ประวัติศาสตร์ฉบับสมบูรณ์ของ World Campus ของ Nike

Knight จะขนรองเท้าจากห้องใต้ดินไปใส่ในรถ Plymouth Valiant ของตัวเอง ก่อนจะขับตระเวณไปตามโรงเรียนมัธยมต่างๆ ในพอร์ทแลนด์เพื่อขายรองเท้าให้กับนักวิ่งโดยตรง บางครั้งถ้านักกีฬาไม่มีเงินติดตัว คนเหล่านั้นก็จะมาหาเขาที่บ้านในภายหลังเพื่อซื้อรองเท้า

"น่ามหัศจรรย์พอตัวเลยครับที่พวกเขาหาทางมาถึงได้" Knight เล่า "เพราะเราอยู่บนถนนบล็อคเดียวที่หาเจอได้ยากมาก"

เมื่อ Blue Ribbon Sports บริษัทรองเท้าของ Knight เติบโตขึ้น พวกเขาจึงได้ขยับขยายออกมาจากห้องชั้นใต้ดินในบ้านพ่อแม่ แต่กว่าจะตั้งหลักมั่นคงได้ก็ต้องผ่านไปอีกหลายปี

ออฟฟิศอย่างเป็นทางการแห่งแรกเปิดทำการในปี 1967 บนอาคารขนาดเล็กตรงแยก SE 50th กับ Powell Boulevard ในพอร์ทแลนด์ ด้วยค่าเช่าเพียง $50 ต่อเดือน

"ค่าเช่าถูก" Knight กล่าว "แล้วยังว่างให้เราเช่า"

พื้นที่เล็กแคบภายในรับหน้าที่เกือบทุกอย่างในเวลาเดียวกัน ทั้งเป็นโฮมออฟฟิศ คลังสินค้า สำนักงานขาย และหน้าร้าน ออเดอร์จะบรรจุลงกล่องที่ด้านหลัง ใบกำกับสินค้าก็พิมพ์ที่โต๊ะหน้าร้าน แล้วค่อยนำสินค้าออกไปส่งไปรษณีย์

"พอเราได้รับออเดอร์ เราก็จะไปที่ด้านหลัง หยิบรองเท้าใส่ลงกล่อง" Bob Woodell รำลึกความหลัง เขาเป็นพนักงานคนแรกๆ และเป็นประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการคนแรกของบริษัท "จากนั้นเราจะออกมาด้านหน้าเพื่อพิมพ์ใบกำกับสินค้า จ่าหน้าและติดแสตมป์บนพัสดุ ก่อนจะส่งมันออกไป สมัยนั้นแค่เราได้ออเดอร์ 10 คู่ก็เหมือนได้ขึ้นสวรรค์แล้ว"

ออฟฟิศนั้นยังอึกทึกเอาเรื่องด้วย เพราะตอน 4 โมงเย็นเป๊ะ ตู้เพลงข้างประตูในร้าน Pink Bucket Tavern ก็จะเริ่มส่งเสียงเบสสะเทือนทะลุผนัง

"คุณตั้งนาฬิกาตามได้เลยล่ะ" Woodell เล่า "พอเสียงบูม บูมดัง ก็รู้เลยว่า 4 โมงเย็นแล้ว"

ออฟฟิศที่ Powell เป็นจุดพักเท้าแห่งแรกของเส้นทางที่ต่อมากลายเป็นการร่อนเร่พเนจรของบริษัทรองเท้าน้องใหม่แห่งนี้

ตลอดทศวรรษต่อมา Blue Ribbon Sports ย้ายบริษัทครั้งแล้วครั้งเล่า จากออฟฟิศแรกในย่านตะวันออกเฉียงใต้ของพอร์ทแลนด์สู่อาคาร Horace Mann ในเมืองไทการ์ด จากนั้นย้ายไปยังบีเวอร์ตัน ก่อนจะกลับมาที่ไทการ์ดอีกครั้ง คราวนี้ใกล้กับถนน Nimbus Drive ก่อนจะย้อนกลับไปยังบีเวอร์ตัน โดยบริษัทตั้งดำเนินการอยู่บนหนึ่งในตึกออฟฟิศคู่ที่เรียกกันเป็นการภายในว่า "Murray I" และ "Murray II" บนถนน Murray Boulevard ตลอดเส้นทางนี้บริษัทยังได้สร้างคลังสำหรับสินค้าโดยเฉพาะแห่งแรกขึ้นที่ Burnside ในพอร์ทแลนด์ ซึ่งแยกส่วนออกจากพื้นที่ออฟฟิศ เมื่อถึงจุดนี้ บริษัทก็ได้ชื่อถาวรแล้วโดยตั้งตามชื่อเทพธิดาแห่งชัยชนะของกรีก Nike

ในช่วงต้นยุค 80 พนักงานของ Nike กระจายตัวอยู่ในอาคารมากกว่า 20 แห่งทั่วพื้นที่พอร์ทแลนด์ บริษัทเติบโตอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังไม่มีฐานหลักที่แท้จริง

"[เรา] เริ่มอยู่ในกระแส แต่กลับไม่มีภาพที่คนจดจำ" Jim Robison เล่า เขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของบริษัทในปี 1979 และต่อมาช่วยเป็นผู้นำในโครงการแคมปัสนี้ "คนบินจากเอเชียและยุโรปมาที่อาคารเล็กๆ ขนาด 40,000 ตารางฟุตที่อยู่ตรงข้ามถนนกับ K-Mart จากนั้นก็ต้องกลับขึ้นรถเพื่อไปประชุมตรงไหนสักที่ เข้าประชุม ขึ้นรถ แล้วก็ขับกลับมาที่ออฟฟิศอีก"

สิ่งที่ Nike ต้องการไม่ใช่แค่พื้นที่กว้างขึ้น แต่ยังต้องมีสภาพแวดล้อมที่สอดคล้องกับการเติบโตของบริษัท

ในปี 1984 บริษัทก็ค้นพบสถานที่ปักหลักขนาดพื้นที่ 75 เอเคอร์ เลยขึ้นไปทางเหนือของสำนักงานเดิมในบีเวอร์ตัน Nike ซื้อที่ดินผืนนั้นด้วยเงินสดในราคา 5.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อใช้เป็นสถานที่ตั้งถาวรของอาคารที่จะกลายเป็นแคมปัสระดับโลก

ทว่าการก่อสร้างกลับไม่ได้เริ่มต้นขึ้นทันที

"เราตัดสินใจว่าจะยังไม่เริ่มก่อสร้างสำนักงานใหญ่จนกว่าจะเข้าใจถึงจุดยืนของแบรนด์อย่างชัดเจน" Knight เล่า

ความเข้าใจนั้นกระจ่างชัดขึ้นในปี 1987 หลังจาก Nike ขัดเกลาแก่นของแบรนด์ให้คมชัด 

"พอถึงปี 1987 เราก็สรุปได้ว่าเราจะเป็นบริษัทที่มุ่งเน้นด้านประสิทธิภาพ" Knight กล่าว "เรากำลังกลับไปสู่รากฐาน นั่นคือจุดโฟกัสของเรา"

ข้อสรุปนี้มาพร้อมคำถามที่ใหญ่ยิ่งกว่า นั่นคือ ถ้าหาก Nike จะกลายเป็นบริษัทระดับโลก ถ้าอย่างนั้นสำนักงานใหญ่ระดับโลกควรมีหน้าตาอย่างไร

สำนักงานใหญ่แห่งใหม่จะไม่ได้เป็นตึกสูงเพียงหลังเดียว แต่จะเป็นกลุ่มอาคารห้อมล้อมพื้นที่ส่วนกลาง เรียกได้ว่าให้ความรู้สึกเหมือนลานกลางมหาวิทยาลัยมากกว่าจะเป็นย่านอาคารสำนักงานของบริษัท มีพื้นที่ให้ทุกคนทำกิจกรรม รวมกลุ่ม และใช้ความคิด

อาคารที่มีในช่วงแรกได้รับการออกแบบให้มีสถานที่รับประทานอาหาร พบปะ และผ่อนคลาย ยกตัวอย่างอาคาร Joan Benoit Samuelson ซึ่งทำหน้าที่เป็นเหมือนสหภาพนักศึกษา มีทั้งโรงอาหาร ร้านค้าเล็กๆ และพื้นที่พบปะชิลๆ ที่ดึงดูดเหล่าพนักงานให้มารวมตัวกันที่นี่ตลอดทั้งวัน การนัดรวมพลประจำสัปดาห์อย่างลานเบียร์ฤดูร้อน "Thirst Thursday" นำพนักงานจากหลายหลายบทบาทหน้าที่และประสบการณ์มารวมตัวกันและเลือนเส้นแบ่งระหว่างแผนกลง

"ทุกคนตั้งแต่พนักงานเข้าใหม่ไปจนถึงผู้บริหารอาวุโสชนศอกแล้วชูแก้วให้กัน" Scott Reames ผู้เชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์ของ Nike เล่า "ที่นั่นมีบรรยากาศผ่อนคลายสบายใจที่ช่วยให้พนักงานรู้สึกปลอดโปร่ง แล้วยังได้เจอกับเพื่อนพนักงาน Nike จากทุกแผนกด้วย"

ส่วน Bo Jackson Fitness Center ที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ ก็ทำหน้าที่เป็นพื้นที่สันทนาการประจำแคมปัส พร้อมพรั่งไปด้วยอุปกรณ์ออกกำลังกายและสนามกีฬาสำหรับพนักงาน

"พนักงานจะใช้ชีวิตร่วมกันตลอดทั้งวันในทุกวันทำงาน ทั้งในออฟฟิศ ตอนพักกลางวัน ที่ยิม หรือบนเทรลจ็อกกิ้ง ความใกล้ชิดนี้ช่วยให้พนักงานพูดคุยมีปฏิสัมพันธ์ได้อย่างเป็นธรรมชาติซึ่งเอื้อต่อการทำงานร่วมกัน แล้วยังช่วยปลูกฝังความรู้สึกของการเป็นชุมชนด้วย" Reames กล่าว

ดินที่ขุดออกมาเพื่อสร้างทะเลสาบกลายมาเป็นแนวดินรอบแคมปัส เรียงรายไปด้วยต้นไม้เงียบสงบซึ่งแยกพื้นที่ของแคมปัสออกจากโลกภายนอก พร้อมกับสร้างเส้นทางวิ่งบรรจบกันรอบอาณาบริเวณทั้งหมด

ผลลัพธ์นี้เกิดขึ้นด้วยความตั้งใจ ความต่างระหว่างชีวิตในเมืองที่แออัดกับการตกแต่งภายในอันสงบเงียบซึ่ง Knight ได้สัมผัสที่ญี่ปุ่น กลายเป็นแรงบันดาลใจให้เขาจินตนาการถึงสถานที่ที่ช่วยให้ผ่อนคลายหลังจากจบทริปทำงานนอกสถานที่ซึ่งทั้งเหน็ดเหนื่อยและเร่งรีบ

"คุณออกไปสู้ศึกข้างนอกนั่น พอกลับบ้านมาก็แค่อยากมีสถานที่ที่ทำให้คุณสงบใจลงได้" Knight กล่าว

แม้แต่ตัวอาคารเองก็สะท้อนแนวคิดนี้ ในช่วงแรกอาคารต่างๆ ได้รับการออกแบบให้ค่อนข้างเตี้ยและกระจายตัวไปตามภูมิทัศน์ เพื่อใช้ประโยชน์จากแสง พื้นที่ และสภาพแวดล้อมอย่างเต็มที่ ในเมื่อพื้นที่เอื้ออำนวย Knight และทีมผู้นำจึงตัดสินใจขยายกลุ่มอาคารออกไปตามแนวราบแทนการสร้างอาคารสูง โดยเลือกสร้างอาคาร 4 ชั้นแทนการสร้างตึกให้สูงขึ้น ด้านการออกแบบภายในก็ให้ความสำคัญกับพื้นที่เปิดกว้างและความเคลื่อนไหว เช่นการใช้บันไดที่กว้างขึ้นเพื่อนำแสงเข้ามาในอาคารเพิ่มขึ้น แม้จะต้องแลกกับพื้นที่ใช้สอยของสำนักงานไปบางส่วนก็ตาม

ตั้งแต่แรกเริ่มแคมปัสนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพียงเพื่อทำธุรกิจ แต่สร้างขึ้นเพื่อสะท้อนตัวตนของบริษัทที่หล่อหลอมขึ้นโดยนักกีฬาและสภาพแวดล้อมที่คนเหล่านั้นเติบโต

แคมปัสยุคเริ่มแรกค่อยๆ ก่อร่างขึ้นตลอดระยะเวลา 2 ปี เริ่มจากปี 1990 อย่างอาคาร Mike Schmidt และ Michael Jordan เรื่อยมาจนถึงปี 1992 โดยปิดท้ายด้วยอาคาร Nolan Ryan

นี่เป็นครั้งแรกที่บริษัทได้ตั้งอยู่ในสถานที่ที่ออกแบบมาให้สอดคล้องกับแนวทางการทำงาน และยังรองรับอนาคตที่ตั้งใจจะไปให้ถึง

ที่นี่ไม่ได้เป็นเพียงสำนักงานใหญ่ หากคือรากฐานของบริษัท

"การนำทีมออกแบบรองเท้าและทีมออกแบบเครื่องแต่งกายมาไว้ด้วยกันก่อให้เกิดพลังความร่วมมือที่น่าทึ่ง" Wilson Smith อดีตผู้อำนวยการด้านการออกแบบเล่า ชายผู้นี้ทำงานกับบริษัทมานานถึง 40 ปี "พวกเรามีเพียงสะพานภายในเชื่อมระหว่างสองฝั่งอาคารคั่นกลาง... ผมไม่คิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญนะที่เราจะจดจำยุคปี 1990 ในฐานะยุคทองของงานออกแบบผลิตภัณฑ์"

การเติบโตระลอกถัดไปไม่ได้เป็นเพียงการขยายขนาด แต่ยังรวมถึงขีดความสามารถของบริษัทด้วย

เมื่อ Nike ก้าวเข้าสู่ช่วงปลายยุค 90 และต้นยุค 2000 แคมปัสก็พัฒนาขึ้นในทิศทางที่สะท้อนความมั่นใจของบริษัทที่ไม่จำเป็นต้องเตรียมแผนสำรองเผื่อไว้อีกต่อไป

"เดิมการออกแบบแคมปัสต้องคิดเผื่อกรณีที่ธุรกิจของ Nike ตกต่ำลงอย่างหนัก ซึ่งเป็นความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นได้ในช่วงยุค 80 เพื่อให้บริษัทสามารถขายหรือปล่อยเช่าอาคารให้กับบริษัทอื่นได้" Reames อธิบาย "แต่การเติบโตอย่างพุ่งทะยานในยุคปี 90 ได้ปิดตายไอเดียนั้น และการขยายพื้นที่ครั้งที่ 2 ก็ไม่ต้องคิดเผื่อแผนสำรองอีกต่อไป แผนผังของอาคารใหม่สะท้อนถึงบรรยากาศของการปักหลักถาวร"

อาคารสถานที่ใหม่มีขนาดใหญ่ขึ้นและออกแบบมาให้รองรับการเพิ่มจำนวนพนักงานอย่างรวดเร็ว รวมถึงการทำงานอันซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ จากการเป็นแบรนด์ระดับโลก อาคารที่สร้างขึ้นเพิ่มเติมอย่าง Tiger Woods Center เปิดใช้งานในปี 2001 มอบพื้นที่สำหรับการรวมตัวเป็นกลุ่มใหญ่ ตั้งแต่การประชุมของฝ่ายขายไปจนถึงการเปิดตัวสินค้าซึ่งก่อนหน้านี้ต้องจัดขึ้นในสถานที่ภายนอก แต่ละอาคารไม่เพียงเป็นการขยายพื้นที่ของ Nike แต่ยังเพิ่มสิ่งที่แคมปัสสามารถทำได้ด้วย

การพัฒนาขึ้นสู่จุดสูงสุดเมื่อการขยายพื้นที่ในยุคใหม่ได้พลิกโฉมแคมปัสไปอีกครั้ง

เริ่มจากช่วงปลายยุคปี 2010 ที่ Nike เริ่มโครงการพัฒนาครั้งสำคัญซึ่งได้แก่อาคารใหม่ขนาดใหญ่ 3 อาคาร กระจายตัวอยู่บนพื้นที่กว่าพันเอเคอร์ และเพิ่มพื้นที่ใช้งานใหม่ๆ กว่า 1.1 ล้านตารางฟุต การขยายพื้นที่ครั้งนี้มาพร้อมแนวทางสถาปัตยกรรมแบบใหม่ ด้วยโครงสร้างมินิมอลที่ใช้โทนสีเข้มขึ้น ออกแบบโดยยึดหลักความยั่งยืน ประสิทธิภาพ และความร่วมมือ เพื่อให้การวิจัย การออกแบบ และการสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์มีความใกล้ชิดกันยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา

"กลุ่มผู้บริหารของ Nike อยากเห็นสถาปัตยกรรมระดับโลกที่ถ่ายทอดจิตวิญญาณของแบรนด์และสะท้อนภาพความเป็นผู้นำของ Nike" Gene Sandoval พาร์ทเนอร์จาก ZGF Architects ซึ่งเป็นผู้นำการออกแบบอาคาร Sebastian Coe ที่เปิดใช้งานในปี 2018 กล่าว "อาคาร Seb Coe ออกแบบมาให้สื่อถึงการเคลื่อนไหวไม่หยุดนิ่งและเป็นออฟฟิศเพื่อการสร้างสรรค์แรงบันดาลใจซึ่งซุกซ่อนตัวอยู่ใน North Wood Forest"

Nike ตระหนักถึงสิ่งที่ต้องจากการโครงสร้างอาคารของตัวเอง เมื่อ Sandoval เสนอแผนกับ Knight และ Howard Slusher พวกเขาก็จะบอกว่า "เอาให้ใหญ่กว่านี้อีก" ปรัญชาประจำใจของ Knight นั้นเรียบง่ายมาก นั่นคือ ถ้า Nike จะทำเรื่องนี้ก็ต้องเล่นให้ใหญ่ไปเลย Sandoval เล่าว่าเขารู้สึกประทับใจอยู่เสมอกับความจริงจังของ Nike ที่เชื่อว่าสถาปัตยกรรมควรสื่อถึงวัฒนธรรมและแก่นแท้ของแบรนด์

ทัศนคติเช่นนี้กำหนดทุกรายละเอียดของอาคาร Seb Coe ซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางพื้นที่ป่า North Wood Forest และเคยได้ชื่อตามป่าแห่งนี้ ตัวอาคารได้รับการออกแบบโดยคำนึงถึงการอนุรักษ์เป็นหลัก Nike ขอให้รักษาต้นไม้ไว้ให้ได้มากที่สุด และยังต้องการให้สถาปัตยกรรมภายในสื่อถึงความรู้สึกราวกับเป็นส่วนหนึ่งของผืนป่ารอบด้าน แนวคิดนี้สัมผัสได้ชัดเจนที่สุดภายในโรงอาหารที่มีหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานซึ่งมองออกไปเห็นผืนป่า ตามความตั้งใจให้อาคารหลังนี้มีบรรยากาศราวกับหลุดออกมาจากภูมิทัศน์ของรัฐโอเรกอน

องค์ประกอบของน้ำบริเวณด้านหน้าที่ยื่นลอยออกมาทำหน้าที่เป็นจุดยึดสายตาให้กับคุณสมบัติที่โดดเด่นที่สุดของโครงสร้าง ตามแผนเดิม โครงสร้างลอยนี้จะยื่นออกไป 60 ฟุตจากฐานถึงปลาย แต่เมื่อ Sandoval นำแบบไปให้ Mark Parker ดู เขากลับอยากให้มันยาวกว่านั้น สุดท้ายก็จบลงด้วยการเพิ่มความยาวเป็น 2 เท่า หรือ 120 ฟุต ทำให้โครงสร้างนี้กลายเป็นความมหัศจรรย์ทางวิศวกรรมที่ไม่มีอาคารอื่นใดในโอเรกอนเทียบได้

ศูนย์กลางของการพลิกโฉมทางด้านสถาปัตยกรรมนี้ก็คือ LeBron James Innovation Center ซึ่งเปิดใช้งานในปี 2021 สะท้อนถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในวิธีการพัฒนาผลิตภัณฑ์ของ Nike หัวใจของอาคารหลังนี้คือ Nike Sport Research Lab (NSRL) ล้ำสมัย ห้องทดลองด้านนวัตกรรมระดับโลกที่สร้างขึ้นเพื่อศึกษาการเคลื่อนไหวของนักกีฬา ห้องทดลองแห่งนี้พรั่งพร้อมไปด้วยกล้องจับความเคลื่อนไหวหลายร้อยตัว แผ่นวัดแรงกดหลายสิบแผ่น และพื้นที่ทดสอบขั้นสูง ช่วยให้นักวิจัย นักออกแบบ และวิศวกรสังเกตประสิทธิภาพได้แบบเรียลไทม์ และนำข้อมูลนั้นไปต่อยอดเป็นนวัตกรรมได้โดยตรง

"NSRL คือจุดศูนย์กลางที่เราทำงานร่วมกับนักกีฬาทุกระดับความสามารถ ภูมิหลัง ทักษะ หรือชนิดของกีฬาที่เล่น" Matthew Nurse ซึ่งเป็น Chief Science Officer ของ Nike กล่าว

หาก LeBron เป็นตัวแทนของการก้าวกระโดดในด้านวิทยาศาสตร์การกีฬา อาคาร Serena Williams ก็สะท้อนถึงการลงทุนอันทะเยอทะยานอย่างทัดเทียมกันในด้านงานสร้างสรรค์

อาคารขนาด 1 ล้านตารางฟุตแห่งนี้เปิดใช้งานในปี 2022 นับเป็นอาคารที่ใหญ่ที่สุดในแคมปัส และเป็นหนึ่งในความมุ่งมั่นด้านการออกแบบที่สำคัญที่สุดของ Nike อาคารแห่งนี้รวมทีมงานด้านผลิตภัณฑ์ ข้อมูลเชิงลึก และการจัดจำหน่ายมาอยู่ในพื้นที่หนึ่งเดียวซึ่งออกแบบมาเพื่อกระตุ้นความร่วมมือและผลักดันไอเดียใหม่ๆ ให้เป็นจริง ห้องทดลองเฉพาะทาง สภาพแวดล้อมที่สมจริง และโชว์รูมขนาดใหญ่ช่วยให้ทีมต่างๆ สามารถทดสอบ มองเห็นภาพ และขัดเกลาไอเดียได้ในสเกลที่ใหญ่ขึ้น

"อาคารทั้งหลังจะทำให้คุณลืมหายใจ" Serena Williams เจ้าของชื่อของอาคารนี้กล่าว "ทุกอย่างรอบตัวไม่ว่าจะตรงไหนที่คุณเดินผ่าน ล้วนจุดประกายให้คุณได้"

อาคารใหม่ๆ ที่เพิ่มเข้ามาในช่วงหลังถือเป็นจุดเริ่มต้นของยุคใหม่สำหรับแคมปัส ยุคที่ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยการเติบโตเพียงอย่างเดียว แต่ด้วยการเชื่อมโยงทุกส่วนเข้าด้วยกัน วิทยาศาสตร์กับความคิดสร้างสรรค์ งานวิจัยกับงานออกแบบ ล้วนทำงานเคียงข้างกันและกัน

นี่คือสถานที่ในวิสัยทัศน์ที่ Phil Knight วาดไว้ตั้งแต่แรกเริ่ม สถานที่ที่คุณจะกลับมารีเซ็ตและเตรียมพร้อมออกตัวอีกครั้ง

"ผมทำงานที่ Nike มา 30 ปี และศึกษาเรื่องราวของบริษัทอย่างลึกซึ้งในฐานะนักประวัติศาสตร์ของบริษัทมา 17 ปี ผมเชื่อจริงๆ ว่าการสร้างสิ่งที่ปัจจุบันกลายมาเป็น Philip H. Knight Campus แห่งนี้คือแรงกระตุ้นสำคัญที่หล่อเลี้ยงยุคสมัยแห่งความคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรมอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน" Reames กล่าว "ถ้าแคมปัสของ Nike คือแกนกลาง พนักงานของที่นี่ก็คืออิเล็กตรอนที่เคลื่อนที่ปะทะและส่งพลังถึงกัน จนเกิดเป็นพลังงาน แสงสว่าง และไอเดีย"