Dylan Scott กับการฝึกฝนอย่างค่อยเป็นค่อยไป สู่การเป็นแชมป์ Hyrox

Dylan Scott ยังมีเรื่องค้างคาที่ต้องไปจัดการที่ Hyrox World Championships ปีนี้ที่สตอกโฮล์ม

อดีตแชมป์โลกประเภท Doubles รายนี้เป็นหนึ่งในนักแข่งที่ดุดันที่สุดของกีฬานี้ ด้วยผลงานอันดับที่ 3 ในการแข่งขัน Championships ที่ชิคาโกเมื่อปีที่แล้ว ตอนนี้นักกีฬา Nike คนนี้ตั้งเป้าไปที่การคว้าแชมป์ประเภทบุคคลที่ทุกคนหมายปอง เขาเข้าร่วมแข่งขัน World Championship ทุกครั้งนับตั้งแต่เข้าสู่เส้นทาง Hyrox ในปี 2021และทำอันดับเข้าใกล้จุดสูงสุดยิ่งขึ้นทุกปี ปีนี้เขามาถึงสตอกโฮล์มด้วยความตั้งใจที่จะจบเรื่องค้างคานี้ให้สำเร็จ

การที่เขามาอยู่ที่นี่ได้นั้นไม่ธรรมดา ตอนอายุ 17 ปี อาการบาดเจ็บที่ส่งผลกระทบต่อเส้นทางอาชีพทำให้ความฝันที่จะเป็นนักวิ่งชั้นนำ รวมถึงเส้นทางอนาคตที่เขาวาดไว้ต้องสะดุดลง หลังจากฟื้นฟูร่างกายและจิตใจต่อมาอีกหลายปี เขาก็ได้รู้จักกับ HYROX ด้วยความบังเอิญ ก่อนจะค่อยๆ ไต่อันดับในกีฬานี้ขึ้นมาเรื่อยๆ และเข้าตา Nike ในที่สุด ทำให้ความฝันที่เขาวาดไว้เนิ่นนานได้กลายเป็นจริงในปีที่ผ่านมา หลังจากได้เซ็นสัญญากับแบรนด์ที่เขารักมาตลอดหลายปี

เขาอาจบอกคุณว่าเขาไม่ใช่คนที่เร็วที่สุดหรือแข็งแกร่งที่สุด ทว่า Scott มีบางสิ่งที่สร้างได้ยากยิ่งกว่า นั่นคือความทรหด

ที่นี่ เขาจะมาเล่าด้วยคำพูดของตัวเองถึงการลุกขึ้นใหม่ ตัวตน และความหมายของการเอาชนะบนวิถีทางที่ถูกต้อง

ผมมาจากเมือง Ninety Six เมืองเล็กๆ ที่มีประชากรราว 2,000 คนในรัฐเซาท์แคโรไลนา และที่นั่นได้หล่อหลอมให้ผมกลายมาเป็นนักกีฬาอย่างทุกวันนี้ เมืองนี้เป็นสมรภูมิในยุคสงครามปฏิวัติอเมริกา และเราก็ออกไปฝึกกันที่พื้นที่ประวัติศาสตร์อยู่บ่อยๆ ผมวิ่งบนเส้นทางครอสคันทรีนั้นไม่รู้กี่ไมล์ต่อกี่ไมล์ จนกระทั่งหลับตาวิ่งในหัวได้ โรงเรียนมัธยมที่นั่นมีลู่วิ่งยังไม่ครบ 6 เลนเลยด้วยซ้ำ ลู่วิ่งมีแค่ 5 เลนครึ่ง เพราะพอถึงช่วงท้าย อีกครึ่งเลนที่เหลือก็จะหายลงไปตามเนิน ส่วนอุปกรณ์ในห้องยกน้ำหนักก็ขึ้นสนิมทั้งหมด ตรงนั้นไม่มีภาพสวยๆ แบบที่คุณเห็นใน Hyrox หรอกครับ มีแค่ความทรหดล้วนๆ

คุณอาจไม่มีอุปกรณ์ที่ดีที่สุดหรือสถานที่ที่พร้อมที่สุด แต่ขอแค่คุณก้มหน้าก้มตาพยายามอย่าหยุด คุณก็จะเริ่มไต่อันดับขึ้นมาได้ ผมเองก็เริ่มจากการออกกำลังด้วยโซ่รถแทรกเตอร์ในสนาม จนได้มายืนบนโพเดียมใน World Championships ซึ่งมันเจ๋งมาก

การเติบโตจากเมืองเล็กๆ ก่อนจะก้าวสู่เวทีระดับโลก ช่วยปลูกฝังความรู้สึกถ่อมตัวและการมองเห็นคุณค่าของสิ่งต่างๆ คุณจะได้พบเจอกับสิ่งที่ยิ่งใหญ่มากๆ จนเรียกได้ว่าอลังการ แต่คุณจะรู้ตัวดีอยู่เสมอว่าตัวเองมาจากไหน

ผมรู้สึกเหมือนโลกถล่มตอนที่รู้ว่าจะไม่สามารถวิ่งได้อีกต่อไป อาการบาดเจ็บเกิดขึ้นตอนผมใกล้จะอายุ 18 ทำให้มัธยมปลายปีสุดท้ายของหมดไปกับไม้ค้ำ เฝือก และบางช่วงก็วีลแชร์ มันเกิดขึ้นตอนผมวิ่งบนลู่วิ่งพร้อมกับดูหนังเรื่อง Prefontaine ไปด้วย แล้ว iPod ก็ร่วง ผมเลยขยับเท้าผิดท่า จากนั้นไม่ถึง 15 นาทีเท้าขวาของผมก็หมดความรู้สึกโดยสิ้นเชิง เวลานั้นตัวตนทั้งหมดของผมผูกติดแน่นอยู่กับการวิ่งจนแทบจะแยกกันไม่ออก มันเป็นทั้งช่องทางระบายอารมณ์ เป็นพื้นที่ทางสังคม และเป็นเครื่องบ่งบอกว่าผมเป็นใคร ผมสูญเสียเป้าหมายในชีวิตไปจนหมด จนต้องนั่งลงถามตัวเองว่า 'เราเป็นใคร ชอบอะไร และจะมีอะไรมาเติมเต็มความว่างเปล่านี้ได้บ้าง"

ผมมาเริ่มเข้าใจในตัวเองมากขึ้นมากๆ ก็ตอนช่วงฟื้นฟูนาน 4 ถึง 5 ปี พอมองย้อนกลับไปตอนนี้ ผมก็รู้สึกขอบคุณจากใจเลยจริงๆ เพราะไม่ว่าการบาดเจ็บครั้งนั้นจะทำให้ผมเจ็บปวดทั้งร่างกายและจิตใจมากแค่ไหน มันก็ได้ให้กำเนิดบางสิ่งขึ้นในตัวผมเช่นกัน มันเปลี่ยนผมไปเป็นอีกคนหนึ่ง รวมถึงเปลี่ยนมุมมองต่อชีวิตทั้งหมดของผมไปด้วย

การได้เป็นพาร์ทเนอร์กับ Nike เป็นความฝันที่ผมเกือบปล่อยมือไปแล้ว และผมดีใจสุดๆ ที่ไม่ได้ถอดใจไปก่อน ผมคิดมาตลอดว่าจะได้วิ่งในระดับมหาวิทยาลัย สร้างตัวเองขึ้นด้วยวิธีนั้น แต่มันก็เป็นไปไม่ได้แล้วหลังจากบาดเจ็บ พอถึงจุดหนึ่ง คุณก็ต้องยอมรับกับตัวเองในกระจกว่า "นายทำเรื่องนี้ไม่ไหวหรอก ต้องเลือกเส้นทางอื่นแล้วจริงๆ" ไฟในตัวผมมอดดับลงจนแทบไม่เหลืออะไรแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้ยังเหลือประกายไฟเล็กๆ อยู่กองหนึ่ง

ตอนผมเข้าทดสอบประสิทธิภาพที่ LeBron James Innovation Center ผมได้ทำงานกับคนที่ช่วยให้เห็นข้อมูลเชิงลึกที่ผมคงหาเองไม่ได้ตอนอยู่บ้าน ทำให้ผมได้รู้จักกับร่างกายของตัวเอง ความสามารถ และสิ่งที่ควรเปลี่ยนแปลง ทุกอย่างที่อยู่ภายในอาคารนั้นมีคุณค่ามหาศาล ข้อมูลเหล่านี้สามารถเป็นตัวแปรสำคัญระหว่างจุดที่ผมอยู่ตอนนี้ กับจุดที่ผมต้องไปให้ถึงเพื่อคว้าชัยชนะได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ผมไม่ได้อยากชนะเพียงเพื่อให้ได้ชื่อว่าเป็นแชมป์ และผมมีความรู้สึกร่วมกับ Nike ก็เพราะจิตวิญญาณแบบเดียวกันนี้ Nike ชนะ เพราะนั่นคือสิ่งที่พวกเขาถนัด แต่พวกเขาต้องการชัยชนะที่มาจากการทำสิ่งที่ถูกต้อง ผมเคารพกีฬานี้ และเคารพคู่แข่ง ดังนั้นผมจึงอยากเป็นนักกีฬาที่ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นได้ ผมจะสู้กับคู่แข่งที่เก่งที่สุด แต่ผมจะไม่ชนะด้วยวิธีสกปรก ผมจะไม่ดูถูกใครต่อหน้าคนอื่นๆ หรือทำให้ใครดูด้อยกว่า ผมอยากให้บรรยากาศการแข่งขันเป็นการเอาชนะกันอย่างขาวสะอาด และได้วัดฝีมือกับคู่แข่งที่พร้อมที่สุดจริงๆ ผมอยากเป็นแชมป์ที่ใครๆ ก็พูดถึงว่า "ชนะอย่างสมศักดิ์ศรี"

ผมเต็มใจซ้อมให้หนัก แต่ก็เรียนรู้ด้วยว่าไม่ควรไปถึงจุดนั้นบ่อยเกินไป นักกีฬาในสาย Hyrox ส่วนใหญ่มักให้ค่ากับฝืนทนทรมานร่างกายจนบางครั้งก็เกินขีดจำกัด คุณคอยเช็กตัวเองอยู่เรื่อยๆ ว่า "เราอึดพอหรือยัง เราทนเจ็บได้มากพอไหม" แต่แล้วสิ่งที่มักจะเกิดขึ้นก็คือคุณใช้ร่างกายจนหมดสภาพ เพราะคนเรามีข้อจำกัดในการไปให้ถึงจุดนั้นโดยที่ร่างกายยังคงรับไหวแล้วยังฟื้นฟูกลับคืนมาได้

ถึงอย่างนั้นผมก็บอกตัวเองเสมอๆ ว่า ถ้าผมไม่ยอมไปแตะจุดนั้นในการซ้อมอีกก็ควรรีไทร์ได้แล้ว ดังนั้นพอซ้อมมาถึงนาทีที่ 45 แล้วรู้ว่าอีก 10 นาทีเราจะเข้าสู่จุดนั้น ผมก็คิดในใจว่า วันนี้นรกแน่ แต่ผมก็ยังเลือกนรกอยู่ดี เพราะผมยังอยากเป็นแชมป์โลก

เรื่องนี้ผมต้องยกความดีอย่างมากให้กับ Maria ภรรยาของผม ที่ผลักดันให้ผมออกจากคอมฟอร์ทโซนและก้าวออกจากอดีต ผมเคยเป็นพนักงานบริษัทและไม่กล้าที่จะเดินออกมาเพราะงานนั้นให้ความรู้สึกมั่นคงในชีวิต เธอพูดกับผมว่า "คุณทำได้ ก้าวออกมาเถอะ" ก่อนหน้านั้นผมพยายามประคับประคองเรือลำนี้ให้แล่นไปต่อ แต่สุดท้ายมันก็รั่ว ตอนนี้พวกเราอยู่ในเรือลำใหม่ มันแล่นดีกว่าเดิมมาก รูรั่วก็น้อยลงด้วย

พอได้อยู่กับลูกๆ คุณจะค้นพบสิ่งต่างๆ ในแง่มุมใหม่ๆ ผ่านสายตาของพวกเขา August ลูกชาย ทำให้ผมมีความสุขมากขึ้นและเปลี่ยนมุมมองหลายๆ อย่างของผม เขาไม่แคร์เลยว่าผมจะอยู่จุดที่สูงที่สุดของโพเดียมหรือเปล่า แต่เขาก็จะร้องเรียก "Dada" อยู่ดี บางครั้งผมอยู่ในสภาวะอารมณ์สับสนก่อนลงแข่ง ผมก็จะคิดว่าขอไปอุ้มลูกสักแป๊บ กอดเขาแน่นๆ สัก 20 วินาที แล้วผมก็จะแบบว่า ตอนนี้โอเคแล้ว ลุยกันเลย บางครั้งคุณก็ต้องการเพียงเท่านี้เอง

ผมให้ค่ากับความพยายามมากกว่าแทบทุกสิ่ง แล้วผลลัพท์ก็จะปรากฏออกมาเองเมื่อคุณทุ่มเทมากพอ ผมอยากเป็นตัวอย่างให้กับลูกในเรื่องนี้ สำหรับเขา การออกกำลังคือไลฟ์สไตล์ เขาเดินทางไปแข่งขันกับเรา ชายหาดแรกในชีวิตของเขาคือที่ฝรั่งเศส ผมอยากให้เขาเติบโตมากับความเคลื่อนไหวและวัฒนธรรม และอยากให้เขาได้เห็นพ่อของตัวเองทำทุกอย่างในแบบที่ถูกต้อง

ผมไม่เคยคิดว่าจะเป็นแชมป์โลกหรือแม้แต่จะเข้าใกล้ตำแหน่งนั้น แต่ผมค่อยๆ ก่ออิฐขึ้นไปทีละก้อนจนทำให้ระยะห่างแคบเข้ามาเรื่อยๆ ผมขยับเข้าใกล้โพเดียมไม่หยุดกระทั่งถึงจุดที่รู้สึกว่า มันจะไม่เมกเซนส์แล้วนะถ้าไม่ลองเอาจริงสักที นายอยู่ใกล้เกินจะถอยแล้ว และความคิดก็เปลี่ยนตามไปด้วย จากการทำบางอย่างแล้วบังเอิญทำได้ดี ไปเป็นการทุ่มเมอย่างจริงจังไล่ล่าตำแหน่งแชมป์โลก