerst dat je echt een talent had voor voetbal?Madison Hammond: Ik was ongeveer 10 of 11 jaar oud toen dat gevoel voor het eerst opkwam. Ik wist dat ik niet zomaar goed wilde zijn. Ik wilde groots worden.TR: Je hebt wel eens gezegd dat je oom je rolmodel is. Hoe heeft hij jou geïnspireerd?MH: Mijn oom was een professionele golfer en een Nike atleet. Ik denk dat hij me op twee verschillende manieren heeft geïnspireerd. Ten eerste was hij ook de eerste in zijn sport die afkomstig was van een oorspronkelijke Amerikaanse bevolkingsgroep. Hij heeft ook de NB3 foundation opgericht, die al mijn hele leven bestaat. Ik speelde in een team dat via zijn stichting was opgericht, en mijn andere oom was mijn coach. Dat ik dat op ons reservaat kon doen met andere meisjes uit San Felipe Pueblo, heeft veel impact gehad op mij. Dat is niet iets wat vaak voorgekomen is tijdens mijn voetbalcarrière. Ik was meestal een van de weinige in het team die zwart of iemand van kleur was. Ik besefte toen niet hoe ingrijpend het voor me zou zijn, 20 jaar later.TR: Wanneer wist je dat je professioneel wilde spelen?MH: Ik begon met voetballen op de universiteit zonder de intentie om professioneel te willen spelen. Ik wilde gewoon zo goed mogelijk worden. Dat is al mijn hele leven mijn mindset: zolang ik vooruitgang boek, zolang ik beter word, zal niets me tegenhouden.TR: Zijn er ook grote tegenslagen geweest?MH: Ik studeerde aan een universiteit met vooral witte en zeer welgestelde studenten en ik had het gevoel dat ik er niet op mijn plek was. Het was de eerste keer dat ik mezelf eraan moest herinneren wie ik was en wat mijn waarden waren en waarom die me succesvol hadden gemaakt als voetballer. Alles komt uiteindelijk neer op mijn traditionele overtuigingen.

Madison, vier jaar oud, speelt voetbal in het Young Dragons team in Albuquerque, New Mexico.

Madison, vijf jaar oud, gefotografeerd met haar tante tijdens een traditioneel feest in San Felipe Pueblo.

Madison speelt voetbal op de basisschool voor de Prince William Soccer Club in Woodbridge, Virginia.

TR: Hoe verliep de overgang van voetballen op de universiteit naar professioneel voetbal?MH: Op de universiteit speelde ik elke wedstrijd, ik kwam zelden van het veld af en ik speelde altijd 90 minuten lang. Ik was aanvoerder in mijn derde en vierde jaar, en werd verkozen tot één na beste team door de Atlantic Coast Conference. Het was zwaar, maar tegelijkertijd ook makkelijk. Iedereen zegt dat je de beste bent. Iedereen vertelt je allerlei fantastische dingen over jezelf. En dan kom je op professioneel niveau terecht en ben je weer een beginner. Je begint letterlijk helemaal onderaan na meer dan tien jaar voetballen. Ze leren je niet hoe je daarmee om moet gaan.TR: Hoe ging jij daarmee om?MH:&nbsp;Door wie ik ben en het gezin waarin ik ben opgevoed, heb ik nooit echt uitgesproken wanneer dingen moeilijk waren. Het is belangrijk om een ​​ervaring te kunnen erkennen, bijvoorbeeld door te zeggen: "Het is oké om boos te zijn, het is oké om niet altijd perfect te zijn, het is oké om niet altijd die grootsheid te bereiken waar je elke dag naar streeft." Ik was zo gewend om te denken: maak je er niet te druk over, ga gewoon door, als je een slechte dag hebt, moet je het gewoon onderdrukken. Dat ik dat mijn hele leven heb gedaan, kwam op een bizarre manier naar boven in mijn eerste paar jaar als profvoetballer. Ik begon ineens aan mezelf te twijfelen en mijn zelfvertrouwen liep een deuk op omdat ik geen wedstrijd meer speelde. Ik realiseerde me dat ik te veel waarde hechtte aan het feit dat ik op het veld stond en te weinig aan het feit dat ik dit niveau had bereikt.TR: Als je terugkijkt op je carrière, wat is er dan veranderd? Wat heb je geleerd sinds je professioneel bent gaan voetballen?MH: Ik zie hoe gemakkelijk twijfel en aarzeling een carrière kunnen laten ontsporen. Dit is mijn zevende jaar als professioneel voetballer. Persoonlijk denk ik dat ik mezelf nooit genoeg waardering heb gegeven voor mijn voetbalkwaliteiten, totdat ik ouder werd en erop kon terugkijken. In het moment zelf heb je het gevoel dat je de missie elke dag weer uitvoert. Je komt opdagen, je traint hard en je speelt goed. Maar ik denk dat ik mezelf niet de erkenning heb gegeven die ik verdiende. Iets waar ik beter in wil worden, is het vieren van mijn carrière.

Madison en TJ Kahoalii, een voetballer die lid is van de Tolowa Dee-Ni' Nation en Kanaka Maoli (Hawaïaanse oorspronkelijke bevolkingsgroep), zijn de gezichten van Nike's N7 collectie van de zomer 2026.

TR: Wat betekent deze <a rel="noopener noreferrer" href="https://www.nike.com/n7-native-american-indigenous-heritage" target="_blank">N7 collectie</a> voor jou? Hoe voelt het om nu een rol te spelen in de realisatie van deze collectie?MH: Voor mij staat N7 symbool voor mogelijkheden tot educatie en gesprekken met elkaar, en het laat zien hoe geweldig al deze verschillende community's en bevolkingsgroepen zijn. Ik denk dat deze collectie laat zien dat we deel kunnen uitmaken van de mainstreamcultuur. Het is een goed voorbeeld van designinvloeden van oorspronkelijke bevolkingsgroepen, en het resultaat is iets dat heel authentiek aanvoelt. Zo is er een print in het design dat een moderne pueblo nabootst; de kleuren verwijzen naar het bergachtige landschap, klei en water. Al deze dingen betekenen zoveel voor mij, mijn familie en mijn bevolkingsgroep.&nbsp;<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-s-new-n7-collection-celebrates-indigenous-communities-on-and-off-the-pitch" target="_blank">Het voelt als een grote eer om het gezicht te zijn van deze N7 collectie</a> met als centraal thema voetbal en oorspronkelijke bevolkingsgroepen uit het zuidwesten van de VS. Het is een unieke mix van alles wat ik ben.TR: Wat is jouw doel als vertegenwoordiger van je community?MH: Als een vrouw van kleur is een van mijn belangrijkste uitgangspunten dat ik actief deelneem aan de community's waar ik deel van uitmaak. Ik denk dat die consistentie in mijn tradities en overtuigingen me het zelfvertrouwen heeft gegeven om mijn weg te vinden in de sportwereld. Het kan een eenzame plek zijn, maar ik kan mijn ervaringen die ik als zwarte vrouw en lid van een oorspronkelijke bevolkingsgroep heb opgedaan, inzetten om actief mee te doen in elk team waar ik deel van uitmaak en de beste teamgenoot zijn die ik kan zijn.TR: Hoe zou je de volgende generatie atleten van oorspronkelijke Amerikaanse bevolkingsgroepen willen inspireren?MH: Ik denk dat de beste manier waarop ik de volgende generatie atleten van oorspronkelijke bevolkingsgroepen kan inspireren, is door te blijven streven naar grootsheid op het veld en door te onthouden dat ik iets terug moet doen voor de plek waar ik vandaan kom. Er zijn tegenwoordig atleten van oorspronkelijke bevolkingsgroepen die geweldige prestaties neerzetten; denk bijvoorbeeld aan Janee’ Kassanavoid en SilentRain Espinoza. Het geeft me echt een goed gevoel om te weten dat ik niet de enige ben die deze boodschap van zichtbaarheid en mogelijkheden uitdraagt. Dit laat zien dat wanneer je mensen in mijn community kansen biedt, wij die ook zullen waarmaken.TR: Wat voor legacy wil je achterlaten?MH: Ik hoop dat ik jonge mensen eraan kan herinneren dat het prima is als je uit een klein dorp komt. Het is prima als je uit een kleine community komt. Je kunt het nog steeds tot dit niveau schoppen.

"Wanneer je mensen in mijn community kansen biedt, zullen we die ook waarmaken", zegt de verdedigende middenvelder van de Utah Royals.

How I Got Here

Madison Hammond viert de reis naar grootsheid

Op een vroege woensdagochtend in februari staat Amy Montagne voor een klein productieteam in het Serena Williams gebouw op de Philip H. Knight campus in Beaverton in de VS. De President van Nike, gekleed in verschillende zwarttinten, maakt een sterke indruk. Beheerst en zelfverzekerd staat ze op een tijdelijk podium terwijl de crew de lampen verstelt. Of de camera's nu aan staan of niet, Montagne staat zeker aan. Ze is vriendelijk, assertief en op alles voorbereid, ook al moest ze ruim voor het licht werd opstaan. Ze zegt dat de energie en passie die ervoor nodig zijn om dit dag na dag, week na week, te doen, voortkomen uit de gedeelde toewijding van de teamgenoten om haar heen in de meer dan twintig jaar dat ze voor het bedrijf werkt. "Altijd op mijn best zijn is cruciaal in mijn rol, want ik wil het niveau van de mensen om mij heen evenaren."Montagne neemt een boodschap op voor de algemene Nike Team meeting in Milaan waarin ze de tienduizenden medewerkers wereldwijd bedankt voor het harde werk voor de belangrijkste sportmomenten van afgelopen winter: de Super Bowl, het All-Star Weekend en de winterspelen. Ook wil ze de medewerkers motiveren voor het werk dat nog moet worden gedaan. Na een eerste keer doorlezen onder de lampen werkt een visagist haar make-up bij terwijl ze naar feedback luistert. Haar toespraak staat in maar twee takes goed op de band. Daarna krijgt ze applaus, en ze moet lachen. "Dit is geen gewone dag", belooft ze.Een dag in het leven van de President van 's werelds grootste sportmerk kan van alles omvatten: van een lunch met topatleten tot het leiden van meetings over de algemene strategie van het merk tot het op de foto gaan met Kim Kardashian voor haar Instagram tijdens de lancering van NikeSKIMS in New York. Met dat laatste scoorde ze zeker punten bij haar drie jongens, een drieling. Voor haar is het 'gewoon' dat elke dag weer anders is. Dat is juist wat ze er zo mooi aan vindt. "Elke dag krijg je weer informatie: mensen waren gek op een bepaalde productrelease, een nieuwe sportcampagne sloeg aan bij een bepaalde community, de authentieke stijl van een bepaalde atleet leidde tot een heel nieuw type wedstrijdoutfit. De energie van de directe reactie van mensen die gek zijn op Nike inspireert me", zegt ze. De vraag die ze zichzelf elke dag weer stelt, is in haar twintig jaar bij het bedrijf hetzelfde gebleven: "Hoe leiden we onze teamgenoten en dit merk naar grootse prestaties?"

Toen Elliott Hill de functie van President en CEO van NIKE, Inc. accepteerde in 2024, stond het terugbrengen van het bedrijf naar zijn sportieve roots en de focus op atleten bovenaan zijn to-dolijst. Nike had een omslag nodig. Nadat het merk jarenlang dominant was geweest in de sportbranche, was het nu niet langer onaantastbaar. Nieuwe merken begonnen een deel van het marktaandeel van Nike op te slokken. Nike had ooit de duidelijke missie om doordrongen te zijn van sport door naar atleten te luisteren en ze te geven wat ze willen. Maar deze missie was vertroebeld geraakt. Het was noodzakelijk om een visionair leider te vinden die de drijvende kracht kon zijn achter het herstellen van de missie van het merk. Dit moest gebeuren door de band met atleten (voor Nike is iedereen met een lichaam een atleet) te versterken.Hill had een vertrouwde leider nodig die Nike's nieuwe Sport Offense kon aanvoeren: een plan om het bedrijf en zijn prioriteiten opnieuw op te bouwen op basis van sport, waardoor teams diep konden ingaan op wat specifieke atleten nodig hebben. Deze rechterhand had niet alleen inzicht in de end-to-end strategie nodig, maar moest ook toegewijd zijn aan innovatie en een verhaal goed kunnen overbrengen. Diegene moest deze vaardigheden bovendien kunnen toepassen om weloverwogen keuzes te maken om het bedrijf op de lange termijn sterker te maken en de vele connecties van Nike met atleten, sportcommunity's en fans over de hele wereld kunnen activeren. Hills keuze viel al snel op Amy Montagne.In 12 functies in wel 21 jaar bij het bedrijf had Montagne een goede balans tussen gezond verstand en gevoel laten zien. Ze durft out-of-the-box te denken maar baseert zich ook op gegevens, en ze was een van de drijvende krachten achter Nike's nieuwe bedrijfsmodel waarbij sport voorop staat. "Ze vraagt altijd: 'Hoe heeft dit verband met sport, met atleten?'", zegt Hill, waarbij hij haar strategische filter duidt. Dit komt voort uit haar rotsvaste toewijding aan sport, die verder gaat dan het sporten zelf. Op de middelbare school probeerde Montagne bijvoorbeeld bij het basketbalteam te komen, maar ze werd niet geselecteerd. In plaats van op te geven, gaf ze juist extra gas en werd ze de statistisch expert van het team. In deze rol kwam haar verborgen talent helemaal tot bloei: ze kan het hele veld overzien, de unieke vaardigheden en talenten van mensen herkennen en die gegevens gebruiken om het hele team beter te maken.

Montagne gaat recht op haar doelen af en heeft een directe managementstijl, waardoor het meteen duidelijk is wat ze denkt. Als ze met je samenwerkt, gelooft ze in je. En ze geeft grif toe dat ze hoge verwachtingen heeft. Ze weet dat je alleen succesvol kunt zijn als je je grenzen, of wat je denkt dat je grenzen zijn, verlegt, ook als team. Charles Williams, Global Vice President of Footwear, was er niet door verrast toen Montagne Nike Brand President werd. Hij kende haar al jaren als een "moedige, motiverende" leider, iemand die net zo goed naar het kantoor van Williams zou komen om iets te bespreken als dat hij naar haar kantoor zou gaan. Het is een klein gebaar met een groot effect. Het laat niet alleen zien dat ze zijn tijd respecteert, zegt Williams, maar biedt ook minder ervaren medewerkers de kans om haar in persoon te spreken. Hill vergelijkt haar met een coach en benoemt dat ze met veel collega's een band heeft opgebouwd in haar tijd bij Nike. "Doordat Amy zo duidelijk is en haar verantwoordelijkheid neemt, bouwt ze vertrouwen op bij het team, en dan gaan mensen je volgen", zegt hij.Op een gegeven moment kreeg Montagne van haar teamleden te horen dat, hoewel ze extreem hoge verwachtingen heeft, ze weten dat ze voor zichzelf de lat even hoog legt. "Het was een van die momenten waarop ik echt het gevoel had dat mensen me begrijpen", zegt ze. Die benadering heeft geleid tot oprechte loyaliteit tussen Montagne en haar teams. Ze geeft mensen de middelen, begeleiding en ruimte om op hun best te zijn, en dit beantwoorden ze door optimaal te presteren.&nbsp;

De roemrijke geschiedenis van Nike zit altijd in Montagne's gedachten. Het geeft haar energie dat iedereen om haar heen weet dat ze in de voetsporen treden van illustere voorgangers. "Elk product, elk verhaal dat we vertellen, elke marktintroductie moet met onberispelijke kwaliteit worden uitgevoerd", zegt ze. Hoe krijgt ze dat voor elkaar? Door harde vragen te stellen. Voldoet het product aan onze verwachtingen, aan waartoe dit bedrijf in staat is? Is dat de beste manier om het verhaal te brengen? Wordt het op de meest hoogwaardige en duurzame manier uitgevoerd die we kunnen realiseren? Hebben we er echt alles aan gedaan?Die werkwijze klinkt misschien bijna ongelofelijk gedreven, maar dat is met opzet. Dat is wat haar zo geschikt maakt voor deze rol. "Amy is de leider die Nike nu nodig heeft", zegt Hill. "En ik geloof dat de structuur die we hebben opgezet, het team dat ze heeft gecreëerd en de verwachtingen die ze stelt, ons gaan helpen onze verschillende klanten helderder in beeld te brengen. En dat gaat leiden tot een nieuw fase van groei."

Pas vrij recent durft Montagne zichzelf echt te laten zien op de werkplek. Eerder in haar carrière, toen ze op het hoofdkantoor van The Gap werkte in San Francisco, stond ze erom bekend dat ze haar privéleven niet meenam naar haar werk. Werk en privé waren bij haar strikt gescheiden. "Ze heeft de kracht om dingen van elkaar gescheiden te houden om met tegenslag om te gaan", vertelt Janet Hayes, haar vriendin en voormalige collega die nu CEO van Crate & Barrel is. Dat hield echter ook in dat mensen het lastiger vonden om haar te leren kennen. "Ik heb haar in de laatste paar jaar zien uitgroeien tot een ander type leider, eentje die moediger is en een beetje kwetsbaarder. Ik denk dat dit een ontwikkeling van haar leiderschap is die haar ver gaat brengen", zegt Hayes.&nbsp;Voor Montagne was de coronapandemie, waarin iedereen in dezelfde vervelende situatie zat, de start van een nieuwe leiderschapsstijl. Voor het eerst in haar carrière zat iedereen die ze kende in hetzelfde schuitje. Doen alsof het niet gebeurde zat er niet in, dus waarom zou ze het niet onder ogen zien? De troost die dat bood, stelde haar in staat om meer van haar privéleven in haar werk op te nemen. Niet door anderen te 'bekeren', maar door zichzelf als mens te laten zien. "Ik ben wie ik ben door wat ik in mijn leven heb meegemaakt", zegt ze. Het krijgen van kinderen op latere leeftijd, het doormaken van een zwaar IVF-traject, het krijgen van een drieling terwijl ze dacht van één kind in verwachting te zijn en haar ervaringen met rouw en verlies van familieleden&nbsp;: deze aspecten zijn cruciaal om Montagne als persoon te begrijpen, maar ook haar managementstijl en werkwijze. "We krijgen allemaal met dingen te maken, en je vindt de juiste manieren om je persoonlijke leven en werk samen te brengen, om echt jezelf te zijn en anderen te helpen ook zichzelf te zijn", zegt ze.Dat een leider als Montagne zich kwetsbaar en oprecht opstelt op het werk, heeft anderen in staat gesteld dat ook te doen. "Ze is echt", zegt Williams. "Je hebt dat nodig in je organisatie, omdat het mensen laat zien dat ze zichzelf kunnen zijn."

Montagne is echt zichzelf bij Nike en zit vol energie: ze is duidelijk enthousiast over haar baan en straalt dat uit. Haar huidige rol komt voort uit een rotsvaste focus gedurende haar hele carrière, die al ontstond toen ze in retail werkte toen ze naar high school ging in Arizona: een bepaalde nieuwsgierigheid naar consumenten. Ook toen al was ze gefascineerd door koopgedrag: Waar houden mensen van? Waarom kopen ze bepaalde dingen? Wat voor invloed heeft pasvorm, kleur en stijl? Die wens om dit te begrijpen, is voor Montagne nu nog net zo logisch als toen. "In een groot bedrijf, met een omzet van miljarden dollars, wordt alles duidelijk wanneer je teruggaat naar de consumenten en hun inzichten", zegt ze. "Nike kan zo enorm lijken, maar uiteindelijk zijn we gewoon winkeleigenaren."&nbsp;Aan het begin van haar studie op Santa Clara University, schreef ze zich in bij het retail management institute, waar die nieuwsgierigheid een mogelijk carrièrepad bleek; inkoper zijn bij een winkel is een echte baan. "En dat was dat!" zegt ze. Haar pad ontvouwde zich voor haar en lonkte haar. Ze studeerde af met een graad in de communicatie, waarmee ze haar vaardigheden voor het vertellen van een verhaal wist te perfectioneren. Zo draagt ze de eenvoudige en toch krachtige boodschap van Nike uit: sport kan de wereld veranderen. Dat is iets wat Montagne keer op keer heeft zien gebeuren, of het nu gaat om het kijken naar haar kinderen die iets nieuws leren en er steeds beter in worden of het deel uitmaken van grootse momenten, zoals de Super Bowl of een wereldkampioenschap. "In de wereld van nu, die in het teken staat van uitdagingen en verandering, is sport een verenigende factor die mensen echt samenbrengt", aldus Montagne.

Na haar afstuderen werd ze opgeleid tot inkoper op het hoofdkantoor van Walmart en kreeg ze een functie als bestedingsanalist bij Gap Inc. Hier sloot ze de werkdagen van 11 uur af met hardlopen over de Golden Gate Bridge om met vrienden te trainen voor marathons. Ze doet tegenwoordig aan andere sporten, zo kom je haar nu eerder tegen bij pilates of indoor fietsen, maar ze is nog net zo doortastend en perfectionistisch als toen. Haar man Pete, vroeger een categoriemanager bij Nike, noemt haar de hardste werker die hij ooit heeft ontmoet. Hun relatie stond in de sterren geschreven – hoewel ze naar dezelfde college gingen, ontmoetten ze elkaar pas na hun afstuderen, toen Pete bij Nike werkte en Amy er pas was begonnen. Wat je vooral over Amy moet weten, volgens Pete, is dat ze slim, scherp en altijd goed voorbereid is. Dat wil niet zeggen dat ze het altijd gemakkelijk heeft gehad. Ze heeft met heel wat afwijzingen te maken gekregen en was vaak de enige vrouw, vertelt hij. "Wat haar onderscheidt, is dat ze een inclusieve cultuur creëert. Ze geeft om haar team, om mentorschap, om de carrières van mensen naar nieuwe hoogten tillen."

Haar passie voor en toewijding aan het verbeteren van de positie van vrouwen komt duidelijk naar voren in haar kantoor, op de vierde verdieping van het Sebastian Coe gebouw. Op haar bureau staat een uitvergrote versie van Nike's advertentie 'If You Let Me Play' uit 1996. Het werken met topatleten, zoals A'ja Wilson, Caitlin Clark en JuJu Watkins, is een van de meest bevredigende aspecten van haar baan. Een van haar taken is "alles doen wat ik kan om ze te ondersteunen – laten zien dat we van ze willen leren, naar ze willen luisteren en ze tegemoet willen komen, en dat we dat blijven doen terwijl ze presteren", zegt ze. De lat wordt niet bepaald door wat de wereld van Nike verwacht. "Het is zoveel meer geven dan dat, wat we weten wat onze atleten verdienen", zegt ze.Toen Montagne in mei 2025 aan haar huidige rol begon, gingen zij en haar team op een retraite om het eens te worden over een heldere visie voor het Nike Brand. Het bedrijf zal altijd om sport draaien, stelden ze, maar de evolutie moest voortkomen uit het vooropstellen van Nike atleten. "Ze gaan niet de strijd aan alleen om zoals ieder ander te zijn", zegt ze. "Ze zeggen: 'Ik kan het beter, sneller, sterker, stijlvoller doen.' Ze maken dingen stuk om beter te worden, en dat is wat wij ook moeten doen."

Voor Montagne houdt dit in dat ze aan de slag gaat met haar visie van de Nike Sport Offense – het opzetten van meer dan tien specifieke aandachtsgebieden voor sport en het samenstellen van teams die deze moeten uitvoeren – en het stimuleren van de verschillende sportculturen, van hardlopen tot voetbal, basketbal, golf, tennis, training en meer. Elk van deze sporten heeft een eigen karakter, eigen dynamiek en eigen nuances, én een eigen look – essentieel voor Nike. De look voor hardlopen draait volgens Montagne bijvoorbeeld om stijl, zowel voor gewone als professionele atleten. Ze wijst op Sha'Carri Richardson, die niet snel loopt en records breekt ondanks haar lange nagels of valse wimpers, maar juist doordat ze die heeft, omdat ze hiermee echt zichzelf kan zijn. Als je laat zien wie je echt bent, aldus Montagne, kun je op je best presteren. Dat geldt voor alle sporten. "Kijk maar naar de herintroductie van ACG tijdens de winterspelen", zegt ze. "Het merk heeft een echte outdoortraditie en is geworteld in innovatie, en heeft producten met een legendarische, unieke stijl."Het interview loopt ten einde, en Montagne zit aan haar bureau in haar kantoor op de vierde verdieping te kijken wat de dag haar verder gaat brengen: meetings, presentaties, voorbereidingen ... Je kunt zien dat er in haar hoofd van alles gebeurt, net als toen ze gegevens analyseerde op high school. Het speelveld is groter geworden, maar ze is nog net zo zorgvuldig als toen: ze overziet alles, kijkt naar wat haar teams doen en stelt vast wat er nu moet gebeuren om iedereen, en het merk, nog beter te maken. De rode draad hierin is en blijft sport. Als je wilt weten wat Nike's volgende stap gaat zijn, kijk dan naar de bronnen van energie in de wereld achter sport, achter atleten. Vind je die energie, dan vind je Nike – aanmoedigend, luisterend, lerend en competitief zoals alleen Nike dat kan zijn.

De Brand President, met meer dan 20 jaar ervaring in 12 verschillende rollen, leidt Nike's nieuwe Sport Offense. Dit initiatief is bedoeld om het bedrijf weer in contact te brengen met zijn roots, waarbij atleten de basis zijn. Ook moet dit het bedrijf op de lange termijn versterken.

Amy Montagne: de kracht die Nike weer dichter bij sport brengt

Ze won 73 titels in het enkelspel, 14 in het dubbelspel, vier keer olympisch goud en was in totaal zes jaar lang nummer 1 van de wereld in het vrouwentennis. En toen vond ze het tijd voor een nieuwe uitdaging. In 2022 kondigde ze aan dat ze, in haar eigen woorden, 'weg evolueerde van het tennis'. Haar laatste wedstrijd speelde ze tijdens de US Open van dat jaar, tegen Ajla Tomljanović. Dit was zeker geen pensioen: tegen die tijd had Serena Ventures, haar investeringsbedrijf, al meer dan 100 miljoen dollar opgehaald voor start-ups gericht op vrouwelijke consumenten en mensen van kleur, en ze wilde zich daar meer op richten. Ze was toen ook 40 jaar, wilde graag nog een kind en wilde niet zwanger zijn terwijl ze wedstrijden speelde. Ze kreeg in 2017 haar eerste kind, Olympia, acht maanden na haar winst op de Australian Open. Ze won toen haar 23e grandslamtitel terwijl ze acht weken zwanger was en verloor geen enkele set. Tijdens haar afscheidstournee vroegen journalisten en fans haar of ze ooit zou terugkeren. Ze zei toen geen nee. Na vier jaar en de geboorte van nog een dochter, Adira, keert de tennisster die al sinds 2003 Nike atleet is terug op de baan. En ze komt terug in stijl: ze speelt dubbel tijdens het Queen's Club- toernooi in Londen. Tijdens de afwezigheid van Williams is tennis veranderd. Maar dat is ze zelf ook. Hieronder vertelt Williams in haar eigen woorden over haar nieuwe kijk op het leven, waarom het belangrijk is dat haar dochters haar terugkeer zien en waarom ze altijd in zichzelf heeft geloofd.

Deze terugkeer draait niet om winnen of verliezen. Ik vind het gewoon heel leuk. Ik wil reizen en genieten. Ik heb altijd van tennis genoten, maar ik wil het nu op een andere manier doen. Elke keer als ik naar een toernooi keek, miste ik het. Ik mis de sfeer. Ik mis de baan.&nbsp; Toch zoek ik in een dubbelpartner wel iemand die wil winnen en kan winnen. Dat is niet veranderd. Ik speel dubbelspel omdat ik mezelf nu niet de druk van het enkelspel wil opleggen. Dat is voor mij een goede manier om weer te beginnen.&nbsp; Het enige verschil is dat ik nu niet boos word tijdens mijn training. Al wilde ik gisteren nog mijn racket stukslaan. Maar ik dacht: nee, Serena, dit gaan we niet doen. Vroeger zou ik dat wel gedaan hebben. Dit moment is ook voor mijn dochters. Ik wil dat ze zien dat ik een sterke vrouw ben, en wie ik ben. Nu kunnen ze zien wat ik doe en welke impact dat heeft. Topniveau is afhankelijk van zoveel verschillende dingen. Maar veel mensen begrijpen niet hoeveel werk er echt achter zit. We zien veel snelle resultaten, dingen die lijken alsof ze van de ene op de andere dag zijn gebeurd. Maar er is altijd iets dat je moet opofferen. Om iets te bereiken, moet je iets opgeven. Je moet kiezen. En soms betaal je daar een prijs voor. &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Druk kan zwaar aanvoelen, maar wordt lichter als je die accepteert en je schouders eronder zet. Er is een oud gezegde: wie twijfelt, verliest. Twijfelen is voor mensen die niet echt willen winnen. Je moet nooit aan jezelf twijfelen. Ik werk heel hard, maar ik weet ook dat ik in een andere fase van mijn leven zit. Dus ik wil meer resultaat halen uit mijn inspanning zonder mijn harde werk op te geven.

Toen ik net begon met tennissen, moest ik vechten om erbij te horen. Als vrouw moet je vechten om te laten zien wat je hebt gepresteerd en wat je kunt. En niet per se vechten, maar "rustig en zelfverzekerd laten zien wat je waard bent." Als je zelfverzekerd bent, kun je weglopen en zeggen: nu even niet. Ik heb het geluk dat ik nu kan kiezen wanneer ik de strijd aanga. Sommige van die gevechten zijn geweldig, vooral als ze mijn kinderen aangaan. Maar soms denk ik achteraf: Niet mijn dag vandaag. Om in vorm te blijven, moet je durven veranderen. Je moet flexibel zijn. Neem bijvoorbeeld het leren omgaan met AI. Ik moest steeds bijsturen. Ik wacht niet, ik denk niet na. Ik doe het gewoon. Dat heb ik altijd gedaan. Vooral tijdens mijn carrière. Dan dacht ik: oh, doet Roger dat? Ik stuur meteen bij. Daarom kon ik zo lang blijven spelen. Ik stond altijd open voor verandering. Ik stapte over op een ander racket en andere bespanning toen niemand anders dat deed. Dat vond iedereen heel gek. Dat deed je in die tijd niet. Maar ik deed het, en daarna deed iedereen het ineens ook. Mijn samenwerking met Nike draait om het opbouwen en creëren van iets nieuws. Ik zie dat Nike weer teruggrijpt op <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/the-handshake-that-started-it-all" target="_blank">de aanpak van Phil</a> door bij elk idee te beginnen met de vraag:<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/phil-mccartney-is-showing-what-innovation-means-inside-nike-now" target="_blank">hoe kunnen we atleten helpen?</a> Ik vind het mooi wat er gebeurt bij <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nikeskims-introduces-studio-stretch-material-innovation-collection" target="_blank">NikeSKIMS</a>. Het staat voor innovatie. Toen ik dit zag, belde ik Kim en zei: "Dit is geniaal." Ik heb altijd in mezelf geloofd. Het is fantastisch als andere mensen in je geloven, maar dat is niet altijd vanzelfsprekend. En vaak zeggen mensen dingen waardoor je aan jezelf gaat twijfelen. Zelfvertrouwen is zo belangrijk. Dan maakt het niet uit wat er gebeurt, want je basis is stevig. Dat betekent niet dat ik overal even zeker van ben, want eerlijk gezegd ben ik dat niet. Ik moet altijd terug naar mijn basis en tegen mezelf zeggen: Dit is waar ik goed in ben, laten we daar verder op bouwen.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;

De tenniskampioen heeft een nieuw perspectief, een belangrijke drijfveer en een vertrouwen in zichzelf dat nooit weg is geweest.

Serena Williams keerde terug op de baan en liet zien waarom ze de GOAT is

Er is een moment dat Martin Lotti nog helder voor de geest staat. Hij was een 16-jarige, Zwitserse uitwisselingsstudent en stond in de oorspronkelijke Niketown in Portland in de VS. Hij kwam uit Freiburg, een plaats met minder dan 40.000 mensen en was aangekomen aan de andere kant van de oceaan voor wat twee weken hadden moeten zijn, maar een jaar werd. Hij verliet Niketown met een paar Air Max 180s en een Michael Jordan Wings poster waarop stond &nbsp;No bird soars too high if it soars with its own wings.&nbsp;Zijn gastgezin nam een foto van hem buiten de store in Jumpman pose, de armen wijd en met een grijns op zijn gezicht.Die foto zou gedurende twintig jaar vakmanschap, nieuwsgierigheid en creatieve ambitie met hem meereizen. Op een dag, toen hij werkte als Chief Design Officer voor Jordan Brand, stond Lotti oog in oog met Michael Jordan en liet hem de foto zien."Dit is waarom ik als 16-jarige verliefd werd op het merk",&nbsp;zegt hij. Hij zit op een frisse ochtend in februari op de Philip H. Knight Campus en draagt een kraakwitte outfit die een ingetogen zelfvertrouwen uitstraalt.&nbsp;"Het was onwerkelijk om de persoon van de poster die altijd boven je bed hing, in het echt te zien. Zo'n moment waarop je denkt, hoe is dit zo gekomen?"

Bij Nike gaan werken gebeurde niet in één rechte lijn, en dat is precies de bedoeling, zou Lotti zeggen. Na de middelbare school in Zwitserland, ging hij naar het ArtCenter College of Design in Pasadena, Californië. Een vrouw waarmee hij het vak visuele communicatie volgde, vertelde dat ze stage had gelopen bij Nike. Lotti was meteen geïnteresseerd. Hij stuurde een sollicitatiebrief en Nike bood hem een baan aan. Later zou hij met deze klasgenoot, Linda Mai-Lotti, trouwen. Een aspect van het verhaal dat hij vertelt met een glimlach die verraadt dat hij het zelf amper kan geloven.Waar Nike volgens Lotti voor stond en nog steeds staat, kende hij niet vanuit Europa.&nbsp;"In Zwitserland gaat alles meer stap voor stap", &nbsp;zegt hij.&nbsp;"Je wordt steeds wat meer vrijgelaten. Maar in de VS liggen de kansen gewoon voor het oprapen. Het maakt niet uit hoe oud je bent of waar je vandaan komt. Als je een goed idee hebt, krijg je de kans om het te ontwerpen."Dat geloof, dat potentieel geen plafond kent, werd de basis van waaruit Lotti ontwerpt, leidt en de wereld ziet.

Tegenwoordig is Lotti Chief Design Officer van Nike en vertegenwoordigt hij de Swoosh op belangrijke culturele momenten zoals de Design Week in Milaan. Ook is hij verantwoordelijk voor product en concept binnen het hele bedrijf, een grote verantwoordelijkheid die hij benadert met dezelfde nuchterheid als zijn hele carrière. Een goede ontwerper kan allereerst goed luisteren, zegt hij, want maken is zo afhankelijk van de input van atleten, van data. Het product moet ondersteund worden door de juiste storytelling. Het waarom van je creatie, voor wie je ontwerpt en wat het probleem is dat je wil oplossen, is het verschil tussen een ontwerper en een kunstenaar. "Ontwerpen is niet alleen uitvoeren of schetsen, we lossen problemen op", zegt Lotti. "<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/bill-bowerman-nike-s-original-innovator" target="null">Bill Bowerman</a> heeft dit verankerd in het DNA van het bedrijf: Je maakt met een reden, niet alleen omdat je het kunt." Hij benadrukt ook dat het geen simpele taak is. "Creativiteit wordt vaak geromantiseerd. Maar het is lastig! Ik denk dat het een soort marathon is, Het heeft tijd nodig, je moet je erin vastbijten en aan het einde ben je uitgeput en euforisch."De drang om dat proces voort te zetten zit diep in Lotti verankerd. Er is een uitspraak waar hij steeds weer naar terugkeert, de leidraad voor alles wat hij maakt: &nbsp;mensen laten vliegen.&nbsp; Hij begreep de reikwijdte ervan pas toen zijn team ging samenwerken met de Make-A-Wish Foundation. Toen zag hij dat de wens van heel zieke kinderen was om tijd door te brengen met ontwerpers van Jordan Brand."Niet iedereen kan Michael Jordan zijn, maar iedereen kan voor een gevoel zorgen bij iemand anders", zegt hij met gepaste stem. Hij kiest zijn woorden zorgvuldig.&nbsp;"Na zoiets, kom je niet de volgende dag binnen om gewoon weer een schoen te maken."Hij grijpt terug op het idee van Steve Jobs om een deuk in het universum achter te laten, om je platform te vinden en het doelbewust te gebruiken.&nbsp;"We hebben dit bereik, en ik beschouw dat niet als vanzelfsprekend",&nbsp;zegt hij&nbsp;. "Het is niet zomaar een kans. Het is een verplichting om impact te maken." Die impact is te voelen binnen Nike. "Er is niemand die me meer pusht dan Martin", zegt <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/company/people/nicole-graham" target="_blank">Nicole Graham</a>, EVP en Chief Marketing Officer. "Hij is zo goed dat je zelf ook beter wilt worden, hij heeft fantastische ideeën waardoor jij ook met een een goed idee wilt komen." Die mindset komt volgens Graham door hoe Lotti de wereld ziet. "Hij kan op straat lopen en 18 verschillende dingen zien die interessant kunnen zijn voor een project waar we aan werken, kleur, materiaal, lettertype, topografie. Hij ademt creativiteit en design."

De ontwerpfilosofie van Lotti gaat verder dan esthetiek of functionaliteit. Hij wil dat zijn teams atleten echt begrijpen. Niet alleen wat ze zoeken in een product, maar wat ze drijft, wat ze mee willen nemen het veld op, waardoor ze zich gezien en geïnspireerd voelen.In 2014 beschreef een Braziliaanse voetballer zijn&nbsp;waarom&nbsp;aan het team van Lotti:&nbsp;We spelen uit liefde voor het spel en uit liefde voor Brazilië",&nbsp;zei de speler, terwijl hij zijn shirt vastpakte. Dat gebaar maakte iets los. Het voetbalshirt was niet alleen maar een kledingstuk, het was een symbool van trots en de belichaming van een doel.Dat jaar zette het team &nbsp;nascido para jogar futebol&nbsp;, geboren om te voetballen, op de binnenkant van het shirt. Zodat elke keer als een speler zijn hand op zijn hart hield tijdens het volkslied, hij dat doel daaronder voelde."Je luistert niet alleen naar wat atleten zeggen over wat ze nodig hebben",&nbsp;zegt Lotti&nbsp;"Je wil de persoon echt horen. Je wil begrijpen wat ze beweegt."Soms is de inspiratie van Lotti en zijn team meer abstract. Die kwam op in het geharkte grind van een zen-tuin in Kyoto, Japan, dat de geometrie van de buitenzool vormde van de Nike Kyoto, de eerste door yoga geïnspireerde schoen van het merk, met een bovenwerk dat een subtiele knipoog is naar de wikkeling van de kimono. Inspiratie kan ook zitten in het sobere, aardse kleurenpalet van IJsland, dat een trainingscollectie voor de herfst en feestdagen heeft vormgegeven.Dit is een van de cadeautjes van je basis hebben in Portland, volgens Lotti. Je moet erop uit om te zoeken en leren. "We zijn meer wereldburgers, ik hou daarvan want er openen vele deuren als je naar nieuwe plekken gaat."

Zijn vrouw Linda beschrijft Lotti als een atleet, niet alleen letterlijk (hij deed mee aan snowboardwedstrijden en was snowboardleraar), maar ook wat betreft de manier waarop hij met zijn werk bezig is. Toen hun docent op school ze vroeg 10 schetsen te maken, maakte hij er 20. Niet omdat het moest, maar omdat het werk voor hem leefde en hij het steeds wilde verbeteren. Nieuwsgierigheid is voor Lotti niet iets dat je even uitzet.Die energie komt overal bovendrijven. Een recent bezoek aan een autodealer eindigde erin dat de verkoper hem een baan aanbood, en dat was niet per se een grap. Hij kwam aan en wist meer van elk model en elke optie dan de medewerkers zelf.&nbsp;"Hij kan focus houden en blijven werken tot hij met de oplossing komt",&nbsp;zegt Linda.&nbsp;"Zoals een topatleet met een onuitputtelijke hang naar groei en verbetering. Maar dan in een andere arena."We zitten in de Energy Product Design ruimte in het Mia Hamm-gebouw, en Lotti bladert door de pagina’s van de Nike Design Annual, een dik tijdschrift met een uitgebreid overzicht van het beste wat het Nike merk het afgelopen jaar heeft gedaan met een reeks momenten rond sport, atleten en productontwikkeling. "We kijken zo erg naar de toekomst, dat terugkijken bijna een vorm van catharsis is. Het tijdschrift kun je zien als benchmark, als je in dit boek wilt staan dan moet je werk van een bepaald niveau zijn", zegt Lotti. "Het is een manier om het team te vieren."Het team dat Lotti heeft samengesteld noemt Graham uniek. "Een van Martins meest waardevolle bijdragen aan Nike is de creatieve community die hij heeft laten ontstaan", zegt ze. "Als je in Martin Lotti's team zit dan voel je je een van de creatiefste mensen in de wereld. En dat is precies wat hij wil dat je voelt, hoe hij mensen laat voelen. De impact daarvan zie je in de Nike Design Annual van dit jaar, waarin 25 van de meest innovatie stukken staan die gemaakt zijn in 2025. Veel daarvan zijn onverwachte prestaties die buiten de gebaande paden vallen, zoals de <a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/what-is-nike-radical-airflow" target="null">Nike Radical AirFlow</a> met lange mouwen voor ultramarathons. Mensen waren in het begin sceptisch over het lange mouwen-shirt dat je juist moest afkoelen, zegt Lotti, waarbij sommigen het zelfs liefkozend de kersttrui noemden. Lotti moet er nog steeds om lachen. "Draag het en je gelooft het", zegt hij, "het is airconditioning voor je lichaam. Je zwaait met je armen terwijl je rent, en het materiaal creëert kleine wervels van luchtstroming. Dat is de geometrie ervan, het koelt op een natuurlijke manier."

Tijdens ons gesprek benadrukte Lotti hoe uniek het is om bij een bedrijf als Nike aan design te werken: de baanbrekende technologie, zoals de nog opkomende mogelijkheid om prototypes te maken met 3D-printers of virtuele mock-ups; de focus op duurzaamheid, zichtbaar in &nbsp;<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-aero-fit-official-images" target="null">het nieuwe basismateriaal Nike Aero-FIT</a> voor &nbsp;<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/newsroom/collections/nike-football-unveils-2026-federation-kits-featuring-aero-fit-performance-cooling-technology" target="null">alle voetbalshirts</a> die beter ventilerend zijn voor atleten &nbsp;en&nbsp; met een lagere milieu-impact worden geproduceerd; en het &nbsp;<a rel="noopener noreferrer" href="https://about.nike.com/en/magazine/meet-the-nike-mind-team" target="null">Mind Science team</a>, dat zich richt op het verbeteren van de ervaring van atleten vanaf de nek.Deze diepgang en veelzijdigheid vormen de perfecte balans tussen menselijkheid, ondernemerschap en technologie waar Lotti naar streeft. Dat zelfs de executive chairman, Mark Parker, een designachtergrond heeft, maakt het werk voor Lotti’s nog bevredigender. "Het maakt ons leven zoveel makkelijker om design te zien als onderdeel van de basis van het bedrijf", zegt hij, terwijl hij met zijn vingertoppen over de tafeloppervlakte gaat. "Het is geen bijzaak. Het staat centraal bij alles wat we doen."Dat geloof strekt zich uit tot hoe Lotti over risico denkt, niet als iets om te beheersen, maar als iets om te omarmen, om Nike naar nieuwe hoogten te brengen. "Atleten nemen elke dag een ingecalculeerd risico", zegt hij. "Ze proberen niet hun snelste tijd, krachtigste service of zwaarste gewicht te evenaren; ze willen beter worden. De allerbeste."Waarom zouden we dat niet allemaal doen?

"Design is niet alleen uitvoering of schetsen", zegt de Chief Design Officer "We zijn probleemoplossers."

Martin Lotti vaart een nieuwe creatieve koers bij Nike

Na vijf wedstrijden als prof en zijn derde uitwedstrijd was Victor Wembanyama al thuis in de NBA. Hij scoorde 38 punten, pakte 10 rebounds en had aan het einde van de avond twee keer geblokt. Aan het einde van het seizoen had hij gemiddeld bijna vier keer per wedstrijd geblokt en stond hij bovenaan in de competitie.&nbsp;De cijfers van Victor zijn onwerkelijk. Met zijn 2,24 meter&nbsp; dekt hij elke vierkante centimeter van het veld. Aanvallend is hij soepel en mobiel. Verdedigend is hij een eenmansmuur en kan hij dankzij zijn lengte en intense blik snelle uitbraken afstoppen. Rookies in de NBA worden gewoonlijk op hun basisniveau beoordeeld. Wat kan deze speler minimaal presteren? Toen hij de competitie betrad, was de vraag meteen waar zijn bovengrens zou liggen, als hij die al had.&nbsp;Hier beantwoordt Victor vragen over wat je nodig hebt om te winnen, van het verleggen van zijn eigen grenzen tot het verbannen van angst uit zijn leven. Ik wist al heel jong wat voor prof ik wilde worden. Er zijn veel dingen die we als profsporter moeten doen waar andere mensen zich geen zorgen over hoeven te maken, zoals genoeg slapen na een paar wedstrijden achter elkaar en vliegen naar een andere tijdzone. Ik besefte dat ik beter moest slapen. Wanneer ik aan het avondeten begin, heb ik de wekker op mijn telefoon voor de volgende ochtend al ingesteld en kijk ik de rest van de avond niet meer op mijn telefoon.&nbsp;Ik heb het geluk op meerdere plekken te spelen. Het dragen van het shirt van het Franse nationale team is een van de sterkste gevoelens die ik ken. In de NBA ben ik gehecht aan de stad San Antonio. Ik maak er deel van uit. Ze hebben me in de armen gesloten.&nbsp;

Ik ben al mijn hele leven veel langer dan iedereen op het veld. Wanneer coaches me zagen dribbelen tussen de benen door en fadeaways en zo zagen doen, was hun eerste reflex me te zeggen daarmee te stoppen. Mijn hele leven is er die druk om me in een hokje te stoppen. Dat is de zwaarste strijd die ik mijn hele leven heb gevoerd. Nu heb ik meer vrijheid dan ooit, maar ik ben ervan overtuigd dat ik die vrijheid niet zou hebben als ik me niet altijd tegen die stereotypen had verzet.Dit is wat ik zou zeggen tegen een kind dat ergens moeite mee heeft: &nbsp;toen ik 12 jaar was, voelde ik me vaak ontmoedigd. Ik had tijdens wedstrijden moeite met mijn schoten. Ik groeide in die tijd enorm en was nog dunner dan nu. Ik had er moeite mee om met mijn schoten verdedigers consequent te omzeilen. Mijn coach zei me: "Wanneer je prof bent, ga je aan het heden werken. Maar nu werk je aan je toekomst."&nbsp;Het is speciaal als ik een kind mijn jersey zie dragen. Wanneer ik de hoogtepunten van onze wedstrijden bekijk, let ik graag op de reacties op de tribunes en dan zie je uiteraard kids die jouw jersey dragen. Het is niet het eerste waar je aan denkt wanneer je in de NBA gaat spelen, maar je beseft uiteindelijk dat je op de volgende generatie een positieve invloed kunt hebben door iets waar je van houdt. Dat is prachtig.&nbsp;Het maakt me echt triest wanneer ik bij mensen een gebrek aan ambitie zie. Meestal komt dat doordat mensen bang zijn en denken 'Ik ben niet goed genoeg'. Aannemen dat dingen te groot of te ambitieus zijn, is een denkwijze waarvan ik afscheid heb genomen.Uiteindelijk bepaal jij wat jouw doelen in het leven zijn en wat je wil worden. Winnen is die dingen bereiken die voor jou het belangrijkst zijn.&nbsp;

Ik wil helpen het Franse basketbal opnieuw een dominante positie te geven. Daarvoor moet je de sport promoten en voor de jeugd in het land populairder maken. Voor het profbasketbal in Frankrijk denk ik dat de investeringen achterblijven bij ons potentieel. Hoe kunnen we onze faciliteiten verbeteren? Hoe kunnen we de beste coaches opleiden? We moeten onze investeringen en ons potentieel op één lijn brengen en ons al bestaande talent koesteren. Van alle landen in de wereld heeft Frankrijk de mooiste basketbaltoekomst.Iemand vroeg me hoe ik voorkom dat mijn naam groter wordt dan de organisatie van de Spurs. Dat gaat nooit gebeuren. Het team wil dat ik succes heb en zo goed mogelijk word. Ze hebben veel voor me opgeofferd. Ik wil dat de hele organisatie weet dat ik heel goed besef wat ze allemaal voor me hebben gedaan. Soms is het iets kleins, zoals een berichtje sturen of een nieuw iemand bij de organisatie welkom heten. Ik probeer mensen te laten merken hoe waardevol alles wat ze doen is. Ik ben er niet bang voor groter te worden dan zij omdat ik de Spurs zo groot mogelijk wil maken als ik kan. Ik wil ze zoveel mogelijk teruggeven.&nbsp;Ik denk niet dat er iemand is die hogere verwachtingen van me heeft dan ikzelf. Daarom schrik ik er niet van wanneer ik mensen hoor zeggen dat er in elke generatie maar één iemand is zoals ik. De enigen aan wie ik iets moet bewijzen, zijn mijn coach en mijn team. Zelfs mijn ouders hebben geen verwachtingen van me, ze willen gewoon dat ik gelukkig ben. Wanneer ik al die druk niet wil voelen, zet ik mijn telefoon uit. Moeilijker is het niet. Er is echt geen sprake van druk of verwachtingen. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik de wereld iets verschuldigd was. Ik basketbal gewoon.

Het 20-jarige fenomeen heeft het over het verleggen van zijn eigen grenzen, het verbannen van angst uit zijn leven, het uitzetten van zijn telefoon en nog veel meer.

De legende van Victor Wembanyama wordt steeds sterker

Ontdek wat ons motiveert

Lees verhalen van Inside NIKE, Inc.

Verhalenhoek

Portret in 3 minuten

Fans van de Swoosh weten dat het merk een felbegeerde schoen kan ontwerpen. De logische volgende stap is een schoen ontwerpen die swag en performance combineert, en die aan het einde van de levensduur uit elkaar kan worden gehaald en gerecycled.Dat was de opdracht die het Nike&nbsp;ISPA team meekreeg. ISPA staat voor Improvise, Scavenge, Protect, Adapt (improviseren, zoeken, beschermen, aanpassen). Het is een Nike designfilosofie die makers aanspoort om van de platgetreden designpaden af te wijken en op andere manieren naar producten te kijken. Het doel is in dit geval om stappen te zetten om dichter bij de circulaire visie van Nike te komen: een gesloten kringloop waarin geen restafval wordt geproduceerd. Zo willen we de planeet en de toekomst van sport helpen beschermen.Onlangs bracht het ISPA team twee spraakmakende nieuwe schoenen uit die het innoverende vermogen van het merk laten zien en onze toekomst&nbsp; op het gebied van circulair design overduidelijk maken. <h3>Het plan</h3>Al meer dan 30 jaar bedenken Nike teams designoplossingen voor atleten en de planeet. Ze ontwikkelden nieuwe materialen die minder belastend zijn voor het milieu (zie:&nbsp;Nike Grind,&nbsp;Nike Air) en uitmuntende performanceschoenen en iconische lifestylekleding gemaakt met gerecyclede materialen (zie:&nbsp;Alphafly Next Nature, de&nbsp;Move to Zero collecties voor 2022). Omdat de klimaatcrisis een steeds dringender probleem wordt voor atleten&nbsp;overal ter wereld, schakelden de teams van Nike een tandje bij en zijn ze de principes van circulair design gaan zien als handvatten om hun creativiteit&nbsp;aan te wakkeren. Daartoe behoren ook de tien principes die zijn beschreven in de &nbsp;<a href="https://www.nikecirculardesign.com/" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Gids voor circulair design van Nike</a>. Dit opensource-werkboek hebben we samengesteld om lessen en inzichten te delen met de grotere designcommunity en mensen die graag willen weten hoe design kan helpen om de impact van productie op de planeet te verkleinen.Het&nbsp;ISPA&nbsp;team ging aan de slag met het circulaire designprincipe 'demontage', oftewel&nbsp;de mogelijkheid om een product eenvoudig uit elkaar te kunnen halen om de afzonderlijke onderdelen te kunnen recyclen. Dat is een van de moeilijkere principes om te implementeren in schoendesign. Een goede schoen is flexibel en stevig. Om aan die vereisten te voldoen, gebruiken designers meestal lijm en andere hechtmiddelen, maar daardoor wordt het vrijwel onmogelijk een schoen uit elkaar te halen en recyclen. Als schoenen worden gerecycled, gaan ze in de regel door een versnipperaar. Dat proces kost veel energie en de snippers die je overhoudt, zijn maar op een beperkt aantal manieren te gebruiken. Door een schoen te maken die uit elkaar kan worden gehaald, krijg je een product met een kleinere ecologische voetafdruk en waarmee meer mogelijk is binnen de levensduur. <h3>De innovaties</h3>Het lukte het ISPA team een schoen te maken die uit elkaar kan worden gehaald. "Deze schoenen zijn tot stand gekomen in samenwerking met engineering, digitale productcreatie en ontwikkeling en de productiemethode is in het hele proces leidend geweest. Je kunt hier met recht zeggen dat vorm functie volgt", zegt Darryl Matthews, VP, Catalyst Footwear Product Design. "We hopen dat deze ideeën en looks de standaard worden, zodat we&nbsp;snel&nbsp;kunnen gaan nadenken over hoe schoenen in de toekomst nog beter kunnen."

<h3>De Nike ISPA Link</h3>Het futuristische design heeft drie modules die in elkaar grijpen. Er komt geen lijm aan te pas. Als ze zijn afgedragen, kun je ze uit elkaar halen en naar een Nike Store brengen die de service Recyclen + Doneren aanbiedt.

De middenzool heeft uitstulpingen die precies in openingen in het bovenwerk passen. Het resultaat is een pasvorm die comfortabel en stabiel is, en goed ventileert, volgens de veertig atleten&nbsp;die het prototype zo'n tweehonderd uur hebben gedragen.

Wat de productie betreft, is de Link revolutionair in zijn eenvoud. Het kost ongeveer acht minuten om een paar Links in elkaar te zetten, wat een fractie is van de tijd die het kost om een traditionele sneaker te maken. Dit is te danken aan een speciaal gemaakte mal en omdat er bij het plaatsen van de middenzool geen tijdrovend lijmproces aan te pas komt. Bovendien wordt de schoen in elkaar gezet zonder conventionele processen die veel energie kosten, zoals koeling, verhitting en transportbandsystemen.

<h3>De Nike ISPA Link Axis</h3>Een radicaal vernieuwende schoen. Dat is wat de <a href="https://about.nike.com/en/newsroom/releases/nike-debuts-the-ispa-link-axis-an-exploration-into-circular-design" rel="noopener noreferrer">Link Axis</a> is geworden, door voort te borduren op de ontwikkelingen van de Link en nog meer duurzame vernieuwingen door te voeren. De Link Axis heeft een Flyknit bovenwerk van 100 procent gerecycled polyester dat zo is gemaakt dat het precies over de buitenzool past (bij de Link werd het bovenwerk nog op de traditionele manier gestikt). De 100% gerecyclede TPU-afwerking is gemaakt met restmateriaal van airbags.

De Link Axis is de nieuwe demontage-topper en vertegenwoordigt de principes voor circulair ontwerpen op meerdere gebieden: materiaalkeuze, verminderd restafval en mogelijkheden voor hergebruik (refurbishment).

De schoen heeft ook een kooiconstructie van TPU die voor 20 procent gerecycled is. Tijdens het recyclingproces veranderen sommige materiaaleigenschappen, waardoor voor de kooiconstructie de juiste balans moest worden gevonden tussen gerecycled en nieuw materiaal voor stevigheid en grip. Het ISPA team blijft ontwikkelingen op dit gebied op de voet volgen.

Nike heeft eerder al met demontage en modulaire designs met in elkaar grijpende delen geëxperimenteerd bij de Presto Clip uit 2003...

2003

...en de Zvezdochka uit 2005, die samen met industrieel designer Marc Newson werd gemaakt. Deze designs baanden de weg voor de ISPA Link en ISPA Link Axis.

2005

Inspiratie uit het verleden

<h3>Hoe nu verder?</h3>Om de vruchten te plukken van baanbrekende designs als de Link en de Link Axis, moeten we de innovaties op grotere schaal toepassen. Dat proces is in gang gezet. Er wordt al holistisch gekeken naar de &nbsp;productlijnen en toeleveringsketens van Nike om te bepalen waar er nieuwe methoden kunnen worden geïmplementeerd om een groter publiek te bereiken en stappen te zetten op weg naar <a href="https://about.nike.com/en/impact" rel="noopener noreferrer">de duurzaamheidsdoelen van Nike voor 2025</a> en daarna.Voor serieuze schaalvergroting moeten verschillende sectoren nauw samenwerken om de bedrijfsmodellen en infrastructuren te realiseren die het mogelijk maken om producten te recyclen. Daarom is Nike bezig partnerschappen op te zetten voor meer mogelijkheden op het gebied van recycling en investeert het merk overal ter wereld in inleverprogramma's voor consumenten, zodat afgedankte producten makkelijker kunnen worden verzameld voor hergebruik.Net zo belangrijk is dat Nike met radicale nieuwe looks als die van de Link en Link Axis een signaal afgeeft over het belang van circulaire systemen in de strijd tegen klimaatverandering en samen met consumenten en de designcommunity het gesprek hierover wil aangaan.Nike was dan ook trots op de deelname aan '&nbsp;<a href="https://www.design-museum.de/en/exhibitions/detailpages/plastic.html" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Plastic: Remaking Our World</a>', een tentoonstelling die van 26 maart tot 4 september 2022 werd gehouden in het &nbsp;<a href="https://www.design-museum.de/en/information.html" rel="noopener noreferrer" target="_blank">Vitra Design Museum</a>, een leidend designinstituut in Duitsland. Op de tentoonstelling was te zien hoe het revolutionaire design van de ISPA Link Axis tot stand kwam. Bezoekers kregen een uniek kijkje in hoe het merk innovatief, duurzaam design benadert.Met de Link en de Link Axis zet Nike nog meer vaart achter de ontwikkeling richting een circulaire, CO2-neutrale en afvalvrije toekomst. John Hoke, Chief Design Innovation Officer bij Nike: "Het is onze verantwoordelijkheid om een totaaloplossing voor design te bedenken: hoe we grondstoffen verkrijgen en producten maken, gebruiken, terugkrijgen en uiteindelijk een nieuwe bestemming geven. We moeten&nbsp;beter omspringen&nbsp;met de middelen die we hebben."

De ISPA Link en ISPA Link Axis zijn voorbeelden van producten waarbij in het design rekening is gehouden met de uiteindelijke demontage. Deze innovatieve ontwerpen zijn de eerste bemoedigende stappen richting een circulaire toekomst voor ons merk.

Innovatie

Zo maak je het

Waarom we schoenen maken die je uit elkaar kunt halen

Waarom Nike schoenen maakt die je uit elkaar kunt halen

Door Adam BradleyHoe klinkt 50 jaar Nike? Voetstappen op polyurethaan. De echo van optische gele ballen tegen nylon snaren. Het gepiep van rubberen zolen op gladde vloeren. Maar vooral klinkt Nike als haar atleten. In het begin kon je losse stemmen onderscheiden: Steve Prefontaine, Joan Benoit Samuelson, George 'The Iceman' Gervin. In de loop van de jaren werden die stemmen steeds luider en diverser: John McEnroe, Bo Jackson, Michael Jeffrey Jordan. Toen Tiger, Serena, LeBron. Ronaldo, Mbappé, Naomi. Het koor werd steeds luider totdat hun stemmen als één heldere harmonie begonnen te klinken.&nbsp;Nike luistert. In de woorden van John Slusher, Executive Vice President Global Sports Marketing van het bedrijf: "Luisteren naar de stem van de atleet is essentieel voor ons." Slusher en zijn team besteden veel tijd aan het inspelen en zelfs anticiperen op de behoeften van atleten. Een opkomende WNBA-ster als Sabrina Ionescu heeft misschien andere wensen dan een veteraan met 18 jaar ervaring als Diana Taurasi. Dat kan zakelijke begeleiding zijn of een bezoek aan het Sports Research Lab om de perfecte schoenen te vinden. De meeste atleten kunnen een therapeutische massage wel waarderen, maar voor lange-afstandsloper Shalane Flanagan kan een massage tussen de heats door net het verschil betekenen tussen kwalificatie voor de finale of vertrekken.

Ja, Nike luistert. Luisteren leidt tot leren: hoe we prestaties kunnen verbeteren, hoe we het bedrijf kunnen verbeteren, hoe we kunnen inspelen op het moment. Leren leidt tot groeien: het leidt niet alleen tot betere producten, maar ook tot beter beleid: zoals steun voor atleten die zich inzetten voor sociale rechtvaardigheid en de stemmen van vrouwen centraal stellen binnen de sportwereld en het bedrijf.&nbsp;Groeien leidt tot betrokkenheid, door te investeren in de mensen en de principes die het bedrijf definiëren. En door die commitment ontstaat er een soort familieband tussen Nike en zijn atleten. Slusher is vaak gespannen als hij naar grote sportevenementen kijkt. Waarom? "Als het tussen twee Nike teams of twee Nike atleten gaat", zegt hij, "durf ik niet te kijken. Bij Nike in het algemeen en binnen onze teams zijn we dol op onze atleten en onze sporten."Ook de atleten van Nike laten al jaren diezelfde commitment zien. Na een verjaardagsfeest dat tot in de kleine uurtjes doorging, kwam New York Yankees legende Derek Jeter toch opdagen voor een event met belangrijke Nike retailers omdat hij wist hoe belangrijk het was voor het bedrijf. En Kobe Bryant was volgens Slusher ooit bij 92 Nike events in een kalenderjaar, terwijl hij er maar acht had hoeven doen.&nbsp;Misschien is dat wat mensen bedoelen als ze het over de Nike familie hebben. Misschien voelen grote sportevenementen daarom vaak aan als een familiereünie, waarbij de oudere atleten de jongeren onder hun vleugels nemen. Tijdens een lang weekend in februari bijvoorbeeld, namen een paar American-footballlegendes van Nike de tijd om welkomstboodschappen op te nemen voor de nieuwste sponsorpartners van het merk. Dat waren jonge atleten, waarvan sommigen net van de universiteit kwamen, voor wie een persoonlijke boodschap van helden als Barry Sanders of Jerry Rice een droom moet zijn geweest. Bij Nike zijn zulke dromen vaak het begin van nieuwe dromen.&nbsp;"Onze atleten maken deel uit van de Nike familie en we willen ze helpen succesvol te zijn", zegt Slusher. Het is een veelgebruikte metafoor in het bedrijfsleven, die bijna nooit wordt waargemaakt. Bedrijven hebben het graag over de warme en gezellige sfeer van saamhorigheid, maar geven niet thuis als het gaat om de verantwoordelijkheden die je naar familie hebt. Maar zoals Barry Sanders uitlegt: "Nike heeft zich iets gerealiseerd. Ze steunen atleten niet alleen in hun sport, maar steunen ook hun interesses buiten het veld. Nike heeft geweldige partnerschappen en relaties opgebouwd met atleten", voegt Jerry Rice eraan toe. Ja, Nike zet je in de spotlights als atleet, legt hij uit, maar dat werkt twee kanten op: "Als het allemaal goed werkt, en je weet dat ze achter je staan en jij achter hen", zegt Rice, "heb je de perfecte relatie."De ervaringen van Alex Morgan met Nike sluiten aan bij de woorden van Sanders en Rice over het familiegevoel bij het bedrijf. Toen Morgan 7 jaar oud was, richtte ze samen met twee vriendinnen uit de buurt haar eigen Nike club op. Ze spraken af in de achtertuin van het huis van de familie Morgan in Diamond Bar, Californië, in een wit schuurtje versierd met Swooshes die de meisjes op de muren hadden gekrabbeld. "We probeerden het Nike logo zo goed mogelijk na te tekenen", herinnert Morgan zich. "Vanaf dat moment was ik een grote fan van Nike." Na een succesvolle voetbalcarrière op de universiteit werd Morgan prof en sloot ze zich al snel aan bij de Nike familie. "Mijn eerste sponsordeal met Nike was een droom die uitkwam", vertelt ze over het contract dat ze in 2011 tekende. "Het was het begin van een lang, geweldig avontuur." Dat avontuur omvatte voor Morgan tot op heden twee eindoverwinningen op het wereldkampioenschap, een olympische gouden medaille en een luisterrijke clubcarrière.Maar haar mooiste herinnering als Nike atleet was buiten het veld. In 2019 laste ze een pauze in haar voetbalcarrière in omdat ze zwanger was van haar eerste kind. Toevallig lanceerde Nike datzelfde jaar een zwangerschapscollectie. "Ik kreeg een van de allereerste prototypen", zegt ze. In haar nieuwe Nike kleding kon ze comfortabel blijven bewegen en voelde ze zich zelfverzekerd en sterk. "Gewoon de steun die ik voelde, niet alleen op het voetbalveld, maar ook als aanstaande moeder, was heel fijn." Tegenwoordig dragen zij en haar zoontje matchende Jordans. De Nike familie groeit.

In een zeldzaam interview met de Harvard Business Review in 1992 legde de inmiddels 86-jarige oprichter van Nike, Phil Knight, uit wat het bedrijf zoekt in haar partners. "De kunst is om atleten te vinden die niet alleen kunnen winnen, maar ook emoties kunnen opwekken," zegt hij. Als je naar de afgelopen decennia kijkt, zie je dat Nike daar steeds weer in geslaagd is. Van Andre Agassi tot Charles Barkley, van Emma Raducanu tot Ja Morant. Als de atleten eenmaal zijn gevonden, wil Nike met ze meegroeien. "We nemen de tijd om onze atleten te begrijpen en we bouwen langdurige relaties met ze op", legt Knight uit. "Die relaties gaan verder dan financiële transacties. John McEnroe en Joan Benoit dragen onze schoenen elke dag, ook al staat dat niet in hun contract. Wij zijn gek op hen en zij op ons. We veroveren hun hart én hun voeten."Harten en voeten veroveren is een goede samenvatting van hoe Nike te werk gaat. Dat is al zo vanaf het begin, toen de spirit van Nike alleen nog maar bestond uit een coach en een atleet: Knight en zijn coach Bill Bowerman van de University of Oregon. Hoewel het bedrijf, net als de sportwereld, in een halve eeuw erg is veranderd, is er ook veel hetzelfde gebleven. "Ondanks alles wat er in de loop der tijd veranderd is, beginnen we nog altijd met de beste atleten, met de beste verhalen, die de beste producten dragen en winnen", zegt Slusher. Het gebeurde allemaal vanuit de kofferbak van Phils auto: zorg dat de man die de marathon gaat winnen je schoenen draagt. En in zekere zin gaat het nog steeds zo. Natuurlijk is het nu veel breder en complexer, maar we werken nog steeds samen met geweldige atleten en helpen hen het beste uit zichzelf te halen."En het bedrijf vereeuwigt die hechte relaties door de gebouwen op de uitgestrekte campus in Beaverton, Oregon, te vernoemen naar de grootste sterren. "De gebouwen zijn vernoemd naar de mannen en vrouwen die ons meer hebben gegeven dan hun namen en steunbetuigingen", legt Knight uit in zijn memoires uit 2016, 'Shoe Dog'. ''Joan Benoit Samuelson, Ken Griffey Jr., Mia Hamm, Tiger Woods, Dan Fouts, Jerry Rice, Steve Prefontaine: zij gaven ons onze identiteit.""Gebouwen naar atleten vernoemen is iets heel moois", aldus John McEnroe, die ook naamgever van een gebouw op de campus is. De zevenvoudig grandslamwinnaar is bovendien de langste partneratleet van Nike, met al 44 jaar op de teller en nog geen einde in zicht. De lange relatie van de tenniskampioen met Nike is het bewijs dat het bedrijf het bij het juiste eind heeft wat betreft de omgang met de atleten die voor het merk tekenen. Zelfs Knight weet waarschijnlijk niet precies hoeveel atleten de afgelopen 50 jaar deel hebben uitgemaakt van het verhaal van Nike. Het bedrijf onderhoudt voortdurend bijna 16.000 relaties met atleten en organisaties uit de hele wereld. Forbes schreef onlangs dat van de top 100 best verdienende atleten meer dan de helft deel uitmaakt van de Nike familie. Nike is een merk voor kampioenen.

Je zou de eerste 50 jaar van Nike kunnen beschrijven aan de hand van de kampioenen, personen die dankzij hun streven naar perfectie de hoogste status binnen hun sport hebben gekregen. LeBron James en Serena Williams, Giannis Antetokounmpo en Naomi Osaka, Rafa Nadal en Sam Kerr, en nog zoveel anderen. Hier is 'kampioen' een woord waarin prestaties uit het verleden zijn vastgelegd. Als bedrijf omarmt Nike het woord door de doelen van zijn atleten actief te ondersteunen. In zijn brief ter ere van het gouden jubileum van Nike verwees Knight naar deze overtuiging: "Vanaf dag één", schreef hij, "draaide alles wat we deden, en nog steeds doen, om het realiseren van het potentieel van elke atleet ter wereld."Hoe steun je een kampioen? Die vraag kun je het beste stellen aan drievoudig Super Bowl-kampioen Jerry Rice. Om te beginnen, zegt hij, heb je de beste en mooiste gear nodig. "Het draait allemaal om swag! Met die Nike Swoosh erop", zegt hij terwijl hij een Nike T-shirt draagt met een Swoosh op de borst. "Ik weet nog dat ik het bandje van mijn schoenen op een bepaalde manier moest vastmaken, zodat het logo opviel. Alleen al vanwege dat logo wist ik dat ik iets speciaals ging doen op die dag."Als we ze vragen wat ze in een tijdcapsule zouden bewaren ter herdenking van het 50e Nike jubileum, noemen verschillende atleten de iconische reclamecampagnes van eind jaren 80 en begin jaren 90 met Michael Jordan in de hoofdrol, in het bijzonder de door Spike Lee geregisseerde reclame uit 1989 met Lee als Mars Blackmon en zijn onvergetelijke zin "It's gotta be the shoes!".Die zin is vandaag nog even waar als toen. Tijdens een recent bezoek aan de Nike campus werd NBA-kampioen Giannis Antetokounmpo gevraagd wat er in hem opkomt als hij aan Nike denkt. Hij antwoordde meteen. ''Schoenen. Vooral gratis schoenen! Die die ik thuis krijg gestuurd", zei hij met een plagende grijns, een bekend gezicht voor degenen die het speelse karakter van een van 's werelds meest gedreven atleten goed kennen. Maar net zo snel neemt hij een oprechte en bedachtzame toon aan. Waar denk je bij Nike aan? "De cultuur die ze in de loop der jaren hebben opgebouwd", zegt hij. "Bij Nike denk ik aan de atleten die onderdeel zijn geweest van de weg die het bedrijf heeft afgelegd."

Barry Sanders heeft een grote rol gespeeld in de ontwikkeling van Nike, en andersom ook. Sanders was in zijn hele carrière altijd vrijgevig naar teamgenoten toe. Hij deed zijn linemen Rolex-horloges en tv's cadeau, maar aan zichzelf gaf hij niet veel geld uit. Buiten het veld liep vaak hij van top tot teen in Nike kleding. Waarom zou je betalen voor kleding als Nike je die gratis geeft? Bovendien kwam er ook een bepaalde trots naar boven als hij de Swoosh droeg. "Het was een soort stempel van goedkeuring", zegt Sanders nu over zijn besluit om bij Nike te tekenen. "Ik ben een van die jongens."Veel van die 'jongens' waar Sanders zich er een van voelde, zijn vrouwen. Nike blijft stappen zetten in de commitment aan vrouwensport en in ontwikkelingen voor de vrouwelijke consument. "Het is heel fijn om met Nike samen te brainstormen en met mensen in een ruimte te zitten die daadwerkelijk een plan voor de toekomst hebben", zegt Alex Morgan. "Het is voor hen goed om te weten hoe de atleet naar iets kijkt en als atleet voelt het goed om een authentieke bijdrage te leveren." Met de oprichting van de Athlete Think Tank eerder dit jaar werd er een formele adviesraad van atleten opgezet die als doel heeft om te investeren in de toekomst van vrouwensport. Een van de 13 leden van het eerste uur is Serena Williams, die met haar visie en voortrekkersrol veel kan betekenen voor deze zaak. "Volgens mij heeft Nike veel geleerd van de samenwerking met mij en mijn team", zegt Williams. "Ik heb ze denk ik geleerd om flexibeler en spontaner te zijn." Natuurlijk heeft zij ook van Nike geleerd: hoe je langetermijndoelen in kaart brengt, hoe je een succesvol plan opzet. Het Spaanse tennistalent Paula Badosa is 26 jaar en half zo oud als Nike, maar ze snapt hoe het bedrijf werkt. "De dromen die wij als atleten hebben, worden ook hun dromen", legt ze uit.&nbsp;De stem van de atleet is duidelijk hoorbaar.

De stem zelf is een atleet. We horen het geluid door de bewuste en onbewuste coördinatie van longen en buikspieren, stembanden en strottenhoofd, tong en tanden. Het is dan ook niet verrassend dat mensen die hun leven hebben gewijd aan het trainen van hun lichaam om topprestaties te leveren, ook een krachtige stem hebben. A'ja Wilson, universiteitsbasketbalkampioen, MVP in de WNBA en drievoudig All Star, allemaal voor haar 26e levensjaar, ziet in dat de belangrijkste rol die ze heeft die als 'stem voor degenen zonder stem' is. In de maanden na de dood van Breonna Taylor, een 26-jarige zwarte vrouw uit Louisville, Kentucky die werd doodgeschoten door de politie tijdens een ongerechtvaardigde inval in haar appartement, gebruikte Wilson het platform dat ze had verdiend met haar sportieve prestaties om haar stem te laten horen. In een persconferentie op 24 september 2020 voorafgaand aan de derde wedstrijd van de halve finale van haar team Las Vegas Aces tegen Connecticut Sun, een dag nadat ze had gehoord dat geen van de agenten die betrokken waren bij de dood van Taylor zou worden aangeklaagd, liet Wilson haar stem horen om haar overtuigingen kracht bij te zetten. “Black Lives Matter is geen grote organisatie die om geld draait'', zei ze. ''Het is een statement. Het is mijn dagelijkse realiteit. Ik ben een zwarte vrouw. Als je alles wegneemt wat ik heb verdiend, ben ik nog steeds een zwarte vrouw."Wilson weet dat Nike haar en haar vrijheid om te zeggen wat ze wil, steunt. Bovendien begrijpt ze dat Nike haar de mogelijkheid biedt om haar stem te versterken, zodat die verder reikt en meer weerklank vindt. "Nike verricht fantastisch werk door ons te helpen onze verhalen te vertellen op de manier waarop wij dat willen", zegt ze. ''Wees gewoon jezelf en zij doen de rest. Ik waardeer dat en weet zeker dat andere atleten dat ook doen."

Voor Nike is iedereen een atleet.* Dat zijn geen loze woorden, maar een uitgangspunt. Het zegt natuurlijk iets over de grote commerciële ambities van het bedrijf, maar getuigt ook van ambitie om iedereen te bereiken en van dienst te willen zijn. Als ik mijn twee dochters van 8 en 11 vraag wat het voor ze betekent om een Swoosh te dragen, klinken ze net als de atleten van Nike. Ze voelen zich sneller en zelfverzekerder. Het voelt gewoon comfortabel. "Pap", zegt de oudste lichtelijk geïrriteerd, "het is gewoon cool." Jerry Rice, Mia Hamm, Ada Hegerberg en Eliud Kipchoge zijn het er allemaal over eens: vijftig jaar staat Nike goed.Nike's slogan voor het gouden jubileum is bondig en straalt ambitie uit: 'Never Done'. Hierin lijkt die op 'Just Do It', de beroemdste slogan van het merk. John McEnroe herinnert zich zijn reactie nog goed toen een Nike medewerker die iconische woorden 30 jaar geleden aan hem voorlegde. "Afschuwelijk! Die slaat nooit aan", zei hij. "Ik kan wel zeggen dat ik het mis had", geeft McEnroe hoofdschuddend toe. Ik leg hem de nieuwe slogan voor en hij knikt. "Dat klinkt goed", zegt hij. "Het geeft me het idee dat Nike na deze 50 jaar voor nog eens 50 wil gaan."

Ons streven is om onze Nike atleten zo goed mogelijk te ondersteunen. Dit is het resultaat van 50 jaar actief luisteren.

Nike bestaat om complete atleten te dienen en deelt hun winnaarsmentaliteit. Als supporter van atleten en sport gaan we partnerschappen aan met atleten die net als wij geloven dat sport barrières kan doorbreken, grenzen kan verleggen, voor verandering kan zorgen en de wereld vooruit kan helpen.